Azilekt

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Azilekt (Azilekt®)

Skład:

substancja czynna: rasagilina;

1 tabletka zawiera 1 mg rasagiliny (w postaci mesylanu rasagiliny);

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobia prażmłoda, kwas stearynowy, talk, mannit (E 421).

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki białego lub prawie białego koloru, z podziałką, z tłoczonym oznaczeniem „GIL 1” po jednej stronie, gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Inhibitory monoaminooksydazy typu B. Kod ATC N04BD02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Rasagilina jest silnym, nieodwracalnym, selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy (MAO). Istnieją dwa główne typy MAO – A i B. MAO-B jest typem dominującym w mózgu człowieka.

W badaniach ex vivo na komórkach mózgu, wątroby i tkankach przewodu pokarmowego stwierdzono, że rasagilina jest silnym, nieodwracalnym, selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy typu B (MAO-B).

Dokładny mechanizm działania rasagiliny nie jest znany. Uważa się, że częściowo wynika z jej aktywności inhibitorowej wobec MAO-B, dzięki czemu zwiększa się stężenie dopaminy pozakomórkowej w prążkowiu. Zwiększone stężenie dopaminy oraz, jako konsekwencja, wzmocniona aktywność dopaminergiczna prawdopodobnie zapewniają skuteczność terapeutyczną rasagiliny, co wykazano w modelach dopaminergicznej dysfunkcji ruchowej.

1-aminoindan jest aktywnym metabolitem głównym i nie jest inhibitorem MAO-B.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rasagilina jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu około 0,5 godziny. Biodostępność absolutna leku po pojedynczym przyjęciu rasagiliny wynosi 36%. Pożywienie nie wpływa na czas osiągnięcia (Tmax) maksymalnego stężenia w osoczu, jednak przy spożyciu pokarmu tłustego Cmax oraz pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) obniżają się odpowiednio o 60% i 20%. Rasagilinę można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład. Średni objętość rozkładu po pojedynczym dożylnej podaniu rasagiliny wynosi 243 l. Wiązanie z białkami osocza po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki 14C-oznaczonej rasagiliny waha się od 60 do 70%.

Metabolizm. Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie. Metabolizm zachodzi dwoma głównymi drogami: drogą N-dealkilacji i/lub hydroksylacji, z powstawaniem metabolitów: 1-aminoindanu, 3-hydroksy-N-propargilo-1-aminoindanu oraz 3-hydroksy-1-aminoindanu. Badania in vitro wykazały, że obie drogi metabolizmu rasagiliny zachodzą przy udziale izoenzymu CYP1A2 układu cytochromu P450. Wydalanie rasagiliny następuje w postaci koniugatów glukuronidowych oraz jej metabolitów.

Wykluczanie. Po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonej rasagiliny wydalanie następuje głównie z moczem (62,6%), w mniejszym stopniu – z kałem (21,8%), pełny okres wydalania 84,4% dawki wynosi 38 dni. Mniej niż 1% leku wydala się z moczem w niezmienionej postaci.

Liniowość/nieliniowość. Rasagilinie właściwa jest farmakokinetyka liniowa przy dawkowaniu w zakresie 0,5–2 mg. Okres półtrwania wynosi 0,6–2 godziny.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby obserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 80% i 38%. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby obserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 568% i 83%.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Parametry farmakokinetyczne rasagiliny praktycznie nie zmieniają się u chorych z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Monoterapia w parkinsonizmie idiopatycznym;
• terapia wspomagająca w połączeniu z agonistami dopaminy;
• terapia wspomagająca w połączeniu z lewodopą u pacjentów z wahaniem końcowej dawki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Leczenie współbieżne z innymi inhibitorami MAO (w tym lekami i ziołami, np. zawierającymi naparstnicę pospolitą) lub z petydyną (przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia tymi lekami powinna wynosić co najmniej 14 dni).

Ciężka niewydolność wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Znane są interakcje między nieselectywnymi inhibitorami MAO a innymi lekami.

Nie można stosować razagilinu jednocześnie z innymi inhibitorami MAO (w tym lekami i ziołami zawierającymi naparstnicę pospolitą), ponieważ istnieje ryzyko nieselektywnej inhibicji, które może prowadzić do rozwoju kryzysu nadciśnieniowego.

Zgłaszano powstawanie poważnych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu petydyny i inhibitorów MAO, w tym innych selektywnych inhibitorów MAO-B. Jednoczesne stosowanie razagilinu i petydyny jest przeciwwskazane.

