Astator 10

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania leku Astator 10

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka zawiera montelukast sodu odpowiadajÄ…cy 10 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokrysztaĹ‚owa, sodowa sol kroskarboksymetelowanej celulozy, aspartam (E 951), aromat wiĹ›niowy, tlenek ÅĽelaza czerwony (E 172), tlenek ÅĽelaza ÅĽĂłĹ‚ty (E 172), steanin magnezu.

Postać leku. Tabletka.

GĹ‚Ăłwne cechy fizykochemiczne: okrÄ…gĹ‚e, dwuwypukĹ‚e tabletki jasnobrÄ…zowe (dopuszczalne sÄ… ÅĽĂłĹ‚to-pomaraĹ„czowe ÅĽyĹ‚ki), z ryflowanÄ… liniÄ… dzielÄ…cÄ… na obu stronach tabletu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane doustnie w chorobach obturacyjnych drĂłg oddechowych. Blokery receptorĂłw leukotrienĂłw.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te ważne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylowych leukotrienów (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka (w tym w miocytach mięśnia gładkiego i makrofagach w drogach oddechowych) oraz w innych komórkach uczestniczących w zapaleniu (w tym eozynofilach i niektórych mieloidalnych komórkach macierzystych). Obecność receptorów CysLT ma znaczenie w patofizjologii astmy oraz kataru alergicznego. W astmie efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują oskrzelowe skurcze, wydzielanie śluzu, zwiększoną przepuszczalność naczyń i wzrost liczby eozynofili. W katarze alergicznym po ekspozycji na alergen CysLT są uwalniane z błony śluzowej nosa w obu fazach (wczesnej i późnej) i objawiają się objawami kataru alergicznego. W badaniach z zastosowaniem CysLT podanych do nosa stwierdzono zwiększenie oporu powietrza przepływającego przez nosowe drogi oddechowe oraz objawy zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest czynną substancją, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorami CysLT1. Montelukast skutecznie blokuje receptory cysteinylowych leukotrienów w drogach oddechowych, co potwierdzono jego zdolnością do hamowania oskrzelowego zwężenia u pacjentów z astmą wywołanego inhalacją LTD4. Nawet niska dawka 5 mg powoduje istotne blokowanie LTD4-indukowanego zwężenia oskrzeli. Montelukast powoduje rozszerzenie oskrzeli w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje oskrzelowe skurcze zarówno we wczesnej, jak i późnej fazie, zmniejszając reakcję na antygeny. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W badaniach stwierdzono, że przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy wydzieliny z oskrzeli) i we krwi obwodowej oraz poprawia kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o 10,4 % i 2,7 %), porannej szczytowej prędkości wydechu (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o 24,5 l/min i 3,3 l/min) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej odpowiednio o –26,1 % i –4,6 %). Poprawa objawów astmy zgłaszanych przez pacjentów (w ciągu dnia i w nocy) była istotnie lepsza niż w grupie placebo.

Badania z udziałem dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla inhalowanego beklometazonu plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z inhalowanym beklometazonem (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie dozujące) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, jednak w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon prowadził do większego średniego efektu terapeutycznego (zmiana (%) wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Niemniej jednak, w porównaniu z beklometazonem, u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (czyli u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego kataru alergicznego u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym katarze alergicznym przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że montelukast w tabletach w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotną statystycznie poprawę średniej dobowej oceny objawów kataru. Średnia dobową ocena objawów kataru to średnia wartość uzyskana w wyniku oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatknięcie nosa, katar, kichanie, swędzenie w nosie) oraz w nocy (średnie zatknięcie nosa po przebudzeniu, trudności z zasypianiem i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia kataru alergicznego przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W trakcie 8-tygodniowego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana porannej PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

Istotne zmniejszenie oskrzelowego skurczu wywołanego wysiłkiem fizycznym (OWF) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do przywrócenia w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie OWF wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do przywrócenia w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po dawkowaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu montelukast jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany. U dorosłych po przyjęciu tabletów w dawce 10 mg na czczo maksymalne stężenie (Cmax) we krwi osiąga się po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność wynosi 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływa na Cmax we krwi ani na biodostępność tabletów. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały wykazane w badaniach przeprowadzonych w grupach, w których tabletki 10 mg przyjmowano niezależnie od spożycia posiłku.

Dla żuczących tabletek 5 mg wartość Cmax u dorosłych osiągana była po 2 godzinach po przyjęciu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % po przyjęciu ze standardową posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 l. W badaniu z zastosowaniem oznaczonego radioizotopem montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. We wszystkich innych tkankach stężenia oznaczonego radioizotopem leku 24 godziny po podaniu dawki były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym we krwi osocza u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wykazano, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 uczestniczą w metabolizmie montelukastu. Na podstawie wyników dalszych badań in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazano, że w stężeniach terapeutycznych montelukast nie hamuje cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po dawce doustnej oznakowanego izotopem montelukastu 86 % wydala się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. Łącznie z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym stopniu nasilenia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z niewydolnością nerek nie były przeprowadzane. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny we krwi osocza. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wspomagające astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą utrzymującą się od łagodnego do średniego stopnia, która nie jest wystarczająco kontrolowana lekami kortykosteroidowymi stosowanymi w formie inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β stosowanych w razie potrzeby. Leczenie objawowe sezonowego nieżytu alergicznego nosa u chorych na astmę oskrzelową.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym.

