Barviton

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BARVITON (BARVITON)

Skład:

substancja czynna: winpocetyna;

1 tabletka zawiera winpocetyny 5 mg (0,005 g);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, stearynian magnezu, talk.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub niemal białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki psychostymulujące i środki nootropowe. Winpocetyna.

Kod ATX N06B X18.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Winpocetyna to związek o złożonym mechanizmie działania, który korzystnie wpływa na metabolizm w mózgu, poprawia jego ukrwienie oraz polepsza reologiczne właściwości krwi.

Winpocetyna wykazuje efekty neuroprotekcyjne: lek osłabia szkodliwe działanie reakcji cytotoksycznych wywołanych przez substancje pobudzające kwasy aminokwasowe. Lek hamuje zależne od potencjału kanały Na+- i Ca2+- oraz receptory NMDA i AMPA. Lek nasila działanie neuroprotekcyjne adenozyny.

Winpocetyna stymuluje metabolizm mózgowy: lek zwiększa pobieranie glukozy i O2 oraz zużycie tych substancji przez tkankę mózgową. Lek zwiększa odporność mózgu na hipoksję; zwiększa transport glukozy – jedynego źródła energii dla mózgu – przez barierę krew-mózg; przesuwa metabolizm glukozy w kierunku energetycznie korzystniejszej drogi tlenowej; selektywnie hamuje zależny od Ca2+-kalmoduliny enzym cykliczną GMP-fosfodiesterazę (PDE); zwiększa poziom cAMP i cGMP w mózgu. Lek zwiększa stężenie ATP oraz stosunek ATP/AMP; nasila metabolizm noradrenaliny i serotoniny w mózgu; stymuluje wstępujący układ noradrenergiczny; wykazuje działanie przeciwutleniające; w wyniku działania wszystkich wyżej wymienionych efektów winpocetyna wywiera działanie neuroprotekcyjne.

Winpocetyna poprawia mikrokrążenie w mózgu: lek hamuje agregację płytek krwi, zmniejsza patologicznie podwyższoną lepkość krwi, zwiększa odkształcalność erytrocytów oraz hamuje wychwyt adenozyny, polepsza transport O2 do tkanek poprzez obniżenie powinowactwa O2 do erytrocytów.

Winpocetyna selektywnie zwiększa przepływ krwi w mózgu: lek zwiększa frakcję sercowego wyrzutu krwi kierowaną do mózgu; zmniejsza opór naczyniowy w mózgu bez wpływu na parametry krążenia ogólnego (ciśnienie tętnicze, wyrzut serca, częstość pulsu, ogólny opór obwodowy); lek nie wywołuje „efektu okradania”. Co więcej, na tle stosowania leku polepsza się dopływ krwi do uszkodzonych (lecz jeszcze nie zanikających) obszarów niedokrwienia o niskiej perfuzji („efekt odwróconego okradania”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: winpocetyna jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1 godzinie po podaniu doustnym. Głównym miejscem wchłaniania winpocetyny są odcinki bliższe przewodu pokarmowego. Związek nie ulega metabolizmowi w momencie przechodzenia przez ścianę jelitową.

Rozkład: w badaniach z doustnym podaniem leku u szczurów radioaktywnie znakowana winpocetyna występowała w największych stężeniach w wątrobie i przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenia w tkankach można było stwierdzić po 2–4 godzinach od podania leku. Stężenie radioaktywności w mózgu nie przekraczało stężenia w krwi.

U człowieka: wiązanie z białkami osocza wynosi 66%. Bezwzględna biodostępność winpocetyny po podaniu doustnym wynosi 7%. Objętość rozkładu wynosi 246,7±88,5 l, co wskazuje na silne wiązanie substancji z tkankami. Wartość klirensu winpocetyny (66,7 l/godz.) w osoczu przekracza jej wartość w wątrobie (50 l/godz.), co wskazuje na pozawątrobny metabolizm związku.