Zgłaszano interakcje między inhibitorami MAO a sympatykomimetykami przy ich jednoczesnym stosowaniu. Ze względu na działanie hamujące MAO razagilinu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z sympatykomimetykami, takimi jak leki zwężające naczynia stosowane doustnie lub do nosa, czy leki przeciwgrypowe zawierające efedrynę lub pseudowfedrynę.

Zgłaszano interakcje między dextrometorfanem a nieselectywnymi inhibitorami MAO przy ich jednoczesnym stosowaniu. Dlatego, ze względu na działanie hamujące MAO razagilinu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z dextrometorfanem.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu z fluoksetyną i fluwoksyminą.

Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem leczenia razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem leczenia fluoksetyną lub fluwoksyminą powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Zgłaszano powstawanie poważnych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu razagilinu z selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójkolistkowymi/czwórkolistkowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz inhibitorami MAO. Dlatego, ponieważ razagilin jest silnym inhibitorem MAO, należy zachować ostrożność przy stosowaniu razagilinu z lekami przeciwdepresyjnymi.

Lewodopa przy jednoczesnym stosowaniu z razagilinem u pacjentów z chorobą Parkinsona nie wykazywała klinicznie istotnego wpływu na klirens razagilinu.

In vitro badania metabolizmu wykazały, że izoenzym CYP1A2 cytochromu P450 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm razagilinu. Jednoczesne stosowanie razagilinu i cyprofloksacyny (inhibitor izoenzymu CYP1A2) zwiększa AUC razagilinu o 83%. Jednoczesne stosowanie razagilinu i teofiliny (substrat CYP1A2) nie wpływa na farmakokinetykę razagilinu. W związku z tym silne inhibitory CYP1A2 mogą zmieniać stężenie razagilinu we krwi, dlatego należy je stosować z ostrożnością.

Istnieje ryzyko, że u palaczy, z powodu indukcji izoenzymu CYP1A2, może dojść do zmniejszenia stężenia razagilinu w osoczu.

In vitro badania wykazały, że razagilin w stężeniu 1 μg/ml (co odpowiada stężeniu przekraczającemu 160 razy średnie Cmax (5,9–8,5 ng/ml) po wielokrotnym podaniu 1 mg razagilinu pacjentom z chorobą Parkinsona) nie hamuje izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP4A cytochromu P450. Może to wskazywać, że razagilin w stężeniach terapeutycznych nie wpływa na metabolizm tych izoenzymów i nie wykazuje klinicznie istotnych efektów.

Przy jednoczesnym doustnym stosowaniu razagilinu i entakaponu klirens razagilinu zwiększa się o 28%.

Interakcje tyramina/razagilin

Pięć badań klinicznych z udziałem ochotników i pacjentów z chorobą Parkinsona oraz wyniki kontroli ciśnienia tętniczego po posiłku (464 pacjentów przyjmowało 0,5–1 mg/dobę razagilinu lub placebo jako terapię uzupełniającą do lewodopy przez 6 miesięcy bez ograniczeń w diecie dotyczących tyraminy) wykazały brak jakiejkolwiek interakcji między razagilinem a tyraminą, dlatego razagilin można stosować bez ograniczeń diety dotyczących tyraminy.

Szczególne środki ostrożności.

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagilinu i fluoksetyny lub fluwoksaliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem terapii razagilinem powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagilinu a rozpoczęciem terapii fluoksetyną lub fluwoksaliną powinna wynosić co najmniej 14 dni.

U pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub poddawanych terapii dopaminergicznej mogą występować zaburzenia kontroli impulsów. Doniesienia o takich zaburzeniach kontroli impulsów w przypadku stosowania razagilinu pochodzą z okresu postmarketingu. Stan pacjentów należy systematycznie oceniać pod kątem występowania zaburzeń kontroli impulsów. Pacjentów i personel medyczny należy poinformować o zmianach w zachowaniu świadczących o zaburzeniach kontroli impulsów, które obserwowano u pacjentów podczas przyjmowania razagilinu, w tym o kompulsjach, myślach natrętnych, patologicznym popędzie do hazardu, zwiększonej libidzie, hiperseksualizmie, zachowaniach impulsywnych oraz patologicznych popędach do wydawania pieniędzy lub zakupów.

