Barol 10

INSTRUKCJA stosowania leku BAROL 10, BAROL 20 (BAROLE 10, BAROLE 20)

Skład:

substancja czynna: rabeprazol;

1 kapsułka zawiera 10 mg lub 20 mg rabeprozolu sodu (w postaci enteroszczelnych granulek);

substancje pomocnicze: obojętne granulki (nr 16–18) pokryte węglanem magnezu; hydroksypropyloceluloza; wodorotlenek sodu; lekki węglan magnezu; talk; kopolimer metakrylowy (typ C); makrogol 6000; dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza czerwony (E 172); tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki enteroszczelne.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 10 mg: twarde, nieprzezroczyste żelatynowe kapsułki nr 5 koloru czerwono-białego, zawierające kuliste lub owalne granulki koloru brązowego;

kapsułki 20 mg: twarde, nieprzezroczyste żelatynowe kapsułki nr 3 koloru czerwono-brązowego, zawierające kuliste lub owalne granulki koloru brązowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na przewód pokarmowy i przemianę materii. Leki stosowane w chorobach związanymi z zaburzeniami zakwaszenia. Leki przeciwwrzodowe i leki stosowane w leczeniu refluksu gastrooesofagealnego. Inhibitory pompy protonowej. Rabeprazol. Kod ATC A02BC04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabeprozol sodowy należy do klasy związków przeciwwydzielniczych, pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów H2 histaminy, ale hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne hamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni wydzielniczej komórek oskrzeli żołądka (pompa protonowa). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania wydzielania kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wykazały, że po podaniu do organizmu rabeprozolu sodowego szybko znika on zarówno z osocza, jak i z błony śluzowej żołądka. Rabeprozol sodowy ma słabe właściwości zasadowe, szybko wchłania się we wszystkich dawkach i koncentruje się w komórkach oskrzeli. Rabeprozol sodowy przekształca się w aktywną formę sulfenamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprozolu sodowego działanie przeciwwydzielnicze pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Działanie hamujące wydzielanie kwasu podstawowego i stymulowane przez pokarm po 23 godzinach od przyjęcia pierwszej dawki rabeprozolu sodowego wynosiło odpowiednio 69 i 82%, a trwałość tego działania dochodziła do 48 godzin. Skuteczność rabeprozolu sodowego w zakresie hamowania wydzielania kwasu nieco wzrasta w trakcie codziennego przyjmowania 1 tabletki, jednak stabilne hamowanie wydzielania osiąga się po 3 dniach od rozpoczęcia przyjmowania leku. Po zakończeniu przyjmowania rabeprozolu sodowego aktywność wydzielnicza normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka, niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprozol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile.

W trakcie badań pacjenci przyjmowali 10 lub 20 mg rabeprozolu sodowego 1 raz dziennie przez 43 miesiące. W pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w osoczu krwi wzrastało, co odzwierciedlało hamowanie wydzielania kwasu. Stężenia gastryny wracały do poziomów wyjściowych zazwyczaj w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badanie biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u pacjentów przyjmujących rabeprozol lub lek porównawczy przez 8 tygodni nie wykazało żadnych zmian histologicznych, wyraźnego zapalenia żołądka, zwiększonej częstości zapalenia żołądka atroficznego, metaplazji jelitowej ani rozprzestrzenienia infekcji H. pylori. W trakcie długotrwałego leczenia ponad 250 pacjentów przez 36 miesięcy nie stwierdzono żadnych istotnych zmian w wynikach tych badań.

Do chwili obecnej nie ma danych dotyczących systemowych efektów ze strony układu nerwowego centralnego, układu sercowo-naczyniowego i oddechowego spowodowanych przyjmowaniem rabeprozolu sodowego. Doustne przyjmowanie 20 mg rabeprozolu sodowego dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów, a także na stężenia w krwi hormonu przytarczyc, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folliculostymulującego, hormonu luteinizującego, reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprozolem a amoksycyliną.

