Azimed®

INSTRUKCJA UŻYTKOWANIA LEKU Azimed® (AZIMED®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna;

1 kapsułka zawiera azytromycyny w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100% – 250 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodu laurylosiarczan, stearynian magnezu;

skład powłoki kapsułki: dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki, pokrywka i korpus w kolorze białym. Zawartość kapsułek – proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna.

Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azitromycyna jest antybiotykiem z grupy makrolidów, zaliczanym do azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy bakteryjnego białka poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznymi streptokokami grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinowrażliwym złocistyym paciorkowcem (MRSA), na erytromycynę, azitromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są niezbędne, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azitromycyny

*Staphylococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysoki poziom odporności nabytej na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po doustnym podaniu azitromycyna rozprowadza się w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azitromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi zależy od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Wydawał się objętość rozdziału w stanie równowagi (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Okres półtrwania w osoczu odbija całkowity okres półtrwania z tkanków, który trwa 2–4 dni.

Około 12% dawki azitromycyny podanej dożylnie wydzielane jest w postaci niezmienionej z moczem w ciągu następnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azitromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów powstających w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu klarynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azitromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azitromycynę:

• infekcje ucha, gardła i nosa (bakteryjny zapalenie gardła/przejścia gardłowo-nosowego, zatokowy zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• infekcje dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc pozaszpitalne);
• infekcje skóry i tkanek miękkich: migrująca rumień (początkowy etap choroby Lyme’a), brucioza, impetigo, wtórne piodermy;
• infekcje przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, a także na którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida. Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, jednak stężenie maksymalne azitromycyny w osoczu zmniejszyło się o około 25%. Nie należy przyjmować azitromycyny i antacyd jednocześnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azitromycyny i 400 mg didanozyny na dobę u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak digoksyna i kolchicyna, może prowadzić do wzrostu stężenia tych substratów w osoczu. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i substratu białka P-glikoproteiny, takiego jak digoksyna, należy wziąć pod uwagę możliwość wzrostu stężenia substratu w osoczu.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azitromycyny wywierały nieznaczny wpływ na farmakokinetykę zydowudyny w osoczu lub jej wydalanie z moczem oraz jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lekowych charakterystycznych dla erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych. Azitromycyna nie wywołuje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks metabolit-cytochrom.

Alkaloidy sporyszowe. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azitromycyny z pochodnymi sporyszu nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azitromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azitromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy inhibicji HMG-CoA reduktazy). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azitromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azitromycyny nie zaobserwowano zmian farmakokinetyki azitromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumarynowego. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i leków przeciwkrzepliwych typu kumarynowego. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy wziąć pod uwagę konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azitromycynę i leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumarynowego.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali doustnie azitromycynę w dawce 500 mg/doba przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax oraz AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiorencz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawiorenczu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólne narażenie i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax azitromycyny (o 18%).

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metylprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia obserwowana była u osób przyjmujących jednocześnie azitromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem rifabutyny, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafilo lub jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie doniesiono o interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie przez zdrowych ochotników azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu podwójnej koncentracji (160 mg/800 mg) przez 7 dni i azitromycyny 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólne narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azitromycyny w osoczu odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki wydłużające interwał QT i mogące powodować arytmię serca, np. hydroksychlorochinę.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustulowym egzantem. Niektóre z tych reakcji wywołanych azytromycyną prowadziły do nawrotowych objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azytromycyny, należy ostrożnie stosować azytromycynę u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażających życiu zaburzeń funkcji wątroby podczas stosowania azytromycyny. Prawdopodobnie niektóre z tych przypadków miały w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowanie innych leków hepatotoksycznych.

W przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobą, należy wykonać badania/analizy funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny.

Alkaloidy ergotu. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azytromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu, azytromycynę nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, donoszono o biegunkach spowodowanych przez Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnych do zapalenia jelita grubego zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelitową, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobową i mogą wymagać wykonania kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Wymagana jest staranna anamneza, ponieważ CDAD może występować nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (filtracja kłębuszkowa <10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azytromycynę.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-rytmu komorowego (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• aktualnie leczonych innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klas IА (chinidyna i prokainamid) i III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cizaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak citalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub nowym rozwoju zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azytromycyną.

Infekcje paciorkowcowe. W leczeniu zapalenia gardła/łagodzenia spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, stosowana również w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych w gardle, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Bezpieczeństwo i skuteczność wstrzykiwania azytromycyny dożylnie w leczeniu infekcji u dzieci nie zostały ustalone.

Inne. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania w celu zapobiegania lub leczenia złożonego Mycobacterium avium u dzieci nie zostały ustalone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azytromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach nie zaobserwowano teratogennego szkodliwego wpływu azytromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azytromycyny w czasie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azytromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Karmienie piersią.

Donoszono, że azytromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azytromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciąż. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń.

Brak dowodów, że azytromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Azimed® należy przyjmować 1 raz na dobę godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku, ponieważ jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem zaburza wchłanianie azytromycyny.

Nie należy otwierać ani dzielić kapsułek!

Dorośli, osoby starsze i dzieci o masie ciała powyżej 45 kg:

• przy infekcjach ucho-gardło-nosa, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrującej erytemy) całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg: 500 mg (2 kapsułki w jednym dawce) dziennie przez 3 dni;
• przy erytemie wędrującej całkowita dawka azytromycyny wynosi 3 g: w dniu 1 należy przyjąć 1 g (4 kapsułki po 250 mg w jednej dawce), od dnia 2 do dnia 5 – po 500 mg (2 kapsułki po 250 mg w jednej dawce). Czas trwania leczenia wynosi 5 dni.
• przy infekcjach przenoszonych drogą płciową całkowita dawka azytromycyny wynosi: 1 g jednorazowo (4 kapsułki po 250 mg w jednej dawce).

W przypadku opuszczenia jednej dawki leku, należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę, a kolejne dawki przyjmować w odstępach 24 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku

Osobom starszym nie trzeba zmieniać dawki. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka pod względem zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z poważnymi chorobami wątroby. Nie przeprowadzono badań dotyczących leczenia takich pacjentów przy użyciu azytromycyny.

Dzieci.

Azimed®, kapsułki, należy stosować u dzieci o masie ciała ≥45 kg.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania azytromycyny mogą występować takie same działania niepożądane, jak przy przyjmowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie : podanie węgla aktywowanego oraz leczenie objawowe skierowane na utrzymanie funkcji życiowych organizmu.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli, według klasyfikacji układowo-narządowej i częstości występowania, wymieniono działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych oraz w okresie obserwacji pozawytwórczej przy stosowaniu wszystkich postaci lekarskich azitromycyny. Działania niepożądane zarejestrowane w okresie obserwacji pozawytwórczej zostały wyróżnione kursywą. Częstość występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 — <1/10); rzadko (≥1/1000 — <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 — <1/1000); nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy działania niepożądane są wymienione według częstości występowania, w kolejności malejącej ich ciężkości.

Działania niepożądane możliwe lub prawdopodobnie powiązane z azitromycyną, na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pozawytwórczej.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem złożonego Mycobacterium Avium, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu pogwarancyjnego. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości od tych, o których raportowano przy stosowaniu leków o działaniu szybkim i leków o przedłużonym działaniu.

Reakcje niepożądane, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem złożonego Mycobacterium Avium

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Opakowanie. Po 6 lub 10 kapsułek w blistrze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ulica Saksaganskiego 139.