Razagilin może nasilać działanie lewodopy, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych pochodzących z lewodopy oraz nasilenia istniejącej dyskinezy. Nasilenie tych działań niepożądanych można zmniejszyć poprzez zmniejszenie dawki lewodopy.

Donoszono o przypadkach ortostatycznej hipotensji obserwowanej podczas jednoczesnego przyjmowania razagilinu i lewodopy. Pacjenci z chorobą Parkinsona są szczególnie wrażliwi na działania niepożądane w postaci hipotensji z powodu istniejących problemów z chodem. Podczas jednoczesnego stosowania z agonistami dopaminy ortostatyczna hipotensja występowała u 3,1% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu i u 0,6% pacjentów przyjmujących placebo.

Podczas badania stosowania razagilinu jako monoterapii donoszono o przypadkach halucynacji u 1,3% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu i u 0,7% pacjentów przyjmujących placebo. Podczas badania jednoczesnego stosowania razagilinu i agonistów dopaminy halucynacje występowały u 1,2% pacjentów przyjmujących 1 mg razagilinu i u 1,8% pacjentów przyjmujących placebo. W grupie, w której stosowano jednocześnie razagilin 1 mg/dobę i agonisty dopaminy, 0,6% pacjentów przerwało stosowanie leku i przedwcześnie zakończyło udział w badaniu z powodu halucynacji, natomiast w grupie placebo żaden z pacjentów nie przerwał stosowania leku ani nie zakończył udziału w badaniu z powodu halucynacji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagilinu z dekstrometorfanem lub sympatykomimetykami, takimi jak zawarte w lekach przeciwnasadowych lub doustnych lekach przeciwwirusowych zawierających efedrynę lub pseudoefedrynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Na podstawie retrospektywnego badania kohortowego istnieje możliwość zwiększenia ryzyka rozwoju czerniaka podczas stosowania razagilinu, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i/lub wysokiej dawce kumulacyjnej razagilinu. Każde podejrzane zmiany skórne powinny być ocenione przez specjalistę. Pacjentom należy zalecić zgłaszanie się na konsultację do dermatologa w przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub zmian w istniejących zmianach.

Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu terapii razagilinem u pacjentów z łagodnym uszkodzeniem wątroby. Należy unikać stosowania razagilinu u pacjentów z umiarkowanym stopniem nasilenia uszkodzenia wątroby. W przypadku postępującego uszkodzenia wątroby od łagodnego do umiarkowanego należy przerwać leczenie razagilinem.

Razagilin może powodować senność w ciągu dnia, a czasem, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami dopaminergicznymi – zasypianie podczas wykonywania czynności dnia codziennego. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia razagilinem. Pacjentom z objawami senności i/lub epizodami nagłego zasypiania należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia samochodu i pracy z inną techniką (patrz sekcja „Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania razagilinu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój płodu, poród ani okres poporodowy. Lek należy stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży. Istnieją dane, że razagilin hamuje wydzielanie prolaktyny i w konsekwencji hamuje laktację. Nie wiadomo, czy razagilin przenika do mleka matki. Lek należy stosować z ostrożnością w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Razagilin może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami, dopóki nie będą pewni, że razagilin nie wywiera na nich szkodliwego wpływu.

Pacjentom leczonym razagilinem, u których występuje senność i/lub nagłe epizody zasypiania, należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub uczestnictwa w czynnościach, podczas których osłabiona czujność może narażać ich lub innych na ryzyko poważnych urazów lub śmierci (np. podczas obsługi maszyn), dopóki nie uzyskają wystarczającego doświadczenia w leczeniu razagilinem i innymi lekami dopaminergicznymi, aby ocenić, czy negatywnie wpływają one na ich aktywność umysłową i/lub ruchową.

Jeśli nasilenie senności lub nowe epizody nagłego zasypiania występują podczas wykonywania czynności dnia codziennego (np. podczas oglądania telewizji, jazdy samochodem jako pasażer itp.) w dowolnym momencie leczenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani uczestniczyć w potencjalnie niebezpiecznych czynnościach.

Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych, obsługiwać mechanizmów ani wykonywać prac na wysokości podczas leczenia, jeśli wcześniej odczuwali senność i/lub nagłe napady zasypiania bez ostrzeżenia przed zastosowaniem razagilinu.

