Avelox®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AVELOX® (AVELOX®)

Skład:

substancja czynna: moxifloxacin;

1 tabletka zawiera 436,8 mg chlorowodorku moxifloksacyny, co odpowiada 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, laktoza jednowodna, stearyna magnezu, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: matowe czerwone tabletki o wydłużonym kształcie, powlekane, o wymiarach 17 × 7 mm, z napisem „BAYER” po jednej stronie i „M400” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów.

Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

In vitro moxifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moxifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą wodorową (C8-H). Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu, związanemu z genami norA lub pmrA, obecnymi u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moxifloksacyna wykazuje zależne od stężenia działanie bakteriobójcze. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK), zazwyczaj odpowiadają minimalnym stężeniom hamującym (MIC).

Wpływ na florę jelitową u ludzi

W dwóch badaniach z udziałem ochotników po doustnym podaniu moxifloksacyny zaobserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie liczby E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także anaerobów: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczebność wymienionych powyżej mikroorganizmów powracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które powodują inaktywację penicylin, cephalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moxifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moxifloksacynę.

Formowanie oporności do moxifloksacyny in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Moxifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się krzyżową oporność z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moxifloksacyna hamuje obie topoizomerazy – II oraz IV – z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, niektóre z nich mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moxifloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne MIC i punkty odniesienia testu dyfuzji dyskowej dla moxifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejskiego Komitetu ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

*Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się wartości MIC dla konkretnych gatunków. Te dane stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, i nie stosuje się ich w odniesieniu do gatunków, w których kryteria interpretacyjne podlegają ustaleniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od lokalizacji geograficznej regionu oraz zmieniać w czasie dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem w zakresie oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest tak duża, że skuteczność danego leku co najmniej wobec niektórych patogenów infekcji pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne

Acinetob combustive baumanii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Mikroorganizmy beztlenowe

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Mikroorganizmy beztlenowe

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne

Pseudomonas aeruginosa

*Wykazano wystarczającą aktywność wobec wrażliwych szczepów w badaniach klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Oddziaływanie na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby czerwonych krwinek i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Jak również przy stosowaniu innych chinolonów, hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradacja wakuolarna) odnotowano u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenia OUN objawiające się drgawkami). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność w testach in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ ten efekt jest wyjaśniany interakcją z bakteryjną gyrzą oraz przy wyższych stężeniach – interakcją z topoizomerazą II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progowego stężenia dla genotoksyczności. W testach in vivo nie stwierdzono oznak genotoksyczności, mimo stosowania wysokich dawek moxifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy stosowaniu w dawce terapeutycznej. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniu przeprowadzonym na szczurach.

Wiele chinonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazywać działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Jednakże istnieją dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxifloksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W takich samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moxifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego komponentu opóźnionego prądu potasowego w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek był stosowany doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez wystąpienia arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała ponad 50-krotnie dawkę przewidywaną dla człowieka (> 300 mg/kg), zapewniając stężenie w osoczu krwi ≥ 200 mg/l (ponad 40-krotnie wyższe niż poziom terapeutyczny).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxifloksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była czterokrotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przewidywana dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwa do trzech razy wyższego niż stężenie przewidywane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządów wzroku. W badaniach na psach stosowanie wyłącznie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do stężenia w osoczu krwi ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany w elektroretynogramie i w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

W badaniach wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (przy doustnym i dożylnej podawaniu moxifloksacyny) i małpach (przy doustnym podawaniu moxifloksacyny) nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani wpływu na płodność. Przy dożylnej podawaniu moxifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików odnotowano malformacje szkieletu. Stwierdzono zwiększoną liczbę poronień u małp i królików przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów obserwowano zmniejszenie masy płodu, zwiększoną częstość poronień, nieznaczne wydłużenie czasu trwania ciąży oraz zwiększoną aktywność ruchową potomstwa przy stosowaniu moxifloksacyny w dawkach 63-krotnie przekraczających zalecaną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moxifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Biodostępność absolutna osiąga około 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym podaniu oraz w dawce 600 mg dziennie przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po podaniu doustnej dawki 400 mg stężenie szczytowe we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godziny i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie równowagi (400 mg raz dziennie) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie równowagi ekspozycja w przedziale dawkowania jest niemal o 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg·h/l. Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 2 l/kg. Jak ustalono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Stężenie szczytowe (średnia geometryczna) po doustnym podaniu pojedynczej dawki moxifloksacyny 400 mg

*Wewnątrzżylne podanie jednorazowej dawki 400 mg.

110 godzin po podaniu.

2Wolna stężenie.

3Od 3 do 36 godzin po podaniu dawki.

4Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i wydalana jest z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego z udziałem innych leków zaangażowanych w biotransformację fazy I z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie

Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w niezmienionej formie, około 2,5 % – M1 oraz około 14 % – M2) i kałem (około 25 % – lek w niezmienionej formie, około 36 % – M1 oraz brak wydalania w formie M2) łącznie wyniosło około 96 %. Jednoczesne stosowanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Nie zaobserwowano istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensami kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa–Pugh) nie można ustalić, czy istnieje różnica w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych bakteryjnych infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moxifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Niepożądane działania”, „Właściwości farmakodynamiczne”), u pacjentów w wieku od 18. roku życia.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich infekcji:

• Ostry bakteryjny zapalenie zatok.
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne poniższych infekcji, jest nieuzasadnione lub gdy takie leczenie okazało się nieskuteczne:

• Zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie, z wyjątkiem ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabytej w społeczeństwie;
• Zakaźne zapalenia narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne zapalenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i zapalenie endometrium), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem narządów miednicy małej. Avelox® 400 mg tabletki powlekane powłoką nie są zalecane do stosowania jako monoterapia w zakaźnych zapaleniach narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu, ale mogą być stosowane (z wyjątkiem szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na moxifloksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami) ze względu na rosnącą oporność Neisseria gonorrhoeae na moxifloksacynę (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Właściwości farmakodynamiczne”).

Avelox® 400 mg tabletki powlekane powłoką mogą być stosowane w celu dokończenia leczenia, którego rozpoczęcie odbyło się za pomocą parenteralnej formy leku Avelox® skutecznego i wskazanego w następujących przypadkach:

• zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Avelox® 400 mg tabletki powlekane powłoką nie są zalecane jako wstępne leczenie żadnych infekcji skóry i tkanek miękkich ani w przypadku ciężkiego przebiegu zapalenia płuc nabytej w społeczeństwie.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moxifloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wiek poniżej 18. roku życia.
• Ciąża lub karmienie piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami w wywiadzie.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, szczególnie przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• arytmiami objawowymi w wywiadzie.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, przeciwwskazany jest również pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh) oraz pacjentom z podwyższonym poziomem transaminaz (pięciokrotnie wyższym niż górna granica normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków, które mogą wywołać wydłużenie odcinka QT. Wymieniona interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes”. Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalariaowe, w tym galofantryn);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cizapryd, winкаміn IV, beprydyl, difemanil).

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać stężenie potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjmowaniem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak antacida zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) a moxifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moxifloksacyny doustnie w dawce 400 mg powoduje obniżenie dostępności biologicznej leku o ponad 80% z powodu hamowania jego wchłaniania. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz także sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moxifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax cyfogliku o około 30% bez wpływu na AUC (pole pod krzywą „stężenie-czas”) ani na stężenia minimalne. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu cyfogliku.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moxifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym stężeniu o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany farmakokinetyczne, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, stężenie insuliny). W związku z tym nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrwawieniowe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, obserwowano liczne przypadki zwiększenia aktywności przeciwkrwawieniowej. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Ze względu na te okoliczności trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenia wartości INR. Jako środek ostrożności zaleca się częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrwawieniowego.

Substancje, dla których wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofyryna, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina przy podaniu parenteralnym, probenydyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u ludzi potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki, metabolizm interakcji poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobny.

Wchłanianie moxifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich reakcji niepożądanych po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych terapii, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji łagodnych, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydlużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, w których może wystąpić wydłużenie interwału QTc

Stosowanie moxifloksacyny może powodować wydłużenie interwału QT na zapisie EKG u niektórych pacjentów. Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc pod wpływem moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4%) w porównaniu z wartością wyjściową. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających interwał QT. Pacjenci w starszym wieku mogą również być bardziej podatni na wpływ leku na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom z trwającymi stanami proarytmicznymi (szczególnie kobietom i osobom starszego wieku), takimi jak ostra niedokrwienność mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. arytmii typu torsade de pointes oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas leczenia lekiem należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Opisywano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przyjmować postać stanu szokowego zagrażającego życiu, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. przeciwszokowe).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny opisywano przypadki zapalenia wątroby typu fulminans, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby typu fulminans, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego nekrolizującego epidermy (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona (SSJ), ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (OGEP) oraz reakcję skórną na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogły zagrażać życiu lub mieć charakter śmiertelny. Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas terapii moxifloksacyną wystąpią ciężkie reakcje skórne, takie jak SSJ, TEN, OGEP lub DRESS, ponowne leczenie moxifloksacyną u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane.

