Beriate®

ZATWIERDZONO Rozporządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy _______ № ____ Świadectwo rejestracyjne № UA/17404/01/01 № UA/17404/01/02 № UA/17404/01/03 INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Beriate®

Skład:

substancja czynna: czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej VIII;

1 fiolka z proszkiem zawiera:

substancja czynna: czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej VIII – 250 JM, 500 JM lub 1000 JM;

substancje pomocnicze: glicyna, chlorek wapnia, sacharoza D(+), chlorek sodu.

Roztwórnik (woda do wstrzykiwań) – po 2,5 ml, 5 ml lub 10 ml.

Preparat odtworzony przez dodanie odpowiednio 2,5 ml, 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań zawiera 100 JM/ml czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej VIII.

Aktywność (JM) oznacza się metodą chromogeniczną zgodnie z Europejską Farmakopeą. Średnia aktywność właściwa Beriate® wynosi około 400 JM/mg białka.

Preparat wyprodukowany z osocza dawcy ludzkiego.

Postać leku. Proszek i roztwórnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały proszek;

roztwór odtworzony: bezbarwna przejrzysta ciecz lub słabo opalescencyjna ciecz.

Po odtworzeniu zgodnie z instrukcją w roztworze może występować kilka drobnych charakterystycznych płatów. Po przefiltrowaniu za pomocą urządzenia do dodawania rozcieńczalnika wyposażonego we wbudowany filtr, dostarczanego w zestawie, te cząstki są usuwane, a otrzymany roztwór powinien być od przejrzystego do słabo opalescencyjnego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hemostatyczne. Czynniki krzepnięcia krwi. Czynnik krzepnięcia krwi VIII.

Kod ATC B02B D02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Składnik krzepnięcia krwi VIII/faktor von Willebranda to kompleks dwóch cząsteczek o różnych funkcjach fizjologicznych.

Po włączeniu do krwiobiegu pacjenta z hemofilią, czynnik krzepnięcia krwi VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda.

Aktywowany czynnik krzepnięcia krwi VIII działa jako kofaktor dla aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przekształcanie czynnika X w aktywowany czynnik X. Aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Następnie trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, umożliwiając powstanie skrzepu krwi.

Hemofilia A to warunkowana genetycznie choroba układu krzepnięcia krwi, spowodowana obniżonym poziomem czynnika VIII:C, prowadząca do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, spontanicznych lub wywołanych urazem lub zabiegiem chirurgicznym. Terapia zastępcza pozwala na podniesienie poziomu czynnika krzepnięcia krwi VIII w osoczu, umożliwiając tymczasową korektę niedoboru czynnika i skłonności do krwawień.

Oprócz roli ochronnej wobec czynnika VIII, czynnik von Willebranda pełni funkcję mediatora wiązania płytek krwi z uszkodzonymi obszarami naczyń i odgrywa pewną rolę w agregacji płytek krwi.

Wyniki dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa terapii uzyskane na podstawie dostępnych danych leczenia 16 dzieci w wieku do 6 lat są zgodne z doświadczeniem stosowania leku u dorosłych pacjentów.

Należy zaznaczyć, że roczna częstość krwawień (ABR) nie powinna być porównywana między różnymi koncentratami czynników ani między różnymi badaniami klinicznymi.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnym aktywność czynnika VIII maleje jedno- lub dwufazowo. Okres półwyprowadzenia końcowego waha się od 5 do 22 godzin, średnio około 12 godzin. Wzrost aktywności czynnika VIII po podaniu czynnika VIII w dawce 1 JM/kg masy ciała (wzrost liniowy) wynosił około 2% z odchyleniem między poszczególnymi pacjentami (od 1,5 do 3%). Średni czas retencji (MRT) wynosi 17 godzin (odchylenie standardowe – 5,5 godziny), średnia powierzchnia pod krzywą „stężenie-czas” oszacowana na podstawie ekstrapolacji (AUC) wyniosła 0,4 godz × kg/ml (odchylenie standardowe – 0,2), średni klirens wyniósł 3 ml/godz/kg (odchylenie standardowe – 1,5 ml/godz/kg).

