Aurolyza

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Aurolyza (AUROLIZA)

Skład:

substancja czynna: lisinopril;

1 tabletka zawiera lizynoprylu dihydrazynę odpowiadającą 5 mg lub 10 mg, lub 20 mg lizynoprylu;

substancje pomocnicze: wapnia hydrogenu fosforan bezwodny, skrobia kukurydziana, żelaza tlenek żółty (lub żelaza tlenek czerwony dla tabletek 5 mg) (E 172), manitol (E 421), skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: jasnoczerwone, okrągłe, dwuwypukłe tabletki bez powłoki, z oznaczeniem „L” z jednej strony i „5” z drugiej strony po jednej stronie linii podziału;

tabletki 10 mg: jasnożółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki bez powłoki, z oznaczeniem „L” z jednej strony i „10” z drugiej strony;

tabletki 20 mg: jasnożółte, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe tabletki bez powłoki, z oznaczeniem „L” z jednej strony i „20” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Lizynopryl jest inhibitorem peptydylodipeptydazy. Lizynopryl hamuje enzym ACE (angiotensynowy konwertujący enzym), który katalizuje przemianę angiotensyny I w angiotensynę II, posiadającą działanie zwężające naczynia krwionośne. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu w korze nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co powoduje obniżenie wazokonstrykcji i zmniejszenie wydzielania aldosteronu, a także może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi.

Efekty farmakodynamiczne

Chociaż uważa się, że mechanizm obniżania ciśnienia krwi przez lizynopryl polega przede wszystkim na hamowaniu układu renina-aldosteron, lizynopryl wykazuje działanie hipotensyjne nawet u pacjentów z niskoreninową nadciśnieniową. ACE jest identyczne z kinazą II, enzymem, który rozszczepia bradykininę. Nie ustalono jeszcze, czy wzrost stężenia silnego peptydu rozszerzającego naczynia – bradykininy – odgrywa istotną rolę w terapeutycznym działaniu lizynoprylu.

Dzieci

W badaniu klinicznym, w którym wzięło udział 115 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg otrzymywali 0,625 mg, 2,5 mg lub 20 mg lizynoprylu raz dziennie, natomiast pacjenci o masie ciała 50 kg i więcej otrzymywali 1,25 mg, 5 mg lub 40 mg lizynoprylu raz dziennie. Na końcu 2-tygodniowego okresu leczenia lizynoprylem podawanym raz dziennie zaobserwowano zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego, przy czym stabilna skuteczność antyhipertensyjna została wykazana przy dawkach przekraczających 1,25 mg.

Efekt ten został potwierdzony w fazie odstawiania leku. Ciśnienie rozkurczowe wzrastało o około 9 mm Hg u pacjentów otrzymujących placebo w porównaniu z pacjentami otrzymującymi średnie i wysokie dawki lizynoprylu. Dawkowo-zależny efekt antyhipertensyjny lizynoprylu był spójny w kilku podgrupach demograficznych: wiek, stopień dojrzewania wg Tanner, płeć i rasa.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl jest doustnie stosowanym inhibitorem ACE, który nie zawiera grup tiolowych.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu lizynoprylu maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 7 godzin, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego zaobserwowano tendencję do nieznacznego wydłużenia czasu potrzebnego do osiągnięcia Cmax. Średnia wartość wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25% i waha się u poszczególnych pacjentów w zależności od przyjętej dawki (5–80 mg) w zakresie od 6% do 60%. Dane te oparte są na ilości leku wykrytego w moczu. U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność zmniejsza się o około 16%. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z innymi białkami surowicy krwi, poza krążącym ACE.

Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i wydzielany jest w niezmienionej formie z moczem. Okres półtrwania u pacjentów przyjmujących wielokrotne dawki wynosi 12,6 godziny. Klirens lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi 50 ml/min. W przypadku zaburzeń funkcji nerek wydalanie lizynoprylu zmniejsza się proporcjonalnie do stopnia zaburzeń czynnościowych. Spadek stężenia w surowicy krwi wykazuje przedłużoną fazę terminalną i nie jest związany z kumulacją leku. Ta końcowa faza prawdopodobnie wskazuje na silne wiązanie z ACE i nie jest proporcjonalna do dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z marskością wątroby zaburzenia funkcji wątroby prowadzą do zmniejszenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% po ustaleniu w moczu) oraz do wzrostu ekspozycji (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, na skutek obniżonego klirensu.

