INSTRUKCJA LEKU DO STOSOWANIA AZIKLAR 250 AZIKLAR 500 (AZICLAR 250 AZICLAR 500)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka powlekana otrzymuje 250 mg lub 500 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, povidon, sodowa sol kroskarboksymetelowanej celulozy, celuloza mikrokryształowa, talk, sodowy laurylosiarczan, powłoka filmowa (hydroksypropylometyloceluloza, niebieski diamentowy (E 133), glikol polietylenowy) (tabletki 250 mg);

laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, povidon, sodowa sol kroskarboksymetelowanej celulozy, stearyna magnezu, celuloza mikrokryształowa, talk, sodowy laurylosiarczan, powłoka filmowa (hydroksypropylometyloceluloza, tartrazyna (E 102), glikol polietylenowy) (tabletki 500 mg).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, o barwie niebieskiej;

tabletki 500 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, o barwie żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Klaritromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów.

Mikrobiologia

Działanie przeciwbakteryjne klaritromycyny wynika ze ściśle wiązania się z podjednostką 50S rybosomów wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białka. Preparat wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego zakresu mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klaritromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klaritromycyna in vitro jest wysoce skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec H. pylori. Aktywność klaritromycyny przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klaritromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne niefermentujące laktozy, nie są wrażliwe na klaritromycynę.

Klaritromycyna jest aktywna in vitro oraz w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Beta-laktamazy wytwarzane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klaritromycyny.

Większość szczepów gronkowców opornych na metycylinę i oksacylinę nie jest wrażliwa na klaritromycynę.

Helicobacter: H. pylori.

Klaritromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów poniższych mikroorganizmów, jednak znaczenie kliniczne tych danych jest nieznane, a skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały potwierdzone w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), grupa streptokoków widłokształtnych (Viridans group streptococci).

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klaritromycyna wywiera działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klaritromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklaritromycyna (14-OH-klaritromycyna). Dla większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub 1–2 razy słabsza niż związku wyjściowego, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest dwa razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo związek wyjściowy i jego główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergiczne wobec H. influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Testy wrażliwości

Ilościowe metody wymagające pomiaru średnicy stref hamowania pozwalają na dokładniejszą ocenę wrażliwości bakterii na leki przeciwbakteryjne. W jednej z zalecanych procedur testowania wrażliwości stosuje się krążki impregnowane 15 μg klaritromycyny (dyfuzyjny test Kirby’ego-Bauera); przy interpretacji porównuje się średnicę strefy hamowania dla tego krążka ze wartościami MIC dla klaritromycyny. MIC określa się metodą rozcieńczeń w bulionie lub w agarze.

Wynik badania laboratoryjnego „wrażliwy” wskazuje, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej odpowie na terapię. Wynik „oporny” oznacza, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej nie odpowie na terapię. Wynik „pośrednia wrażliwość” wskazuje, że efekt terapeutyczny danego leku może być wątpliwy lub że mikroorganizm będzie wrażliwy, jeśli zastosuje się wyższe dawki (pośrednią wrażliwość określa się również jako umiarkowaną wrażliwość).

Należy uwzględniać dane specyficzne dla kraju lub regionu dotyczące granic zakresu wrażliwości, oporności i pośredniej wrażliwości.

Farmakokinetyka.

Klaritromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu preparatu w postaci tabletek. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklaritromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia. Klaritromycynę można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność tabletek klaritromycyny. Jedzenie nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klaritromycyny i powstawanie metabolitu 14-hydroksy. Farmakokinetyka klaritromycyny jest nieliniowa, jednak stężenie stanu stacjonarnego osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania leku. Po podaniu dawki 250 mg dwa razy dziennie, 15–20 % niezmienionej substancji jest wydawane z moczem. Przy dawce 500 mg dwa razy dziennie wydalanie leku z moczem jest intensywniejsze (około 36 %). 14-hydroksyklaritromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10–15 % podanej dawki. Większość reszty dawki jest wydalana z kałem, głównie z żółcią. W kałach wykrywa się 5–10 % substancji wyjściowej.