Pacjenci podatni na napady drgawkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady drgawkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom z zaburzeniami ze strony układu nerwowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Utrzymujące się, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Opisywano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moxifloksacynę zaleca się powiadamianie lekarza w przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, przed kontynuacją leczenia, w celu zapobieżenia rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychiki

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub inne reakcje psychiczne mogły postępować do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać leczenie moxifloksacyną i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub wywiadem takich chorób.

Biegunka związana z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy

Opisywano przypadki biegunki związane z antybiotykiem (AA) oraz zapalenia okrężnicy związane z antybiotykiem (AAK), w tym pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy i biegunkę związaną z Clostridium difficile, w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AA lub AAK leczenie za pomocą środków przeciwdrobnoustrojowych, w tym moxifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy tej choroby mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które rozwijają się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Reakcje niepożądane”). Ryzyko wystąpienia tendinitu i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów w starszym wieku, u pacjentów z niewydolnością nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u chorych otrzymujących leczenie wspomagające kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendynity (np. bolesnego obrzęku, stanu zapalnego) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. W przypadku uszkodzonej(-ych) kończyny(-in) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendynopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w starszym wieku, oraz rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisywano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub z chorobą zastawek serca, a także w obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia, może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy medycznej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia nagłego duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w starszym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”, „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną opisywano przypadki odchyleń od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w starszym wieku, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemizujące (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów mogą występować reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to należy zalecać pacjentom unikanie zarówno napromienienia ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanowej dehydrogenazy

Pacjenci z niedostateczną aktywnością glukozo-6-fosforanowej dehydrogenazy, a także pacjenci, u których patologia ta występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. Dlatego moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zapalnymi chorobami narządów miednicy

Pacjentom z powikłanym zapalnym schorzeniem narządów miednicy (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których uznaje się za konieczne leczenie dożylne, nie zaleca się leczenia tabletkami Avelox® 400 mg.

Zapalne choroby narządów miednicy mogą być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. Dlatego w takich przypadkach empiryczne stosowanie moxifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Nie ustalono skuteczności klinicznej leczenia dożylnego moxifloksacyną w przypadku ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażoną stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitom.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie mikrobiologicznej analizy w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie negatywnych w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana do leczenia infekcji wywołanych przez metycylinoodpornego gronkowca złotego (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstek u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego jej stosowanie u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, całkowitym deficytem laktozy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z uwagi na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony stawów nośnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalnych uszkodzeń stawów opisanych u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować uszkodzenie chrząstek stawowych u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny może przechodzić do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego względu w okresie karmienia piersią stosowanie moxifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn z powodu wystąpienia reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (takich jak zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) lub nagła krótkotrwała utrata przytomności (nieprzytomność, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Stosowanie (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moxifloksacyny na dobę.

Naruszenia funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu opłucnowemu nie wymaga się dostosowania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku / pacjenci o niskiej masie ciała

Nie wymaga się dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku / pacjentów o niskiej masie ciała.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu posiłku.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami Avelox® zależy od typu infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i ciężkie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych czas leczenia tabletkami Avelox® wynosił do 14 dni.

Terapia stopniowa (dożylno-ustna)

W trakcie badań klinicznych terapii stopniowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawania moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte poza szpitalem) lub 6 dni (powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość leczenia tabletkami i roztworem do infuzji Avelox® wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabyte poza szpitalem oraz 7–21 dni w przypadku powikłanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg raz dziennie) oraz czasu trwania leczenia dla każdego wskazania.

Dzieci.

Moxifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się stosowania żadnych specyficznych środków. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, stosować leczenie objawowe wspomagające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT.

Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxifloksacyny 400 mg doustnie powoduje zmniejszenie dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny.

Efekty uboczne

Poniżej wymienione efekty uboczne obserwowano podczas badań klinicznych po podawaniu moxifloksacyny w dawce 400 mg dziennie (wyłącznie terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylna/doustna] oraz terapia doustna) oraz w okresie po rejestracji. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie efekty uboczne wystąpiły z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadziej (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niewykluczających niepowrotnej powagi reakcji niepożądanych, które obejmowały różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artralgię, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatię z paraparestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, napady paniki, depresję i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

** Zgłaszano rzadkie przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelnym), a także regurgytacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano takie reakcje niepożądane, które mogą również występować przy stosowaniu moxifloksacyny: podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym samoistną nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipertrnatriemię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Bayer AG, Niemcy.

Bayer HealthCare Manufacturing S.r.l., Włochy.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Kaiser-Wilhelm-Allee, 51368, Leverkusen, Niemcy.

Via delle Groane, 126-20024, Garbagnate Milanese, Włochy.