Zaburzenia funkcji nerek

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają eliminację lizynoprylu, który wydzielany jest przez nerki, ale to zmniejszenie ma znaczenie kliniczne tylko wtedy, gdy szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) jest niższa niż 30 ml/min.

Przy umiarkowanym i łagodnym uszkodzeniu nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) wzrasta tylko o 13%, natomiast przy ciężkim uszkodzeniu nerek (klirens kreatyniny 5–30 ml/min) obserwuje się wzrost średniej wartości AUC 4,5-krotnie.

Lizynopryl może być usuwany za pomocą dializy. W trakcie hemodializy trwającej 4 godziny stężenie lizynoprylu w osoczu krwi zmniejsza się średnio o 60% przy klirensie dializy w zakresie od 40 ml/min do 55 ml/min.

Niewydolność serca

Pacjenci z niewydolnością serca mają znacznie większą ekspozycję na lizynopryl w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (średnie zwiększenie wartości AUC wynosi 125%), jednak na podstawie ilości lizynoprylu wykrytego w moczu stwierdza się zmniejszenie wchłaniania o około 16% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższy poziom leku we krwi oraz wyższą wartość AUC (zwiększenie wynosi około 60%) w porównaniu z młodszych pacjentami.

Dzieci

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu badano u 29 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat z eGFR powyżej 30 ml/min/1,73 m². Po podaniu lizynoprylu w dawkach 0,1–0,2 mg/kg równowagowe stężenie w osoczu krwi osiągane było w ciągu 6 godzin, a stopień wchłaniania na podstawie wydalania z moczem wynosił 28%. Dane te były podobne do wcześniej obserwowanych u dorosłych.

Wartości AUC i Cmax u dzieci były analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca (leczenie objawowe).
• Ostry zawał mięśnia serca (krótkotrwałe leczenie (6 tygodni) pacjentów hemodynamicznie stabilnych nie później niż w ciągu 24 godzin po ostrym zawałcie mięśnia serca).
• Powikłania nerkowe w cukrzycy (leczenie chorób nerek u pacjentów nadciśnionych z cukrzycą typu II i wczesną nefropatią).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na lisynopryl, inne składniki leku lub inne inhibitory ACE.
• Nawracający obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z zastosowaniem inhibitorów ACE.
• Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny.
• Jednoczesne stosowanie leków zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²).
• II i III trymestr ciąży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Jednoczesne stosowanie z sacubitrylem/valsartanem. Leczenie lekiem Aurolyza może być rozpoczynane dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki przeciwnadciśnieniowe

Podczas jednoczesnego stosowania leku Aurolyza z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. z glikerylotrynitrem, innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może wystąpić dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu do stosowania jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sacubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racadotrylem, inhibitorami celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. z sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub z wyldaglitypiną może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Diuretyki. Efekt przeciwnadciśnieniowy jest zazwyczaj bardziej wyrażony, gdy do terapii lisynoprylem dodaje się diuretyki. U pacjentów przyjmujących diuretyki, szczególnie u tych, którzy niedawno rozpoczęli leczenie, po dodaniu lisynoprylu może czasem wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Możliwość wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej podczas stosowania lisynoprylu może być zmniejszona poprzez odstawienie diuretyków przed rozpoczęciem terapii lisynoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Suplementy diety zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas lub zastępcze substancje słodzące zawierające potas. Choć poziom potasu w surowicy krwi zazwyczaj pozostaje w normie, u niektórych pacjentów stosujących ten lek może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy diety zawierające potas lub substancje słodzące zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku Aurolyza z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak diuretyk zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Dlatego nie zaleca się łączenia leku Aurolyza z powyższymi lekami. Jeśli jednoczesne stosowanie takich leków jest wskazane, leczenie należy prowadzić z ostrożnością i często monitorować poziom potasu w surowicy krwi.