Po podaniu 500 mg klaritromycyny trzy razy dziennie stężenie klaritromycyny w osoczu krwi wzrasta w porównaniu do stężenia uzyskiwanego po dawce 500 mg dwa razy dziennie.

Stężenia klaritromycyny w tkankach są wielokrotnie wyższe niż stężenia w krwi. Zwiększona stężenia stwierdzono zarówno w tkance migdałków, jak i w tkance płucnej. Klaritromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w 80 %.

Klaritromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klaritromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i omeprazolu niż po monoterapii klaritromycyną.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na klaritromycynę:

Infekcje dróg oddechowych górnych, tj. gardła i nosogardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła), oraz infekcje zatok przynosowych.
Infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu grudkowego oraz pierwotne zapalenie atypowe).
Infekcje skóry i tkanek miękkich (impetigo, zapalenie mieszków włosowych, erysypeloid, furunkuloza, zainfekowane rany).
Osteomyelitis i infekcje jamy ustnej.
Rozsiane lub lokalizowane infekcje mikobakteriami, wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Zakażenia lokalizowane wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.
Eradycja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (działanie klaritromycyny przeciwko H. pylori przy obojętnym pH jest większe niż przy kwasowym pH).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na klaritromycynę lub którykolwiek składnik preparatu, lub inne antybiotyki makrolidowe. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i któregokolwiek z poniższych leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna (ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i tzw. torsades de pointes), alkaloidy sporyszu, np. ergotamina, dihydroergotamina (ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej), inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które w znacznym stopniu metabolizują się drogą CYP3A4 (lowastatyna lub simwastatyna), ze względu na zwiększony ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnego midazolamu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i lomitapidu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wywiad medyczny dotyczący wydłużenia interwału QT lub arytmii komorowych, w tym torsades de pointes (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Klaritromycynę nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia lub hipomagnezemia) ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT.

Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (i innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolkochiną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelorem, ivabradynem lub ranolazyną.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Klaritromycyna nie oddziałuje na doustne środki antykoncepcyjne.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość rozwoju ciężkich skutków interakcji.

Cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Zgłaszano podwyższenie stężenia cyzaprydu we krwi u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i cyzapryd. Może to prowadzić do wydłużenia interwału QT i wystąpienia arytmii, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i pimozyd (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano zdolność makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia we krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachyarytmia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny i terfenadyny obserwowano podwyższenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny 2–3-krotnie oraz wydłużenie interwału QT, co nie prowadziło do żadnych klinicznie widocznych skutków. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy sporyszu

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrej ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i ischemią kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Jednoczesne przepisywanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Podczas stosowania midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) pole pod krzywą stężenie–czas (AUC) midazolamu wzrastało 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny w znacznym stopniu metabolizują się drogą CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i te statyny. Jeśli leczenie klaritromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub simwastatyną należy przerwać na czas trwania leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klaritromycyny z innymi statynami. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny, która nie zależy od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapid

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu stężenia transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Tikagrelor, ivabradyn i ranolazyna

Również przeciwwskazane jest stosowanie klaritromycyny z tikagrelorem, ivabradynem i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznego stężenia klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężenia induktora CYP3A we krwi, które może wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i spadku stężenia klaritromycyny we krwi, co wiązało się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zapalenia tuniczki naczyniowej.

