Asmont

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Asmont (ASmont)

Skład:

substancja czynna: monteleukast sodu;

1 tabletka zawiera 10,4 mg monteleukastu sodu, co odpowiada 10 mg monteleukastu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, aspartam (E 951), aromat bananowy, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, stearynian magnezu;

powłoka filmowa Opadry yellow 20A33251: hipromeloza, hydroksypropyloceluloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, koloru beżowego, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyloleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to silne eikozanoidy zapalne, wydzielane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinyloleukotrienowymi (CysLT) obecnymi w drogach oddechowych człowieka (w tym w miocytach mięśni gładkich i makrofagach) oraz w innych komórkach zapalnych (w tym w eozynofilach i niektórych komórkach szpiku kostnego). CysLT odgrywają istotną rolę w patofizjologii astmy i alergicznego nieżytu nosa. W astmie efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują oskrzelowy spazm, wydzielanie się wydzieliny, zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych i wzrost liczby eozynofili. W alergicznym nieżycie nosa po ekspozycji na alergen CysLT są uwalniane z błony śluzowej nosa w obu fazach (wczesnej i późnej) i objawiają się objawami alergicznego nieżytu nosa. Przy donosowym podaniu CysLT stwierdzono zwiększenie oporu powietrza przepływającego przez nos i objawy zatoru nosowego.

Montelukast jest substancją czynną, która selektywnie i chemicznie wiąże się z wysokim powinowactwem z receptorami CysLT1. Montelukast skutecznie blokuje receptory cysteinyloleukotrienowe w drogach oddechowych, co potwierdzono jego zdolnością do hamowania wywołanej inhalacją LTD4 bronchokonstrykcji u pacjentów z astmą. Nawet niska dawka 5 mg powoduje istotne zablokowanie wywołanej LTD4 bronchokonstrykcji. Montelukast powoduje rozszerzenie oskrzeli w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzenia oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje oskrzelowy spazm zarówno w wczesnej, jak i późnej fazie, zmniejszając reakcję na antygeny. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci, istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (analiza plwociny) oraz poprawia kliniczne kontrolowanie astmy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu montelukast jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany. U dorosłych po podaniu na czczo tabletek powlekanych warstwą otaczającą w dawce 10 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność wynosi 64%. Spożycie zwykłej diety nie wpływa na Cmax w osoczu ani na biodostępność tabletek powlekanych warstwą otaczającą.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniu z oznakowanym montelukastem przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. We wszystkich innych tkankach stężenia oznakowanego materiału radioizotopowego 24 godziny po podaniu dawki okazały się również minimalne.

Metybolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym osocza u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Badania in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka wykazały, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 biorą udział w metabolizmie montelukastu. Wyniki dalszych badań mikrosom wątroby człowieka in vitro wykazały, że w stężeniach terapeutycznych montelukast nie hamuje cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Clirens montelukastu z osoczu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po dawce doustnej oznakowanego izotopowo montelukastu 86% wydala się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% – z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym fakt ten wskazuje, że jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego i średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest uważana za konieczną.

Po podaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie był obserwowany po podaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie wspomagające przewlekłej astmy oskrzelowej o lekkim i średnim nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana lekami z grupy glikokortykosteroidów do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli objawów astmy krótkodziałającymi agonistami β stosowanymi w razie potrzeby.
• Leczenie objawowe sezonowego nieżytu alergicznego nosa u chorych na astmę oskrzelową.
• Zapobieganie astmie oskrzelowej, w której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.
• Ułatwienie łagodzenia objawów sezonowego i nieżytu alergicznego nosa przez cały rok.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
• Wiek pediatryczny poniżej 15 lat (w dawce 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w zapobieganiu lub długoterminowym leczeniu astmy oskrzelowej. Zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywiera istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniłestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Badania interakcji leków obejmujące montelukast i rozglitazon (lek znacznikowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP 2C8 (np. paklitaksel, roziglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji montelukastu i gemfibrozylu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję systemową na montelukast o 4,4-krotnie. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji z słabszymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem).

Jednoczesne stosowanie montelukastu z itракonazolem (silny inhibitor CYP 3A4) nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej na montelukast.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjentów należy poinformować, że Asmont nie powinien być stosowany w celu łagodzenia ostrych napadów astmy, a także o tym, że powinni zawsze mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłego zastrzyku. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji krótkodziałających agonistów β.

Nie należy nagle zastępować kortykosteroidów wziewnych lub doustnych montelukastem.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszania dawki doustnych leków kortykosteroidowych podczas jednoczesnego przyjmowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych u dorosłych pacjentów, nastolatków i dzieci przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Pacjenci i lekarze powinni brać pod uwagę możliwość wystąpienia reakcji psychoneurologicznych. Lekarze powinni omówić możliwość takich reakcji z pacjentami i/lub ich opiekunami. Pacjentom i/lub opiekunom należy zwrócić uwagę, aby informowali lekarza o wystąpieniu zmian psychoneurologicznych. Lekarze powinni dokładnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją leczenia montelukastem, jeśli takie zdarzenia wystąpią.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwasmaowe, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa (alergicznego zapalenia naczyń typu granulomatoza), którego leczenie polega na stosowaniu kortykosteroidów ogólnoustrojowych. Takie przypadki zazwyczaj, choć nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem doustnych leków kortykosteroidowych. Związek antagonistów receptorów leukotrienowych z rozwojem zespołu Churga-Straussa nie może być ani wykluczony, ani potwierdzony, dlatego lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów płucnych, powikłań sercowo-naczyniowych i/lub neuropatii. Pacjenci, u których rozwinęły się powyższe objawy, powinni poddać się ponownemu badaniu, a ich schemat leczenia należy przeanalizować.