Jeśli lek Aurolyza stosowany jest jednocześnie z diuretykami powodującymi utratę potasu, diuretyk-indukowana hipokaliemia może się poprawiać.

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z cyklosporyną może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z heparyną może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi.

Leki litowe. Podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi oraz nasilenie toksyczności. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko zatrucia litem i nasila już podwyższone ryzyko toksyczności litu. Jednoczesne stosowanie litu i lisynoprylu nie jest zalecane, jednak jeśli konieczne jest ich wspólne stosowanie, należy dokładnie monitorować poziom litu w surowicy krwi.

Leki przeciwwirusowe (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g na dobę. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NLPZ (kwasem acetylosalicylowym w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, inhibitorami COX-2 oraz nieselektywnymi NLPZ) może prowadzić do osłabienia efektu przeciwnadciśnieniowego.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka zaburzeń funkcji nerek, w tym potencjalnej ostrej niewydolności nerek, oraz do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z wcześniej istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Zjawiska te są zazwyczaj odwracalne.

Łączne stosowanie należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie pacjentom starszym. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, należy zwrócić uwagę na kontrolę funkcji nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej oraz okresowo po tym.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe/lekty psychiczne/narkotyki. Jednoczesne stosowanie niektórych narkotyków, trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych i leków przeciwwąchowych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki sympatomietyczne. Leki sympatomietyczne mogą zmniejszać efekt przeciwnadciśnieniowy inhibitorów ACE.

Leki przeciwcukrzycowe. Badania epidemiologiczne wskazują, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insuliny, doustnych leków hipoglikemizujących) może prowadzić do nasilonego obniżenia poziomu glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Ten efekt występuje częściej w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej i u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, beta-blokery, nitraty. Lisynopryl można stosować razem z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, beta-blokerami i/lub nitratami.

Leki złota. Reakcje nitrytoidowe (objawy wazodilatacji, w tym rumień, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, która może być bardzo ciężka) po wstrzyknięciach leków złota (np. aurotiomalany sodu) występowały częściej u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Szczególności stosowania.

Hipotensja tętnicza objawowa rzadko występowała u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosujących lizynopryl, hipotensja tętnicza objawowa jest bardziej prawdopodobna w przypadku zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, np. w wyniku terapii diuretykami, ograniczenia spożycia soli, biegunki lub wymiotów, lub u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Hipotensja tętnicza objawowa obserwowano również u pacjentów z niewydolnością serca (z lub bez niewydolności nerek).

Prawdopodobieństwo wystąpienia hipotensji tętniczej jest większe u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, którzy przyjmują duże dawki diuretyków pętlowych, mają hiponatremię lub zaburzenia czynności nerek o charakterze czynnościowym. U pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju hipotensji tętniczej rozpoczęcie terapii i dalsze zwiększanie dawki powinno odbywać się pod ścisłą opieką medyczną. Te same ostrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć na plecach, w razie potrzeby przeprowadzić wlew dożylny fizjologicznego roztworu.

Hipotensja przemijająca nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, zazwyczaj można go bez problemów kontynuować po podniesieniu ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości płynu w organizmie.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca, którzy mają normalne lub niskie ciśnienie tętnicze, może dojść do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego układu ogólnego w trakcie leczenia lizynoprylem. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga przerwania terapii lizynoprylem. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zawałcie mięśnia sercowego. Leczenia lizynoprylem nie należy rozpoczynać w ostrym zawałcie mięśnia sercowego, jeśli istnieje ryzyko dalszych poważnych zaburzeń hemodynamicznych po leczeniu lekiem rozszerzającym naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem tętniczym skurczowym 100 mm Hg lub niższym lub pacjentów, u których rozwinął się wstrząs kardiogenny. W pierwszych 3 dniach po zawałcie mięśnia sercowego dawkę leku należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie skurczowe nie przekracza 120 mm Hg. Jeśli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego wynosi 100 mm Hg lub mniej, dobrane dawki należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg. Jeśli po przyjęciu lizynoprylu obserwowana jest przedłużona hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe pozostaje poniżej 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę), należy przerwać leczenie lizynoprylem.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia. Tak jak inne inhibitory ACE, lizynopryl nie powinien być stosowany u pacjentów z zwężeniem zastawki mitralnej lub utrudnieniem odpływu krwi z lewej komory serca (przy zwężeniu zastawki aortalnej lub hipertroficznej kardiomiopatii).

Zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować w zależności od poziomu klirensu kreatyniny, a następnie – w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. U tych pacjentów należy regularnie kontrolować poziom kreatyniny i potasu.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która pojawia się na początku leczenia inhibitorami ACE, może prowadzić do zaburzeń czynności nerek. W takich przypadkach donoszono o rozwoju ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerki jedynego nerki inhibitory ACE zwiększają poziom mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj te efekty ustępują po przerwaniu przyjmowania leków. Prawdopodobieństwo takich zjawisk jest szczególnie wysokie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Obecność nadciśnienia nerkowego zwiększa ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza, od niskich dawek, starannie je dobierając. Ponieważ diuretyki mogą stymulować rozwój opisanej powyżej dynamiki klinicznej, w pierwszych tygodniach leczenia lizynoprylem należy przerwać ich przyjmowanie i dokładnie monitorować czynność nerek.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego uszkodzenia naczyń nerkowych stosowanie lizynoprylu, szczególnie na tle przyjmowania diuretyków, powoduje wzrost poziomu mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; te zmiany są zazwyczaj niewielkie i tymczasowe. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub przerwanie przyjmowania diuretyków i/lub lizynoprylu.

W ostrym zawałcie mięśnia sercowego nie należy stosować lizynoprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (poziom kreatyniny w surowicy krwi >177 µmol/l i/lub proteinuria >500 mg/dobę). Jeśli zaburzenia czynności nerek rozwijają się w trakcie leczenia lizynoprylem (poziom kreatyniny w surowicy krwi >265 µmol/l lub podwaja się w porównaniu z poziomem wyjściowym), należy rozważyć przerwanie jego stosowania.

Wrażliwość nadmierna/obrzęk naczynioruchowy. Rzadko donoszono o obrzęku naczynioruchowym twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub gardła u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym czasie w trakcie leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, rozpocząć odpowiednią terapię i rozpocząć obserwację pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Nawet w przypadkach, gdy obrzęk lokalizuje się wyłącznie w okolicy języka i nie prowadzi do zaburzeń oddychania, pacjent może wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ terapia lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może okazać się niewystarczająca.

Zarejestrowano bardzo rzadkie przypadki śmiertelne w wyniku obrzęku naczynioruchowego krtani lub języka. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, krtanię lub krtanię, może rozwinąć się obturacyjne zaburzenie oddychania, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli zabieg chirurgiczny na drogach oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast podjąć działania terapeutyczne, które mogą obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Pacjent powinien być pod ścisłą opieką medyczną do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Inhibitory ACE mogą powodować więcej przypadków obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów rasy białej.

U pacjentów z wywiadem obrzęku naczynioruchowego niezwiązanego z przyjmowaniem inhibitora ACE może występować zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego w odpowiedzi na stosowanie leków z tej grupy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/valsartanem można rozpocząć dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki leku Aurolyza. Stosowanie leku Aurolyza można rozpocząć dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. z sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub wildaagliptyną może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka z lub bez zaburzeń oddychania) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimusu, ewerolimusu, temsirolimusu) i wildaagliptyny u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitor ACE.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie. Donoszono o reakcjach anafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN69) i jednocześnie leczonych inhibitorem ACE. Tym pacjentom należy zaproponować zmianę membran dializacyjnych na membrany innego typu lub stosowanie leku przeciwciśnieniowego z innej klasy.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). Podczas aferezy z dekstranem siarczanem stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do reakcji anafilaktycznych, które mogą zagrozić życiu. Tych objawów można uniknąć poprzez tymczasowe przerwanie terapii inhibitorami ACE przed każdą aferesą.

