Bonablast

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku BONABLAST (BONABLAST)

SkÅ ad:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 tabletka powÅ oka, pokryta otoczka filmowÄ , zawiera 50 mg kwasu ibandronowego, co odpowiada 56,25 mg ibandronianu sodu monohydratu;

substancje pomocnicze: povidon, celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, skrobiÄ prażelatynizowanÄ , crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, gliceryna dibehenian; otoczka filmowa: Opadray II biaÅ‚y OY-LS-28908: (dwutlenek tytanu (E 171), laktoza monohydrat; hydroksypropyloza 15 cP, polietylenoglikol, hydroksypropyloza 3 cP, hydroksypropyloza 50 cP).

PostaÄ c leku. Tabletki, pokryte otoczka filmowÄ .

GÅ ówne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, dwuwypukÅ‚e, biaÅ‚ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpÅ‚ywajÄ ce na strukturÄ i mineralizacjÄ koÅ›ci. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy. Kod ATC M05B A06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy – bisfosfonian działający specyficznie na tkankę kostną. Wywiera działanie selektywne na tkankę kostną dzięki wysokiej powinności do składników mineralnych kości. Hamuje aktywność osteoklastów, choć dokładny mechanizm działania nie jest do końca poznany.

In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kości wywołanej eksperymentalnie wywołanym blokowaniem czynności gruczołów płciowych, retinoidami, guzami oraz ekstraktami guzów. Hamowanie endogennej resorpcji kości zostało również udokumentowane w badaniach kinetycznych z wykorzystaniem 45Ca – poprzez wydzielanie radioaktywnego tetracykliny wcześniej wprowadzonej do tkanki kostnej. Kwas ibandronowy nie wpływa na mineralizację kości po podaniu dawek znacznie przekraczających dawki farmakologicznie skuteczne.

Resorpcja tkanki kostnej spowodowana chorobą nowotworową charakteryzuje się nadmierną resorpcją kości, która nie jest zrównoważona odpowiednim tworzeniem nowej tkanki kostnej. Kwas ibandronowy selektywnie hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kości i tym samym ograniczając powikłania kostne związane z chorobą nowotworową.

W badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wykazano zależność dawka–odpowiedź w zakresie hamowania osteolizy tkanki kostnej, ocenianej za pomocą markerów resorpcji kości, oraz zależność dawka–odpowiedź w odniesieniu do uszkodzeń układu kostnego.

Badania kliniczne dotyczące leczenia hiperkalcemii wywołanej przez nowotwory.

Badania kliniczne w hiperkalcemii spowodowanej nowotworami wykazały, że działanie hamujące kwasu ibandronowego na indukowaną przez guz osteolizę, a w szczególności na indukowaną przez guz hiperkalcemię, charakteryzuje się obniżeniem stężenia wapnia w surowicy i wydalania wapnia z moczem.

W zakresie dawek zalecanych do leczenia, w badaniach klinicznych u pacjentów z korektą albuminową stężenia wapnia w surowicy ≥ 3,0 mmol/l po odpowiedniej rehydratacji przedstawiono następujące wskaźniki odpowiedzi z odpowiednimi przedziałami ufności.

Dla tych pacjentów i dawek średni czas osiągnięcia normokalcemii wynosił 4–7 dni. Średni czas nawrotu (powrót korygowanego albuminem wapnia w surowicy powyżej 3,0 mmol/l) wynosił 18–26 dni.

Badaния kliniczne dotyczące zapobiegania uszkodzeniom kości u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości.

Badania kliniczne u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wykazały dawkozależny hamujący wpływ na osteolizę kostną, wyrażony markerami resorpcji kości, oraz dawkozależny wpływ na uszkodzenia kości.

Profilaktyka uszkodzeń kości u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości za pomocą wewnątrzżylnego podania kwasu ibandronowego w dawce 6 mg była oceniana w jednym randomizowanym, placebo-kontrolowanym badaniu fazy III trwającym 96 tygodni. Pacjentki z rakiem piersi i potwierdzonymi radiologicznie przerzutami do kości były randomizowane do przyjmowania placebo (158 pacjentek) lub 6 mg kwasu ibandronowego (154 pacjentki). Wyniki tego badania przedstawiono poniżej. Pierwotne punkty końcowe skuteczności.