Poniżej wymieniono leki, których wpływ na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub zakładany, dlatego może być konieczna zmiana dawki klaritromycyny lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się wobec różnych bakterii, oczekiwanego efektu terapeutycznego może nie być możliwe osiągnięcie przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę, natomiast stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność przeciwko MAC, ogólna aktywność przeciwko temu patogenowi może ulec zmianie. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Fluconazol

Równowagowe stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie zmieniały się istotnie przy jednoczesnym stosowaniu z fluconazolem. Zmiana dawki klaritromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir

Jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klaritromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny wzrastało o 31%, Cmin – o 182%, a AUC – o 77% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny nie ma potrzeby zmniejszania dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z CLCR < 30 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75%. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g na dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Te same korekty dawki należy stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmocniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakinawirem (patrz poniżej „Dwukierunkowe interakcje lekowe”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją dane o rozwoju torsades de pointes po jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT podczas jednoczesnego stosowania klaritromycyny z tymi lekami. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenie tych leków we krwi.

Podczas stosowania po rejestracji zgłaszano przypadki hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczna jest kontrola poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych środków.

Oralne leki hipoglikemizujące/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemizującymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecana jest staranna kontrola poziomu glukozy.

Interakcje związane z CYP3A |

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, może prowadzić do podwyższenia stężenia tego drugiego w osoczu, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i skutki uboczne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klaritromycyny u pacjentów otrzymujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub w znacznym stopniu metabolizuje się tym enzymem. Może być konieczna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, staranne monitorowanie stężenia leku we krwi, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, u pacjentów stosujących jednocześnie klaritromycynę.

Wiadomo (lub zakłada się), że poniższe leki lub grupy leków metabolizują się tym samym izoenzymem CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dysopyramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaryksaban, apiksaban), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kweptyapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, simwastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna, ale ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji zaobserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinianu, które metabolizują się innymi izoenzymami układu cytochromu P450.

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio

Doustne leki przeciwkrzepliwe działające bezpośrednio, takie jak dabigatran i edoksaban, są substratami przenośnika efluksowego P-glikoproteiny (Pgp). Rywaryksaban i apiksaban metabolizują się drogą CYP3A i są również substratami Pgp.

Stosowanie doustnych leków przeciwkrzepliwych działających bezpośrednio, takich jak dabigatran, rywaryksaban i apiksaban, w połączeniu z klaritromycyną wymaga ostrożności, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Omeprazol

Klaritromycynę (500 mg co 8 godzin) stosowano w połączeniu z omeprazolem (40 mg na dobę) u dorosłych zdrowych ochotników. Równowagowe stężenia omeprazolu w osoczu wzrastały (Cmax, AUC0-24 i t1/2 wzrastały odpowiednio o 30%, 89% i 34%) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy metabolizuje się (co najmniej częściowo) za pomocą CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesnie przyjmowaną klaritromycynę. Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z syldenafilem, tadalafilem lub wardenafilem może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na inhibitor fosfodiesterazy, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki syldenafila, tadalafila lub wardenafila.

Teofilina, karbamazepina

Istnieje niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna metabolizuje się głównie za pomocą izoformy 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak w grupie pacjentów bez CYP2D6 metabolizm odbywa się drogą CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do istotnego wzrostu stężenia tolterodyny w osoczu. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne przy stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) AUC midazolamu wzrastało 2,7-krotnie po wstrzyknięciu dożylnym midazolamu. Przy wstrzyknięciu dożylnym midazolamu z klaritromycyną należy starannie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki. Przy podaniu drogą oromukozalną, gdy eliminacja przedukładowa leku może być pominięta, bardziej prawdopodobne będzie zaobserwowanie interakcji podobnej do tej, która występuje przy wstrzyknięciu dożylnym midazolamu, a nie doustnym. Należy przestrzegać tych samych środków ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizujących się drogą CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją doniesienia o interakcji lekowej i rozwoju skutków ubocznych ze strony OUN (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwe nasilenie efektów farmakologicznych ze strony OUN.

