Bitub®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BITUB® (BITUB®)

Skład:

substancja czynna: isoniazyd;

1 ml roztworu zawiera 100 mg izoniazydu;

substancje pomocnicze: metionina, natrii succinas, acidum succinicum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty, bezbarwny lub lekko żółtawy płyn.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne przeciwbłoniacznicze. Kod ATC J04A C01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Izoniazyd inhibuje polimerazę RNA zależną od DNA oraz hamuje syntezę kwasów mikolowych ściany komórkowej prątków gruźlicy. Lek wykazuje wysoką aktywność bakteriostatyczną wobec prątków gruźlicy, hamując ich wzrost w stężeniu 0,03 μg/ml. Szczególnie aktywny wobec mikroorganizmów szybko się rozmnażających. Słabo wpływa na patogeny innych chorób zakaźnych.

Farmakokinetyka.

Po podaniu parenteralnym szybko przenika do tkanek organizmu i płynów biologicznych. Przechodzi przez barierę krew-mózg, szczególnie podczas stanu zapalnego opon mózgowych. Przenika do kości. Metabolizowany jest w wątrobie w zależności od cech genetycznych człowieka, z szybszym lub wolniejszym tempem. Wydalany jest przez nerki. Okres półtrwania u osób o szybszym tempie metabolizmu izonazydu wynosi 0,5–1,5 godziny, u osób o wolniejszym – 4–6 godzin. Wydala się głównie z żółcią, 30 % dawki wydala się z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie wszystkich form i lokalizacji aktywnej gruźlicy u dorosłych i dzieci (jako lek pierwszego rzutu).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na izoniazyd lub substancje pomocnicze leku.

Epilepsja i inne choroby towarzyszące skłonnością do napadów drgawkowych, ciężkie psychozy, polio (w tym w wywiadzie), toksyczny zapalenie wątroby w wywiadzie spowodowane stosowaniem pochodnych hydrazydu kwasu izonikotynowego (ftiwazyd), nasilony miażdżyca, ostra niewydolność wątroby i/lub nerek.

Stosowanie izoniazydu w dawce przekraczającej 10 mg/kg masy ciała na dobę jest przeciwwskazane w okresie ciąży, przy niewydolności serca i płuc, nadciśnieniu tętniczym II–III stopnia, chorobie niedokrwiennej serca, chorobach układu nerwowego, astmie oskrzelowej, przewlekłej niewydolności nerek, zaostrzeniu zapalenia wątroby, marskości wątroby, łuszczycy, zaostrzeniu egzemy, niedoczynności tarczycy, miksedemacie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwzakrzepowe pośrednie, benzodiazepiny, fenytoina, karbamazepina, teofilina, inhibitory monoaminooksydazy (MAO) – izoniazyd potencjuje działanie tych leków (w tym toksyczne).

Izoniazyd może zmniejszyć działanie terapeutyczne lewodopy.

Jednoczesne stosowanie izoniazydu:

Z itrakonazolem – możliwe istotne obniżenie stężenia tego ostatniego w osoczu krwi i brak efektu terapeutycznego. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Z ketokonazolem – może zmniejszyć poziom ketokonazolu w osoczu krwi: należy kontrolować stężenie leku we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę.

Z paracetamolem – zwiększa toksyczność tego ostatniego poprzez generowanie i gromadzenie się toksycznych metabolitów w wątrobie, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych.

Z glikokortykosteroidami – zwiększa się metabolizm i eliminacja izoniazydu.

Fenytoina, teofilina, karbamazepina – izoniazyd hamuje metabolizm wymienionych leków, co prowadzi do podwyższenia ich stężenia w osoczu krwi i możliwego wzmocnienia działania toksycznego.

Dyfenina – izoniazyd nasila działanie przeciwarytmiczne dyfeniny.

Potencjalnie hepatotoksyczne i neurotoksyczne środki (w tym alkohol, ryfampicyna) – zwiększa się prawdopodobieństwo rozwoju toksycznego zapalenia wątroby i neuropatii (w połączeniu z paracetamolem zwiększa się ryzyko rozwoju działania hepatotoksycznego).

Waleproin – przy jednoczesnym stosowaniu zwiększa się stężenie waleproinu w osoczu krwi.

Stawudyryna – zwiększa się ryzyko rozwoju distalnej neuropatii czuciowej.

Witaminy B6 i kwas glutaminowy – w połączeniu zmniejsza się prawdopodobieństwo działań niepożądanych izoniazydu.

Ponieważ klirens izoniazydu podwaja się wraz z zalcytabinem u pacjentów zakażonych HIV, należy kontrolować stężenie izoniazydu i zalcytabinu w celu zapewnienia skuteczności leczenia.