Desensybilizacja. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE w trakcie leczenia desensybilizacyjnego (np. jadem owadów błonkowych) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne. Znikają one po tymczasowym przerwaniu stosowania inhibitorów ACE, ale mogą ponownie się pojawić przy nieostrożnym ponownym przyznaniu leku.

Niewydolność wątroby. Bardzo rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem, który rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej lub zapalenia wątroby i postępuje do martwicy wątroby fulminans i (czasem) do skutku śmiertelnego. Mechanizm powstawania tego zespołu jest nieznany. Jeśli u pacjentów przyjmujących lizynopryl rozwinie się żółtaczka lub zauważono wzrost poziomu enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie leku i zapewnić odpowiednią pomoc medyczną.

Neutropenia/agranulocytoza. Donoszono o przypadkach rozwoju neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z normalną czynnością nerek, którzy nie mają innych powikłań, neutropenia występuje rzadko. Neutropenia i agranulocytoza ustępują po przerwaniu terapii inhibitorami ACE. Lizynopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyniową, przyjmujących terapię immunosupresyjną, leczonych allopurynolem lub prokainamidem lub mających kilka z tych czynników powikłujących, szczególnie w przypadku już istniejących zaburzeń czynności nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwijają się poważne infekcje, w których intensywna terapia antybiotykami nie przynosi pożądanego efektu. Jeśli lizynopryl jest przepisywany tym pacjentom, zaleca się okresowe monitorowanie liczby białych krwinek, a także należy poinformować pacjentów o konieczności powiadomienia lekarza o wszelkich objawach infekcji.

Podwójna blokada układu RAAAS. Donoszono, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym podwójna blokada układu RAAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku szczególnej konieczności stosowania terapii podwójnej blokady należy ją prowadzić pod nadzorem specjalisty i regularnie kontrolować czynność nerek, poziom elektrolitów i ciśnienie tętnicze. Pacjentom z naczyniopatią cukrzycową nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Rasa. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami innych ras, prawdopodobnie ze względu na większy udział wśród pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym stanu charakteryzującego się niskim poziomem reniny.

Kaszel. Donoszono o przypadkach wystąpienia kaszlu spowodowanego stosowaniem inhibitorów ACE. W typowych przypadkach był to kaszel nieproduktywny i trwały, ale szybko ustępujący po przerwaniu leczenia. W trakcie różnicowania przyczyn kaszlu należy uwzględnić, że kaszel może być spowodowany leczeniem inhibitorami ACE.

Zabiegi chirurgiczne/anestezja. U pacjentów, którzy przeszli znaczący zabieg chirurgiczny lub anestezję lekami powodującymi hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II po kompensacyjnej sekrecji reniny. Jeśli w wyniku działania tego mechanizmu wystąpi hipotensja tętnicza, należy przywrócić poziom płynu.

Poziom potasu w surowicy krwi. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Ten efekt jest zazwyczaj niewielki u pacjentów z normalną czynnością nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zastępcy soli), diuretyki zatrzymujące potas, inne leki zwiększające poziom potasu w surowicy krwi (np. heparynę, trimetopryminę lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprymina/sulfametoksazol), szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diuretyków zatrzymujących potas i blokerów receptorów angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U tych pacjentów należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi i czynność nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą. U pacjentów z cukrzycą, którzy przyjmują doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu terapii inhibitorami ACE (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lit. Jednoczesne przyjmowanie litu i lizynoprylu zazwyczaj nie jest zalecane.

Ciąża. Inhibitory ACE nie powinny być przyjmowane w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja terapii inhibitorami ACE nie jest uważana za niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny przejść na alternatywne leczenie przeciwciśnieniowe, które ma ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Gdy rozpoznano ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć alternatywną terapię (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży (patrz sekcja „Szczególności stosowania”). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po wpływie inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie dają ostatecznych wyników, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Jeśli kontynuacja terapii inhibitorami ACE nie jest uważana za niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny przejść na alternatywne leczenie przeciwciśnieniowe, które ma ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Gdy rozpoznano ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć alternatywną terapię.