Rabeprozol nie ma negatywnego wpływu na stężenia w osoczu amoksycyliny i klaritromycyny przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

W trakcie leczenia lekami przeciwwydzielniczymi w odpowiedzi na obniżone wydzielanie kwasu wzrasta poziom gastryny w osoczu. Ponadto ze względu na zmniejszoną kwasowość żołądka wzrasta poziom kwasu chromogowego. Podwyższony poziom kwasu chromogowego może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że inhibitory pompy protonowej należy odstawiać dwa tygodnie – 5 dni przed pomiarem poziomu kwasu chromogowego, aby mógł on wrócić do wartości odniesienia w przypadku wzrostu podczas leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Barol – lek, którego substancją czynną jest rabeprozol sodowy, dostępny w postaci kapsułek o opóźnionym uwalnianiu. Taka forma leku jest konieczna, ponieważ rabeprozol sodowy jest podatny na działanie kwasu żołądkowego. Wchłanianie rabeprozolu sodowego rozpoczyna się dopiero po przejściu kapsułki przez żołądek. Rabeprozol sodowy szybko wchłania się z jelita. Maksymalne stężenia rabeprozolu w osoczu krwi osiągane są około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) i pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) rabeprozolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Biologiczna dostępność po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu przy pierwszym przejściu. Ponadto dostępność biologiczna nie wzrasta przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprozolu sodowego. U zdrowych ochotników okres półwydalania z osocza krwi wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a całkowity klirens szacowany był na 283 ± 98 ml/min. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. Ani rodzaj pożywienia, ani pora dnia podania nie wpływają na wchłanianie rabeprozolu sodowego.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprozolu sodowego z białkami osocza krwi wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne przedstawiciele klasy inhibitorów pompy protonowej, rabeprozol metabolizowany jest przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że rabeprozol sodowy metabolizowany jest przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu krwi człowieka rabeprozol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Jednak wyniki badań in vitro nie zawsze można ekstrapolować na sytuacje in vivo. Wyniki te wskazują, że interakcja między rabeprozolem a cyklosporyną nie jest oczekiwana. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu krwi są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity wtórne, obecne w niskich stężeniach, to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkapturnowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje nieznaczną aktywność przeciwwydzielniczą, jednak nie występuje on w osoczu krwi.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C rabeprozolu sodowego nie wykryto niezmienionego rabeprozolu w moczu. Około 90% podanej dawki wydalane było z moczem głównie w postaci dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkapturnowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6). Pozostała część dawki została znaleziona w stolcu.

Różnice płciowe. Ponieważ jednorazowa dawka 20 mg rabeprozolu sodowego została dobranej według masy ciała i wzrostu człowieka, różnice płciowe nie wpływają na parametry farmakokinetyczne.

Niewydolność nerek. U pacjentów z terminalną przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych wspomaganej dializie (klirens kreatyniny < 5 ml/min/1,73 m²) farmakokinetyka rabeprozolu sodowego była bardzo podobna do takiej u zdrowych ochotników. AUC rabeprozolu sodowego i Cmax dla tych pacjentów były o około 35% wyższe niż u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półwydalania wynosiła 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych dializie oraz 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie był około dwukrotnie wyższy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po jednorazowej dawce 20 mg rabeprozolu sodowego u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a okres półwydalania rabeprozolu był 2–3-krotnie wydłużony w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. W związku z tym przy codziennym stosowaniu leku w dawce 20 mg przez 7 dni AUC powinna wzrosnąć nie mniej niż 1,5-krotnie, a zmiany maksymalnych stężeń w osoczu krwi – do 1,2. Okres półwydalania rabeprozolu sodowego u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (pH-metria zawartości żołądka) u obu grup pacjentów była podobna pod względem wskaźników terapeutycznych.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym eliminacja rabeprozolu sodowego jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprozolu sodowego w dawce 20 mg dziennie u osób w wieku podeszłym AUC była około dwukrotnie wyższa, Cmax zwiększała się o 60%, a okres półwydalania wydłużał się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprozolu sodowego.

Polimorfizm CYP2C19. Po podaniu dawki rabeprozolu sodowego 20 mg dziennie przez 7 dni u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19, wartości AUC i czas półwydalania były wyższe odpowiednio o około 1,9 i 1,6 razy w porównaniu z pacjentami z szybkim metabolizmem; w tym samym czasie Cmax zwiększała się jedynie o 40%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicze;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• choroba refluksowa przełyku z uszkodzeniem błony śluzowej (GERD) w postaci zmian erozyjnych lub owrzodzeniowych;
• długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie podtrzymujące GERD);
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku od umiarkowanego do bardzo ciężkiego stopnia (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera – Ellisona;
• w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii antybakteryjnej w celu wyeliminowania Helicobacter pylori u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na rabeprazol, substancje pochodne benzimidazolu lub na którykolwiek inny składnik leku. Jednoczesne stosowanie z atazanawirem. Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Układ CYP450

