Azipol

I N S T R U K C J A dla zastosowania lekowego leku AZIPOL (AZIPOL)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna w postaci azytromycyny dwuwodnej;

1 tabletka zawiera azytromycyny 250 mg lub 500 mg w postaci azytromycyny dwuwodnej;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (101), celuloza mikrokryształyczna (102), povidon (90), sodowa croscarmelozowa, sodowy laurylosiarczan, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearyna magnezowa. Powłoka: makrogol (8000), hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza (E 5), hydroksypropyloceluloza (E 15), Opaspray K-1R-4210A, indygocynowy (E 132).

Postać lekowa. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 250 mg: niebieskie, okrągłe, powlekane, dwuwypukłe tabletki o jednolitej powierzchni;

tabletki 500 mg: niebieskie, okrągłe, powlekane, dwuwypukłe tabletki o jednolitej powierzchni.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antibiotyki do stosowania ogólnoustrojowego. Makrolidy.

Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności

U Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznego paciorkowca grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornego złocistego paciorkowca (MRSA), występuje pełna oporność krzyżowa wobec erytromycyny, azytromycyny, innych makrolidów oraz lincosamidów.

Zakres nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są szczególnie ważne przy leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, szczególnie gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest na tyle duże, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń budzi wątpliwości.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

* Staphylococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Na podstawie badań przeprowadzonych u dzieci, stosowanie azitromycyny w leczeniu malaria nie jest zalecane, ani jako monoterapia, ani w połączeniu z lekami opartymi na chlorochinie lub artemizynie, ponieważ nie stwierdzono lepszej skuteczności w porównaniu z lekami przeciwmalaricznymi zalecanymi w leczeniu niepowikłanej malaria.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po doustnym przyjęciu azitromycyna rozprowadzana jest po całym organizmie. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenie azitromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi zmienia się w zależności od stężenia osoczowego i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Umiemny objętość rozprowadzenia w stanie równowagi (VVss) wynosi 31,1 l/kg.

Ostateczny okres półtrwania w osoczu krwi w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanków trwający 2–4 dni.

Około 12% dawki azitromycyny podanej dożylnie wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azitromycyny wykryto w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie kladynozy koniugatu. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azitromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na azytromycynę:

• zakażenia narządów gardła i nosa (bakteryjny zapalenie gardła/przejścia gardłowo-krztaniowego, zatokowe zapalenie zatok przynosowych, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc pozaszpitalne);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bruceloza, impetigo, wtórne piodermatozy, trądzik pospolity (uporczywe trądzik) o średnim nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę lub na dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, lub na którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida

Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, jednak stężenie maksymalne azytromycyny w osoczu zmniejszyło się o około 25%. Nie należy stosować azytromycyny i antacyd jednocześnie.

Ceteryzyna

U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna

Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny dziennie u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie równowagi w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna

Donoszono, że współczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak digoksyna i kolchicyna, prowadzi do wzrostu stężenia substratu białka P-glikoproteiny w surowicy. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratu białka P-glikoproteiny, takiego jak digoksyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia substratu w surowicy.

Zydowudyna

Dawki jednorazowe 1000 mg i 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę zydowudyny w osoczu lub jej wydalenie z moczem, czy też na jej metabolity glukuronidowe. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenia fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje charakterystycznej farmakokinetycznej interakcji lekowej, typowej dla erytromycyny i innych makrolidów. Azitromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 wątrobowego poprzez kompleks metabolit-cytochrom.

Alkaloidy spichrzycy

Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi spichrzycy nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azytromycyny i poniżej wymienionych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu za pośrednictwem cytochromu P450.

Atorwastatyna

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azytromycyny (500 mg dziennie) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina

W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna

W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny.

Peroralne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny

W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny.

Cyklosporyna

W badaniu farmakokinetycznym u zdrowych ochotników, którym podawano doustnie azytromycynę 500 mg/dzień przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio korygować dawkę.

Efawirenz

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólne narażenie i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon

W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wywierała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam

U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir

Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna

Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia była obserwowana u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil

U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna

W badaniach farmakokinetycznych nie donoszono o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina

Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiliny u zdrowych ochotników.