Głównym punktem końcowym badania był współczynnik ciężkości choroby kostnej (SMPR). Była to złożona końcowa punktowa, obejmująca następujące zdarzenia związane z układem kostnym (SRE) jako podkomponenty:

• radioterapia kości w celu leczenia złamań/przyszłych złamań;
• operacja kości w celu leczenia złamań;
• złamania kręgów;
• złamania pozakrężowe.

Analiza SMPR była skorygowana pod względem czasu i zakładała, że jedno lub wiele zdarzeń występujących w ciągu jednego 12-tygodniowego okresu może być potencjalnie powiązanych. Dlatego w celach analizy wiele zdarzeń było uwzględnianych tylko raz. Dane z tego badania wykazały istotną przewagę wewnątrzżylnego podania kwasu ibandronowego w dawce 6 mg nad placebo w redukcji SRE, mierzonej za pomocą SMPR skorygowanego czasowo (p = 0,004). Liczba SRE była również istotnie zmniejszona przy stosowaniu kwasu ibandronowego w dawce 6 mg, a ryzyko SRE zmniejszyło się o 40% w porównaniu z placebo (ryzyko względne 0,6, p = 0,003).

Wtórne punkty końcowe skuteczności.

Stwierdzono istotne statystycznie poprawienie wskaźnika bólu kości po wewnątrzżylnym podaniu kwasu ibandronowego w dawce 6 mg w porównaniu z placebo. Obniżenie bólu było trwale niższe niż poziom wyjściowy przez cały okres badania i towarzyszyło mu istotnie zmniejszone wykorzystanie środków przeciwbólowych. Pogorszenie jakości życia było istotnie mniejsze u pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy w porównaniu z placebo.

U pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy zaobserwowano istotne zmniejszenie mocowych markerów resorpcji kości (pirydynolina i deoksyprydydynolina), co było istotne statystycznie w porównaniu z placebo.

W badaniu 130 pacjentek z przerzutowym rakiem piersi porównano bezpieczeństwo kwasu ibandronowego podawanego w ciągu 1 godziny lub 15 minut. Nie zaobserwowano różnic w funkcji nerek. Ogólny profil działań niepożądanych kwasu ibandronowego po 15-minutowej infuzji odpowiadał znanemu profilowi bezpieczeństwa przy dłuższym czasie infuzji, a nie wykryto żadnych nowych problemów bezpieczeństwa związanych z 15-minutową infuzją.

15-minutowy czas infuzji nie był badany u pacjentów z nowotworem i klirensem kreatyniny < 50 ml/min. Pacjenci pediatryczni.

Bezpieczeństwo i skuteczność kwasu ibandronowego u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie są ustalone. Dane są niedostępne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu kwas ibandronowy szybko wchłania się w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu wynosi 0,5–2 godziny (mediana – 1 godzina) po przyjęciu na czczo, a absolutna biodostępność wynosi około 0,6%. Wchłanianie pogarsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z pożywieniem lub napojami (z wyjątkiem zwykłej wody). Biodostępność zmniejsza się o około 90% przy podaniu po typowym śniadaniu w porównaniu z biodostępnością po przyjęciu leku na czczo. Przyjmowanie kwasu ibandronowego 30 minut przed posiłkiem zmniejsza biodostępność o około 30%. Przyjmowanie kwasu ibandronowego 60 minut przed posiłkiem nie powoduje istotnego zmniejszenia biodostępności.

Biodostępność zmniejsza się o około 75% przy stosowaniu leku Bonablast w tabletach 2 godziny po standardowym posiłku. Z tego powodu tabletki Bonablast należy przyjmować rano (po co najmniej 6 godzinach bez jedzenia) i kontynuować bycie na czczo przez co najmniej 30 minut po przyjęciu leku Bonablast (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Rozkład.

Po wstępnym narażeniu ogólnoustrojowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozornie objętość rozkładu wynosi co najmniej 90 l, a około 40–50% ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. W zakresie stężeń terapeutycznych około 87% wiąże się z białkami osocza, dlatego ma niski potencjał interakcji z innymi lekami poprzez wypieranie.

Metabolizm.

Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i człowieka.

Wydalanie.

