Blicef

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Blicef (Blicef)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodowego w ilości odpowiadającej 1000 mg ceftriaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek krystaliczny o barwie od prawie białej do żółto-białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę, w wyniku czego przerywany jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy i enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej afiniczności białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Niedostatecznej przenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efliuksowych.

Kryteria interpretacji MIC (minimalne stężenie hamujące) dla testów wrażliwości ustalone zostały przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) dla ceftryaksolonu i są dostępne pod adresem:

https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Skuteczność kliniczna wobec poszczególnych patogenów

Zakres nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego, a dla niektórych gatunków – w czasie, dlatego dostępność lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji, jest pożądana. Jeśli lokalny zakres oporności jest taki, że przydatność ceftryaksolonu, przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa, należy skonsultować się z ekspertami.

Generalnie wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na ceftryaksolon.

• Częstość oporności > 50% przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksolonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe temu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksolonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksolonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksolonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksolonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksolonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drgach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Zauważono wzrost średniego Cmax we krwi o 8–15% po powtarzanym podawaniu, stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksolon przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości we krwi w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Cmax ceftryaksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryaksolon przechodzi przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami osocza

Ceftryaksolon odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycalne, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biodegradacja

Ceftryaksolon nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksolonu (związanego i niezwiązanego) wynosi

10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksolonu wydzielane jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksolonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksolonu zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami osocza i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksolonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksolonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksolonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksolonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksolonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksolonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość / nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksolonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego jest widoczna dla całkowitego ceftryaksolonu we krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Podobnie jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftryaksolonu dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Lek Blicef stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje jamy brzusznej;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowonerczycę);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowiec;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek Blicef może być stosowany w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek Blicef należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwy zakres bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub inny środek z grupy cefalosporyn. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki z grupy beta-laktamowych środków przeciwbakteryjnych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

u noworodków przedwczesnych w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

U noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub odczynem kwasowym, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagających (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów wlewu zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą surowicy krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być używane do rozpuszczania leku Blicef w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie wlewu. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z podanym lekiem. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Efekty niepożądane”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych diuretyków (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwościowe mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonego i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftryksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ostrożnie należy stosować ceftryksone u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa–Johnsona lub zespół Lyella / toksyczny epidermalny nekroliz oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, zgłaszane podczas leczenia ceftryksone, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnych i urodzonych niemowląt w wieku do 1 miesiąca opisywano przypadki wytrącania się osadu soli wapniowej ceftryksone w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryksone i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrzosączyniowych osadów, poza noworodkami, którym podawano ceftryksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryksone u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów do wlewu lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów do wlewu w różnych miejscach ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu do wlewu roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadu. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PŻ) pracownicy medyczni mogą rozważyć stosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryksone u pacjentów wymagających PŻ zostanie uznane za konieczne, roztwory do PŻ i ceftryksone mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów do wlewu i w różnych miejscach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PŻ na czas wlewu ceftryksone i przepłukać systemy do wlewu między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Bliceffu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi.

Lek Bliceff jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Zdarzały się przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Bliceff (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Bliceffem.

Jeśli podczas stosowania ceftryksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z podawaniem leków przeciwbakteryjnych, które wystąpiły podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryksone wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksone i zastosowanie odpowiednich leków przeciwbakteryjnych przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Bliceff test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Ponadto Bliceff może powodować fałszywie pozytywne wyniki testu na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. W trakcie stosowania leku Bliceff poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Obecność ceftryksone może fałszywie obniżać oszacowane wartości glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów monitorowania glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryksone, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadu soli wapniowej ceftryksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryksone. W rzadkich przypadkach powstawanie osadu soli wapniowej ceftryksone towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących lek Bliceff (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błotka żółciowego, takie jak wcześniejsze intensywne leczenie, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Bliceff.

Choroba kamicy nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa–Herxhejmera.

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spirochety, takimi jak choroba Lyme, może krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryksone wystąpić reakcja Jarischa–Herxhejmera (gorączka, dreszcze, ból głowy, ból mięśni i wysypka skórna). Reakcja Jarischa–Herxhejmera zazwyczaj ustępuje samoistnie, ale czasem może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi taka reakcja, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksone (np. dezorientacja, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksone.

Sód.

Każdy gram leku Bliceff zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z ograniczoną zawartością sodu.

Unieszkodliwienie leku i leku z przeterminowanym terminem ważności.

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych. Każdy niewykorzystany lek po zakończeniu leczenia lub po przekroczeniu terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu / odmowie stosowania ceftryksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanych oddziaływań na męską ani żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy ostrzec przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg):

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg) wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwaną do mięśnia w dawce 1–2 g preparatu.

Niektóre dane wskazują, że u pacjentów w ciężkim stanie lub u których poprzednia terapia była nieskuteczna, ceftriakson może okazać się efektywny przy podawaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka wynosi 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zastrzębianie (syfilis)

Ogólnie zalecane dawki to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zastrzębiania nerwowego. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzębianiu, w tym zastrzębianiu nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (II stadium) i późne (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała < 50 kg należy stosować dawki standardowe dla dorosłych.

