Bondronat®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Bondronat®

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 fiolka (6 ml) leku zawiera 6 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu sodowego ibandronianu, 6,750 mg;

substancje pomocnicze: sodu chloridum; kwas octowy lodowaty; sodu acetas trihydricus; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężony roztwór do sporządzenia roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny, klarowny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach kości. Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Kwas ibandronowy.

Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy – bisfosfonian działający specyficznie na tkankę kostną. Wywiera działanie selektywne na tkankę kostną dzięki wysokiej powinowactwu do mineralnych składników kości. Hamuje aktywność osteoklastów, choć dokładny mechanizm działania nie jest znany.

In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kości wywołanej eksperymentalnie wywołanym blokowaniem czynności gruczołów płciowych, retinoidami, guzami i ekstraktami guzów. Hamowanie endogennej resorpcji kości zostało również udokumentowane w badaniach kinetycznych 45Ca oraz poprzez uwalnianie radioaktywnego tetracykliny wcześniej wprowadzonego do tkanki kostnej.

Kwas ibandronowy nie wpływa na mineralizację kości po podaniu dawek znacznie przekraczających dawki farmakologicznie skuteczne.

Resorpcja tkanki kostnej spowodowana chorobą nowotworową charakteryzuje się nadmierną resorpcją tkanki kostnej, która nie jest zrównoważona odpowiednim jej odbudowaniem. Kwas ibandronowy selektywnie hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kostną i tym samym ograniczając powikłania kostne związane z chorobą nowotworową.

Farmakokinetyka.

Po infuzji trwającej 2 godziny w dawkach 2, 4 i 6 mg parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego są proporcjonalne do dawki.

Rozkład.

Po wstępnym narażeniu systemowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozorną objętość rozkładu szacuje się na co najmniej 90 l, a około 40–50 % ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. W zakresie stężeń terapeutycznych około 87 % leku wiąże się z białkami osocza, dlatego potencjał interakcji z innymi lekami wynikający ze wypierania jest niski.

Metabolizm.

Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i człowieka.

Wydalanie.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i zależy od dawki oraz czułości metody analitycznej. Ogólnie pozorny okres końcowy półtrwania waha się w granicach 10–60 godzin. Jednak początkowe stężenia leku w osoczu szybko spadają i osiągają poziom 10 % wartości szczytowej odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po wstrzyknięciu dożylnej lub doustnym podaniu. Po wstrzyknięciu dożylnej kwasu ibandronowego w odstępach 4 tygodni przez 48 tygodni u pacjentów z przerzutami do kości nie stwierdzono kumulacji systemowej.

Całkowity klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie menopauzy) stanowi 50–60 % całkowitego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym całkowitym a nerkowym klirensem odzwierciedla wychwyt leku przez tkankę kostną.

Ścieżki sekrecji najprawdopodobniej nie obejmują znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 wątrobowych u człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w szczególnych sytuacjach.

Płeć.

Biodostępność i parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego nie zależą od płci.

Rasa.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnych różnic międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej w zakresie rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Narażenie na kwas ibandronowy u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek jest powiązane z klirens kreatyniny. U osób z ciężką niewydolnością nerek (średni obliczony klirens kreatyniny – 21,2 ml/min) średnie pole pod krzywą AUC0-24god „stężenie – czas” skorygowane względem dawki wzrasta o 110 % w porównaniu do zdrowych ochotników. W badaniu farmakologii klinicznej WP18551 po jednorazowym dożylnej podaniu dawki 6 mg (15-minutowa infuzja) średnie pole pod krzywą AUC0-24 „stężenie – czas” wzrosło odpowiednio o 14 % i 86 % u osób z nieznaczną (średni klirens kreatyniny – 68,1 ml/min) i umiarkowaną niewydolnością nerek (średni klirens kreatyniny – 41,2 ml/min) w porównaniu do zdrowych ochotników (średni klirens kreatyniny – 120 ml/min). Średnie stężenie Cmax nie wzrosło u pacjentów z nieznaczną niewydolnością nerek i wzrosło o 12 % u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z nieznaczną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 i < 80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 i < 50 ml/min) lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), leczonych w celu zapobiegania powikłaniom kostnym, zaleca się korektę dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba odgrywa niewielką rolę w klirensie kwasu ibandronowego, który nie jest metabolizowany, a wydalany jest przez nerki i wychwytywany przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku. Ponieważ wiązanie kwasu ibandronowego z białkami osocza we stężeniach terapeutycznych jest niewielkie (około 87 %), mało prawdopodobne jest, że hipoproteinaemia w ciężkich chorobach wątroby spowoduje klinicznie istotne zwiększenie stężenia leku wolnego.