Eliminacja: przy wielokrotnym doustnym stosowaniu leku w dawkach 5 mg i 10 mg winpocetyna wykazuje kinetykę liniową; stężenia równowagowe w osoczu wynoszą odpowiednio 1,2±0,27 ng/ml i 2,1±0,33 ng/ml. Okres półtrwania u człowieka wynosi 4,83±1,29 godziny. W badaniach przeprowadzonych z wykorzystaniem radioaktywnie znakowanego związku stwierdzono, że główne drogi eliminacji to nerki i przewód pokarmowy w stosunku 60:40. Duża ilość radioaktywnej znaczki u szczurów i psów występowała w żółci, jednak nie obserwowano istotnej cyrkulacji enteroheparycznej. Kwas apowinkaminowy wydzielany jest przez nerki drogą prostej filtracji kłębuszkowej, okres półtrwania tej substancji zmienia się w zależności od dawki i sposobu podania winpocetyny.

Metabolizm: głównym metabolitem winpocetyny jest kwas apowinkaminowy (KAW), który u ludzi powstaje w 25–30%. Po podaniu doustnym pole pod krzywą („stężenie w osoczu – czas”) KAW jest dwa razy większe niż po podaniu dożylnej, co wskazuje na powstawanie KAW w trakcie presystemowego metabolizmu winpocetyny. Innymi wykrytymi metabolitami są hydroksywinpocetyna, hydroksy-KAW, dihydroksy-KAW-glicyna oraz ich koniugaty z glukuronidami i/lub siarczanami. U każdego z badanych gatunków ilość winpocetyny wydzielanej w niezmienionej formie stanowiła jedynie kilka procent od podanej dawki leku.

Istotną i znaczącą właściwością winpocetyny jest brak konieczności specjalnego doboru dawki u pacjentów z chorobami wątroby lub nerek, ze względu na metabolizm leku i brak kumulacji (nagromadzania).

Zmiana właściwości farmakokinetycznych w szczególnych warunkach (np. w określonym wieku, przy współistniejących chorobach). Ponieważ winpocetyna jest wskazana głównie w terapii pacjentów w wieku podeszłym, u których występują zmiany kinetyki leków – obniżone wchłanianie, inny rozkład i metabolizm, zmniejszone wydalanie – konieczne było przeprowadzenie badań oceniających kinetykę leku właśnie w tej grupie wiekowej, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Wyniki takich badań wykazały, że kinetyka winpocetyny u osób w wieku podeszłym istotnie nie różni się od kinetyki winpocetyny u młodych ludzi, a ponadto nie występuje kumulacja. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby lub nerek można stosować dawki standardowe, ponieważ winpocetyna nie gromadzi się w organizmie takich pacjentów, co pozwala na długotrwałe stosowanie leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Neurologia. W leczeniu różnych form patologii mózgowo-naczyniowej: stany popołogowe po udarze mózgu (udarze), niedostateczność krążenia w obrębie krążenia kręgowo-podstawnego, demencja naczyniowa, miażdżyca mózgu, encefalopatia pourazowa i nadciśnieniowa. Sprzyja zmniejszeniu objawów psychicznych i neurologicznych w patologii mózgowo-naczyniowej.

Oftalmologia. W leczeniu przewlekłej patologii naczyniowej naczyniówki (błony naczyniowej oka) i siatkówki.

Otolaryngologia. W leczeniu przewlekłej niedosłuchu typu czuciowego u osób starszych, choroby Menière’a oraz szumów w uszach.

Przeciwwskazania.

Ciąża, okres karmienia piersią.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy.

Stosowanie leku u dzieci jest przeciwwskazane (ze względu na brak danych klinicznych).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie winpocetyny z beta-blokerami (kloranololem, pindololem), klopamidem, glibenklamidem, cyfostygminą, acenokumaremolem lub hydrochlorotiazydem w badaniach klinicznych nie wiązało się z żadnymi interakcjami. Jednoczesne stosowanie winpocetyny i α-metylodopy czasem powodowało pewne nasilenie efektu hipotensyjnego, dlatego przy stosowaniu tej kombinacji leków konieczna jest regularna kontrola ciśnienia tętniczego. Mimo braku danych z badań klinicznych potwierdzających możliwość interakcji, zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy, a także w przypadku współistniejącej terapii przeciwarytmicznej i przeciwkrzepliwej.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Obecność zespołu przedłużonego interwału QT oraz przyjmowanie leków powodujących wydłużenie QT wymagają okresowego monitorowania EKG.