Inne rodzaje interakcji

Kolkochina

Kolkochina jest substratem CYP3A i przenośnika efluksowego – P-glikoproteiny (Pgp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolkochiny hamowanie Pgp i/lub CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolkochinę. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i kolkochiny jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Digoksyna

Digoksyna jest uważana za substrat przenośnika efluksowego – P-glikoproteiny (Pgp). Wiadomo, że klaritromycyna może hamować Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i digoksyny hamowanie Pgp przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na digoksynę. Zgłaszano zwiększenie stężenia digoksyny we krwi pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i digoksynę. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy starannie kontrolować stężenie digoksyny we krwi pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne doustne stosowanie tabletek klaritromycyny i zydowudyny u zakażonych HIV dorosłych pacjentów może prowadzić do obniżenia równowagowych stężeń zydowudyny we krwi. Klaritromycyna może przeszkadzać wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, co można znacznie ograniczyć, przestrzegając 4-godzinnego odstępu między dawkami klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didanowiryny u zakażonych HIV dzieciach nie zgłaszano.

Fenytoina i walproinian

Istnieją doniesienia o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane drogą CYP3A (np. fenytoina i walproinian). Zaleca się oznaczanie poziomu tych leków we krwi przy jednoczesnym przepisywaniu z klaritromycyną. Zgłaszano podwyższenie ich poziomu we krwi.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT, ze względu na ryzyko arytmii serca i ciężkich reakcji ubocznych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami doustnymi lub inhalacyjnymi, które głównie metabolizują się drogą CYP3A, ponieważ może wzrosnąć wpływ systemowy kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być poddawani starannej kontroli w celu wykrycia reakcji ubocznych systemowych kortykosteroidów.

Dwukierunkowe interakcje lekowe

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) z atazanawirem (400 mg 1 raz na dobę), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do podwojenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% przy jednoczesnym wzroście AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50% u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z CLCR <30 ml/min. Dawek klaritromycyny wyższych niż 1000 mg na dobę nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy stosować klaritromycynę z ostrożnością jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizującymi się drogą CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, diltiazem). Podczas interakcji mogą wzrosnąć stężenia w osoczu zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i werapamil obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmię i kwasowość mleczanową.

Itrokonazol

Klaritromycyna i itrokonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może podnosić poziom itrokonazolu we krwi i odwrotnie. Przy stosowaniu itrokonazolu jednoczesnie z klaritromycyną pacjenci powinni być poddawani starannej kontroli w celu wykrycia objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego.

Sakinawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) i sakinawiru (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy na dobę), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu AUC i Cmax sakinawiru w stanie stacjonarnym o 177% i 187% w porównaniu z wartościami obserwowanymi przy stosowaniu samego sakinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40% w porównaniu z samym klaritromycyną. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosuje się jednocześnie przez ograniczony czas w badanych dawkach/formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakinawirem/rytonawirem. Gdy sakinawir stosuje się razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zastosowanie jakiejkolwiek terapii przeciwbakteryjnej, w tym klarotromycyny, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikroorganizmów.

Klarotromycynę nie należy stosować kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe stosowanie klarotromycyny, jak i innych antybiotyków, może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku rozwoju nadinfekcji należy rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ponieważ klarotromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie drogą wątrobową i nerkową, należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz rozdział „Sposób dawkowania i dawka”).

Podczas stosowania klarotromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby hepatocelularne i/lub cholesteryczne z żółtaczką lub bez niej. Zaburzenia te mogą mieć ciężki przebieg i są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby z letalnym skutkiem, która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub współistniejącą terapią lekową. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarotromycyny w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, świąd skóry lub dolegliwości w okolicy brzucha.