Pacjenci w wieku podeszłym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wielowymiarowa analiza wykazała, że parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku pacjenta. Ponieważ czynność nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku Bondronat® u dzieci (do 18 roku życia).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Zapobieganie powikłaniom kostnym (złamaniami patologicznymi, uszkodzeniami tkanki kostnej wymagającymi leczenia promieniowaniem lub chirurgicznego) u chorych na raka piersi z przerzutami do tkanki kostnej.
• Leczenie hiperkalcemii związanej z nowotworami złośliwymi z przerzutami lub bez przerzutów.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek inny składnik preparatu (patrz sekcja „Skład”).

Hipokalcemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu bisfosfonianów razem z aminoglikozydami, ponieważ obie substancje mogą obniżać poziom wapnia w surowicy krwi przez dłuższy czas. Należy również zwrócić uwagę na hipomagnezemię podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjenci z zaburzeniem metabolizmu kostnego i mineralnego

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bondronat® w przypadku przerzutów do tkanki kostnej należy skorygować hipokalcemię oraz inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i mineralnego przemiany materii. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość wapnia i witaminy D. Jeżeli pacjent nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia i/lub witaminy D z pożywienia, należy dodatkowo podawać je w formie suplementów diety.

Reakcja anafilaktyczna/szok

Zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznych/szoku, w tym śmiertelne, u pacjentów leczonych kwasem ibandronowym dożylnie. Podczas wstrzykiwania dożylnego leku należy mieć natychmiastową dostępność środków medycznych i monitorowania. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji nadwrażliwości/reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Nekroza kości żuchwy

Nekrozę kości żuchwy zgłaszano bardzo rzadko podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek u pacjentów leczonych Bondronat® z powodów onkologicznych (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Leczenie lub rozpoczęcie nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niegojącymi się otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich w jamie ustnej. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bondronat® pacjentom z towarzyszącymi czynnikami ryzyka zaleca się badanie stomatologiczne z odpowiednim zabiegiem zapobiegawczym oraz indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.

Przy ocenie ryzyka wystąpienia nekrozy kości żuchwy należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• Aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko wyższe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko wyższe przy podaniu parenteralnym) oraz dawkę kumulacyjną terapii przeciwresorpcyjnej.
• Choroby nowotworowe, współistniejące stany patologiczne (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu.
• Leczenie współistniejące: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi.
• Niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, zabiegi stomatologiczne inwazyjne, np. ekstrakcja zębów.

W okresie leczenia lekiem Bondronat® wszystkim pacjentom zaleca się przestrzeganie odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularne wizyty u stomatologa oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich objawów ze strony jamy ustnej, takich jak ruchomość zębów, ból, obrzęk lub niegojące się owrzodzenia lub wydzieliny. Inwazyjne zabiegi stomatologiczne powinny być wykonywane wyłącznie po dokładnym rozważeniu. Należy ich unikać podczas stosowania leku Bondronat®, a także przez pewien czas po zakończeniu jego stosowania. Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany w warunkach ścisłej współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego wstrzymania leczenia lekiem Bondronat® do czasu poprawy stanu oraz, jeśli to możliwe, do zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza zewnętrznego kanału słuchowego

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do możliwych czynników ryzyka nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego należą stosowanie steroidów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów stosujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

Atypowe złamania podwątrobowe i dystalne kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego trzonu kości udowej do nieco powyżej nadwyrostka. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub ból w pachwinie, często skojarzony z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed wystąpieniem pełnego złamania kości udowej. Złamania często są obustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie dystalne kości udowej. Zgłaszano również przypadki złego gojenia się tych złamań. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej przed zakończeniem oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę korzyści i ryzyka.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecić zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Niewydolność nerek

W badaniach klinicznych nie stwierdzono zaburzeń funkcji nerek podczas długotrwałego leczenia lekiem Bondronat®. Jednak podczas leczenia lekiem Bondronat®, zgodnie z oceną kliniczną każdego pacjenta, zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

Ze względu na brak danych klinicznych nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność serca

Pacjentom z ryzykiem rozwoju niewydolności serca należy unikać nadmiernego nawadniania.

