Azytromycyna-KR

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Azytromycyna-KR (AZITHROMYCIN-KR)

Skład:

substancja czynna: azithromycin;

1 kapsu³ka zawiera: azytromycyny (w przeliczeniu na azytromycyny dihydryt) 250 mg (0,25 g) lub 500 mg (0,5 g);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, sodowa sól kroskarbokselozowa, stearynian magnezu;

otoczka kapsu³ki zawiera: żelatynę, glicerynę, metyloparaben (E 218), propyloparaben (E 216), dwutlenek tytanu (E 171), niebieski diamentowy (E 133) – tylko w Azytromycyna-KR 0,5 g, wodę oczyszczoną.

Postać farmaceutyczna. Kapsu³ki.

G³ówne właściwości fizykochemiczne:

0,25 g – twarde kapsu³ki żelatynowe bia³ego koloru;

0,5 g – twarde kapsu³ki żelatynowe niebieskiego koloru.

Zawartość kapsu³ek – proszek bia³y lub prawie bia³y.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna.

Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna-KR należy do nowej grupy antybiotyków makrolidowych – azalidów. Wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego: jest aktywna wobec wielu mikroorganizmów Gram-dodatnich (gronkowce), jak i Gram-ujemnych (pałeczki jelitowe, pałeczki Hemophilus, shigelle, salmonelle), a także wobec mikoplazm, legionell i bakteroidów.

W porównaniu z erytromycyną lek ten jest skuteczniejszy wobec mikroorganizmów Gram-ujemnych, bardziej odporny w kwaśnym środowisku żołądka, wolniej wydzielany z organizmu, działa dłużej i lepiej się tolerowany. Osiąga w większym stopniu działanie bakteriobójcze. Hamuje syntezę białka w rybosomach mikroorganizmów, tłumiąc peptydotranslokazę na etapie translacji. Jest skutecznym środkiem w leczeniu infekcji wywołanych przez patogeny wewnątrzkomórkowe.

Farmakokinetyka.

Azytromycyna-KR jest odporna na działanie kwasu żołądkowego, jest lipofiliczna i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Po jednorazowym podaniu doustnym biodostępność wynosi około 37 %. Zachowuje stężenia bakteriobójcze w ognisku zapalenia przez 5–7 dni po podaniu ostatniej dawki, co pozwala stosować krótkie kursy leczenia (3–5 dni). Nie wiąże się z enzymami układu cytochromu P450. Maksymalne stężenie (Cmaks) (0,4 mg/l) osiągane jest po 2–3 godzinach po podaniu doustnym 500 mg leku. Łatwo przenika przez barierę histohematyczną i błony komórkowe. Stężenie leku w tkankach jest wyższe o 10–15 razy niż we krwi, a w ognisku infekcji – o 24–34 % wyższe niż w tkankach zdrowych, co koreluje z nasileniem procesu zapalnego. Pomimo wysokiego stężenia w fagocytach, azytromycyna-KR nie wpływa istotnie na ich funkcje. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę leku. Około 35 % leku ulega metabolizmowi w wątrobie. Wydalany jest z osocza we krwi w dwóch etapach: okres półtrwania wynosi 14–24 godziny (w przedziale 8–24 godziny po podaniu leku) oraz 41 godzin (w przedziale 24–72 godziny). Wydalany jest z organizmu w postaci niezmienionej z żółcią (około 60 %) i moczem (około 5 %).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów gardła, nosa i uszu (bakterialny zapalenie gardła/przewodu gardłowego, zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakterialny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodermy;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na którykolwiek inny składnik leku. Ze względu na teoretyczne ryzyko ergotyzmu azytromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi jagód żyta.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać interwał QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Chociaż dostępne dane wskazują, że azytromycyna nie hamuje enzymu CYP3A4, należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku pacjentom przyjmującym chinidynę, cyklosporynę, cizapryd, astemizol, terfenadynę, alkaloidy jagód żyta, pimozyd lub inne leki o wąskim indeksie terapeutycznym, które głównie metabolizują się za pośrednictwem enzymu CYP3A4.

Farmaceutycznie niezgodny z heparyną.

W połączeniu z tetracyklinami lub chloramfenikolem obserwuje się synergizm działania przeciwbakteryjnego. Jednoczesne stosowanie z lincosamidami obniża skuteczność azytromycyny.