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku

Toksykologia ogólna

Badania toksykologiczne z powtarzanym dawkowaniem nie były przeprowadzane ze względu na możliwość powstawania przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) wobec czynnika VIII.

Nawet dawki wielokrotnie przekraczające zalecaną dawkę dla człowieka na 1 kg masy ciała nie wykazały żadnego działania toksycznego u zwierząt laboratoryjnych.

Testy podgrzewanego preparatu czynnika VIII z poliklonalnymi przeciwciałami wytrącającymi u królików w teście Owerna oraz w teście pasywnej anafilaksji skórnej u świnki morskiej nie wykazały zmian w reakcjach immunologicznych w porównaniu z nieprzetworzonym białkiem.

Mutagenność

Ponieważ w doświadczeniu klinicznym brak jest danych dotyczących możliwych efektów nowotworzeniowych i mutagennych czynnika krzepnięcia krwi człowieka VIII, przeprowadzanie badań eksperymentalnych, szczególnie na gatunkach heterologicznych, nie jest uważane za celowe.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie krwawieniom u pacjentów z hemofilią A (wrodzona niedostateczność czynnika krzepnięcia krwi VIII). Preparat można stosować w leczeniu nabytej niedostateczności czynnika VIII.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z innych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie ma doniesień o interakcjach czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej VIII z innymi lekami.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Śledzenie. W celu poprawy śledzenia leków biologicznych nazwę i numer serii podanego leku należy dokładnie zarejestrować.

Wrażliwość. Możliwe są reakcje nadwrażliwościowe o charakterze alergicznym. W przypadku wystąpienia takich reakcji pacjentom zaleca się natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem oraz zaprzestanie stosowania leku. Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwościowych, takich jak wysypka, uogólnione pokrzywienie, uczucie ściskania w klatce piersiowej, trudności z oddychaniem, hipotensja oraz anafilaksja. W przypadku wystąpienia wstrząsu należy stosować standardowe metody leczenia wstrząsu.

Inhibitory. Powstawanie przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) wobec czynnika VIII jest znanym powikłaniem leczenia pacjentów z hemofilią typu A. Inhibitory te zazwyczaj stanowią immunoglobuliny klasy IgG skierowane przeciwko działaniu prokoagulacyjnemu czynnika VIII. Ich stężenie określa się w jednostkach Bethesda (BU) na 1 ml osocza metodą zmodyfikowanego testu. Ryzyko powstawania inhibitorów wiąże się z nasileniem niedoboru czynnika VIII; ryzyko to jest najwyższe w pierwszych 50 dniach ekspozycji, ale utrzymuje się przez całe życie, choć jest rzadkie.

Kliniczne znaczenie rozwoju inhibitora zależy od jego miana – niskie miano stanowi mniejsze ryzyko niewystarczającej odpowiedzi klinicznej niż wysokie.

U wszystkich pacjentów otrzymujących leki zawierające czynnik krzepnięcia krwi VIII należy starannie monitorować rozwój inhibitorów za pomocą odpowiednich obserwacji klinicznych i badań laboratoryjnych. Jeśli nie osiągnięto oczekiwanego poziomu aktywności czynnika VIII we krwi lub krwawienie nie ustępuje po podaniu odpowiedniej dawki, należy określić obecność inhibitora czynnika VIII. U pacjentów z wysokim mianem inhibitora czynnika VIII leczenie może być nieskuteczne, dlatego należy rozważyć inne metody leczenia. Leczenie takich pacjentów powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią typu A oraz pacjentów z inhibitorami czynnika VIII (patrz również sekcja „Reakcje niepożądane”).

Choroby układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego terapia zastępcza czynnikiem FVIII może zwiększyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.

Powikłania związane z użyciem kaniuli

Jeśli konieczne jest zastosowanie urządzenia do dostępu do żyły centralnej (CVC), należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia powikłań związanych z CVC, w tym infekcji lokalnych, bakteriemii oraz zakrzepicy w okolicy kaniuli.