Zgłoszono rozwój kolitu pseudomembranaceusznego od umiarkowanego do zagrożonego dla życia stopnia ciężkości podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłoszono rozwój biegunki spowodowanej Clostridium difficile (CDAD), od lekkiego stopnia ciężkości do kolitu z letalnym skutkiem, podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarotromycyny. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelitową, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu C. difficile. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej C. difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ rozwój biegunki spowodowanej C. difficile zgłaszano nawet 2 miesiące po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych. W przypadku rozwoju kolitu pseudomembranaceusznego należy przerwać leczenie klarotromycyną niezależnie od wskazań, dla których lek został przepisany. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć odpowiednie leczenie. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Kolcharyna

Zarejestrowano rozwój toksyczności kolcharyny (w tym z letalnym skutkiem) przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i kolcharyny, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, w tym na tle niewydolności nerek. Zgłoszono przypadki śmiertelne u niektórych z tych pacjentów (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z kolcharyną jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Z ostrożnością należy stosować jednoczesne leczenie klarotromycyną i triazolobenzodiazepinami, takimi jak triazolam, midazolam dożylne lub oromukozalne (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, wskazujące na ryzyko rozwoju arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano w leczeniu makrolidami, w tym klarotromycyną (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Ze względu na to, że poniższe sytuacje mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii komorowych (w tym torsades de pointes), klarotromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
Pacjenci z zaburzeniami równowagi elektrolitowej (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).
Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z astemizolem, cyzaprydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Klarotromycynę nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub stwierdzonym nabytym wydłużeniem odcinka QT lub z wywiadem arytmii komorowej (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych podczas stosowania makrolidów wykazały różne wyniki. W niektórych badaniach obserwacyjnych stwierdzono rzadkie, krótkoterminowe ryzyko rozwoju arytmii, zawału mięśnia sercowego i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klarotromycyny. Należy uwzględnić te wyniki w porównaniu z korzyściami leczenia przy przepisywaniu klarotromycyny.

Zapalenie płuc

Ze względu na rozwijającą się oporność Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarotromycyny w leczeniu zapalenia płuc pozaszpitalnego. W przypadku zapalenia płuc szpitalnego klarotromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich od lekkiego do umiarkowanego stopnia ciężkości

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. z powodu alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, takie jak klinidamycyna. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich, w szczególności infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum, acne vulgaris, zapalenie brodawek włosowych oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostrą ogólnoustrojową pustulę egzantematyczną, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, DRESS), chorobę Schönleina-Henocha, leczenie klarotromycyną należy natychmiast przerwać i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Klarotromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia krzyżowej oporności między klarotromycyną a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z wowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Należy z ostrożnością przepisywać klarotromycynę jednocześnie z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarotromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny) (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leki hipoglikemizujące doustne/insulina

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z doustnymi lekami hipoglikemizującymi (takimi jak pochodne sulfonilomocznika) i/lub insuliną może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Leki przeciwpłytkowe doustne

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi o działaniu bezpośrednim, takimi jak dabigatran, rywaryoksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z warfaryną istnieje ryzyko poważnego krwawienia, znacznego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) i czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci otrzymują jednocześnie klarotromycynę i doustne leki przeciwpłytkowe, należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Składniki pomocnicze.

Lek zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem niewłaściwego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować leku.

Tabletki Aziklar 500 zawierają barwnik tartzynę (E 102), który może wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania klarotromycyny w czasie ciąży nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach i doświadczenia u ludzi nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na rozwój embrionu i płodu. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klarotromycyny w I lub II trymestrze ciąży wykazały zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem terapii przeciwbakteryjnej lub stosowaniem innych środków przeciwbakteryjnych w tym samym okresie. Dostępne badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka wad wrodzonych rozwojowych po zastosowaniu makrolidów, w tym klarotromycyny, w czasie ciąży wykazały sprzeczne wyniki.

Klarotromycynę nie należy stosować w czasie ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Klarotromycyna przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Stwierdzono, że ilość klarotromycyny przyjmowana przez noworodka wyłącznie karmionego piersią wynosi około 1,7% dawki dla matki skorygowanej o jej masę ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Brak danych dotyczących wpływu. Jednak przed prowadzeniem pojazdów i obsługi urządzeń należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować w całości (nie kruszyć, nie żuć), popijając płynem. Spożycie posiłku praktycznie nie wpływa na absorpcję leku, ale może nieco spowalniać ten proces.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: zalecana dawka wynosi 250 mg klaritromycyny co 12 godzin; w przypadku ciężkich infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg co 12 godzin.