Azotromycyna wydłuża okres półtrwania karbamazepiny, kwasu walproinowego, heksobarbitalu, fenytoiny, dysopiramidu, bromokryptyny, doustnych leków hipoglikemizujących.

Antybiotyki makrolidowe mogą nasilać działanie ergotaminy.

Antacidy. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania leków zobojętniających kwas żołądkowy na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie obserwowano zmian biodostępności, choć stężenia szczytowe azytromycyny w osoczu obniżyły się o około 25%. Nie należy przyjmować azytromycyny i antacydów jednocześnie.

Cetyryzyna. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny przez 5 dni i cetyryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie wywołało zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. W badaniu na sześciu ochotnikach HIV-dodatnich jednoczesne stosowanie dziennej dawki 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny nie wykazało wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Dygoxyna. Stwierdzono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, prowadzi do wzrostu stężenia substratu białka P-glikoproteiny we krwi. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i dygoxyny należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w osoczu.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały nieistotny wpływ na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu lub jej wydalanie z moczem oraz jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azotromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów. Azotromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Alkaloidy jagód żyta. Jednoczesne stosowanie alkaloidów jagód żyta i antybiotyków makrolidowych przyspiesza rozwój ergotyzmu. Dane dotyczące interakcji między alkaloidami jagód żyta a azytromycyną są niedostępne. Jednakże, ze względu na ryzyko rozwoju ergotyzmu, nie należy jednoczesnie przepisywać azytromycyny i pochodnych alkaloidów jagód żyta.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne jednoczesnego stosowania azytromycyny i następujących leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu za pośrednictwem cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania reduktazy HMG CoA). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed azytromycyną nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Doustne leki przeciwkrzepne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepnego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki nasilenia działania przeciwkrzepnego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepnych typu kumaryny. Chociaż związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepne typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru przyjmowanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg 3 razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby regulacji dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia była obserwowana u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Chociaż neutropenia była związana z przyjmowaniem rifabutyny, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila lub jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie. Tak jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych, azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością w połączeniu z terfenadyną.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiliny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie przez zdrowych ochotników azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu oraz 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni oraz azytromycyny 1200 mg w 7. dniu nie wykazało istotnego wpływu na Cmax, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w osoczu odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Doksorubicyna. Badania kliniczne interakcji między lekami dla azytromycyny i doksorubicyny nie były prowadzone. Kliniczne znaczenie tych badań przedklinicznych jest nieznane.

Cizapryd. Cizapryd metabolizuje się w wątrobie za pośrednictwem enzymu CYP3A4. Ponieważ makrolidy hamują ten enzym, jednoczesne stosowanie cizaprydu może prowadzić do wydłużenia interwału QT, arytmii komorowej i dwukierunkowej tachykardii komorowej.

Astemizol, alfentanil. Dane dotyczące interakcji z astemizolem i alfentanilem są niedostępne. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania azytromycyny i tych leków ze względu na nasilenie działania ostatnich podczas jednoczesnego stosowania z antybiotykiem makrolidowym erytromycyną.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, nerek oraz niewydolnością serca. Po odstawieniu leczenia reakcje nadwrażliwości mogą utrzymywać się przez pewien czas, co może wymagać specyficznego leczenia pod nadzorem lekarza.

Należy zachować szczególną ostrożność przy podawaniu leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, z wyraźnie stwierdzoną bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca.

Reakcje alergiczne. Jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku angiohisterycznym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnoustrojowym egzantemacie pęcherzycowym. Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotu objawów i wymagały długotrwałej obserwacji oraz leczenia.

Zakażenia streptokokowe. Penicylina jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia gardła/anginy spowodowanej przez Streptococcus pyogenes, a także w zapobieganiu ostrym reumatycznym zapaleniom stawów. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń streptokokowych gardła i jamy ustnej, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Superinfekcje. Jak w przypadku innych antybiotyków, należy obserwować objawy superinfekcji wywołanej przez organizmy oporne, w tym grzyby.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azitromycyny, należy ostrożnie stosować ten lek u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Zanotowano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającego życiu uszkodzenia wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie choroby wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Należy wykonywać badania/analizy funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów i oznak zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobą.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie leku.