Bezpieczeństwo wirusowe. Standardowe środki zapobiegające przeniesieniu zakażeń w wyniku stosowania leków wytworzonych z ludzkiej krwi lub osocza obejmują selekcję dawców, badanie materiału dawcy i pul osocza pod kątem obecności określonych markerów zakażeń, a także wprowadzone w procesie produkcji procedury inaktywacji/usuwania wirusów. Pomimo to, przy stosowaniu leków wytworzonych z ludzkiej krwi lub osocza, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów oraz innych patogennych organizmów.

Ocenia się, że wskazane środki są skuteczne wobec wirusów o powłoce, takich jak HIV, wirusy zapalenia wątroby B i C, a także wobec wirusów bez powłoki – wirusa zapalenia wątroby A i parwowirusa B19.

Jako środek zapobiegawczy dla pacjentów, którzy regularnie/wielokrotnie stosują czynnik VIII pochodzący z ludzkiego osocza, należy rozważyć odpowiednie szczepienia (przeciwko zapaleniu wątroby typu A i B).

Dzieci. Wskazane powyżej szczególne wskazania dotyczące stosowania dotyczą również dzieci.

Zawartość sodu

Beriate® 250 IU oraz 500 IU zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednym fiolce, dlatego można uznać, że lek ten nie zawiera sodu.

Beriate® 1000 IU zawiera 27,55 mg sodu w jednym fiolce, co odpowiada 1,4% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki spożycia sodu – 2 g dla dorosłego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań funkcji rozrodczych u zwierząt przy stosowaniu czynnika VIII.

Ciąża lub karmienie piersią.

Ze względu na niewielką liczbę przypadków występowania hemofilii typu A u kobiet brakuje danych dotyczących stosowania czynnika VIII w okresie ciąży i karmienia piersią. Dlatego lek może być stosowany tylko w przypadku wyraźnych wskazań i wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Płodność.

Brak danych dotyczących wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Lek nie wpływa na zdolność kierowania pojazdami ani pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dożylnie.

Instrukcję przygotowania leku przed wstrzyknięciem należy przeczytać poniżej.

Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu chorych na hemofilię.

Monitorowanie leczenia:

Podczas leczenia dawkowanie oraz częstotliwość powtórnego wstrzykiwania zaleca się dobierać na podstawie odpowiedniego oznaczenia poziomu czynnika VIII. W przypadku dużych zabiegów chirurgicznych konieczne jest dokładne monitorowanie terapii wspomagającej za pomocą analizy krzepnięcia (aktywność czynnika VIII). U pacjentów może występować indywidualna odpowiedź na leczenie czynnikiem VIII, co in vivo objawia się różnymi wartościami odbudowy i okresem półtrwania.

Należy kontrolować powstawanie inhibitorów czynnika VIII u pacjentów (zob. również sekcję „Szczególne środki ostrożności”).

Dawkowanie. Dobór dawki i długości trwania terapii wspomagającej zależy od stopnia niedoboru czynnika krzepnięcia VIII, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta.

Ilość jednostek czynnika VIII wyraża się w jednostkach międzynarodowych (J.M.) zgodnie z obecnym standardem Światowej Organizacji Zdrowia dla leków zawierających skoncentrowany czynnik krzepnięcia VIII. Aktywność czynnika VIII w osoczu określa się w procentach (w stosunku do osocza normalnego) lub w jednostkach międzynarodowych (zgodnie z Międzynarodowym Standardem zawartości czynnika VIII w osoczu).

1 J.M. aktywności czynnika VIII odpowiada ilości czynnika VIII zawartemu w 1 ml osoczu normalnego człowieka.

Leczenie objawowe. Potrzebna dawka czynnika VIII oblicza się na podstawie doświadczenia empirycznego, zgodnie z którym 1 J.M. czynnika VIII na 1 kg masy ciała zwiększa aktywność czynnika VIII w osoczu o około 2% (2 J.M/dl) w stosunku do normalnej aktywności. Potrzebną dawkę oblicza się według następującego wzoru:

Potrzebna liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądane zwiększenie czynnika VIII (% lub J.M./dl) × 0,5.