Pacjentów należy uprzedzić o możliwym działaniu addytywnym środków uspokajających, alkoholu lub innych depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, leki przeciwwahamowe, leki przeciwdrgawkowe), jeśli są one stosowane w połączeniu z razagilinem lub przy jednoczesnym przyjmowaniu leków zwiększających stężenie razagilinu w osoczu (np. cyprofloksacyna) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Monoterapia

Rasagilinę podaje się doustnie w dawce 1 mg raz dziennie.

Terapia wspomagająca w połączeniu z agonistami dopaminy

Rasagilinę podaje się doustnie w dawce 1 mg raz dziennie.

Terapia wspomagająca w połączeniu z lewodopą

Rasagilinę podaje się doustnie w dawce 1 mg raz dziennie.

Lek można stosować niezależnie od posiłku.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Należy unikać stosowania rasagiliny u pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby oraz z ostrożnością rozpoczynać leczenie u pacjentów z łagodnym stopniem niewydolności wątroby. W przypadku postępującego zaburzenia funkcji wątroby od łagodnego do umiarkowanego stopnia ciężkości, leczenie rasagiliną należy przerwać.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczające dane dotyczące stosowania leku u dzieci, nie zaleca się stosowania Azilekt w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania Azilekt w dawkach od 3 mg do 100 mg: hipomania, kryzys nadciśnieniowy oraz zespół serotoniny.

Przedawkowanie może być związane z istotnym hamowaniem MAO-A i MAO-B.

Przeprowadzono badania jednorazowego stosowania leku u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 20 mg dziennie oraz 10-dniowe badanie u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 10 mg raz dziennie. Pojawiały się niepożądane reakcje o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu oraz niepożądane reakcje, które nie należą do tych, które mogą wystąpić podczas leczenia rasagiliną.

Podczas badania z zastosowaniem wysokich dawek rasagiliny u pacjentów otrzymujących stałą terapię lewodopą oraz rasagiliną w dawce 10 mg/dobę, zgłaszano niepożądane reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienie tętnicze i hipotensję ortostatyczną), które ustąpiły po odstawieniu leku.

Objawy te są podobne do tych, które obserwuje się przy przedawkowaniu nieselektywnymi inhibitorami MAO.

Nie są znane specyficzne metody leczenia. W przypadku przedawkowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta, leczenie jest objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Monoterapia

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zgłaszane częściej w przebiegu badań kontrolowanych placebo u pacjentów stosujących razagilin w dawce 1 mg na dobę (liczba pacjentów przyjmujących razagilin – 149, grupa placebo – 151).

W nawiasach podano odpowiednio częstość występowania efektów ubocznych (% pacjentów) w grupie przyjmującej razagilin oraz w grupie placebo.

Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często ≥ 1/10, często ≥ 1/100 do < 1/10, rzadko ≥ 1/1000 do < 1/100, bardzo rzadko ≥ 1/10000 do < 1/1000, bardzo rzadko < 1/10000.

Zakażenia i infestacje

Często: grypa (4,7 % / 0,7 %).

Dobroczynne, złośliwe i niejasne nowotwory (w tym torbiele i polipy)

Często: raka skóry (1,3 % / 0,7 %).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego

Często: leukopenia (1,3 % / 0 %).

Zaburzenia układu odpornościowego

Często: uczulenie (1,3 % / 0,7 %).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Rzadko: obniżenie apetytu (0,7 % / 0 %).

Zaburzenia psychiczne

Często: depresja (5,4 % / 2 %), halucynacje (1,3 % / 0,7 %).

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy (14,1 % / 11,9 %).

Rzadko: zaburzenia mózgowonaczyniowe (0,7 % / 0 %).

Zaburzenia oka

Często: zapalenie spojówek (2,7 % / 0,7 %).

Zaburzenia ucha i labiryntu

Często: zawroty głowy (2,7 % / 1,3 %).

Zaburzenia serca

Często: dławica piersiowa (1,3 % / 0 %).

Rzadko: zawał mięśnia sercowego (0,7 % / 0 %).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: zapalenie nosa (3,4 % / 0,7 %).

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: wzdęcia (1,3 % / 0 %).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: zapalenia skóry (2 % / 0 %).

Rzadko: wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa (0,7 % / 0 %).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: ból kości i mięśni (6,7 % / 2,6 %), ból w karku (2,7 % / 0 %), zapalenie stawów (1,3 % / 0,7 %).

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Często: parcie na mocz (1,3 % / 0,7 %).

Zaburzenia ogólne

Często: gorączka (2,7 % / 1,3 %), zmęczenie (2 % / 0 %).