Leczenie montelukastem nie wyklucza konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą zależną od aspiryny.

Lek Asmont zawiera aspartam, pochodną fenyloalaniny, co stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że jedna tabletka leku Asmont 10 mg zawiera 1,5 mg aspartamu.

Środek leczniczy zawiera substancję pomocniczą – manitol, która może wywoływać łagodny efekt przeczyszczający.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Ograniczone informacje dotyczące stosowania montelukastu w okresie ciąży nie wskazują na związek przyczynowo-skutkowy między jego stosowaniem a występowaniem wad wrodzonych (takich jak wady kończyn), o których rzadko zgłaszano na podstawie światowych danych z doświadczenia pogwarancyjnego. Asmont może być stosowany w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Badania na zwierzętach wykazały, że montelukast przenika do mleka matki. Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka kobiet. Asmont może być stosowany w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Jednakże w pojedynczych przypadkach może wystąpić zawroty głowy lub senność, dlatego podczas przyjmowania leku należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie, niezależnie od spożycia posiłków.

Dorośli i dzieci w wieku od 15 lat w celu leczenia astmy lub astmy z towarzyszącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa powinni przyjmować 1 tabletę (10 mg) 1 raz na dobę, wieczorem.

W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa czas przyjmowania leku dobiera się indywidualnie.

Ogólne zalecenia.

Efekt terapeutyczny leku w zakresie kontroli astmy oskrzelowej pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecić kontynuowanie przyjmowania leku nawet po osiągnięciu kontroli astmy oskrzelowej, a także w okresach zaostrzeń astmy. Nie należy przyjmować leku razem z innymi lekami zawierającymi montelukast.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby ciężkiego stopnia.

Dawkowanie leku jest takie samo dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Leczenie montelukastem w zależności od innych metod leczenia astmy oskrzelowej.

Asmont można przepisać jako terapię uzupełniającą do już istniejącego leczenia pacjenta.

Leki przeciwwątrobowe z grupy kortykosteroidów do inhalacji.

Asmont można stosować jako terapię uzupełniającą, gdy kortykosteroidy do inhalacji w połączeniu z krótkodziałającymi agonistami β nie zapewniają wystarczającego kontroli klinicznego choroby.

Nie można nagle zastępować kortykosteroidów do inhalacji lekiem Asmont.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 15 lat. Dzieciom poniżej 15. roku życia należy stosować lek w postaci tabletek żuwanych.

Przedawkowanie.

Podczas długotrwałych badań astmy oskrzelowej przewlekłej montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę u dorosłych pacjentów, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około tydzień, bez wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Objawy. Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania montelukastu. Dotyczyły one dorosłych i dzieci, które przyjęły dawkę przekraczającą 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Otrzymane wyniki badań klinicznych i laboratoryjnych mieściły się w granicach profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Leczenie. Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. Leczenie objawowe. Nie ma antydota. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę otrzewnową lub hemodializę.

Niepożądane działania.

Podczas badań klinicznych donoszono często (≥ 1/100 do < 1/10) o następujących niepożądanych działaniach u pacjentów leczonych montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo:

Układ nerwowy: ból głowy.

Układ pokarmowy: ból brzucha.

Ogólne zaburzenia: pragnienie.

Podczas długotrwałego leczenia różnych grup wiekowych pacjentów profil bezpieczeństwa nie ulegał zmianie.

Niepożądane działania zgłoszone w okresie pogwarancyjnym:

Zakażenia i inwazje: bardzo często – zakażenia górnych dróg oddechowych*.

Układ krwiotwórczy i limfatyczny: rzadko – skłonność do nasilenia krwawień; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Układ odpornościowy: nieczęsto – reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – eozynofilowa infiltracja wątroby.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, lęk, pobudzenie, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, nadaktywność psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżenie§); rzadko – zaburzenia uwagi, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), dysfemia, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Układ nerwowy: nieczęsto – zawroty głowy, osłabienie, parestezje/hipestezyje, drgawki.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – kołatanie serca.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: nieczęsto – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Straussa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), eozynofilia płucna.

Układ pokarmowy: często – biegunka**, nudności**, wymioty**; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie stężenia aminotransferaz surowicy (ALT, AST); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym postać cholesteryczną, hepatocelularną i mieszaną).

Skóra i tkanki podskórne: często – wysypka**; nieczęsto – siniaki, pokrzywka, świąd; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowy, rumień wielopostaciowy.

Układ kostno-szkieletowy i tkanka łączna: nieczęsto – ból stawów, ból mięśni, w tym skurcze mięśni.

Układ moczowy: nieczęsto – enureza u dzieci.

Ogólne zaburzenia: często – gorączka**; nieczęsto – osłabienie/wykańczalność, uczucie dyskomfortu (niedowolność), obrzęk.

Kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000).

* Niepożądane działanie obserwowane z częstością „bardzo często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo w trakcie badań klinicznych.

** Niepożądane działanie obserwowane z częstością „często” zarówno u pacjentów stosujących montelukast, jak i u pacjentów otrzymujących placebo w trakcie badań klinicznych.

§ Kategoria częstości: rzadko.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

7 tablet w blisterze, 4 blistry w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Natur+”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna 113-A.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Tarasa Szewczenki 3.