Dawkę i częstotliwość wstrzykiwań należy zawsze dobrać z uwzględnieniem skuteczności klinicznej w każdym indywidualnym przypadku.

W przypadku wystąpienia poniżej wymienionych objawów krwawienia aktywność czynnika VIII w odpowiednim okresie nie powinna być niższa niż poziom aktywności w osoczu (w % w stosunku do normalnego poziomu lub w J.M./dl).

Do obliczania dawek leku w przypadku krwawień oraz w praktyce chirurgicznej można wykorzystać tabelę 1.

Tabela 1

Profilaktyka. W przypadku długoterminowej profilaktyki krwawień u pacjentów z ciężką hemofilią A typowe dawki wynoszą 20–40 MI czynnika VIII na 1 kg masy ciała, podawane co 2–3 dni. W niektórych przypadkach, szczególnie podczas leczenia młodszych pacjentów, może być konieczne skrócenie odstępów czasowych lub zwiększenie dawki.

Dzieci. Dawki leku dla dzieci są obliczane z uwzględnieniem masy ciała, zgodnie z tymi samymi zasadami, co u dorosłych. Częstotliwość podawania leku należy ustalać z uwzględnieniem skuteczności klinicznej w każdym przypadku indywidualnym. Istnieje pewne doświadczenie w leczeniu dzieci w wieku do 6 lat (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Odtwórz lek zgodnie z „Instrukcją przygotowania leku przed zastosowaniem” zamieszczonej poniżej.

Przed zastosowaniem lek należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała. Lek należy podawać dożylnie w formie wstrzyknięcia lub powolnej infuzji, w tempie komfortowym dla pacjenta. Szybkość wstrzyknięcia lub infuzji nie powinna przekraczać 2 ml na minutę.

Należy obserwować stan pacjenta w celu wykrycia ewentualnych natychmiastowych reakcji alergicznych. W przypadku wystąpienia jakiejkolwiek reakcji, która może być związana z zastosowaniem Beriate®, należy zmniejszyć szybkość infuzji lub całkowicie ją przerwać, w zależności od stanu klinicznego pacjenta (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Instrukcja przygotowania leku przed zastosowaniem

Ogólne wskazówki:

Odtworzony roztwór powinien być klarowny lub lekko opalescencyjny. Po odtworzeniu w roztworze może pojawić się kilka drobnych charakterystycznych cząstek plastycznych. Po przefiltrowaniu za pomocą urządzenia do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem Mix2Vial, dostarczanego w zestawie, cząstki te są usuwane. Filtracja nie wpływa na obliczenia dawkowania. Po przefiltrowaniu i przed podaniem zaleca się wizualną kontrolę odtworzonego leku pod kątem obecności cząstek oraz zmiany barwy. Nie należy stosować mętnego roztworu ani roztworu zawierającego osad (drobne cząstki).

Po przeniesieniu produktu do strzykawki należy go natychmiast zastosować. Nie należy przechowywać produktu w strzykawce.

Odtworzenie roztworu i jego pobranie należy wykonywać w warunkach aseptycznych.

Odtworzenie roztworu

Doprowadź rozpuszczalnik do temperatury pokojowej. Zdejmij nakrętki z fiolki z lekiem i fiolki z rozpuszczalnikiem. Próbki przetrzyj roztworem antyseptycznym i pozostaw do wyschnięcia przed otwarciem urządzenia do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem (Mix2Vial).

Pobieranie i utylizacja leku

Do wstrzykiwań zaleca się stosowanie jednorazowych strzykawek plastikowych, ponieważ roztwór leku może przylegać do ścianek strzykawek szklanych.

Wstrzykuj powoli roztwór dożylnie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zwracając uwagę, aby krew nie dostała się do strzykawki z lekiem. Użyj zestawu do punkcji żył, dostarczanego razem z produktem, i wprowadź igłę do żyły. Pozwól krwi powrócić do końca rurki. Podłącz strzykawkę do gwintowanego końca zestawu do punkcji żył.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z instrukcjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Do chwili obecnej nie zaobserwowano przypadków przedawkowania czynnikiem krzepnięcia krwi ludzkiej VIII.