Wiadomo, że długotrwałe działanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży stymuluje pojawienie się fetotoksyczności (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku wpływu inhibitorów ACE w II trymestrze ciąży zaleca się kontrolowanie czynności nerek i kości czaszki za pomocą USG.

Noworodki matek, które przyjmowały lizynopryl, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Ponieważ brakuje informacji o możliwości stosowania lizynoprylu w czasie karmienia piersią, przyjmowanie lizynoprylu nie jest zalecane. W tym okresie zaleca się stosowanie alternatywnego leczenia, którego profil bezpieczeństwa jest lepiej poznany, szczególnie jeśli karmi się noworodka lub wcześniaka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Podczas prowadzenia pojazdów lub innych maszyn należy wziąć pod uwagę, że czasem mogą wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Aurolyza należy przyjmować doustnie 1 raz na dobę, w mniej więcej tym samym czasie. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od przyjmowania pokarmu. Dawkę leku należy dobrać indywidualnie zgodnie z profilem pacjenta oraz wartościami ciśnienia tętniczego.

Hipertensja esencjalna

Lizynopryl może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi.

Dawka początkowa

Zalecana dawka początkowa wynosi zazwyczaj 10 mg. U pacjentów z bardzo aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) (w szczególności z hipertensją renowaskularną, zwiększonym wydalaniem soli (chlorek sodu) z organizmu i/lub zmniejszoną objętością płynu międzykomórkowego, niewydolnością serca lub ciężką postacią nadciśnienia tętniczego) po przyjęciu pierwszej dawki może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Dlatego tacy pacjenci powinni być pod opieką lekarza na początku leczenia, a zalecana dawka początkowa wynosi 2,5*-5 mg. Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają również zmniejszonej dawki początkowej leku (patrz tabela).

Dawka utrzymania

Zwykła skuteczna dawka utrzymania wynosi 20 mg 1 raz na dobę. Jeśli po zastosowaniu ustalonej dawki przez 2–4 tygodnie nie osiągnięto pożądanego efektu terapeutycznego, dawkę można następnie zwiększyć. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 80 mg.

Pacjenci przyjmujący leki moczopędne

Objawowe nadciśnienie tętnicze może wystąpić po rozpoczęciu leczenia lizynoprylem. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących diuretyki podczas terapii lizynoprylem. Takim pacjentom zaleca się ostrożne stosowanie leku ze względu na możliwość zwiększonego wydalania soli (chlorek sodu) z organizmem i/lub zmniejszoną objętość płynu międzykomórkowego. Jeśli jest to możliwe, należy przerwać leczenie diuretykami 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy nie mogą przerwać leczenia diuretykami, terapię lizynoprylem należy rozpocząć od dawki początkowej 5 mg; zaleca się wówczas opiekę lekarza po przyjęciu pierwszej dawki ze względu na możliwość wystąpienia objawowej hipotensji (maksymalne działanie występuje 6 godzin po przyjęciu leku). Należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu. Kolejne dawki lizynoprylu należy dobrać zgodnie z odpowiedzią ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie diuretykami można wznowić.

Dobór dawki u pacjentów z niewydolnością nerek

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny (patrz tabela).

Dostosowanie dawki w niewydolności nerek

* Dawkowanie i/lub częstotliwość przyjmowania należy dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego.

Dawkę leku można zwiększać aż do osiągnięcia kontroli nad ciśnieniem tętniczym lub maksymalnie do 40 mg na dobę.

Zastosowanie u dzieci w wieku 6–16 lat z nadciśnieniem tętniczym

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do 50 kg oraz 5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała 50 kg i więcej. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do maksymalnej dawki 20 mg na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do < 50 kg oraz 40 mg u pacjentów o masie ciała 50 kg i więcej. Dawkowanie przekraczające 0,61 mg/kg (lub przekraczające 40 mg) nie było badane u pacjentów pediatrycznych.

U dzieci z obniżoną funkcją nerek należy rozważyć niższą dawkę początkową lub wydłużony odstęp dawkowania.

