Avelox®

DOŁĄCZNIK DO ULOTKI DLA LEKARZA DOTYCZĄCEGO LEKU AVELOX® (AVELOX®)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 butelka (250 ml roztworu) zawiera 436 mg chlorku moxifloksacyny, co odpowiada
400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, kwas solny rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe stosowane systemowo. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Moksifloksacyna hamuje bakteryjne topoizomerazy typu II (DNA-girazę oraz topoizomerazę IV), niezbędne do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Farmakokinetyka/farmakodynamika

Sposobność fluorochinolonów do niszczenia bakterii zależy bezpośrednio od ich stężenia. Badania farmakodynamiczne fluorochinolonów prowadzone na zwierzęcych modelach chorób zapalno-zakaźnych oraz u ludzi wskazują, że głównym czynnikiem określającym skuteczność jest stosunek pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC24) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na fluorochinolony może powstawać w wyniku mutacji DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy obejmują nadmierną ekspresję pomp eflluksowych, niewnikalność oraz pośrednictwo białek chroniących DNA-girazę. Oczekuje się oporności krzyżowej między moksifloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Mechanizmy oporności charakterystyczne dla innych klas środków przeciwbakteryjnych nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moksifloksacyny.

Wartości odniesienia

Kliniczne wartości MIC oraz graniczne wartości testu dyfuzyjnego zgodnie z EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe) (01.01.2012):

Tabela 1

*Niepowiązane z gatunkami wartości progowe zostały określone głównie na podstawie stosunku danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Te dane są stosowane dla gatunków, które nie mają indywidualnie określonych wartości progowych, i nie stosuje się ich do gatunków, w przypadku których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagana jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności osiągnie taki poziom, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po jednorazowej infuzji leku w dawce 400 mg przez 1 godzinę maksymalne stężenie osiąga się na końcu infuzji i wynosi około 4,1 mg/l, co jest o około 26% wyższe niż ten parametr po podaniu doustnym (3,1 mg/l). Wskaźnik AUC wynosi około 39 mg*godz/l po podaniu dożylnej, co nieznacznie przewyższa ten parametr po podaniu doustnym (35 mg*godz/l); absolutna biodostępność wynosi około 91%. Po wstrzyknięciu dożylnym moxifloksacyny nie ma potrzeby dostosowywania dawek w zależności od wieku lub płci pacjentów. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie 50–200 mg dla jednorazowej dawki doustnej, do 600 mg dla jednorazowej dawki dożylnej oraz do 600 mg przy stosowaniu raz na dobę przez 10 dni.

Rozkład

Moksifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg. Według wyników badań in vitro i ex vivo wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% niezależnie od stężenia leku. Moksifloksacyna wiąże się głównie z albuminą osocza.

Maksymalne stężenia 5,4 mg/kg oraz 20,7 mg/l (średnie wartości geometryczne) obserwowano odpowiednio w błonie śluzowej oskrzeli i w płynie wyściółki nabłonkowej po 2,2 godziny po podaniu doustnym. Odpowiednie maksymalne stężenie w makrofagach pęcherzykowych wyniosło 56,7 mg/kg. W płynie pęcherzyków skórnych stężenie 1,75 mg/l odnotowano po 10 godzinach od podania dożylnego. Profil „stężenie wolne – czas” dla płynu międzykomórkowego jest analogiczny do profilu dla osocza, osiągając maksymalne wolne stężenie 1,0 mg/l (średnia wartość geometryczna) około 1,8 godziny po podaniu dożylnym.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji w fazie II i wydalana jest z organizmu przez nerki (około 40%) oraz z kałem/żółcią (około 60%) zarówno w formie niezmienionej, jak i w postaci związków siarczanowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są metabolitami istotnymi wyłącznie dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne.

W badaniach in vitro i klinicznych faz I nie zaobserwowano metabolicznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację w fazie I, w tym z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Nie stwierdzono oznak metabolizmu oksydacyjnego.

Wydalanie

Okres półtrwania wydalenia moksifloksacyny z osocza wynosi około 12 godzin. Średni ustalony całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Po dożylnej dawce 400 mg wydalenie leku w postaci niezmienionej z moczem wynosiło około 22%, z kałem – 26%. Całkowite wydalenie dawki (niezmienionego leku i metabolitów) wynosiło około 98% po dożylnej aplikacji. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku w nerkach. Jednoczesne podawanie ranitydyny i probenecydu nie wpływa na klirens nerkowy leku pierwotnego.