Zwykle leczenie trwa 6–14 dni. Czas trwania terapii zależy od przebiegu choroby i jest ustalany indywidualnie przez lekarza dla każdego pacjenta.

Leczenie infekcji odontogennych.

Zalecana dawka to 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakteryjną.

Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego lub wyników bakteriologicznych, dawkę klaritromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

Leczenie rozsianych infekcji wywołanych MAC u chorych na AIDS trwa tak długo, jak potwierdzona jest skuteczność kliniczna i mikrobiologiczna leku. Klaritromycynę można stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwmikobakterycznymi.

Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy (dorośli).

Terapia trójskładnikowa (7–10 dni)

Klaritromycynę (500 mg) 2 razy na dobę należy stosować razem z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę oraz omeprazolem 20 mg na dobę przez 7–10 dni.

Terapia trójskładnikowa (10 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 2 razy na dobę, lansoprazol 30 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina 1000 mg 2 razy na dobę przez 10 dni.

Terapia dwuskładnikowa (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z omeprazolem 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni, następnie – omeprazol 20 mg lub 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez kolejne 14 dni.

Terapia dwuskładnikowa (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z lansoprazolem 60 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni. Może być konieczne dalsze hamowanie sekrecji kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodu.

Klaritromycynę stosowano również w następujących schematach terapeutycznych:

klaritromycyna + tinidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + metronidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + tetracyklina, subcytrynian bizmutu i ranitydyna;

klaritromycyna + amoksycylina oraz lansoprazol;

klaritromycyna + ranitydyna i cytrynian bizmutu.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku: jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) całkowitą dobową dawkę należy zmniejszyć o połowę, tj. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji. U tych pacjentów czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat. Stosowanie tabletek klaritromycyny u dzieci poniżej 12 roku życia nie było badane. Dzieciom tej grupy wiekowej stosuje się lek w postaci zawiesiny.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie klaritromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z wywiadem psychozy dwubiegunowej, który przyjął 8 gramów klaritromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia i hipoksemia.

Leczenie. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć poprzez natychmiastowe przemywanie żołądka i terapię objawową. Jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na poziom klaritromycyny w osoczu.

Efekty uboczne.

Najczęstsze i najbardziej powszechne efekty uboczne podczas leczenia klaritromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te efekty uboczne są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków z grupy makrolidów.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu leku na rynek w różnych postaciach lekarskich i dawkach klaritromycyny, w tym tabletek o natychmiastowym uwalnianiu. Efekty uboczne, które przynajmniej możliwe jest powiązać z klaritromycyną, zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), częstość nieznana* (efekty uboczne z okresu po marketingowym; częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości objawów, jeśli ciężkość mogła zostać oszacowana.

Zakażenia i inwazje: rzadko – cellulit1, kandydoza, gastroenteritis2, infekcja3, infekcja pochwy; częstość nieznana – kolit pseudobłoniasty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – leukopenia, neutropenia4, trombocytoza3, eozynofilia4; częstość nieznana – agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktydowe1, nadwrażliwość; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: rzadko – anoreksja, zmniejszony apetyt; częstość nieznana – hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; częstość nieznana – psychozy, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, koszmary senne, mania.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – dysgezja (zaburzenia wrażliwości smakowej), ból głowy; rzadko – utrata przytomności1, dyskinezja1, zawroty głowy, senność, drżenie; częstość nieznana – drgawki, agezja (utrata wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezje.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntowe: rzadko – zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; częstość nieznana – utrata słuchu.

Zaburzenia serca: rzadko – zatrzymanie krążenia1, migotanie przedsionków1, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystolie1, uczucie przyspieszonego serca; częstość nieznana – torsades de pointes, tachykardia komorowa, migotanie komór.