Pacjenci z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany

Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Utylizacja niewykorzystanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. W celu utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u ciężarnych kobiet. W badaniach na szczurach zaobserwowano toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku Bondronat® nie należy stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka ludzkiego. Badania u ssących szczurów wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku po podaniu dożylnym. Leku Bondronat® nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych u szczurów po podaniu doustnym i dożylnym w wysokich dawkach dziennych kwas ibandronowy obniżał płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Ze względu na specyfikę profilu farmakodynamicznego i farmakokinetycznego oraz zgłoszonych działań niepożądanych oczekuje się, że lek Bondronat® nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Bondronat® powinien przepisać wyłącznie lekarz mający doświadczenie w leczeniu nowotworów złośliwych.

Dozowanie

Profilaktyka powikłań kostnych u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości

Zalecana dawka wynosi 6 mg po uprzednim rozcieńczeniu w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu 0,9% lub w 100 ml 5% roztworu glukozy. Lek podaje się dożylnie kroplowo przez co najmniej 15 minut raz na 3–4 tygodnie.

Krótszy czas infuzji (czyli 15 minut) należy stosować wyłącznie u pacjentów z prawidłową funkcją nerek lub z łagodną niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących stosowania krótszego czasu infuzji u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 50 ml/min. Lekarze powinni zapoznać się z sekcją „Grupy pacjentów szczególnej uwagi. Pacjenci z niewydolnością nerek” w celu uzyskania zaleceń dotyczących dawkowania i podawania u tych grup pacjentów.

Leczenie hiperkalcemii spowodowanej nowotworami złośliwymi

Terapię lekiem Bondronat**®** należy rozpoczynać dopiero po odpowiednim nawodnieniu organizmu 0,9% roztworem chlorku sodu (9 mg/ml). Dawkę leku dobiera się w zależności od stopnia nasilenia hiperkalcemii oraz typu guza. Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci z osteolitycznymi przerzutami do kości wymagają mniejszych dawek niż pacjenci z humoralnym typem hiperkalcemii. Większości pacjentów z ciężką hiperkalcemią (albuminokorygowane stężenie wapnia* w surowicy krwi ≥ 3 mmol/l lub ≥ 12 mg/dl) wystarczająca jest pojedyncza dawka 4 mg. Pacjentom z umiarkowaną hiperkalcemią (albuminokorygowane stężenie wapnia w surowicy krwi < 3 mmol/l lub < 12 mg/dl) dawka 2 mg jest skuteczna. Najwyższą dawką stosowaną w badaniach klinicznych była dawka 6 mg, jednak jej zastosowanie nie prowadzi do zwiększenia skuteczności.

*Stężenie albuminokorygowanego wapnia w surowicy krwi oblicza się według wzoru:

albuminokorygowane stężenie wapnia = stężenie wapnia w surowicy krwi (mmol/l) –
w surowicy krwi (mmol/l) – [0,02 × albumina (g/l)] + 0,8

lub

albuminokorygowane stężenie wapnia = stężenie wapnia w surowicy krwi (mg/dl) +
w surowicy krwi (mg/dl) + 0,8 × [4 – albumina (g/dl)].

Aby przeliczyć wartość albuminokorygowanego stężenia wapnia w surowicy krwi wyrażoną w mmol/l na mg/dl, należy pomnożyć przez 4.

W większości przypadków podwyższone stężenie wapnia w surowicy krwi normalizuje się w ciągu 7 dni. Średni czas do nawrotu (ponowne podwyższenie stężenia albuminokorygowanego wapnia w surowicy krwi powyżej 3 mmol/l) wynosił 18–19 dni przy dawkach 2 i 4 mg. Średni czas do nawrotu po podaniu dawki 6 mg wynosił 26 dni.