Rabeprazolu sodu jest metabolizowany przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 i CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazolu sodu nie wykazuje farmakokinetycznych ani klinicznie istotnych interakcji z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każda jest metabolizowana przez CYP450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazolu sodu powoduje silne i długotrwałe zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH zawartości żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodu i ketokonazolu lub itrakonazolu może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków we krwi, natomiast stosowanie z derywatywami cyfrowca może prowadzić do wzrostu ich stężenia. Dlatego pacjenci przyjmujący te leki jednocześnie z Barolem powinni być pod stałą kontrolą lekarza w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacida

Podczas badań klinicznych pacjenci przyjmowali Barol jednocześnie z antacydami, gdy była taka potrzeba; w specjalnie przeprowadzonym badaniu nie zaobserwowano interakcji między lekiem a antacydami, takimi jak wodorotlenek glinu lub wodorotlenek magnezu.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg / rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metotreksat

Doniesienia o działaniach niepożądanych, opublikowane dane badań farmakokinetycznych populacyjnych oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (zwłaszcza w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu – hydroksymetotreksatu – w surowicy krwi. Choć formalnych badań nie przeprowadzono.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie miało klinicznie istotnego wpływu na stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Pokarm

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodu. Przyjmowanie rabeprazolu sodu z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazolu sodu hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom tego hamowania jest porównywalny do poziomu hamowania przez omeprazol.

Leki, których nie zaleca się stosować jednocześnie z rabeprazolem

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególności stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu pacjentom z nadwrażliwością na leki. Nie wyklucza się ryzyka krzyżowej nadwrażliwości na inne inhibitory pompy protonowej lub pochodne benzimidazolu.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Rabeprazol metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może się osłabiać, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy obserwować pacjentów w wieku podeszłym i przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia.

Ulepszenie objawów pod wpływem leczenia rabeprazolem nie wyklucza obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku, dlatego przed przepisaniem rabeprazolu należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego.

Pacjentów poddawanych długotrwałej terapii (szczególnie tych leczonych ponad 1 rok) należy regularnie badać.

Nie wyklucza się ryzyka wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości przy stosowaniu z innymi inhibitorami pompy protonowej lub pochodnymi benzimidazolu.

Pacjentów należy uprzedzić, że kapsułki Barolu nie wolno żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Rabeprazolu nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ brak jest doświadczeń z zastosowania u tej grupy pacjentów.

Zgłaszano patologiczne zmiany krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany te były niepowikłane i ustępowały po odstawieniu rabeprazolu.

Odchylenia aktywności enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie postmarketingu. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zaburzenia te były niepowikłane i ustępowały po odstawieniu rabeprazolu.

W badaniach u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości działań niepożądanych podczas stosowania rabeprazolu w porównaniu z grupą kontrolną odpowiednią pod względem płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u pacjentów z tej grupy.

Podczas leczenia rabeprazolem zaleca się okresowe przeprowadzanie badań hematologicznych i biochemicznych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i rabeprazolu. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie inhibitorami pompy protonowej, w tym rabeprazolem, zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile. (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ryzyko złamania

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), zwiększają ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej zwiększają ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również wzrosnąć z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu oraz przyjmować witaminę D i wapń.

Hipomagnezemia

Znane są przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej przez co najmniej 3 miesiące, najczęściej przez rok. Mogą wystąpić poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one pojawić się niespodziewanie i nie być wykryte. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po odstawieniu inhibitorów pompy protonowej i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Przy długotrwałym jednoczesnym leczeniu z dигокsyną lub lekami powodującymi hipomagnezemię (np. z diuretykami) należy monitorować poziom magnezu we krwi pacjentów przed rozpoczęciem i okresowo podczas leczenia.

Jednoczesne stosowanie rabeprazolu z metotreksatem

W opublikowanych danych istnieje przypuszczenie, że jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitu w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć przerwanie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Funkcja tarczycy

Zaleca się monitorowanie funkcji tarczycy podczas leczenia rabeprazolem.

Szczególności przeprowadzania testów oddechowych

Wyniki testów oddechowych z użyciem C-ureazy mogą być fałszywie ujemne podczas przyjmowania inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprazol, oraz antybiotyków, takich jak amoksycylina, klaritromycyna i metronidazol. Dlatego testy oddechowe w celu wykrycia obecności Helicobacter pylori należy przeprowadzać nie wcześniej niż po 4 tygodniach od zakończenia leczenia tymi lekami.