Triazolam

Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w kolejnym dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprim/sulfametoksazol

Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprimu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w 7. dniu nie wykazało istotnego wpływu na Cmax, całkowite narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprimu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), oraz o reakcjach dermatologicznych, w tym o ostrym ogólnoustrojowym pustulowym egzantemacie. Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotu objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy ostrożnie stosować ten lek u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Opisywano przypadki zapalenia wątroby typu fulminującego, prowadzącego do zagrożonego życia zaburzenia czynności wątroby, podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, towarzyszące żółtaczce, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać odpowiednie badania czynności wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń czynności wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Alkaloidy ergot. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotyny, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może sprzyjać szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między pochodnymi ergotyny a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu, azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych drobnoustrojami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, opisywano Clostridiumdifficile-związany biegunkę (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnego biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię antymikrobową i mogą wymagać wykonania kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Wymagane jest dokładne prowadzenie wywiadu, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa <10 ml/min) obserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-merdania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub zanotowanym wydłużeniem odcinka QT;

• leczonych innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzapyrydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresantami, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;

• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezji;

• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Zanotowano nasilenie objawów miastenii gravis lub nowy rozwój zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Infekcje paciorkowcowe. W leczeniu zapalenia gardła/zapalenia migdałków spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych gardła i jamy ustnej, jednak nie ma danych dotyczących skuteczności azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania azitromycyny dożylnie w leczeniu infekcji u dzieci.

Inne.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie są ustalone.

Związki sodu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u ciężarnych kobiet. W badaniach toksyczności rozrodczej u zwierząt nie zaobserwowano teratogennego szkodliwego wpływu azitromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie jest potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Okres karmienia piersią

Stwierdzono, że azitromycyna przenika do ludzkiego mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do ludzkiego mleka. Stosowanie azitromycyny w okresie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na zwierzętach: po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciąż. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu azitromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie 1 godzinę przed lub 2 godziny po spożyciu pokarmu, 1 raz na dobę. Nie należy dzielić tabletów. W przypadku pominięcia przyjęcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała powyżej 45 kg

W przypadku infekcji ucha, gardła, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyłączeniem przewlekłej wędrującej erytemy) całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg 1 raz na dobę). Czas trwania leczenia – 3 dni.

W przypadku trądziku pospolitego zalecana całkowita dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 tabletka o powłoce filmowej 500 mg 1 raz na dobę przez 3 dni, następnie 1 tabletka o powłoce filmowej 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawka drugiego tygodnia powinna być przyjęta po 7 dniach od pierwszego przyjęcia tabletki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7-dniowych.

W przypadku erytemy wędrującej całkowita dawka azytromycyny wynosi 3 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: w pierwszym dniu – 1 g (4 tabletki o powłoce filmowej po 250 mg jednorazowo), następnie 500 mg 1 raz na dobę przez 5 dni.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000 mg (4 tabletki o powłoce filmowej po 250 mg jednorazowo; lub 2 tabletki o powłoce filmowej po 500 mg jednorazowo).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grup ryzyka pod względem zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Ponieważ azytromycyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Dzieci. Azipol przepisuje się dzieciom o masie ciała od 45 kg. Dla tej grupy dzieci zaleca się dawkowanie dorosłych.

Przedawkowanie.

Efekty uboczne pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych, które występują przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych: biegunka, nudności, wymioty, odwracalna utrata słuchu. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, zaleca się przyjęcie węgla aktywowanego oraz prowadzenie leczenia objawowego i wspierającego.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne ustalone na podstawie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej, przy stosowaniu wszystkich postaci lekarskich azytromycyny, według układów narządowych i częstości występowania. Niepożądane reakcje zgłoszone w okresie obserwacji pogwarancyjnej oznaczono kursywą. Grupy według częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); nieczęsto (≥1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do > 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane zjawiska wymieniono w kolejności malejącej ich ciężkości.

Infekcje i inwazje .

Niezczęsto: kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy, zapalenie płuc, infekcja grzybicza, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia funkcji oddechowej, zapalenie nosa.

Nieznane: zapalenie okrężnicy pseudomembranoznej .

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego

Niezczęsto: leukopenia, neutropenia, eozynofilia.

Nieznane: zobaczyć, anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego

Niezczęsto: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości.

Nieznane: reakcja anafilaktyczna.

Ze strony przemiany materii

Niezczęsto: anoreksja.