W przypadku podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, arytmii lub zespołu przedłużonego interwału QT, a także podczas stosowania leków przeciwarhythmicznych, leczenie lekiem Barviton może być rozpoczynane dopiero po dokładnej analizie korzyści i ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem niemagazynowania glukozy-galaktozy.

Plodność. Lek nie wpływa na płodność.

Działanie teratogenne. Nie stwierdzono działania teratogennego.

Mutagenność. Winporynina nie wykazuje działania mutagennego.

Kancerogenność. Winporynina nie wykazuje działania kancerogennego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży oraz w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Ciąża: winporynina przenika przez barierę łożyskową, przy czym stężenie leku w łożysku i krwi płodu jest niższe niż we krwi kobiety w ciąży. Nie stwierdzono działania teratogennego leku. W badaniach przedklinicznych przy dużych dawkach leku w niektórych przypadkach wystąpiły krwawienia z łożyska i samoistne przerywanie ciąży, prawdopodobnie w wyniku nasilenia ukrwienia łożyska.

Karmienie piersią: winporynina przenika do mleka matki. W badaniach przedklinicznych z zastosowaniem radioaktywnego izotopu aktywność promieniotwórcza w mleku matki była 10 razy wyższa niż we krwi dorosłego zwierzęcia. Stosowanie winporyniny w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane ze względu na przenikanie winporyniny do mleka matki oraz brak wystarczającej liczby obserwacji klinicznych dotyczących bezpieczeństwa leku u niemowląt. Po przyjęciu jednej dawki leku, w ciągu godziny do mleka matki przenika 0,25% przyjętej dawki leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami.

Nie ma danych dotyczących wpływu winporyniny na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami, jednak należy zachować ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia podczas stosowania leku senności, zawrotów głowy i uczucia wirującego zawrotu głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnętrznie po posiłku. Dawkę dzienną dla dorosłych stanowi 15–30 mg (3 razy dziennie po 5–10 mg). Czas trwania leczenia określa lekarz indywidualnie.

U pacjentów z chorobami nerek lub wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci.

Nie stosować leku u dzieci (ze względu na brak danych klinicznych).

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Według danych literatury naukowej dawka 60 mg/dobę jest bezpieczna. Jednorazowe przyjęcie 360 mg winpocetyny nie wiązało się z wystąpieniem skutków ubocznych kardiowaskularnych ani innych.

Działania niepożądane.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: leukopenia, trombocytopenia, anemia, aglutynacja erytrocytów.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: hipercholesterolemia, zmniejszony apetyt, anoreksja, cukrzyca.

Zaburzenia psychiczne: bezsenność, zaburzenia snu, niepokój, pobudzenie, euforia, depresja, drażliwość.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysgeuzja, stupor, hemipareza, senność, amnezja, drżenie, drgawki.

Ze strony narządów wzroku: obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaczerwienienie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i przewodów półkolistych: zawroty głowy, nadwrażliwość na dźwięk, niedosłuch, szumy w uszach.

Ze strony serca: niedokrwienie/infarkt mięśnia sercowego, dławica piersiowa, bradykardia, tachykardia, ekstrasystolia, uczucie przyspieszonego bicia serca, arytmia, migotanie przedsionków.

Ze strony układu naczyniowego: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, zakrzepowe zapalenie żył, zmiany ciśnienia tętniczego.

Ze strony przewodu pokarmowego: dyskomfort brzuszny, suchość w ustach, nudności, ból brzucha, zaparcia, biegunka, dyspepsja, wymioty, dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie, nadmierne pocenie się, świąd, pokrzywka, wysypka, zapalenie skóry.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, słabość, uczucie gorąca, dyskomfort w klatce piersiowej, hipotermia.

Wyniki badań laboratoryjnych i instrumentalnych: obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętnicz游戏副本