Część kwasu ibandronowego, która została wchłonięta, usuwana jest z krwiobiegu poprzez wchłanianie do kości (około 40–50%) lub wydalanie nerek w niezmienionej formie. Część, która nie została wchłonięta, wydalana jest niezmieniona z kałem. Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i zależy od zastosowanej dawki oraz czułości metody analitycznej, jednak pozorny okres końcowy półtrwania waha się w granicach 10–60 godzin. Jednak początkowe stężenia leku w osoczu szybko maleją i osiągają 10% wartości szczytowej odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnej lub doustnej.

Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie postmenopauzalnym) stanowi 50–60% ogólnego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym ogólnym a nerkowym klirensem odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Ścieżki sekrecji wydają się nie obejmować znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów P450 wątrobowych u człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach.

Płeć.

Biodostępność i parametry farmakokinetyczne kwasu ibandronowego nie zależą od płci. Rasa.

Brak danych o klinicznie istotnych różnicach międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej dotyczących rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek jest związany z klirensem kreatyniny. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min), które otrzymywały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie w osoczu było 2–3 razy wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min). Ogólny klirens kwasu ibandronowego był zmniejszony do 44 ml/min u osób z ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z 129 ml/min u osób z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml/min i <80 ml/min) nie należy korygować dawki leku. U osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥30 i <50 ml/min) oraz z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zaleca się korektę dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze znaczącego udziału w klirense kwasu ibandronowego, który nie jest metabolizowany, a wydalany jest przez nerki i wchłanianie przez tkankę kostną. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku. Ponieważ wiązanie kwasu ibandronowego z białkami osocza przy stężeniach terapeutycznych jest niewielkie (około 87%), mało prawdopodobne jest, że hipoproteinemie przy ciężkich chorobach wątroby prowadzi do klinicznie istotnego wzrostu stężenia wolnego leku.

Wiek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zbadane parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku. Ponieważ funkcja nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku Bonablast u dzieci do 18. roku życia.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek wskazany jest dorosłym pacjentom w celu: zapobiegania uszkodzeniom układu kostnego (pęknięcia patologiczne, uszkodzenia tkanki kostnej wymagające radioterapii lub leczenia chirurgicznego) u chorych na raka piersi z przerzutami do tkanki kostnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek inny składnik leku. Hipokalcemia. Choroby przełyku powodujące spowolnienie opróżnienia przełyku, np. zwężenie, achalazja. Niemożność pozostawania w pozycji pionowej (w pozycji stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 60 minut.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja leku z pożywieniem.

Produkty zawierające wapń, w tym mleko, oraz inne kationy wielowartościowe (aluminium, magnez, żelazo) mogą zakłócać wchłanianie leku Bonablast. Dlatego należy spożywać te produkty co najmniej 30 minut po przyjęciu doustnym leku Bonablast. Biodostępność była obniżana o około 75% po podaniu leku Bonablast w postaci tabletek 2 godziny po standardowym posiłku. Dlatego Bonablast należy przyjmować rano (po co najmniej 6 godzinach bez przyjmowania pokarmu) i kontynuować głodówkę przez 30 minut po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Interakcje z innymi lekami.

Interakcje metaboliczne nie są uważane za prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów cytochromu P450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Leki H2-blokujące i inne leki podnoszące pH żołądka.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników (mężczyzn) i kobiet w okresie postmenopauzalnym, rydynityna podana dożylnie zwiększała biodostępność kwasu ibandronowego o około 20% (co mieści się w granicach normalnej zmienności biodostępności kwasu ibandronowego), prawdopodobnie z powodu obniżenia kwasowości soku żołądkowego. Jednakże korekta dawki Bonablastu przy jednoczesnym stosowaniu z lekami H2-blokującymi lub innymi lekami podnoszącymi poziom kwasowości soku żołądkowego nie jest wymagana.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Ponieważ kwas acetylosalicylowy, NLPZ oraz bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z lekiem Bonablast (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Aminoglikozydy.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu bisfosfonianów z aminoglikozydami, ponieważ obie substancje mogą obniżać poziom wapnia w osoczu krwi przez dłuższy czas.

Dodatkowo, przy jednoczesnym stosowaniu tych leków należy zwrócić uwagę na hipomagnezemię.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Pacjenci z zaburzeniami metabolizmu kostnego i mineralnego.