Ułatwienie objawów sezonowego oraz całorocznego nieżytu alergicznego nosa. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem alergicznym nosa może przewyższać korzyści z zastosowania montelukastu, dlatego montelukast należy stosować jako lek rezerwy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku. Wiek dziecięcy poniżej 15 lat (dla dawki 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Astator 10 można przepisywać razem z innymi lekami stosowanymi w profilaktyce lub długotrwałym leczeniu astmy. W badaniach interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniloestradiol/noretynedron 35/1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbitał stwierdzono obniżenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbitał czy ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych dotyczących interakcji leków, w tym montelukastu i rosiglitazonu (lek znacznikowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8), wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na montelukast. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej na montelukast.

Szczególności stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że Astator 10 do stosowania doustnego nie należy stosować do łagodzenia ostrych napadów astmy. Naleca się kontynuowanie leczenia odpowiednimi lekami wziewnymi stosowanymi w przypadku napadów. W przypadku ostrych napadów należy stosować wziewne β-agonisty o krótkim czasie działania. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji β-agonistami o krótkim czasie działania.

Nie należy nagle zastępować terapii wziewnymi ani doustnymi lekami kortykosteroidowymi lekiem montelukast.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki doustnych kortykosteroidów podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych, takich jak zmiany zachowania, depresja i skłonności samobójcze, u pacjentów wszystkich grup wiekowych przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy mogą być poważne i utrzymywać się, jeśli nie przerwano leczenia. Dlatego należy przerwać stosowanie montelukastu, jeśli wystąpią objawy psychoneurologiczne.

Pacjenci oraz/lub opiekunowie powinni zwracać uwagę na reakcje psychoneurologiczne i powiadamiać lekarza o wszelkich zmianach zachowania.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, obserwowano ogólnoustrojową eozynofilię, czasem towarzyszącą objawom klinicznym zapalenia naczyń, tak zwanego zespołu Churga-Straussa (grudkowatego zapalenia naczyń alergicznego), leczonego za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) wiązano ze zmniejszeniem lub odstawieniem terapii kortykosteroidami. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z wystąpieniem zespołu Churga-Straussa, dlatego lekarzy należy uprzedzić o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego i/lub neuropatii. Pacjenci, u których wystąpiły powyższe objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a ich schemat leczenia należy ponownie ocenić.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Astator 10 zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że 1 tabletka 10 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej dawce fenyloalaniny 1,685 mg.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych dotyczących stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę badanych przypadków, retrospektywne gromadzenie danych w niektórych przypadkach oraz brak porównywalnych grup kontrolnych.

Astator 10 należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka matki.

Astator 10 można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się wpływu montelukastu na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano zawroty głowy lub senność.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować u dorosłych i dzieci od 15. roku życia. Pacjentom z astmą lub z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytą nosa podaje się 1 tabletę 10 mg 1 raz dziennie, wieczorem. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa należy dobrać indywidualnie.

Ogólne zalecenia.

Działanie terapeutyczne leku w odniesieniu do kontroli parametrów astmy trwa przez dobę. Stosowanie leku nie jest związane z przyjmowaniem pokarmu. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie stosowania leku, nawet wtedy, gdy astma jest dobrze kontrolowana, a także podczas zaostrzenia stanu astmatycznego. Nie należy przyjmować leku razem z innymi lekami zawierającymi montelukast.

Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego lub umiarkowanego stopnia lub niewydolnością nerek nie jest wymagane. Brak danych dotyczących dostosowania dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Dawkowanie leku jest takie samo dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Stosowanie leku Astator 10 w zależności od innej terapii astmy. Lek można dodawać do istniejącego leczenia pacjenta.

Leki przeciwwąskościenne (glikokortykosteroidy inhalacyjne)

Astator 10 można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których glikokortykosteroidy inhalacyjne w połączeniu z krótkodziałającymi agonistami β stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają zadowalającej kontroli klinicznej choroby.

Nie należy nagle zastępować glikokortykosteroidów inhalacyjnych lekiem Astator 10 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 15. roku życia. Dzieciom poniżej 15. roku życia należy stosować lek w postaci tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku.

W długotrwałych badaniach u pacjentów z przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę u dorosłych pacjentów przez 22 tygodnie, a w krótkotrwałych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek oraz w trakcie badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku, w tym o przyjmowaniu leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg, dziecko w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zaobserwowano żadnych niepożądanych zjawisk. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany z krwiobiegu za pomocą dializy otrzewnowej czy hemodializy.

Efekty uboczne

Montelukast oceniano w badaniach klinicznych:

• tabletki powlekane o dawce 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;
• tabletki powlekane o dawce 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytą nosa alergicznym w wieku od 15 lat;
• tabletki żuwane o dawce 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione efekty uboczne zgłaszano często (w zakresie ≥ 1/100 do < 1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Okres po wprowadzeniu na rynek

Reakcje niepożądane zgłaszane w okresie po wprowadzeniu na rynek wymieniono według klas układów narządów i przy użyciu specjalnych pojęć w tabeli 2. Częstotliwość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.