Efekty uboczne

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Reakcje alergiczne lub reakcje nadwrażliwości (mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, uczucie ukłucia i pieczenia w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie twarzy, uogólnione pokrzywienko, ból głowy, wysypkę, hipotensję, senność, nudności, pobudzenie, tachykardię, duszność, mrowienie, wymioty oraz świsty oddechowe) obserwowano bardzo rzadko; w niektórych przypadkach mogą one prowadzić do ciężkiej anafilaksji (w tym wstrząsu).

U pacjentów z hemofilią typu A mogą bardzo rzadko występować neutralizujące przeciwciała (inhibitory) skierowane przeciwko czynnika VIII, w tym wobec leku Beriate®. W przypadku wystąpienia takich inhibitorów może zaobserwować się niewystarczającą odpowiedź kliniczną. W takich przypadkach zaleca się skonsultowanie się ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.

Efekty uboczne przedstawiono w tabeli 2.

Informacja dotycząca poniżej wymienionych efektów ubocznych oparta jest na danych z badań pogłosowych oraz publikacjach naukowych.

Stosowane są następujące standardowe kategorie częstości występowania według klasyfikacji MedDRA wg układów narządów:

Bardzo często ≥ 1/10

Często ≥ 1/100 – < 1/10

Nieczęsto ≥ 1/1000 – < 1/100

Rzadko ≥ 1/10000 – < 1/1000

Bardzo rzadko < 1/10000

Nieznane – nie można oszacować na podstawie dostępnych danych

* Częstotliwość oparta na badaniach z udziałem wszystkich leków zawierających czynnik VIII, w tym pacjentów z ciężką hemofilią typu A.

Informacja dotycząca bezpieczeństwa wirusowego znajduje się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci

Oczekuje się, że częstotliwość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne oraz pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną odtworzonego leku przez 8 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeżeli lek nie został zastosowany od razu, czas jego przechowywania nie powinien przekraczać 8 godzin w temperaturze pokojowej.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w zewnętrznej tekturowej skrzynce w celu ochrony przed światłem.

Przez okres ważności Beriate® może być przechowywany w temperaturze do 25 °C, ale całkowity czas przechowywania w tej temperaturze nie powinien przekraczać 1 miesiąca. Każdy okres przechowywania Beriate® w temperaturze pokojowej należy udokumentować, aby nie przekroczyć łącznego okresu 1 miesiąca.

Nie narażać fiol na bezpośrednie ogrzewanie. Fioki nie powinny być nagrzewane powyżej temperatury ciała (37 °C). Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie mieszać Beriate® z innymi lekami, substancjami do rozcieńczania ani rozpuszczalnikami, z wyjątkiem wody do wstrzykiwań dołączanej do zestawu.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 fiolką z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) o pojemności 2,5 ml (dla 250 J), 5 ml (dla 500 J) oraz 10 ml (dla 1000 J) oraz 1 urządzenie do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem 15 μm („Mix-2Vial™ 20/20”) w tekturowej puszce.

Lub

1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 fiolką z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) o pojemności 2,5 ml (dla 250 J), 5 ml (dla 500 J) oraz 10 ml (dla 1000 J) oraz 1 urządzenie do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem 15 μm („Mix-2Vial™ 20/20”), oraz
1 tekturowa puszka z zestawem do wstrzykiwania dożylnego leku
(1 strzykawka jednorazowego użytku, 1 igła motylkowa, 2 chusteczki do dezynfekcji w indywidualnych hermetycznych opakowaniach oraz 1 niejałowy plaster) z kontrolą pierwszego otwarcia w tekturowej puszce z kontrolą pierwszego otwarcia.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

CSL Behring GmbH.

Adres miejsca produkcji.

Emil-von-Behring-Strasse 76, 35041 Marburg, Niemcy.

Emil-von-Behring-Strasse 76, Marburg, 35041, Germany.

Data ostatniego przeglądu.