Auxilenum®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNIE Auxilenum® (Auxilen®)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

2 ml roztworu (1 ampułka) zawierają 50 mg deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu);

substancje pomocnicze: sodu chloridum, etanol 96 %, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika

Wykazano działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu trometamolu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Gdy pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego przeciwbólowania, podawano również deksketoprofen trometamol, potrzebowali one znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie (Cmax) osiąga się w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie przez nerki. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co wskazuje na brak transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w podeszłym wieku (w wieku od 65 lat), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły wyznaczyć maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podawaniu wyższych dawek leku małpom głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a po podaniu najwyższej dawki – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt zarówno bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój, jak i pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawowe ostrego bólu średniego i wysokiego nasilenia, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej oraz bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na deksetoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku;
• u pacjentów, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostre zapalenie nosa, polipy nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie, związane z terapią NSAID;

aktywna faza wrzodu żołądka i dwunastnicy / krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;

• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub podwyższona skłonność do krwawień;
• choroba Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• przy silnym odwodnieniu (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu lek Auxilenum® jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (do podpajęczynówki lub przestrzeni podtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących leków z NSAID:

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu ich wzajemnego nasilającego się działania.
• Leki przeciwzakrzepowe: NSAID nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.
• Heparyna: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.
• Leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawienia przewodu pokarmowego.
• Lit (istnieją doniesienia dla kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksetoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku należy kontrolować stężenie litu we krwi.
• Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID w ogóle nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• Diuretyki, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagonisty receptorów angiotensyny II. Deksetoprofen zmniejsza skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksetoprofenu razem z dowolnym diuretykiem należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek.
• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID nasila się jego ogólny negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać analizę krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.
• Pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
• Zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
• Preparaty sulfonylomocznikowe: NSAID mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania preparatów sulfonylomocznikowych z ich połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• Beta-blokery: NSAID mogą osłabić ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek.
• Leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia.
• Leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.
• Probencydyd: możliwe zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowej sekrecji nerkowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksetoprofenu.
• Glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerwania ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofir: przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
• Deferasiroks: przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasiroksem wymagana jest dokładna kontrola pacjenta.
• Pemetreksed: przy stosowaniu łącznie z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności

Z ostrożnością stosować lek u pacjentów z alergicznymi stanami w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku Auxilenum® w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane reakcje można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegania lub poważnej choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku częstsze są niepożądane reakcje na stosowanie NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacja, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Podobnie jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z chorobą przełyku, żołądka i/lub wrzodową w wywiadzie powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z objawami choroby przewodu pokarmowego lub z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku konieczne jest monitorowanie stanu przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, którzy mieli niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego w wywiadie, należy zalecać powiadamianie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrwawe (np. warfarynę), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u tych pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia nerek, zapalenia nerek międzypłytkowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o lekkim i średnim stopniu nasilenia wymagane są kontrola i pomoc konsultacyjna. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brak danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, należy zapewnić dokładne nadzór lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Opisywano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych deksketoprofenem. Zespół Kounisa przejawia się objawami sercowo-naczyniowymi związanymi z zwężeniem tętnic wieńcowych w wyniku reakcji alergicznej lub nadwrażliwości, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym o zapaleniu egfoliatywnym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym odczynie skórnym. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Auxilenum® należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i wczesne leczenie i w ten sposób pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospie wietrznej. Gdy deksketoprofen jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Auxilenum® leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na alergię na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania leku Auxilenum®.

Ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniu układowym i chorobach tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób infekcyjnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ opisywano aktywację infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania leku pojawiają się lub nasilają się objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Jedna ampułka leku Auxilenum® zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm.

Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieciom oraz pacjentom z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także pacjentom z padaczką. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie leku Auxilenum® jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn wczesnymi etapami ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Tak, absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i po implantacji oraz zwiększenie śmiertelności zarodkowo-płodowej. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Auxilenum® może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto po przyjmowaniu leku przez kobiety w II trymestrze ciąży opisywano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w razie konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Po wpływie leku Auxilenum® przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, należy rozważyć monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu. Stosowanie leku Auxilenum® należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

Ryzyko dla płodu:

• kardiopulmonalny zespół toksyczny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek), możliwe nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużonymi porodami.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Auxilenum® jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Na tle stosowania leku Auxilenum® możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek Auxilenum® przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 dni). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany wskazaniami, w tych samych zalecanych dawkach, w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki: maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh).

Zaburzenia nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min).

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Wlewanie dożylne

W celu przygotowania roztworu do wlewu dożylnego zawartość ampułki (2 ml) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktałem. Roztwór do wlewania należy przygotować w warunkach bezpylnych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Wlew należy podawać dożylnie powoli w ciągu 10–30 minut.

Lek Auxilenum®, rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy, można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylnie w czasie nie krótszym niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Auxilenum® nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do wlewania nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Po wstrzyknięciu do mięśni lub dożylnym podaniu bolusowym lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podawania wykonanych z etylenowinylu octowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości i polichlorku winylu nie obserwowano zmian stężenia substancji czynnej na skutek sorpcji.

Lek Auxilenum® przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zniszczyć. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Jak otworzyć ampułkę:

1. Obrócić ampułkę kolorową kropką w swoją stronę. Delikatnie stuknąć palcem w górną część ampułki, aby roztwór znalazł się w dolnej części ampułki.
2. Otwierać ampułkę dwiema rękami: jedną ręką trzymać dolną część ampułki, drugą nacisnąć na górną część ampułki w kierunku przeciwnym do kolorowej kropki (patrz rysunki poniżej).

Dzieci

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania nie są znane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane związane z deksketoprofenem trometamolem, ugrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, uznane na podstawie danych z badań klinicznych za co najmniej możliwe, a także działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku Auxilenum® na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie kolitu oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są takie działania niepożądane jak: oponowe zapalenie mózgu bezprzywierżowe, które zazwyczaj pojawia się u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowate, w tym zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze napromienienie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niekompatybilność

Auxilenum® nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie

2 ml w ampułce z brązowego szkła chroniącego przed światłem, klasy I hydrolytycznej, z pierścieniami znakującymi i kropką do łamania.

5 ampułek w opakowaniu konturowym komórkowym (podkładce) z folii poliwinylchlorowej.

1 opakowanie konturowe komórkowe (podkładka) w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Producent odpowiedzialny za wydanie serii:

AT „Kalceks”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Wnioskodawca

AT „Kalceks”.

Adres siedziby wnioskodawcy

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.