Niewydolność nerek

Nie wykazano istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirens kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). Wraz ze spadkiem funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta o prawie 2,5 raza (przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie pozwalają jednoznacznie określić różnic w parametrach u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników. Zaburzenia funkcji wątroby wiązały się z większym narażeniem na metabolit M1 we krwi, podczas gdy ekspozycja na substancję czynną była podobna jak u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w zastosowaniu moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W tradycyjnych badaniach wielokrotnej dawki moksifloksacyny zaobserwowano toksyczność hematologiczną i hepatotoksyczność u zwierząt. Stwierdzono toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Efekty te pojawiały się po podaniu wysokich dawek moksifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu.

Wysokie doustne dawki u zwierząt (≥ 60 mg/kg), przy których stężenie we krwi osiągało ≥ 20 mg/l, powodowały zmiany w elektroretynogramie, a w pojedynczych przypadkach – atrofię siatkówki.

Po podaniu dożylnej maksymalna toksyczność systemowa była najbardziej wyrażona przy wstrzyknięciu bolusowym (45 mg/kg) i nie występowała po podaniu (40 mg/kg) w formie powolnych infuzji trwających 50 minut.

Po wstrzyknięciu wewnątrzarterialnym zaobserwowano zmiany zapalne rozprzestrzeniające się na otaczające miękkie tkanki, co wskazuje, że należy unikać wstrzykiwania wewnątrzarterialnego moksifloksacyny.

Moksifloksacyna okazała się genotoksyczna w testach in vitro z wykorzystaniem bakterii lub komórek ssaków. W badaniach in vivo nie zaobserwowano genotoksyczności, mimo zastosowania bardzo wysokich dawek moksifloksacyny. Moksifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego w badaniach kancerogenezy u zwierząt.

W warunkach in vitro moksifloksacyna w wysokich stężeniach wpływała na parametry elektrofizjologiczne działania serca, co mogło prowadzić do wydłużenia interwału QT.

Po dożylnej aplikacji moksifloksacyny zwierzętom w dawce 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 15, 30 lub 60 minut zaobserwowano zależność stopnia wydłużenia interwału QT od szybkości infuzji: im krótszy czas infuzji, tym bardziej wyrażone wydłużenie interwału QT. Nie zaobserwowano wydłużenia interwału QT po podaniu dawki 30 mg/kg w formie infuzji trwającej 60 minut.

W badaniach wpływu moksifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moksifloksacyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego moksifloksacyny ani pogorszenia płodności po jej zastosowaniu. U zwierząt zaobserwowano niewielki wzrost częstości wad rozwojowych kręgosłupa i żeber, ale wyłącznie przy zastosowaniu dawki (20 mg/kg dożylnej), która wiązała się z silnym działaniem toksycznym na organizm matki. Obserwowano również wzrost liczby przypadków przerwania ciąży u zwierząt przy stężeniach terapeutycznych w osoczu przewidywanych przy zastosowaniu u ludzi.

Wiadomo, że chinolony, w tym moksifloksacyna, powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów diartrodialnych u zwierząt niezdolnych do rozrodu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Moksifloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków zwykle zalecanych jako leczenie pierwotne tych infekcji jest nieuzasadnione.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na moksifloksacynę, inne antybiotyki z grupy chinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• choroby lub patologie ścięgien w wywiadzie związane z zastosowaniem chinolonów.

W badaniach przedklinicznych i klinicznych po podaniu moksifloksacyny obserwowano zmiany parametrów elektrofizjologicznych działania serca, objawiające się wydłużeniem odcinka QT. Z tego powodu moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z:

• wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitów, szczególnie w przypadku niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• arytmiami symptomaticznymi w wywiadzie.

Nie wolno jednoczesnie stosować moksifloksacyny z lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Z powodu niewystarczającego doświadczenia klinicznego moksifloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz z podwyższeniem stężenia aminotransferaz pięciokrotnie lub więcej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z lekami

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moksifloksacyny i innych leków zdolnych do wywoływania wydłużenia odcinka QTc. Ten efekt może prowadzić do rozwoju arytmii komorowych, w tym komorowej tachykardii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moksifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy I A (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramida);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperidol, sultopryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym galofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne leki (cyzapryda, winkamina IV, beprydył, difemanil).

Moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, środki przeczyszczające i klistry (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki związane z klinicznie istotną bradykardią.

Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax deryzotyny o około 30% bez wpływu na AUC lub poziom krzywej.

W badaniach z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę jednoczesne doustne stosowanie moksifloksacyny i glibenklamidu prowadziło do obniżenia maksymalnej stężenia glibenklamidu we krwi o około 21%. Połączenie glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może sprowokować rozwój nieznacznej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zaobserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie powodowały zmian parametrów farmakodynamiki (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). Zatem nie ma klinicznie istotnej interakcji między moksifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR).

Zgłaszano dużą liczbę przypadków zwiększenia aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne, szczególnie fluorochinolony, makrolidy, tetracykliny, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne i stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta. Z tego powodu trudno ustalić, czy zmiany INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek ostrożności można częściej kontrolować INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki leku przeciwkrzepliwego.

W badaniach klinicznych wykazano brak klinicznie istotnej interakcji z moksifloksacyną dla poniższych substancji: ranitydyna, probenecyda, doustne środki antykoncepcyjne, suplementy wapnia, morfina podana dożylnie, teofilina, cyklosporyna lub itrakonazol.

Badania in vitro z wykorzystaniem enzymów cytochromu P450 człowieka potwierdziły te wyniki. W związku z tym metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Interakcja z pożywieniem

Moksifloksacyna nie wykazuje klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, w tym produktami mlecznymi.

Specjalne środki ostrożności.

Jeden fiolka preparatu przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Stwierdzono, że następujące roztwory są kompatybilne z roztworem do wlewu dożylnego moksifloksacyny 400 mg: woda do wstrzykiwań; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku sodu 1-molowy; roztwór glukozy 5 %, 10 %, 40 %; roztwór ksytytu 20 %; roztwór Ringera; złożone roztwory mleczanu sodu (roztwór Hartmana, roztwór mleczanowy Ringera).

Roztworu do wlewu dożylnego moksifloksacyny nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami.

Nie należy stosować preparatu w przypadku widocznych stałych zanieczyszczeń lub zmętnienia roztworu.

Podczas przechowywania w chłodnym miejscu może dojść do wytrącenia osadu, który rozpuszcza się w temperaturze pokojowej. Dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu do wlewu dożylnego w temperaturze poniżej 15°C.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z ciężkimi reakcjami niepożądanymi w wywiadzie po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz dział «Działania niepożądane»). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii zastępczej, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz także dział «Przeciwwskazania»).

Korzyści wynikające z leczenia moxifloksacyną, zwłaszcza w przypadku infekcji nieciężkich, należy ocenić biorąc pod uwagę informacje zawarte w tym dziale.

<u wydłużenie odstępu QTc i stanów klinicznych, w których możliwe jest wydłużenie odstępu QTc

Terapię moxifloksacyną należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być związane z zaburzeniami rytmu serca, niezależnie od tego, czy potwierdza to badanie EKG.

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi zaburzeń rytmu (np. z ostrym zawałem mięśnia sercowym), ponieważ tacy pacjenci są narażeni na większe ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu komorowego (w tym polimorficznej tachykardii komorowej typu torsade de pointes) i zatrzymania serca (zob. także punkty „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moxifloksacyny u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (zob. także punkty „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom przyjmującym leki, które wiążą się z klinicznie istotną bradykardią (zob. także punkt „Przeciwwskazania”).

U kobiet i pacjentów starszych może występować większa wrażliwość na działanie leków wydłużających odstęp QTc, takich jak moxifloksacyna, dlatego tacy pacjenci wymagają szczególnej uwagi.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą mieć postać stanu zagrożenia życia, takiego jak wstrząs, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. leczenie wstrząsu).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby typu fulminacyjnego, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadków zakończonych śmiercią) (zob. punkt „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby typu fulminacyjnego, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania moxifloksacyny (zob. punkt „Działania niepożądane”) zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym toksycznego nekrolizy epidermalnej (TEN), znanej również jako zespół Lyella, zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólnoustrojową pustulę egzematoidną (AGEP) oraz reakcji skórnej na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogły zagrozić życiu lub były śmiertelne. Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje, moxifloksacynę należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas leczenia moxifloksacyną wystąpią ciężkie reakcje skórne, takie jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, leczenie moxifloksacyną u tego pacjenta nie powinno być nigdy wznowione.

