Asmont

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Asmont (ASmont)

Skład:

substancja czynna: montelukastu sodu;

1 tabletka zawiera 4,2 mg montelukastu sodu, co odpowiada 4 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sodowa sól kroskarboksylocelulozy, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, tlenek żelaza czerwony (E 172), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żuwane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki różowego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym, z zaokrąglonymi krawędziami*. Powierzchnia tabletek zawiera odbitą cyfrę „4” po jednej stronie, a druga strona jest gładka.

* Dopuszczalne są drobne wtrącenia, spowodowane technologią wytwarzania.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienów. Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteiniowe leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi prozapalnymi eikozanoidami, wydzielanymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteiniowych leukotrienów (CysLT), znajdującymi się w drogach oddechowych człowieka, wywołując reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast jest substancją czynną, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorami CysLT1. Montelukast skutecznie blokuje receptory cysteiniowych leukotrienów w drogach oddechowych, co potwierdzono jego zdolnością do hamowania skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą wywołanego inhalacją LTD4. Nawet niska dawka 5 mg skutecznie blokuje LTD4-indukowany skurcz oskrzeli. Montelukast wywołuje rozszerzenie oskrzeli w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje skurcz oskrzeli zarówno w wczesnej, jak i późnej fazie, zmniejszając reakcję na alergeny. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci, istotnie zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (analiza plwociny) oraz poprawia kliniczne kontrolowanie astmy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu montelukast jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany. Po podaniu doustnym na czczo żuczących tabletek w dawce 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach od podania leku. Średnia biodostępność doustna wynosiła 73% i zmniejszała się do 63% przy podawaniu z posiłkiem. Średnia wartość Cmax była o 66% wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po podaniu tabletek 10 mg.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniu z zastosowaniem znakowanego montelukastu przechodzenie przez barierę krew-mózg było minimalne. We wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego materiału radioizotopowego 24 godziny po podaniu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z terapeutycznymi dawkami stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu krwi u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątrobowych człowieka wykazano, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 uczestniczą w metabolizmie montelukastu. W terapeutycznych stężeniach montelukast nie hamuje tych cytochromów. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po dawce doustnej znakowanego izotopem montelukastu 86% wydala się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. Łącznie z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego i średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących charakterystyki farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Badania u pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest uważana za konieczną.

Po podaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Ten efekt nie występował po podawaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Badania farmakokinetyczne montelukastu wykazały, że profile stężenia żuczących tabletek 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat są analogiczne do profilu stężenia tabletek otoczonych powłoką 10 mg u dorosłych. Żuczące tabletki 4 mg należy stosować u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Dzieci w wieku od 2 do 5 lat:

• jako leczenie wspomagające u dzieci z przewlekłą astmą lekką lub umiarkowaną, która nie jest wystarczająco kontrolowana lekami kortykosteroidowymi do inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej objawów astmy przy użyciu agonistów β o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby;
• jako alternatywne leczenie w dawkach niskich kortykosteroidów do inhalacji u pacjentów z przewlekłą astmą lekką, u których w wywiadzie nie stwierdzono ostatnio ciężkich napadów astmy wymagających podania kortykosteroidów doustnych, a także u pacjentów, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów do inhalacji;
• zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest osłabienie skurczu oskrzeli wywołane wysiłkiem fizycznym;
• łagodzenie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w zapobieganiu lub długotrwałym leczeniu astmy. Zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywiera istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynilowy estradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów jednoczesnie przyjmujących fenobarbitale, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizuje się za pośrednictwem CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie w odniesieniu do dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednoczesnie z induktorami CYP3A4, 2C8 i 2C9, np. fenytoiną, fenobarbitalą, ryfampycyną.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Badania interakcji leków obejmujące montelukast i rozysglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast in vivo nie jest inhibitorem CYP 2C8. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP 2C8 (np. paklitaksel, rozysglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badania klinicznego interakcji leków między montelukastem a gemfibrozylem (inhibitorem CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększał ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z słabszymi inhibitorami CYP2C8 (np. trimetoprim).

Jednoczesne stosowanie montelukastu z itракonazolem (silny inhibitor CYP 3A4) nie prowadziło do istotnego wzrostu ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że Asmont nie powinien być stosowany do łagodzenia ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek do natychmiastowego działania. W przypadku ostrego napadu należy zastosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej liczby inhalacji krótkodziałających β-agonistów niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych do inhalacji lub doustnych lekiem montelukast.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszania dawki doustnych leków kortykosteroidowych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Donoszono o występowaniu zaburzeń psychoneurologicznych u dorosłych pacjentów, nastolatków i dzieci przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni brać pod uwagę możliwość wystąpienia zaburzeń psychoneurologicznych. Lekarze powinni omówić możliwość wystąpienia takich zjawisk z pacjentami i/lub ich opiekunami. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, aby informowali lekarza o wystąpieniu zmian psychoneurologicznych. Lekarze powinni dokładnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją leczenia montelukastem, jeśli takie zjawiska wystąpiły.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwasztmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Strauss (alergiczny angioitis granulomatous), leczony lekami kortykosteroidowymi ogólnoustrojowymi. Takie przypadki zazwyczaj, choć nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem doustnych leków kortykosteroidowych. Związku antagonistów receptora leukotrienowego z rozwojem zespołu Churga-Strauss nie można ani wykluczyć, ani potwierdzić, dlatego lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek zapalnych naczyń, nasilenia objawów płucnych, powikłań sercowo-naczyniowych i/lub neuropatii. Pacjenci, u których pojawiły się powyższe objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a ich schemat leczenia należy przejrzeć.