Przed rozpoczęciem leczenia Bonablast należy skorygować hipokalcemię oraz inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i gospodarki mineralnej. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość wapnia i witaminy D. Jeżeli pacjent nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia i/lub witaminy D z pożywienia, należy uzupełnić je w postaci suplementów diety.

Irrytacja przewodu pokarmowego.

Bisfosfoniany do doustnego stosowania mogą powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnych odcinków przewodu pokarmowego. W związku z możliwymi skutkami ubocznymi i ryzykiem pogorszenia choroby podstawowej należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Bonablast u pacjentów z aktywnymi chorobami górnych odcinków przewodu pokarmowego (przełyk Barretta, dysfagia, inne choroby przełyku, zapalenie żołądka, zapalenie dwunastnicy, wrzody). Podczas stosowania bisfosfonianów doustnych zgłaszano przypadki skutków ubocznych takich jak zapalenie przełyku, wrzody przełyku, erozje przełyku, które w niektórych przypadkach były ciężkie i wymagały hospitalizacji, rzadko – z krwawieniem lub z późniejszym rozwojem zwężenia lub perforacji. Ryzyko wystąpienia ciężkich skutków ubocznych ze strony przełyku jest większe u pacjentów, którzy nie przestrzegają zaleceń dotyczących dawkowania i/lub kontynuują przyjmowanie bisfosfonianów doustnie po wystąpieniu objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. Dlatego pacjenci powinni ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lekarze powinni zwracać uwagę na wszelkie objawy i znaki wskazujące na możliwą reakcję ze strony przełyku, podrażnienie przełyku oraz informować pacjentów o konieczności zaprzestania przyjmowania leku Bonablast i skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia dysfagii, bólu podczas połykania, bólu za mostkiem, nadżernienia lub nasilenia nadżernienia.

Chociaż w kontrolowanych badaniach klinicznych nie zaobserwowano zwiększenia ryzyka, podczas stosowania bisfosfonianów doustnych po rejestracji leku zgłaszano przypadki wrzodów żołądka i dwunastnicy. Niektóre z nich były ciężkie i z powikłaniami.

Kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Ponieważ kwas acetylosalicylowy, NLPZ i bisfosfoniany mogą powodować podrażnienie przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z Bonablast.

Nekroza kości żuchwy.

O nekrozie kości żuchwy (ONŻ) zgłaszano bardzo rzadko podczas stosowania po rejestracji leku u pacjentów otrzymujących kwas ibandronowy wskazany onkologicznie (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich w jamie ustnej. Przed rozpoczęciem leczenia Bonablast pacjentom z współistniejącymi czynnikami ryzyka zaleca się wykonanie badania stomatologicznego z odpowiednim zabiegiem zapobiegawczym oraz indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Przy ocenie ryzyka wystąpienia nekrozy kości żuchwy u pacjenta należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko wyższe dla związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko wyższe przy podaniu parenteralnym) oraz dawkę kumulacyjną terapii hamującej resorpcję kości;
• nowotwory złośliwe, współistniejące stany chorobowe (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcja), palenie tytoniu;
• współistniejące leczenie: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi;
• niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

W okresie leczenia Bonablast wszystkim pacjentom zaleca się przestrzeganie odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularne wizyty u stomatologa oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich objawów ze strony jamy ustnej, takich jak ruchomość zębów, ból, obrzęk lub niezagojające się wrzody lub wydzielina. Podczas leczenia zabiegi stomatologiczne inwazyjne należy wykonywać wyłącznie po dokładnym rozważeniu, a ich należy unikać bezpośrednio po zastosowaniu leku Bonablast. Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany w warunkach ścisłej współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć tymczasowe przerwanie leczenia lekiem Bonablast do czasu poprawy stanu i, jeśli to możliwe, do zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza zewnętrznego kanału słuchowego.

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego, głównie w związku z długotrwałą terapią. Do możliwych czynników ryzyka wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego zalicza się stosowanie sterydowych hormonów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej.