Przy przepisywaniu izoniazydu pacjentom z powolną inaktywacją leku, którzy jednocześnie przyjmują kwas paraaminosalicylowy, stężenie tkankowe leku może wzrosnąć, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Izoniazyd może spowolnić wątrobowy metabolizm primidona, triazolamu, chlorzoksazonu, disulfiramu, co może prowadzić do zwiększenia toksyczności.

Aby wzmocnić skuteczność, Bitub® należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi (takimi jak Rifonat®, Inbutol®, Paskonat®), a przy infekcji mieszanej – jednocześnie z antybiotykami o szerokim spektrum działania: fluorochinolonami (takimi jak Leflocin®, Maxicin®), sulfonamidami (w szczególności Soluceptolem®), makrolidami (np. z klaritromycyną, azitromycyną, roksytromycyną).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Podczas leczenia wymagana jest opieka lekarska, regularne wykonywanie badań czynności wątroby oraz badania okulistycznego. W pierwszym miesiącu leczenia badania należy wykonywać nie rzadziej niż 2 razy, następnie – 1 raz na miesiąc.

W celu zmniejszenia skutków ubocznych w przypadku ich wystąpienia należy stosować pirydoksynę (dożylnie lub domięśniowo 1−2 ml 5 % roztworu na dobę), chlorek tiaminy (domięśniowo 1 ml 5 % roztworu na dobę) lub bromek tiaminy (domięśniowo 1 ml 6 % roztworu na dobę), kwas glutaminowy, sód sodowy ATP.

W celu zapobiegania możliwemu toksycznemu wpływowi izonikotynianu izonikotynianu na wątrobę, należy stosować go w połączeniu z hepatoprotektorami (np. silimarin, kwas ursodezoksycholowy).

Podczas leczenia nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Biorąc pod uwagę, że przy monoterapii izonikotynianem izonikotynianu szybko rozwija się odporność patogenów (w 70 % przypadków), aby spowolnić ten proces, lek należy stosować wyłącznie w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźniczymi. W przypadku infekcji mieszanej, równocześnie z izonikotynianem izonikotynianu, należy stosować antybiotyki o szerokim zakresie działania, fluorochinolony, sulfonamidy.

U chorych na cukrzycę możliwe są pozytywne wyniki testu glukozuria.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Bitub® w dawce wyższej niż 10 mg/kg masy ciała na dobę jest przeciwwskazane w czasie ciąży. Podczas stosowania leku Bitub® u kobiet w ciąży (w dawce do 10 mg/kg masy ciała na dobę) należy wziąć pod uwagę, że izonikotynian izonikotynianu przenika przez łożysko i może powodować rozwój mielomeningocele i hipospadii, krwawienia (spowodowane niedoborem witaminy K), a także opóźnienie psychoruchowe płodu.

Izonikotynian izonikotynianu przenika do mleka matki, dlatego biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia zapalenia wątroby i neuropatii obwodowej u niemowląt, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią lub przerwanie stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Kierowcom i operatorom skomplikowanych urządzeń należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia skutków ubocznych ze strony układu nerwowego, które mogą wpływać na zdolność koncentracji uwagi oraz na szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Bitub® stosuje się w sposób wewnątrzmięśniowy, dożylne, w postaci inhalacji oraz wewnątrzkawerno.

Dożylne podawanie Bitub® stosuje się w leczeniu rozsianej gruźlicy płuc, przy obfitym wydzielaniu bakterii, chorobach towarzyszących przewodu pokarmowego, u pacjentów unikających przyjmowania leku doustnie oraz w przypadku nieskuteczności stosowania doustnego.

Dawka dzienna dożylne: dla dorosłych – 200–300 mg, dla dzieci – 100–300 mg (10–20 mg/kg masy ciała), dla noworodków – 3–5 mg/kg, ale nie więcej niż 10 mg/kg masy ciała na dobę. Podaje się dożylne w postaci roztworu 2,5–10% (w razie potrzeby lek rozcieńcza się wodą do wstrzykiwań lub 0,9% roztworem chlorku sodu) przez 30–60 sekund, 1 raz dziennie. Kurs leczenia – 30–150 wstrzyknięć – zależy od skuteczności terapii i wrażliwości na lek. W celu zapobiegania działaniom niepożądanym podczas dożylnej aplikacji leku Bitub® stosuje się witaminę B6 (pirydoksynę) oraz kwas glutaminowy. Pirydoksynę podaje się w sposób wewnątrzmięśniowy (100–125 mg) 30 minut po podaniu leku Bitub® lub doustnie (60–100 mg) co 2 godziny po wstrzyknięciach dożylnych leku Bitub®. Kwas glutaminowy przyjmuje się w dawce dziennej 1–1,5 g. Po dożylnej aplikacji leku należy przestrzegać reżimu pościeli przez 1–1,5 godziny.