Leczenie montelukastem nie wyklucza konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą zależną od aspiryny.

Tabletki żuwane Asmont zawierają aspartam – pochodną fenyloalaniny, która stanowi zagrożenie dla osób z fenyloketonurią. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że jedna tabletka leku Asmont 4 mg zawiera 0,6 mg aspartamu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/porodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywne zbieranie danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Lek Asmont można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast/metabolity wydzielają się w mleku matki.

Lek Asmont można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano przypadki senności lub zawrotów głowy, dlatego podczas przyjmowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych. Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oskrzelową i alergicznym nieżytem nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 tabletę żującą 4 mg 1 raz na dobę. Aby złagodzić objawy alergicznego nieżytu nosa, czas przyjmowania leku należy dobrać indywidualnie.

W leczeniu astmy oskrzelowej dawka dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat wynosi 1 tabletę żującą (4 mg) 1 raz na dobę, wieczorem, 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w tej grupie wiekowej. Lek Asmont w postaci tabletek żujących 4 mg nie jest zalecany dzieciom w wieku do 2 lat.

Ogólne zalecenia.

Efekt terapeutyczny leku na wskaźniki kontroli astmy oskrzelowej pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku Asmont nawet po osiągnięciu kontroli astmy oskrzelowej, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby o ciężkim stopniu nasilenia.

Dawkowanie leku jest takie samo dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji w przypadku lekkiej astmy przewlekłej.

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia pacjentom z umiarkowaną astmą oskrzelową przewlekłą. Decyzja o stosowaniu montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z lekką astmą przewlekłą może być podjęta wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły ciężkie napady astmy wymagające przyjmowania kortykosteroidów doustnych, a także u pacjentów, którzy wykazali niemożność stosowania kortykosteroidów do inhalacji.

Lekką astmę przewlekłą określa się jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz na dobę, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, oraz prawidłową funkcję płuc w okresach między epizodami.

Jeśli w ciągu 1 miesiąca leczenia montelukastem nie osiągnięto zadowalającej kontroli astmy, należy ocenić potrzebę terapii przeciwwąskoświergotowej dodatkowej lub innej, zgodnie z krokową systematyką leczenia astmy oskrzelowej. Pacjentów należy okresowo badać w celu oceny kontroli astmy.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Lek Asmont jest zalecany pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania skurczowi oskrzeli wywołanemu wysiłkiem fizycznym, który może być głównym objawem astmy przewlekłej wymagającej stosowania kortykosteroidów do inhalacji. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto zadowalającej odpowiedzi, należy rozważyć terapię dodatkową lub inną.

Stosowanie montelukastu w zależności od innego leczenia astmy.

Jeśli leczenie montelukastem stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie można nagle zastąpić kortykosteroidów do inhalacji montelukastem.

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 2 do 5 lat.

Przedawkowanie.

W długotrwałych badaniach przewlekłej astmy oskrzelowej montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym, a w krótkotrwałych badaniach – do 900 mg/dobę przez około tydzień, przy czym nie wystąpiły reakcje niepożądane klinicznie istotne.

Objawy. Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania montelukastu. Dotyczyły one dorosłych i dzieci, które przyjęły dawkę przekraczającą 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane wyniki badań klinicznych i laboratoryjnych były zgodne z profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczną.

Leczenie. Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. Leczenie jest objawowe. Nie ma antydoty. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę opornicową lub hemodializę.

Reakcje niepożądane.

Podczas badań klinicznych donoszono często (od ≥ 1/100 do < 1/10) o poniższych reakcjach niepożądanych u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo:

Układ nerwowy: ból głowy.

Układ pokarmowy: ból brzucha.

Ogólne zaburzenia: pragnienie.

Podczas długotrwałego leczenia w badaniach klinicznych u różnych grup wiekowych profil bezpieczeństwa nie ulegał zmianie.

Reakcje niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym:

Zakażenia i inwazje: bardzo często – zakażenia górnych dróg oddechowych*.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: rzadko – skłonność do nasilonego krwawienia; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Układ odpornościowy: nieczęsto – reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – infiltracja wątroby eozynofilami.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, niepokój, agitacja, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, nadaktywność psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżenie ciała§); rzadko – zaburzenia koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), dysfemia, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Układ nerwowy: nieczęsto – zawroty głowy, osłabienie, parestezje/hipestezje, drgawki.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – kołatanie serca.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: nieczęsto – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Strauss’a (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), eozynofilia płucna.

Układ pokarmowy: często – biegunka**, nudności**, wymioty**; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie stężenia aminotransferaz surowicy (ALT, AST); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym postać cholestatyczną, hepatocelularną i mieszaną).

Skóra i tkanki podskórne: często – wysypka**; nieczęsto – siniaki, pokrzywka, swędzenie; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowy, rumień wielopostaciowy.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: nieczęsto – ból stawów, ból mięśni, w tym skurcze mięśni.

Układ moczowy: nieczęsto – enureza u dzieci.

Ogólne zaburzenia: często – gorączka**; nieczęsto – osłabienie/wykańczanie, uczucie dyskomfortu (niedobytu), obrzęk.

Kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000).

* Reakcja niepożądana obserwowana z częstością „bardzo często” u pacjentów stosujących montelukast, jak również u pacjentów otrzymujących placebo podczas badań klinicznych.

** Reakcja niepożądana obserwowana z częstością „często” u pacjentów stosujących montelukast, jak również u pacjentów otrzymujących placebo podczas badań klinicznych.

§ Kategoria częstości: rzadko.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze; po 4 blistry w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Natur+”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpień, ul. Centralna 113-A.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpień, ul. Tarasa Szewczenki 3.