Atypowe złamania podudziowe i dystalne kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne lub ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego trochanteru do nieco powyżej nadwzgórka. Powstają po minimalnym urazie lub w przypadku braku urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub ból w pachwinie, często powiązany z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed złamaniem, które ujawnia się jako pełne złamanie kości udowej. Złamania są często obustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie dystalne kości udowej. Zgłaszano również złe gojenie tych złamań. Należy rozważyć przerwanie stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej przed ukończeniem oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę korzyści i ryzyka. Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecić zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowego lub bólu w pachwinie; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Atypowe złamania innych długich kości.

Zarejestrowano atypowe złamania innych długich kości, takich jak kość łokciowa i kość piszczelowa, u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu bisfosfonianami. Podobnie jak w przypadku atypowych złamań kości udowej, te złamania mogą występować po niewielkim urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają ból prodromalny przed ujawnieniem się złamania jako pełnego złamania kości udowej. W przypadkach złamania kości łokciowej może to być związane z powtarzającym się obciążeniem wynikającym z długotrwałego użytkowania środków wspomagających chód (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Niewydolność nerek.

W badaniach klinicznych nie stwierdzono objawów zaburzeń funkcji nerek podczas długotrwałej terapii kwasem ibandronowym. Zgodnie z kliniczną oceną każdego pacjenta zaleca się monitorowanie funkcji nerek oraz stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy krwi podczas leczenia.

Pacjenci z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany.

Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z nadwrażliwością na inne bisfosfoniany. Choroby dziedziczne. Lek Bonablast zawiera laktozę, nie zaleca się go stosować pacjentom z rzadkimi chorobami dziedzicznymi* związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u ciężarnych kobiet. W badaniach na szczurach obserwowano toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Bonablast nie powinien być stosowany w okresie ciąży. Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania na ssących szczurach wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku po wstrzyknięciu dożylnym. Bonablast nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Fekundacja.

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach po podaniu doustnym i dożylnym w wysokich dawkach dziennych kwas ibandronowy obniżał fekundację.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na charakterystykę profilu farmakodynamicznego i farmakokinetycznego oraz zgłoszone skutki uboczne oczekuje się, że Bonablast nie będzie miał lub będzie miał nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie lekiem Bonablast powinien przepisać wyłącznie lekarz mający doświadczenie w leczeniu nowotworów złośliwych.

Dozowanie. Zaleca się stosowanie 1 tabletki (50 mg) 1 raz na dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie rano (po co najmniej 6 godzinach bez przyjmowania pokarmu) i przed pierwszym spożyciem jedzenia lub płynów w tym dniu. Należy również unikać przyjmowania innych leków oraz suplementów diety (w tym wapnia) przed przyjęciem tabletek Bonablast. Należy powstrzymać się od spożycia pokarmu przez co najmniej 30 minut po przyjęciu leku Bonablast w formie tabletek. Wodę zwykłą można przyjmować w dowolnym czasie w trakcie terapii lekiem Bonablast (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań”). Nie należy spożywać wody o wysokiej zawartości wapnia. Jeśli istnieje obawa co do potencjalnie wysokiego poziomu wapnia w wodzie pitnej (twarda woda), zaleca się spożywanie wody butelkowanej o niskiej zawartości substancji mineralnych.

Tabletki należy połykać całkowicie, nie żuć, nie rozgryzać ani nie kruszyć, popijając szklanką zwykłej wody (180–240 ml), w pozycji pionowej (w siadzie lub stojąc).

Pacjenci nie powinni leżeć przez 60 minut po przyjęciu leku Bonablast.

Nie należy żuć, rozgryzać ani kruszyć tabletek ze względu na możliwość powstania owrzodzeń błony śluzowej gardła i jamy ustnej.

Lek Bonablast należy popijać wyłącznie zwykłą wodą.

Szczególne zalecenia dotyczące dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml i <80 ml/min) nie należy korygować dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥30 i <50 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 1 tabletki 50 mg 1 raz na 2 dni (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”). U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zalecana dawka wynosi 1 tabletka 50 mg 1 raz w tygodniu.

Pacjenci w wieku podeszłym. Korekta dawki u osób w wieku podeszłym nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Bonablast nie zostały ustalone u dzieci w wieku do 18 lat. Brak danych.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy doustnym przedawkowaniu może wystąpić rozwój reakcji ze strony przewodu pokarmowego, takich jak zaburzenia żołądka, nadkwaśność, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka lub wrzód.