Pacjenci narażeni na napady drgawkowe

Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady drgawkowe. Należy zachować ostrożność przy ich przepisywaniu pacjentom z zaburzeniami układu nerwowego środkowego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Długotrwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, które wpływały na różne, czasem kilka układów organizmu (mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie moxifloksacyny należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się pierwszych objawów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moxifloksacynę zaleca się powiadamianie lekarza o pojawieniu się takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (zob. punkt „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne nasilały się do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójcze (zob. punkt „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, leczenie moxifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z wywiadem chorób psychicznych lub z obecnymi chorobami psychicznymi.

Biegunka związana z antybiotykiem, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej z antybiotykiem (AAD) i zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykiem (AAC), w tym zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwbakteryjnych, w tym moxifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ objawy tej choroby mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, które rozwijają się nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogą trwać nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia (zob. punkty „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Ryzyko tendinitis i pęknięcia ścięgna wzrasta u pacjentów starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów tendinitis (np. bolesnego obrzęku lub zapalenia) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. W przypadku uszkodzonej kończyny (kończyn) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendinopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, zespół niedomykalności zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz rozwoju zespół niedomykalności zastawek aortalnej i dwudzielnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także zespół niedomykalności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (zob. punkt „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty lub chorobą zastawek serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz zespół niedomykalności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielożylasty, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub również zespół niedomykalności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy doraźnej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia ostrej duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom starszym z zaburzeniami funkcji nerek należy z ostrożnością przepisywać moxifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia narządu wzroku

W przypadku pogorszenia się wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narząd wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (zob. punkty „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn”, „Działania niepożądane”).

Disglekemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki odchyleń od normy poziomu glukozy we krwi, zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii (zob. punkt „Działania niepożądane”). Disglekemia rozwijała się głównie u pacjentów starszych, chorych na cukrzycę, którzy równocześnie z leczeniem moxifloksacyną przyjmowali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów odnotowano reakcje fotouczulenia. Jednakże, na podstawie danych z badań, ryzyko wywołania reakcji fotouczulenia przy stosowaniu moxifloksacyny było niskie. Niemniej jednak pacjenci powinni unikać długotrwałego i/lub intensywnego oddziaływania światła słonecznego lub promieniowania ultrafioletowego w czasie leczenia moxifloksacyną (zob. punkt „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów.

Zapalenie tkanek w okolicy okołosączynowej

Moxifloksacyna, roztwór do wlewu dożylnego, przeznaczony jest wyłącznie do stosowania dożylnego. Należy unikać wstrzykiwania do tętnicy, ponieważ w badaniach przedklinicznych przy takiej metodzie podania obserwowano zapalenie tkanek w okolicy okołosączynowej.

Pacjenci z określonymi złożonymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna stosowania moxifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszcytem i zakażonymi cukrzycowymi stopami, towarzyszącymi osteomielitowi, nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Moxifloksacyna może wpływać na wyniki analizy na obecność Mycobacterium spp. poprzez hamowanie wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych u pacjentów przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami spowodowanymi metycylinoodpornym Staphylococcus aureus (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych metycylinoopornym Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (zob. punkt „Farmakodynamika”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera 787 mg (około 34 µmol) sodu w jednym fiolce zawierającej 250 ml roztworu do wlewu dożylnego, co odpowiada 39,35% maksymalnej dziennej dawki sodu (2 g) zgodnie z zaleceniami WHO dla dorosłych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży u ludzi nie zostało zbadane. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (zob. punkt „Właściwości farmakologiczne”). Ryzyko potencjalne dla człowieka nie zostało ustalone. Ze względu na eksperymentalnie potwierdzone ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonów na obciążone chrząstki u zwierząt niezdolnych do rozrodu oraz biorąc pod uwagę rozwój odwracalnych uszkodzeń stawów u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyna nie powinna być przepisywana kobietom w ciąży (zob. punkt „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie karmienia piersią u kobiet. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz biorąc pod uwagę eksperymentalne ryzyko szkodliwego wpływu fluorochinolonu na obciążone chrząstki u zwierząt niezdolnych do rozrodu, karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia moxifloksacyną (zob. punkt „Przeciwwskazania”).

Plodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (zob. punkt „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Badania wpływu moxifloksacyny na zdolność kierowania pojazdami i pracy z maszynami nie były prowadzone. Jednakże fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą wpływać na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami, powodując reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zawroty głowy, ostre przejściowe utraty wzroku) lub ostre i krótkotrwałe utraty przytomności (nieprzytomność) (zob. punkt „Działania niepożądane”). Pacjentom zaleca się sprawdzenie własnej reakcji na moxifloksacynę przed kierowaniem pojazdem lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka to 400 mg moxifloksacyny w formie dożylnego wlewu jednorazowo na dobę.

Początkową terapię dożylną można kontynuować doustnie tabletkami moxifloksacyny 400 mg, o ile wskazania kliniczne tego wymagają.

W przebiegu badań klinicznych większość pacjentów przechodziła na doustne stosowanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (pneumonia pozaszpitalna) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana całkowita długość trwania leczenia dożylno-dziennego i doustnego wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc pozaszpitalnego oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Sposób stosowania

Lek należy podawać dożylnie w postaci ciągłego wlewu trwającego nie krócej niż 60 minut (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku wskazań, roztwór do wlewu można podawać przez kaniulę typu T razem z roztworami do wlewu zgodnymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Upośledzenie funkcji nerek/wątroby

Pacjenci z upośledzeniem funkcji nerek od lekkiego do ciężkiego stopnia oraz pacjenci poddawani przewlekłemu dializowaniu, np. hemodializie lub długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu, nie wymagają korekty dawki (szczegółowe informacje patrz w sekcji „Właściwości farmakokinetyczne”).

Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku starszym oraz chorzy z obniżoną masą ciała nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Z uwagi na negatywny wpływ na chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”) stosowanie moxifloksacyny u dzieci (do 18. roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Nie zaleca się podejmowania specjalnych działań po przypadkowym przedawkowaniu. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT konieczny jest monitoring EKG. Jednoczesne podanie węgla aktywnego z dawką moxifloksacyny 400 mg podaną doustnie lub dożylnie zmniejsza biodostępność systemową leku odpowiednio o ponad 80% lub 20%. Podanie węgla aktywnego w wczesnym stadium absorpcji może stanowić skuteczną profilaktykę nadmiernego zwiększenia ekspozycji systemowej na moxifloksacynę w przypadku przedawkowania po doustnym przyjęciu leku.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych oraz w okresie posrejestracyjnym stosowania moksyfloksacyny w dawce 400 mg na dobę (wyłącznie leczenie dożylne, leczenie stopniowe [dożylne/doustne] oraz doustne). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania.

Wszystkie działania niepożądane, z wyjątkiem nudności i biegunki, obserwowano z częstością mniejszą niż 3%.

W każdej grupie niepożądane zdarzenia podano w kolejności zmniejszającego się nasilenia. Częstość określono następująco: częste (≥1/100, <1/10), rzadkie (≥1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niesprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgien, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

** Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Częstość występowania poniższych efektów jest wyższa przy dożylnej drodze podania leku z późniejszą terapią doustną lub bez niej.

Często: podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy.

Niekoniecznie: tachyarytmia komorowa, hipotensja, obrzęk, związany z zastosowaniem antybiotyku zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, w rzadkich przypadkach związane z zagrażającymi życiu powikłaniami, patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), napady padaczkowe (w tym napady typu grand mal) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), halucynacje, zaburzenia funkcji nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu moczanego we krwi i kreatyniny), niewydolność nerek (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami zgłaszano działania niepożądane, które prawdopodobnie mogą również wystąpić podczas leczenia moxifloksacyną: podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (w tym samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipernatremię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Niezgodność.

Nie wolno podawać dożylnie roztworu infuzyjnego moxifloksacyny jednocześnie z roztworami, z którymi jest ona niezgodna, w tym: roztworem chlorku sodu 10 %; roztworem chlorku sodu 20 %; roztworem wodorowęglanu sodu 4,2 %; roztworem wodorowęglanu sodu 8,4 %.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w rozdziale „Szczególne środki ostrożności”.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie niższej niż 15 °C.

Nie zamrażać.

Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Opakowanie.

Po 250 ml roztworu w butelkach. Po 1 butelce wraz z instrukcją dla lekarza w tece kartonowej.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Bayer AG, Niemcy / Bayer AG, Germany

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Kaiser-Wilhelm-Allee, 51368, Leverkusen, Niemcy / Kaiser-Wilhelm-Allee, 51368, Leverkusen, Germany.