U pacjentów przyjmujących pochodne jagody lawsonii (ergotamina), jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może powodować szybki rozwój ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi jagody lawsonii a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyny nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi jagody lawsonii.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub rozwoju nowego zespołu miastenijnego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Diaree. Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym azitromycyny, odnotowano Clostridium difficile–związane z diareą (CDAD), której nasilenie wahało się od łagodnej diarei do zapalenia jelita grubego zakończonego śmiercią. Leczenie antybiotykami zmienia normalną florę jelitową, co prowadzi do nadmiernej proliferacji C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie antybiotykami i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Wymagane jest dokładne prowadzenie wywiadu, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania antybiotyków.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min) obserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Przedłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT. Przedłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, zwiększające ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-merdzenia komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną.

Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub stwierdzonym przedłużeniem odcinka QT;
• aktualnie leczonych innymi substancjami aktywnymi, które znane są z przedłużania odcinka QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresantami, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxycyfloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie hipokaliemią i hipomagnezemią;
• z klinicznie istotną bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca.

Preparat zawiera laktozę monohydrat. W zalecanych dawkach do organizmu może trafić do 8,7 mg laktozy. Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niedoborem laktozy, galaktozemią lub zespołem zaburzeń wchłaniania glukozy/galaktozy. U osób starszych nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium avium complex u dzieci.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach nie stwierdzono szkodliwego wpływu teratogennego azitromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie jest potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Okres karmienia piersią.

Stwierdzono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciąż. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych dotyczących wpływu azitromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, senność, dezorientacja i zamroczenie.

Sposób stosowania i dawki.

Azitromycynę stosuje się 1 raz na dobę, godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ jednoczesne przyjmowanie pokarmu zaburza wchłanianie azitromycyny. Kapсуłki należy połykać całkowicie.

Dorośli, w tym pacjenci w pожyciu starszym, oraz dzieci o masie ciała powyżej 45 kg.

W przypadku infekcji dróg oddechowych, narządów gardła i nosa oraz skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrującej erytemy): 500 mg (2 kapsułki po 250 mg lub 1 kapsułka po 500 mg w jednym dawce) raz dziennie przez 3 dni.

W przypadku erytemy wędrującej: całkowita dawka azitromycyny wynosi 3 g: 1 raz na dobę przez 5 dni, 1. dzień – 1 g (4 kapsułki po 250 mg lub 2 kapsułki po 500 mg), następnie po 500 mg (2 kapsułki po 250 mg lub 1 kapsułka po 500 mg) od 2. do 5. dnia.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową: 1 g jednorazowo (4 kapsułki po 250 mg lub 2 kapsułki po 500 mg).

W przypadku pominięcia przyjęcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne dawki przyjmować w odstępach 24 godzin.

U pacjentów w pожyciu starszym nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w pожyciu starszym mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azitromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azitromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azitromycyną.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania azitromycyny w formie kapsułek u dzieci o masie ciała poniżej 45 kg.

Przedawkowanie.

Doświadczenie klinicznego stosowania azitromycyny wskazuje, że objawy niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, zaleca się przyjęcie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających.

Reakcje niepożądane.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej, występujące przy stosowaniu wszystkich postaci leczniczych azytromycyny, sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Reakcje niepożądane zarejestrowane w okresie pogwarancyjnym zostały oznaczone kurzywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); nieczęsto (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy pod względem częstości występowania, niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Reakcje niepożądane możliwe lub prawdopodobnie powiązane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych podczas badań klinicznych i w okresie obserwacji pogwarancyjnej

Dodatkowo u dzieci może wystąpić hiperkineza, niepokój, bezsenność, zapalenie spojówek, pobudzenie. Zmienione parametry wracają do normy po 2–3 tygodniach od zaprzestania leczenia.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem MycobacteriumAviumComplex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu postmarketingowego. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu do tych, o których zgłaszano przy stosowaniu postaci leków działających szybko i postaci leków o działaniu przedłużonym:

Termin ważności.

3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Farmaceutycznie niezgodny z heparyną.

Opakowanie.

0,25 g – po 6 kapsułek w blistrze. Po 1 blistrze w kartoniku.

0,5 g – po 3 kapsułki w blistrze. Po 1 blistrze w kartoniku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

PSP „CHEMIOLEKARZNIK „CZERWONA GWIAZDA”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 61010, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Gordienkowska 1.