Terapia wspomagająca z zastosowaniem lewodopy

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zgłaszane częściej w przebiegu badań kontrolowanych placebo u pacjentów stosujących razagilin w dawce 1 mg na dobę (liczba pacjentów przyjmujących razagilin – 380, grupa placebo – 388).

Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często ≥ 1/10, często ≥ 1/100 do < 1/10, rzadko ≥ 1/1000 do < 1/100, bardzo rzadko ≥ 1/10000 do < 1/1000, bardzo rzadko < 1/10000.

Dobroczynne, złośliwe i niejasne nowotwory (w tym torbiele i polipy)

Rzadko: czerniak skóry (0,5 % / 0,3 %).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Często: obniżenie apetytu (2,4 % / 0,8 %).

Zaburzenia psychiczne

Często: halucynacje (2,9 % / 2,1 %), patologiczne sny (2,1 % / 0,8 %).

Rzadko: dezorientacja (0,8 % / 0,5 %).

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często: dyskinezie (10,5 % / 6,2 %).

Często: dystonia (2,4 % / 0,8 %), zespół cieśni nadgarstka (1,3 % / 0 %), zaburzenia równowagi (1,6 % / 0,3 %).

Rzadko: ostry zespół niedokrwienia mózgu (0,5 % / 0,3 %).

Zaburzenia serca

Rzadko: dławica piersiowa (0,5 % / 0 %).

Zaburzenia układu naczyniowego

Często: ortostatyczna hipotensja (3,9 % / 0,8 %).

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Często: ból brzucha (4,2 % / 1,3 %), zaparcia (4,2 % / 2,1 %), nudności i wymioty (8,4 % / 6,2 %), suchość w ustach (3,4 % / 1,8 %).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka (1,1 % / 0,3 %).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: artrealgia (2,4 % / 2,1 %), ból w karku (1,3 % / 0,5 %).

Badania

Często: spadek masy ciała (4,5 % / 1,5 %).

Urazy i inne powikłania

Często: przypadkowe upadki (4,7 % / 3,4 %).

Terapia wspomagająca z zastosowaniem agonistów dopaminy

Do najczęstszych efektów ubocznych, których częstość u pacjentów leczonych Azilektem była o > 3 % wyższa niż w grupie placebo, należą obrzęki obwodowe, przypadkowe upadki, artrealgia, kaszel i bezsenność.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne występujące u > 2 % pacjentów przyjmujących razagilin w dawce 1 mg na dobę (jako terapię wspomagającą z agonistami dopaminy) w przebiegu badania kontrolowanego placebo. Częstość występowania tych efektów ubocznych była wyższa niż w grupie placebo (liczba pacjentów przyjmujących razagilin – 162, grupa placebo – 164).

W nawiasach podano odpowiednio częstość występowania efektów ubocznych (% pacjentów) w grupie przyjmującej razagilin oraz w grupie placebo.

Zakażenia i infestacje

Zakażenia górnych dróg oddechowych (4 % / 2 %).

Zaburzenia psychiczne

Bezsenność (4 % / 1 %).

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy (6 % / 4 %).

Zaburzenia ucha i labiryntu

Zawroty głowy (7 % / 6 %).

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Ortostatyczna hipotensja (3 % / 1 %).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Kaszel (4 % / 1 %).

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Nudności (6 % / 4 %).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Artrealgia (5 % / 2 %), ból pleców (4 % / 3 %).

Ogólne zaburzenia

Obrzęki obwodowe (7 % / 4 %).

Urazy i inne powikłania

Przypadkowe upadki (6 % / 1 %).

Do innych efektów ubocznych potencjalnie mających znaczenie kliniczne, które występowały u 1 % pacjentów przyjmujących Azilekt (jako terapię wspomagającą z agonistami dopaminy) i miały częstość co najmniej taką jak w grupie placebo (w kolejności malejącej częstości) należą senność, zmęczenie, nietypowe sny, zaburzenia równowagi, zaparcia, parcie na mocz, przyrost masy ciała, zapalenie oskrzeli, ból klatki piersiowej, zaburzenia poznawcze, dyskinezie, wzdęcia, choroba refluksowa przełyku, hipotensja tętnicza, pobudzenie, ból gardła, ból, stan przedomdla, zaburzenia fazy snu REM, wysypka, rynoreja, zapalenie zatok, brodawki skórne, zapalenie gardła streptokokowe, stan omdleń, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, nieostre widzenie.