Leczenie nieerozyjnej choroby refluksowej przeznaczone jest dla pacjentów z nawracającymi objawami refluksu, w szczególności z pieczeniem i kwasem w przełyku (około 2 razy w tygodniu). Stosowanie rabeprazolu może maskować objawy nowotworu złośliwego (np. raka żołądka lub jelita) oraz inne choroby przewodu pokarmowego. Dlatego należy wykluczyć obecność tych chorób przed przepisaniem rabeprazolu.

W przypadku przepisania rabeprazolu pacjentowi z chorobą refluksową bez obecności erozji lekarz powinien potwierdzić skuteczność leczenia po 2 tygodniach stosowania leku. Jeśli objawy nie ustąpią, istnieje prawdopodobieństwo, że choroba refluksowa nie jest przyczyną ich występowania. W takim przypadku lekarz powinien rozważyć inne metody leczenia.

Jeśli rabeprazol jest przepisywany w celu eliminacji Helicobacter pylori, należy zwrócić uwagę na przeciwwskazania, szczególności stosowania, klinicznie istotne działania niepożądane oraz inne ostrzeżenia zawarte w instrukcji do stosowania medycznego innych leków stosowanych w celu eliminacji.

Zgodnie z niektórymi danymi, jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitów w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć przerwanie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12.

Rabeprazolu sodowego, podobnie jak wszystkich leków hamujących wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku niskiej masy ciała pacjentów lub obecności czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu, lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre układowe toczenie rumieniowate.

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego układowego toczenia rumieniowatego. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w miejscach narażonych na działanie słońca, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia rabeprazolem sodowym. Wystąpienie podostrego układowego toczenia rumieniowatego po wcześniejszym leczeniu inhibitory pompy protonowej jest czynnikiem ryzyka wystąpienia podostrego układowego toczenia rumieniowatego przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej (IPP).

Zaburzenia funkcji nerek.

Ostre zapalenie kanalików nerkowych (OSTN) obserwowano u pacjentów przyjmujących rabeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostre zapalenie kanalików nerkowych może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia OSTN należy przerwać stosowanie rabeprazolu i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może utrudniać wykrywanie nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem należy przerwać co najmniej 5 dni przed rozpoczęciem pomiaru poziomu chromograniny. Jeśli poziom chromograniny i gastryny nie powróci do zakresu kontrolnego po wstępnym pomiarze, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprazolu w czasie ciąży. Badania funkcji rozrodczych na zwierzętach nie wykazały dowodów zaburzeń płodności lub szkodliwości dla płodu związanymi ze stosowaniem rabeprazolu sodowego, jednak u szczurów obserwowano przenikanie niewielkiej ilości leku przez łożysko.

Stosowanie Barolu w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy rabeprazolu sodowy przenika do mleka matki. Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Rabeprazolu sodowy przenika do mleka matki u szczurów.

Dlatego Barol nie powinien być przepisywany kobietom w okresie karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Z uwagi na farmakodynamikę rabeprazolu sodowego i charakterystyczny profil działań niepożądanych można uznać, że Barol nie powinien negatywnie wpływać na prowadzenie pojazdów silnikowych lub innych maszyn. Jednak w przypadku wystąpienia senności zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów silnikowych lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym.

Aktywne wrzody dwunastopercowe i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w przypadku tych chorób to 20 mg 1 raz dziennie rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastopercowym czas potrzebny do gojenia wrzodu wynosi do 4 tygodni. Jednak niektórzy pacjenci potrzebują dodatkowych 4 tygodni leczenia, aby wyzdrowieć. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, ale niektórzy pacjenci niewrażliwi na leczenie wymagają dodatkowych 6 tygodni przyjmowania leku, aby goić wrzody.

Erozja lub wrzody choroby refluksowej przełyku żołądka: zalecana dawka w przypadku tych chorób to 20 mg 1 raz dziennie przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku żołądka (terapia utrzymująca GERD): do długotrwałego leczenia można stosować dawki utrzymujące leku 10 mg lub 20 mg 1 raz dziennie (w zależności od skuteczności leczenia).

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku lek przepisuje się w dawce 10 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustąpią, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, dalszą kontrolę objawów można osiągnąć stosując tryb „na żądanie”: stosować 10 mg 1 raz dziennie w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona: dawkę dobiera się indywidualnie.

Zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 raz dziennie. Dawkę można stopniowo zwiększać do 120 mg dziennie w razie potrzeby klinicznej. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg dziennie. W razie potrzeby przyjmowania 120 mg dziennie dawkę dzieli się na 2 dawki po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeby klinicznej.