Ze strony psychiki

Niezczęsto: pobudzenie nerwowe, bezsenność.

Rzadko: niepokój.

Nieznane: agresywność, lęk , delirium, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy.

Niezczęsto: zawroty głowy, senność, parestezje, zaburzenia smaku.

Nieznane: zawał, drgawki, zwiększona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, agewzja, miastenia gravis , hipestezja.

Ze strony narządów słuchu

Niezczęsto: zaburzenia słuchu, zawroty głowy.

Nieznane: zaburzenia słuchu, w tym głuchota i/lub szumy w uszach.

Ze strony narządów wzroku

Niezczęsto: zaburzenia widzenia.

Ze strony serca

Niezczęsto: kołatanie serca.

Nieznane: migotanie komorowe (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Ze strony układu naczyniowego

Niezczęsto: napływy gorąca.

Nieznane: hipotensja tętnicza.

Ze strony układu oddechowego

Niezczęsto: duszność, krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: biegunka.

Często: wymioty, ból brzucha, nudności.

Niezczęsto: zapalenie żołądka, zaparcia, wzdęcia, niestrawność, dysfagia, wzdęcie brzucha, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierna wydzielina śliny.

Nieznane: zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestaryczna.

Nieznane: niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do śmiertelnego skutku), zapalenie wątroby fulminansowe, martwica wątroby .

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Niezczęsto: wysypka, świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza.

Rzadko: podatność na działanie światła, ostra ogólna zakaźna pustułka egzantematyczna.

Nieznane: zespoł Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, rumień wielopostaciowy, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi*

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego .

Niezczęsto: osteoartretyzm, mialgia, ból pleców, ból szyi.

Nieznane: artralgia.

Ze strony układu moczowego

Niezczęsto: dyzuria, ból nerek.

Nieznane: ostra niewydolność nerek, nefryt interpocjalny.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Niezczęsto: krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe

Niezczęsto: ból w klatce piersiowej, obrzęk, niedyspozycja, osłabienie, zmęczenie, obrzęk twarzy, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Wskazania laboratoryjne

Często: obniżona liczba limfocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom węglanów w krwi, podwyższony poziom bazofilów, podwyższony poziom monocytów, podwyższony poziom neutrofili.

Niezczęsto: podwyższony poziom asparaginianu aminotransferazy, podwyższony poziom alaninianu aminotransferazy, podwyższony poziom bilirubiny we krwi, podwyższony poziom mocznika we krwi, podwyższony poziom kreatyniny we krwi, zmiany stężenia potasu we krwi, podwyższony poziom fosfatazy alkalicznej, podwyższony poziom chlorków, podwyższony poziom glukozy, podwyższony poziom płytek krwi, obniżony poziom hematokrytu, podwyższony poziom węglanów, odchylenie stężenia sodu.

Urazy i zatrucia

Niezczęsto: powikłania po zabiegu.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych i obserwacji w okresie pogwarancyjnym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości od tych, o których zgłaszano przy stosowaniu szybko działających postaci lekarskich i postaci o długim działaniu:

Ze strony przemiany materii

Często: anoreksja.

Ze strony układu nerwowego

Często: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku.

Niezczęsto: hipestezja.

Ze strony narządów wzroku

Często: pogorszenie wzroku.

Ze strony narządów słuchu

Częstość: głuchota.

Niezczęsto: pogorszenie słuchu, szumy w uszach.

Ze strony serca

Niezczęsto: kołatanie serca.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort przewodu pokarmowego, częste luźne stolce.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

Niezczęsto: zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka, świąd.

Niezczęsto: zespół Stevensa–Johnsona, podatność na działanie światła.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego.

Często: artralgia.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe .

Często: zwiększona zmęczliwość.

Niezczęsto: osłabienie, niedyspozycja.

Okres ważności . 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu.

Opakowanie. Tabletki 250 mg: po 3 tabletki w blisterze; po 2 blistery w pudełku kartonowym. Tabletki 500 mg: po 2 lub 3 tabletki w blisterze, po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. A.T. „ Adamed Pharma”, Polska/Adamed Pharma S.A., Poland.

Adres. ul. marsz. J. Piłsudskiego 5, 95-200, Pabianice, Polska/ ul. marsz. J. Pilsudskiego 5, Pabianice, 95 – 200, Poland.