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego może być stosowana pojedyncza dawka domięśniowa ceftryksoponu w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub braku skuteczności poprzedniej terapii ceftryksopon może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50–80 mg/kg masy ciała jako pojedynczą dawkę przed operacją.

Zastrzykowica

Zalecane dawki u dzieci to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym neurozastrzykowicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

50–80 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryksopon jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 4

*W przypadku potwierdzonej bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwania domięśniowego leku Zoicef w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurosifilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi antybiotykoterapii, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez

48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem, że funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie trzeba podawać dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryakson można podawać w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy zapoznać się z instrukcją do lidokainy przeznaczonej do stosowania medycznego.

Podanie dożylne

Ceftryakson można podawać w postaci dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż

30 minut (sposób preferowany) lub w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego dłużej niż 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać za pomocą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub może być konieczne) leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie parenteralne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksonu z wapniem może również wystąpić po zmieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Rozcieńczanie. Biorąc pod uwagę wymaganą dawkę, należy określić niezbędną liczbę fiol. Do podania dożylnego lub domięśniowego należy dodać zalecaną objętość roztworu do rozcieńczania, jak wskazano w tabeli 5, a następnie dokładnie wstrząsnąć fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Do infuzji dożylnej należy dodać 15 ml roztworu do rozcieńczania i dokładnie wstrząsnąć aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Należy odciągnąć 15 ml otrzymanego roztworu i dodać do 25 ml płynu do rozcieńczania w fiolce do infuzji, aby przygotować dawkę dla pacjenta (uzyskując łączną objętość 40 ml, jak wskazano w tabeli 5).

Roztwór należy podawać drogą dożylną, zgodnie z opisem w niniejszym rozdziale.

Tabela 5

*Roztwór ceftryaxonu w lidokainie nie należy stosować dożylnie.

W przypadku stosowania innych cieczy do rozcieńczania należy sprawdzić ich zgodność z ceftryaxonem. Otrzymany roztwór powinien być klarowny i wolny od zanieczyszczeń.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania ceftryksotonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania działań niepożądanych po podaniu ceftryksotonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób:

Bardzo często (≥ 1/10)
Często (≥ 1/100 < 1/10)
Nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10 000 < 1/1000)
Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)

Zakażenia i inwazje: nieczęsto: grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko: kolit pseudobłoniasty^b; częstość nieznana^a: nadkażenia^b.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto: granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a: anemia hemolityczna^b, agranulocytoza^b.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, nadwrażliwość^b, reakcja Jarischa-Herxheimer^b.

Układ nerwowy: nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy; rzadko: encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Układ sercowo-naczyniowy: częstość nieznana: zespół Kounisa.

Układ słuchu i równowagi: częstość nieznana^a: zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: rzadko: skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często: stolec wodnisty, biegunka^b; nieczęsto: nudności, wymioty; częstość nieznana^a: zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy: często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana: osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu cholestazy.

Skóra i tkanka podskórna: często: wysypka; nieczęsto: swędzenie; rzadko: pokrzywka; częstość nieznana^a: zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna pustulka egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)^b.

Układ moczowy i narządy moczowe: rzadko: hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a: oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: nieczęsto: zapalenie żyły, ból w miejscu zastrzyku, dreszcze; rzadko: obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a: fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z raportów po wycofaniu z rynku. Ponieważ informacje te są zgłaszane dobrowolnie, nie można wiarygodnie oszacować częstości tych reakcji.
^b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.
^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku Blicef.

Stosowanie ceftryksotonu, szczególnie u pacjentów starszych z poważnymi problemami nerek lub układu nerwowego, rzadko może powodować zaburzenia świadomości, nietypowe ruchy, pobudzenie i drgawki.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po podaniu ceftryksotonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksotonu.

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiertelnie, odnotowano u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylny ceftryksoton i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksotonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftryksotonu w porównaniu z dorosłymi (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów ograniczonych w ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i bezmoczności, a znikają po odstawieniu ceftryksotonu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów po dożylnej aplikacji leku u dzieci była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksotonu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Reakcje w miejscu zastrzyku

Wstrzyknięcie do mięśni jest klinicznie bolesne. Inne reakcje w miejscu zastrzyku obejmują zaczerwienienie, ekstrawazację, obrzęk, wysypkę, swędzenie, zapalenie, zgrubienie i siniaki w miejscu zastrzyku. Rzadko zgłaszano powikłania, w tym infekcję i ropień w miejscu zastrzyku.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Blicef nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana.

Ceftryksoton jest niezgodny z amszaryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż te wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Ceftryksotonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dożylnego (zob. rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Opakowanie.

1,0 g proszku w fiolkach szklanych, zamkniętych korkiem gumowym i aluminiową pokrywką zabezpieczoną aluminiową nakrętką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 lub 10 fiolki razem z instrukcją dla zastosowania medycznego w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Lek na receptę.

Producent.

Zydus Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działnica nr 72, EPZP, faza-1, Jarmadžri, Baddi, Rejon-Solan, Himachal Pradesh, Indie.

Wnioskodawca. AAR PHARMA FZ-LLC.

Adres wnioskodawcy.

Pomieszczenie 702, 7 piętro, budynek: DSC Tower, skrytka pocztowa – 478837, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie / Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.