Nie zaobserwowano istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa w zależności od wieku czy płci.

Choroba Parkinsona wiąże się z występowaniem halucynacji i dezorientacji. Podczas badań po wprowadzeniu na rynek te objawy obserwowano u pacjentów z parkinsonizmem przyjmujących razagilin.

Wiadomo, że poważne efekty uboczne mogą występować przy jednoczesnym stosowaniu SSRI, SNRI, antydepresantów trój- i czterocyklicznych oraz inhibitorów MAO. W trakcie badań po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki zespołu serotoniowego, objawiającego się pobudzeniem, dezorientacją, sztywnością mięśni, hipertermią i drgawkami mioklonicznymi, u pacjentów stosujących antydepresanty/SNRI jednocześnie z razagilinem.

Podczas badań klinicznych nie stosowano jednocześnie fluoksetyny ani fluwoksaminy z razagilinem, jednak stosowano antydepresanty z razagilinem: amitryptylinę ≤ 50 mg na dobę, trazodon ≤ 100 mg na dobę, cytalopram ≤ 20 mg na dobę, sertalinię ≤ 100 mg na dobę oraz paroksetynę ≤ 0,3 mg na dobę. Nie zgłaszano wystąpienia zespołu serotoniowego w badaniu, w którym uczestniczyło 115 pacjentów przyjmujących jednocześnie razagilin i trójcykliczne antydepresanty oraz 141 pacjentów przyjmujących razagilin i SSRI/SNRI.

Pięć badań klinicznych z udziałem ochotników i pacjentów z chorobą Parkinsona oraz wyniki kontroli ciśnienia tętniczego po posiłku (464 pacjentów przyjmowało 0,5–1 mg/ dobę razagilinu lub placebo jako terapię uzupełniającą do lewodopy przez 6 miesięcy bez ograniczeń w diecie zawierającej tyraminę) wykazały brak jakiejkolwiek interakcji między razagilinem a tyraminą, dlatego razagilin można stosować bez ograniczeń diety zawierającej tyraminę.

W okresie po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki podwyższenia ciśnienia tętniczego, w tym pojedyncze przypadki kryzysu nadciśnieniowego związanego z przyjmowaniem pokarmów bogatych w tyraminę u pacjentów stosujących razagilin.

Zgłaszano interakcje lekowe przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów MAO i sympatykomimetyków.

W okresie po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadek podwyższenia ciśnienia tętniczego u pacjenta przyjmującego razagilin w połączeniu z tetrahydrozolina hydrochloranem jako środkiem zwężającym naczynia oczne.

Zaburzenia kontroli impulsów: u pacjentów stosujących agonisty dopaminy i/lub inne leki dopaminergiczne mogą występować patologiczna uczepioność, zwiększona libido, hiperseksualność, zachowania kompulsyjne, kompulsywne wydatki lub kompulsywne chęci zakupowe, przejadanie się, kompulsywne jedzenie.

Podobne efekty uboczne obserwowano w okresie po wprowadzeniu na rynek przy stosowaniu razagilinu: kompulsje, myśli natrętne, zachowania impulsywne.

Przeciążenie sennością w ciągu dnia i epizody nagłego zasypiania

Przeciążenie sennością w ciągu dnia (hipersomnia, osłabienie, sedacja, napady snu, senność i nagłe zasypianie) może występować u pacjentów stosujących agonisty dopaminy i/lub inne terapie dopaminergiczne. O podobnych przypadkach przeciążenia sennością w ciągu dnia zgłaszano w okresie po wprowadzeniu na rynek przy stosowaniu razagilinu.

Zgłaszano przypadki zasypiania podczas wykonywania codziennych czynności u pacjentów przyjmujących razagilin i inne leki dopaminergiczne. Pomimo że wielu z tych pacjentów zgłaszało senność w czasie przyjmowania razagilinu z innymi lekami dopaminergicznymi, niektórzy z nich zaznaczyli, że nie mieli żadnych objawów ostrzegawczych, takich jak nadmierne zmęczenie. Niektóre z tych przypadków odnotowano ponad rok po rozpoczęciu leczenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Tева Pharmaceutical Industries Ltd.

PLIVA Hrvatska d.o.o.

Adres producentów i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Eli Hurwicza 18, strefa przemysłowa, Kfar-Saba, Izrael.

Prilaz baruna Filipovića 25, 10000 Zagrzeb, Chorwacja.