Niewydolność serca. Pacjentom z niewydolnością serca należy podawać lizynopryl jako terapię wspomagającą do diuretyków, leków nasercowych lub blokerów kanału wapniowego. Leczenie lizynoprylem można rozpocząć od dawki 2,5 mg raz na dobę, przyjmowanie leku musi odbywać się pod nadzorem lekarza w celu wykrycia wczesnego działania leku na ciśnienie tętnicze.

Dawkę lizynoprylu należy zwiększać:

• o nie więcej niż 10 mg;
• z odstępem nie krótszym niż 2 tygodnie;
• do najwyższej dawki, jaką pacjent toleruje, ale nie więcej niż 35 mg raz na dobę.

Podczas dostosowywania dawki należy uwzględnić kliniczną reakcję konkretnego pacjenta.

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej, np. z nadmiernym wydalaniem soli z lub bez hiponatremii, z hipowolemia lub u pacjentów intensywnie leczonych diuretykami, w miarę możliwości przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem należy skorygować te stany. Należy kontrolować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy krwi.

Ostry zawał mięśnia sercowego. W przypadku wskazań pacjentom należy podać standardową terapię – leki przeciwzakrzepowe, kwas acetylosalicylowy oraz blokery kanału wapniowego. Razem z lekiem Aurolyza można stosować nitroglicerynę dożylnie lub przezskórnie.

Początkowa dawka (pierwsze 3 dni po zawałach)

Leczenie lizynoprylem należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od pierwszego pojawienia się objawów, jednak leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe jest mniejsze niż 100 mm Hg. Pierwsza dawka lizynoprylu wynosi 5 mg (doustnie), następna (po 24 godzinach) – 5 mg, po 48 godzinach – 10 mg, a następnie 10 mg raz na dobę. Pacjentom z niskim ciśnieniem tętniczym skurczowym (120 mm Hg lub niższym) na początku leczenia lub w pierwsze 3 doby po zawałach należy podać niską dawkę lizynoprylu – 2,5 mg doustnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta (patrz tabela).

Pomocnicza dawka

Dawkę pomocniczą ustala się na poziomie 10 mg raz na dobę. Jeśli wystąpi hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe mniejsze lub równe 100 mm Hg), należy podać dobową dawkę pomocniczą 5 mg z czasowym zmniejszeniem do 2,5 mg w razie potrzeby. Leczenie lizynoprylem należy przerwać, jeśli wystąpi stabilna hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg przez więcej niż godzinę).

Leczenie powinno trwać 6 tygodni, po czym należy je przeanalizować. Pacjentom z objawami niewydolności serca należy kontynuować leczenie lizynoprylem.

Powikłania nerek przy cukrzycy. Dla chorych na nadciśnienie tętnicze z cukrzycą typu II i początkową fazą nefropatii dawka lizynoprylu wynosi 10 mg raz na dobę, w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20 mg raz na dobę w celu osiągnięcia optymalnego poziomu ciśnienia rozkurczowego poniżej 90 mm Hg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela).

Pacjenci w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w skuteczności ani w profilu bezpieczeństwa leku w zależności od wieku pacjentów. Do ustalenia dawki początkowej lizynoprylu u chorych w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji nerek należy kierować się danymi z tabeli. Następnie dawkę można zmieniać zgodnie z wartościami ciśnienia tętniczego.

Zastosowanie u pacjentów po przeszczepie nerki

Brak doświadczenia w stosowaniu lizynoprylu u pacjentów po niedawnym przeszczepie nerki. Dlatego leczenie lekiem Aurolyza tym pacjentom nie jest zalecane.

Dzieci.

Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu u dzieci w wieku od 6 lat z nadciśnieniem tętniczym, ale brak doświadczenia w odniesieniu do innych wskazań. Lek Aurolyza nie jest zalecany dzieciom w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze.

Lek Aurolyza nie jest zalecany dzieciom, które nie ukończyły 6. roku życia, ani dzieciom z ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania leku u ludzi są ograniczone.