Eradycja H. pylori: pacjentom z H. pylori należy stosować odpowiednie kombinacje leku z antybiotykami. Zaleca się stosowanie przez 7 dni:

• Barol 20 mg 2 razy dziennie + klaritromycyna 500 mg 2 razy dziennie i amoksycylina 1 g 2 razy dziennie.

W przypadkach wskazujących na konieczność przyjmowania tylko 1 raz dziennie, tabletki należy przyjmować rano przed posiłkiem. Chociaż przyjmowanie w pierwszej połowie dnia ani spożywanie posiłków nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu sodowego, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia. Tabletki nie wolno żuć ani kruszyć — należy je połykać całe.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki leku. W przypadku leczenia pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby patrz sekcja „ Szczególności stosowania”.

Dzieci.

Barol nie jest stosowany u dzieci, ponieważ brak jest doświadczeń z zastosowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Doświadczenie z przypadkowym lub celowym przedawkowaniem jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprazolu sodowego 2 razy dziennie lub 160 mg rabeprazolu sodowego 1 raz dziennie. Objawy występujące przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla znanego profilu niepożądanych działań i ustępują bez konieczności dalszego leczenia medycznego. Nie znano specyficznego antydota na Barol. Rabeprazolu sodowy dobrze wiąże się z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Najczęstsze zgłaszane efekty uboczne to ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia, wysypka i suchość w ustach. Obserwowane działania niepożądane były zazwyczaj niewielkie, umiarkowane i szybko przemijające.

Poniżej wymienione działania niepożądane zgłaszane były podczas badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym.

Częstość występowania określa się jako: często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje:

często – infekcje.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego:

rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – nadwrażliwość1,2.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania:

rzadko – anoreksja;

nieznane – hiponatremia, hipomagnezemia4;

Zaburzenia psychiczne:

często – bezsenność;

rzadko – pobudzenie;

rzadko – depresja;

nieznane – dezorientacja.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – ból głowy, zawroty głowy;

rzadko – senność.

Zaburzenia oka:

rzadko – zaburzenia wzroku.

Zaburzenia układu naczyniowego:

nieznane – obrzęki obwodowe.

Zaburzenia układu oddechowego:

często – kaszel, zapalenie gardła, katar;

rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny polip grzybicy;

rzadko – niestrawność, suchość w ustach, odbijanie;

rzadko – zapalenie żołądka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia smaku;

nieznane – mikroskopowe zapalenie jelita.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobową3.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – wysypka, rumień2;

rzadko – swędzenie, potliwość, reakcje pęcherzykowe2;

bardzo rzadko – wielopostaciowy rumień, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona;

nieznane – podostre rumieniowe toczeń4.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

często – niespecyficzny ból, ból pleców;

rzadko – mięsaki, skurcze nóg, ból stawów, złamanie szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa4.

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko – infekcje dróg moczowych;

rzadko – nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może prowadzić do niewydolności nerek).

Zaburzenia układu rozrodczego:

nieznane – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne:

często – osłabienie, objawy grypopodobne;

rzadko – ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka.

Badania laboratoryjne:

rzadko – wzrost aktywności enzymów wątrobowych3;

rzadko – przyrost masy ciała.

1 W tym obrzęk twarzy, nadciśnienie tętnicze i duszność.

2 Rumień, reakcje pęcherzykowe i reakcje nadwrażliwościowe zwykle ustępują po przerwaniu leczenia.

3 W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobową obserwowano u pacjentów z marskością wątroby. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Pariet® pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

4 Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne:

• wstrząs i reakcje anafilaktyczne;
• pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza i anemia hemolityczna;
• postać fulminantna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka;
• zapalenie płuc międzywątrobowe;
• toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowy rumień;
• ostra niewydolność nerek, nefryt śródmiąższowy;
• hiponatremia;
• rabdomioliza.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne i charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej:

• zaburzenia wzroku;
• obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli;
• dezorientacja.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsuł w blistrze; po 3 blisterach w opakowaniu kartonowym.

Po 14 kapsuł w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Inventia Health Care Ltd, Indie.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

F1-F1/1-F75/1, Edishenel Ambernath, M.I.D.C., Ambernath (East), 421506, District Thane, stan Maharashtra, Indie.

Wnioskodawca.

Mega Lifesciences (Australia) Pty Ltd.

Adres wnioskodawcy.

60, National Avenue, Pakenham, Victoria 3810, Australia