Leczenie. Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania kwasem ibandronowym. W celu związywania leku Bonablast należy podać mleko lub środki przeciwwskazowe. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów. Pacjenci powinni przebywać w pozycji pionowej.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa.

Najpoważniejszymi zarejestrowanymi reakcjami niepożądanymi są reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny, nietypowe złamania kości udowej, martwica żuchwy, podrażnienia przewodu pokarmowego, zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych efektów niepożądanych” i sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Leczenie wiązało się najczęściej ze spadkiem stężenia wapnia w surowicy poniżej normy (hipokalcemia). Następną pod względem częstości reakcją niepożądaną była niestrawność. Poniżej wymieniono efekty niepożądane obserwowane w dwóch badaniach klinicznych fazy III (profilaktyka powikłań szkieletowych u pacjentek z rakiem piersi i przerzutami do kości: 286 pacjentek leczonych kwasem ibandronowym w dawce 50 mg doustnie), jak również te, które wystąpiły podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek. Efekty niepożądane podano zgodnie z klasyfikacją MedDRA (Medical Dictionary for Regulatory Activities) według układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania efektów niepożądanych podzielono na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej kategorii efekty niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego: niezbyt często – anemia.

Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo rzadko – nadwrażliwość†, skurcz oskrzeli†, obrzęk naczynioruchowy†, reakcja anafilaktyczna/szok**†; nieznana częstość – nasilenie astmy.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: często – hipokalcemia**.

Zaburzenia układu nerwowego: niezbyt często – mrowienie, dysgezja (zaburzenia smaku).

Zaburzenia oka: rzadko – zapalenie oka†**.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – zapalenie przełyku, ból brzucha, niestrawność, nudności; niezbyt często – krwawienie, owrzodzenie dwunastnicy, zapalenie żołądka, dysfagia, suchość w ustach.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: niezbyt często – świąd; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona†, zakaźna czerwienica wielopostaciowa†, zapalenie skóry pęcherzowe†. Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – nietypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej†; bardzo rzadko – martwica żuchwy†**. Martwica zewnętrznej części kanału słuchowego (efekt niepożądany charakterystyczny dla klasy bisfosfonianów)†; nieznana częstość – nietypowe złamania kości długich, poza kością udową.

Zaburzenia układu moczowego: niezbyt często – azotemia (uremia).

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – osłabienie; niezbyt często – ból w klatce piersiowej, zespół grypopodobny, niedobór samopoczucia, bóle.

Badania: niezbyt często – wzrost stężenia hormonu parafolikularnego w surowicy krwi. ** Szczegółowe informacje patrz niżej.

† Obserwowane podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Opis poszczególnych efektów niepożądanych.

Hipokalcemia.

Zmniejszenie wydzielania wapnia przez nerki może towarzyszyć spadek stężenia fosforanów w surowicy krwi, który nie wymaga leczenia. Stężenie wapnia w surowicy krwi może obniżyć się do poziomu charakterystycznego dla hipokalcemii.

Martwica żuchwy.

Zgłoszono przypadki martwicy żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kości, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zgłoszono przypadki martwicy żuchwy podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek kwasu ibandronowego.

Nietypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko nietypowych złamań podtroczkowych i dystalnych kości udowej przy długotrwałym leczeniu bisfosfonianami stosowanymi w osteoporozie pomenopauzalnej, szczególnie po trzech–pięciu latach stosowania, jednak patofizjologia nie została w pełni wyjaśniona. Absolutne ryzyko nietypowych złamań podtroczkowych i dystalnych kości długich (efekt niepożądany charakterystyczny dla klasy bisfosfonianów) pozostaje bardzo niskie.

Zapalenie oka.

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalenia oka, takie jak zapalenie tuniczki naczyniowej oka (uveitis), zapalenie nadtwardówki (episkleryt) i zapalenie twardówki (scleritis). W niektórych przypadkach te stan zapalne ustępowały dopiero po odstawieniu bisfosfonianów.

Reakcja anafilaktyczna/szok.

U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym podawanym dożylnie obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym przypadki śmiertelne.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane efekty niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 tabletek w blistrze, 4 blisterów w kartonowej paczce.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

FARMATEN SA

Miejsce produkcji i adres działalności.
Derwenakion 6, Pallini, Attyka, 15351, Grecja.