Objawy: hipotensja tętnicza, szok krążeniowy, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadmierne oddychanie, tachykardia, przyspieszone bicie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

Leczenie: wstrzyknięcie dożylne roztworu fizjologicznego. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i unieść nogi. W razie potrzeby można zastosować podanie angiotensyny II i/lub wstrzyknięcie dożylne katecholamin. Jeśli lek został podany niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu z organizmu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, zastosowanie środków adsorbujących i siarczanu sodu). Lizynopryl może być usuwany z krążenia ogólnoustrojowego za pomocą hemodializy. Stymulator serca jest wskazany przy bradykardii opornej na leczenie. Należy często kontrolować parametry życiowo ważnych narządów, stężenie elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Działania niepożądane.

Podczas leczenia lizynoprylem oraz innymi inhibitorami ACE odnotowywano poniższe działania niepożądane, sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), nieczęsto (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Z udziału układu krwionośnego i chłonnego:

rzadko: obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu;

bardzo rzadko: zahamowanie szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne.

Z udziału układu odpornościowego:

częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe.

Z udziału przemiany materii i odżywiania:

bardzo rzadko: hipoglikemia.

Z udziału układu nerwowego i psychicznego:

często: zawroty głowy, ból głowy;

nieczęsto: nagłe zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości smakowej, zaburzenia snu, halucynacje;

rzadko: dezorientacja, zaburzenia węchu;

częstość nieznana: objawy depresji, omdlenia.

Z udziału układu sercowo-naczyniowego:

często: efekty ortostatyczne (w tym hipotensja tętnicza);

nieczęsto: zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, prawdopodobnie jako powikłania hipotensji tętniczej u pacjentów z wysokim ryzykiem (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), uczucie przyspieszonego bicie serca, tachykardia, zespół Raynauda.

Podczas stosowania lizynoprylu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego możliwe są, szczególnie w pierwszych 24 godzinach, bloki przedsionkowo-komorowe II–III stopnia, ciężka hipotensja tętnicza i/lub zaburzenia funkcji nerek, w pojedynczych przypadkach – wstrząs kardiogenny.

Z udziału układu oddechowego:

często: kaszel;

nieczęsto: katar;

bardzo rzadko: skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergicznego alweolitu/eozynofilowe zapalenie płuc.

Z udziału przewodu pokarmowego:

często: biegunka, wymioty;

nieczęsto: nudności, ból brzucha i zaburzenia trawienia;

rzadko: suchość w ustach;

bardzo rzadko: zapalenie trzustki, angioedema jelitowe, hepatocelularny lub cholestazowy zapalenie wątroby, żółtaczka lub niewydolność wątroby (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z udziału skóry i tkanek podskórnych:

nieczęsto: wysypka, świąd;

rzadko: pokrzywka, łysienie, nadżerwica, nadwrażliwość/angioedema, w tym angioedema twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub strun głosowych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

bardzo rzadko: nadmierna potliwość, pęcherzyca, toksyczny zespół martwicy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, pseudolimfoma skóry.

Zgłaszano o kompleksie objawów, który może obejmować gorączkę, zapalenie naczyń, mięśnioból, ból stawów/bóle stawów/zapalenie stawów, dodatnie przeciwciała antyjądrowe, podwyższenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilię i leukocytozę, wysypkę, nadwrażliwość na światło lub pojawienie się innych objawów dermatologicznych.

Z udziału układu moczowego:

często: zaburzenia funkcji nerek;

rzadko: uremia, ostra niewydolność nerek;

bardzo rzadko: oliguria/anuria.

Z udziału układu endokrynnego:

rzadko: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlecznych:

nieczęsto: impotencja;

rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne:

nieczęsto: zwiększone zmęczenie, osłabienie.

Badania laboratoryjne:

nieczęsto: podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperkaliemia;

rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy, hiponatremia, białkomocz.

Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w wyniku badań klinicznych wskazują, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci z nadciśnieniem tętniczym, a profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest porównywalny z obserwowanym u dorosłych.

Okres ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Tabletki 5 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Tabletki 10 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Tabletki 20 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Limited – Unit III.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Survey no.: 313, 314 – Block I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, Telangana State, 500090, India.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Aurobindo Pharma Ltd, India.

Adres siedziby właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Plot № 2, Maitrivihar, Ameerpet, Hyderabad – 500038, Telangana, India.