Ograniczona liczba pacjentów (50 pacjentów) otrzymała drugą infuzję z powodu nawrotu hiperkalcemii. W przypadku nawrotu hiperkalcemii lub niewystarczającej skuteczności możliwe jest ponowne podanie leku.

Lek Bondronat**®** należy rozcieńczyć w 500 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu 0,9% lub w 500 ml 5% roztworu glukozy i podawać w postaci dożylnej infuzji trwającej 2 godziny.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana (zob. sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 i < 80 ml/min) korekta dawki nie jest wymagana.

W celu profilaktyki powikłań kostnych u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości oraz z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 i < 50 ml/min) lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) należy przestrzegać następujących zaleceń (zob. sekcja „Farmakokinetyka”):

10,9 % roztwór chlorku sodu lub 5 % roztwór glukozy.

2Podawanie 1 raz co 3–4 tygodnie.

Nie badano 15-minutowego wstrzykiwania leku pacjentom z nowotworami złośliwymi z klirensem kreatyniny mniejszym niż 50 ml/min.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Korekta dawki u osób w podeszłym wieku nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania

Stężony roztwór do wstrzykiwań dożylnych należy stosować jednorazowo. Należy używać wyłącznie klarownych roztworów bez zawiesiny. Lek Bondronat**®** należy podawać wyłącznie w formie wlewu dożylnego. Leku Bondronat**®** nie wolno podawać wewnątrz tętniczo ani okołovenoznie, ponieważ może to prowadzić do uszkodzenia tkanek.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeżeli lek nie jest stosowany od razu, czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu odpowiadają użytkownikowi, ponieważ przygotowany roztwór można przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C i tylko wtedy, gdy rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach bezpiecznych.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Bondronat® u dzieci w wieku do 18 lat. Brak danych.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących ostrego przedawkowania lekiem Bondronat**®**, stężonym roztworem do wstrzykiwań dożylnych. Z uwagi na możliwy toksyczny wpływ na wątrobę i nerki wynikający z badań przedklinicznych przy stosowaniu w wysokich dawkach należy kontrolować funkcję tych narządów. W przypadku wystąpienia hipokalcemii należy przeprowadzić leczenie w postaci wstrzykiwania dożylnego glukonianu wapnia.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi, o których donoszono, są reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny, nietypowe złamania kości udowej, martwica kości żuchwy i zapalenie oka (patrz „Opis wybranych działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leczenie hiperkalcemii spowodowanej nowotworem najczęściej wiązało się z podwyższeniem temperatury ciała. Rzadziej raportowano obniżenie stężenia wapnia w surowicy poniżej normy (hipokalcemia). W większości przypadków nie wymagało to specjalnego leczenia i objawy ustępowały po kilku godzinach/dniach.

Zastosowanie w celu zapobiegania powikłaniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wiązało się najczęściej z osłabieniem i towarzyszyło mu podwyższenie temperatury ciała oraz ból głowy.

Poniżej wymieniono działania niepożądane obserwowane w podstawowych badaniach klinicznych fazy III (leczenie hiperkalcemii wywołanej nowotworem: 311 pacjentów otrzymywało leczenie lekiem Bondronat® w dawce 2 lub 4 mg; zapobieganie powikłaniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości: 152 pacjentów otrzymywało leczenie lekiem Bondronat® w dawce 6 mg), a także działania niepożądane obserwowane podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Działania niepożądane wymieniono poniżej zgodnie z terminologią Medycznego Słownika do Celów Regulacyjnych MedDRA według klas narządów i układów oraz kategorii częstości. Działania niepożądane podzielono według częstości występowania na następujące grupy: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia.

Infekcje i inwazje: często – infekcje; rzadko – zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, kandydoza jamy ustnej.

Dobroczynne, złośliwe nowotwory i nowotwory o nieznanej etiologii: rzadko – łagodne nowotwory skóry.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – anemia, patologiczna zmiana krwi.

Zaburzenia układu immunologicznego: bardzo rzadko – nadwrażliwość†, skurcz oskrzeli†, obrzęk naczynioruchowy†, reakcja anafilaktyczna/szok†**; częstość nieznana – nasilenie astmy.

Zaburzenia układu endokrynnego: często – zaburzenia tarczycy.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: często – hipokalcemia**; rzadko – hipofosfatemia.