Zaburzenia naczyniowe: często – wazodylatacja1; częstość nieznana – krwawienie.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia: rzadko – astma1, krwawienie z nosa2, zakrzepica płucna1.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, dyspepsja, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie przełyku1, choroba refluksowa przełyku2, zapalenie żołądka, proktalgia2, stomatyt, zapalenie języka, wzdęcia4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, meteorizm; częstość nieznana – ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – odchylenia od normy badań czynności wątroby; rzadko – cholestaza4, zapalenie wątroby4, podwyższenie poziomu ALAT, ASAT, GGTP4; częstość nieznana – niewydolność wątroby, żółtaczka hepatocelularna.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, hiperhidroza; rzadko – dermatyty pęcherzykowe1, swędzenie, pokrzywka, wysypka makularna i plamnicza3; częstość nieznana – ciężkie skórne efekty uboczne (np. ostrze ogólne pustulowe egzantematykozne, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna lekowa towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS)), trądzik, choroba Schönleina–Henocha.

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej: rzadko – skurcze mięśni3, sztywność mięśniowo-szkieletowa1, mialgia2; częstość nieznana – rabdomioliza2**, miopatia.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – podwyższenie kreatyniny we krwi1, podwyższenie mocznika we krwi1; częstość nieznana – niewydolność nerek, zapalenie nerek śródmiąższowe.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: bardzo często – flebita w miejscu podania1; często – ból w miejscu podania1, zapalenie w miejscu podania1; rzadko – niedowagę4, gorączka3, osłabienie, ból w klatce piersiowej4, dreszcze4, zmęczenie4.

Badania laboratoryjne: rzadko – zmiana stosunku albumina-globulina1, podwyższenie poziomu fosfatazy zasadowej we krwi4, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi4; częstość nieznana – podwyższenie INR, wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana koloru moczu.

* Częstość nieznana, ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie wśród populacji pacjentów o nieustalonej liczbie. Nie zawsze możliwe jest dokładne ustalenie ich częstości lub związek przyczynowy z przyjmowaniem leku. Ogólne doświadczenie z zastosowania klaritromycyny obejmuje ponad 1 miliard pacjentów-dni.

** W niektórych przypadkach rabdomiolizy klaritromycyna była stosowana jednocześnie z innymi lekami, o których wiadomo, że są powiązane z rabdomiolizą (np. statyny, fibraty, kolchicyna lub allopurinol).

1,2,3,4 O tych efektach ubocznych zgłaszano wyłącznie przy stosowaniu leku w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzenia roztworu do wlewu, 2 – tabletek o przedłużonym działaniu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Oczekuje się, że częstość, typ i ciężkość efektów ubocznych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U pacjentów z AIDS i innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, którzy stosowali wysokie dawki klaritromycyny przez dłuższy czas w celu leczenia infekcji mykobakterialnych, często trudno było odróżnić efekty uboczne związane z lekiem od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali klaritromycynę w dawce dobowej 1000 mg, najczęściej występującymi efektami ubocznymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu, podwyższenie poziomu ALAT i ASAT w surowicy krwi. Rzadziej występowały duszność, bezsenność i suchość w ustach.

U tych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego przeprowadzono ocenę wyników badań laboratoryjnych, analizując te wyniki, które wykraczały poza granice istotnego poziomu odchyleń (tj. skrajne górne lub dolne granice) dla określonego badania. Według tego kryterium u 2–3% tych pacjentów przyjmujących 1000 mg klaritromycyny dziennie obserwowano istotne odchylenia w postaci podwyższenia poziomu ALAT i ASAT oraz obniżenia liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów zaobserwowano podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Flamingo Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

E-28, Opp. Fire Brigade, M.I.D.C., Taloda, District Raigad, Maharashtra, IN – 410208, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medicare Ltd.

Miejsce położenia wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.

Aziklar 250