W sposób wewnątrzmięśniowy lek Bitub® podaje się dorosłym i dzieciom w postaci gotowego nierozcieńczonego roztworu 10% w dawce 5–12 mg/kg 1 raz dziennie przez 2–5 miesięcy. W celu osłabienia działania niepożądanego przy tej metodzie podania, równocześnie z wstrzyknięciem leku Bitub® podaje się doustnie pirydoksynę w dawce 60–100 mg (można również podawać w sposób wewnątrzmięśniowy 30 minut po leku Bitub® w dawce 100–125 mg/kg).

Inhalacyjnie Bitub® przepisuje się w postaci gotowego nierozcieńczonego roztworu 10%. Dawka dzienna – 0,005–0,01 g (5–10 mg) na 1 kg masy ciała, w 1–2 dawkach. Inhalacje przeprowadza się codziennie przez 1–6 miesięcy.

Pacjentom z postacią włóknisto-jamistą gruźlicy z wydzielaniem bakterii oraz w okresie przedoperacyjnym przepisuje się gotowy nierozcieńczony roztwór 10% leku Bitub® w dawce dziennej 10–15 mg/kg 1 raz dziennie; podaje się głównie w sposób wewnątrzkawerno, przez wlewanie do oskrzeli.

Maksymalną dawkę dzienną i dawkę kuracyjną ustala się w zależności od postaci klinicznej gruźlicy, stopnia inaktywacji oraz indywidualnej tolerancji izoniazydu.

Dzieci.

Lek przepisuje się dzieciom począwszy od okresu noworodkowego.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania po 0,5–3 godzinach od zastosowania leku mogą wystąpić zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, nudności, wymioty, objawy neurotoksyczne, zawroty głowy, pogorszenie wzroku, niejasna mowa oraz halucynacje wzrokowe. Ciężka intoksykacja prowadzi do osłabienia oddychania i OUN, wystąpienia drgawek oraz śpiączki. Typowymi badaniami laboratoryjnymi w przypadku przedawkowania są: kwasica metaboliczna, acetonuria, hiperglikemia.

Leczenie. Przemywanie żołądka, węgiel aktywny, dożylne – wysokie dawki pirydoksyny. Skuteczny jest hemodializa.

Leczenie drgawek: wstrzykiwanie roztworu siarczanu magnezu, diazepamu.

Leczenie zaburzeń funkcji wątroby: metionina, lipamid, ATP, witamina B12.

Działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego środkowego i obwodowego: bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, drażliwość, euforia, zaburzenia snu, zaburzenia wrażliwości, parestezje, hiperrefleksja, zapalenia nerwów obwodowych, reakcje psychiczne (w tym psychozy toksyczne), od niewielkich zmian osobowości po poważne zaburzenia psychiczne, nasilenie napadów u chorych na epilepsję, drgawki, toksyczna encefalopatia, zaburzenia pamięci.

Ze strony narządów zmysłów: zapalenie nerwu wzrokowego, zanik nerwu wzrokowego, utrata słuchu, szumy w uszach u pacjentów w końcowym stadium niewydolności nerek.

Ze strony układu pokarmowego: suchość w ustach, anoreksja, nudności, wymioty, zaparcia, ostry zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, podwyższenie poziomu aminotransferaz surowicy (SGOT, SGPT), bilirubinemia, bilirubinuria, ostra niewydolność wątroby, która może prowadzić do martwicy.

Ze strony układu endokrynnego i zaburzeń metabolizmu: niedobór pirydoksyny, pelagra, hiperglikemia, kwasica metaboliczna.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie kołatania serca, ból za mostkiem i w okolicy serca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego u osób starszych, zatrzymanie moczu.

Ze strony układu krwiotwórczego: agranulocytoza, anemia hemolityczna, anemia sidersztalna, anemia aplastyczna, trombocytopenia, eozynofilia.

Ze strony układu rozrodczego: ginekomastia i menorrhagia.

Reakcje alergiczne: obrzęk Quinckego, trudności w oddychaniu, świąd skóry, zapalenie skóry, podwyższenie temperatury ciała, limfadenopatia, zapalenie naczyń, wysypka na skórze (odłupiwająca, plamisto-płateczkowa, purpura, różnica wielopostaciowa, zespół typu tocznia, zespół reumatyczny), zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie naskórka, zapalenie śródmiąższowe płuc, obrzęk błony śluzowej oskrzeli.

Możliwe zmiany w miejscu wstrzyknięcia.

Zazwyczaj działania niepożądane ustępują po zmniejszeniu dawki lub na czasową przerwę w stosowaniu leku.

Okres ważności. 1,5 roku.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nieznana.

Opakowanie.

5 ml w fiolce; 10 fiol w opakowaniu; 30 fiol w kartonie; 5 ml w ampułce; 5 ampułek w opakowaniu blisterowym; 2 opakowania blisterowe w opakowaniu.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Yuria-Pharm”.

Adres producenta i miejsce położenia

Data ostatniego przeglądu.