Zaburzenia ze strony psychiki: rzadko – zaburzenia snu, niepokój, niestabilność emocjonalna.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy, dysgezja (zaburzenia smaku); rzadko – zaburzenia mózgowo-naczyniowe, uszkodzenie korzenia nerwowego, amnezja, migrena, neuralgia, nadciśnienie, hiperestezja, parestezja okołoustna, parosmia.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: często – zaćma; rzadko – zapalenie oka†**.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i narządu równowagi: rzadko – głuchota.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często – blok odnogi pęczka Hisa; rzadko – niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia sercowo-naczyniowe, uczucie przyspieszonego serca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: często – zapalenie gardła; rzadko – obrzęk płuc, strydor.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, dyspepsja, ból przewodu pokarmowego, zaburzenia ze strony zębów; rzadko – gastroenteryt, zapalenie żołądka, owrzodzenie jamy ustnej, dysfagia, zapalenie warg.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – kamica pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – zaburzenia skóry, siniaki; rzadko – wysypka, wypadanie włosów; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona†, wielopostaciowa rumieńszyca†, dermatyt pęcherzowy†.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – osteoartroza, mialgia, artralgia, zaburzenia stawów, ból kości; rzadko – nietypowe podtrochoidalne i diafizalne złamania kości udowej†; bardzo rzadko – martwica kości żuchwy†**. Martwica zewnętrznego kanału słuchowego (działanie niepożądane charakterystyczne dla bisfosfonianów jako klasy)†.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – zatrzymanie moczu, torbiele nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – ból w okolicy miednicy.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – podwyższenie temperatury ciała, objawy grypopodobne**, obrzęk obwodowy, osłabienie, pragnienie; rzadko – hipotermia.

Badania laboratoryjne: często – zwiększenie stężenia gamma-glutamylotransferazy, zwiększenie stężenia kreatyniny; rzadko – zwiększenie stężenia fosfatazy alkalicznej, spadek masy ciała.

Urazy, zatrucia i powikłania proceduralne: rzadko – urazy, ból w miejscu wstrzyknięcia.

**Szczegółowe informacje patrz poniżej.

†Wykryte podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Opis wybranych działań niepożądanych

Hipokalcemia

Obniżenie wydzielania wapnia przez nerki może wiązać się z obniżeniem stężenia fosforanów we krwi, co nie wymaga leczenia. Stężenie wapnia w surowicy może obniżyć się do poziomu hipokalcemii.

Objawy grypopodobne

Zespół grypopodobny obejmował objawy takie jak gorączka, dreszcze, ból kości i/lub mięśni. W większości przypadków nie wymagało to specjalnego leczenia i objawy ustępowały po kilku godzinach/dniach.

Martwica kości żuchwy

Donoszono o przypadkach martwicy kości żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kostną, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Donoszono o przypadkach martwicy kości żuchwy podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek kwasu ibandronowego.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego donoszono o zapalnych zaburzeniach oka, takich jak zapalenie tunicy naczyniowej, zapalenie nadtwardówki i zapalenie twardówki. W niektórych przypadkach te zapalenia ustępowały dopiero po odstawieniu kwasu ibandronowego.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym dożylnie obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym zakończone śmiercią.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby sprawujące zawód medyczny proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system farmakokontroli.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przygotowane (rozcieńczone) roztwory do infuzji Bondronat® są stabilne przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C (w lodówce), pod warunkiem że rozcieńczanie przeprowadzono w warunkach aseptycznych.

Niezgodność.

W celu uniknięcia niezgodności Bondronat® należy rozcieńczać wyłącznie w 0,9 % izotonicznym roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy.

Bondronat® nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń.

Opakowanie.

6 ml koncentratu do roztworu do infuzji w fiolce z bezbarwnego szkła o pojemności 6 ml z korkiem gumowym, wyłożonym folią z fluorokauczuku, zamkniętym aluminiową pokrywką z plastikowym pierścieniem do odkręcania. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Roche Diagnostics GmbH.

Weymouth PL.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Sandhoferstrasse 116, 68305 Mannheim, Niemcy.

Sovereign House, Miles Gray Road, Basildon, SS14 3FR, Wielka Brytania.