Asitalox

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Asitalox

Skład:

substancja czynna: escitalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu oxalas odpowiadający 10 mg lub 20 mg escytalopramu;

substancje pomocnicze: celuloza mikryształyczna sylikatowana, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, butylohydroksytoluen (E 321), butylohydroksyanizol (E 320), celuloza mikryształyczna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnewa, hydroksypropyloceluloza (hypromeloza), makrogol 400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 10 mg: białe lub prawie białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „F” z jednej strony i „54” z drugiej strony oraz z głęboką rysą podziału pomiędzy „5” i „4”;

tabletki 20 mg: białe lub prawie białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „F” z jednej strony i „56” z drugiej strony oraz z głęboką rysą podziału pomiędzy „5” i „6”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z allosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tej okolicy jest 1000 razy niższa.

Escytalopram nie wiąże się wcale lub wykazuje bardzo słabe powinności do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotonergicznych 5-HT1A, 5-HT2, dopaminergicznych D1 i D2, α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, cholinergicznych muskarynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptora opioidowego.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać efekty farmakologiczne i kliniczne escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Friderici) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu potwierdzającym skuteczność utrzymującą, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitej liczby punktów w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zakwalifikowanych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo okresu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Tak jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Objętość pozorna rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biortransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwy jest proces utlenienia azotu z powstaniem metabolitu w postaci N-tlenku. Zarówno związek wyjściowy, jak i metabolity są częściowo wydalaniane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego stanowią zwykle odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biortransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego zachodzi za pośrednictwem cytochromu CYP2C19. Możliwy jest niewielki udział izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja

Okres półtrwania (t1/2) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym podaniu wynosi około 0,6 l/min. Głównym metabolitom przypisuje się dłuższy t1/2. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (droga metaboliczna) i nerki. Większość dawki wydala się z moczem w postaci metabolitów.

Liniowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stacjonarne, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po podaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów.

Ekspozycja systemowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o łagodnym lub średnim stopniu nasilenia (klasy A i B wg skali Child-Pugh) t1/2 był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy t1/2 oraz nieco większą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej funkcji metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci o normalnej funkcji CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, społecznych zaburzeń lękowych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub inne składniki preparatu.

Jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, niereversyjnymi inhibitorem monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotonergicznego z agitacją, drgawkami, hipertermią itd. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Kombinacja escytalopramu z odwracalnymi IMA typu A (np. moklobemidem) lub odwracalnym nieselektywnym IMA linezolidem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem interwału QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego interwału QT.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami, które wydłużają interwał QT, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje

Niezwyrodniałe niereversyjne IMA

Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z nieselektywnym nierewersyjnym IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMA (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergiczny (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z nieselektywnymi nierewersyjnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po upływie 14 dni od odstawienia nierewersyjnego IMA. Leczenie nieselektywnymi nierewersyjnymi IMA należy rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 7 dni od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny selektywny IMA typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego kombinacja escytalopramu z IMA typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy początkowo stosować minimalne dawki zalecane z intensywnym monitorowaniem klinicznym.

Odwracalny nieselektywny IMA (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO i nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących escytalopram. Jeśli kombinacja okaże się konieczna, należy ją stosować w minimalnych dawkach i pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny selektywny IMA typu B (selegilina)

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny IMA typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego. Selegilinę w dawkach do 10 mg/dobę włącznie stosowano bezpiecznie jednocześnie z racemicznym cytalopramem.

Wydlużenie interwału QT

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QT. Nie można wykluczyć efektu addytywnego escytalopramu i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi interwał QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, szczególnie galofantyna), niektóre leki przeciwhistaminowe (np. astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna) jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, np. z opioidami (w tym tramadolem) i tryptanami (w tym sumatryptanem) może prowadzić do zespołu serotonergicznego.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflokwin, bupropion i tramadol).

Lit, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy wspólnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zwirowój)

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwirowój może prowadzić do zwiększenia częstości efektów niepożądanych.

Antykoagulants

Możliwa jest zmiana działania leków przeciwkrzepliwych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne leki przeciwkrzepliwe, należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednak, podobnie jak w przypadku stosowania leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ te stany zwiększają ryzyko złośliwych arytmii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać pewien udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu), sądząc po wszystkim, jest częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu w dawce 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny w dawce 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadzi do umiarkowanego (około 70%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy łączeniu escytalopramu z cytydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cytydyną należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Zmniejszenie dawki escytalopramu może być konieczne w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są metabolizowane głównie przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainid, propafenon i metoprolol (w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi antydepresantami jak desypramina, klozapina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Korekta dawki może być konieczna.

Kombinacja z desypraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężeń tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

Badania in vitro wykazały, że escytalopram może również powodować słabe hamowanie CYP2C19. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności.

Poniższe środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej SSRI.

Paradoksalne niepokoje

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi mogą doświadczać nasilenia objawów lęku. Ten paradoksalny efekt zwykle ustępuje w ciągu 2 tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskiej dawki początkowej (zob. sekcję „Sposób stosowania i dawki”).

Drżenie mięśniowe

W przypadku wystąpienia u pacjenta pierwszego napadu drgawek lub nasilenia napadów (u pacjentów z rozpoznaną padaczką) należy przerwać stosowanie escytalopramu. Leki SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą kontrolę stanu zdrowia.

Mania

Leki SSRI należy stosować z ostrożnością u chorych z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy natychmiast przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach poprawy.

Inne stany psychiatryczne, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej kontroli w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególnie ważne jest ścisłe monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania objawów pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o potrzebie natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie SSRI/SNRIs (selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny) wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność pozostania w bezruchu. Stan ten najprawdopodobniej występuje w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne stosowanie leków powodujących hiponatremię).

Krwawienia

Zgłaszano przypadki krwawień skórnych, siniaków i purpury podczas stosowania SSRI. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwpakowującymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenytozyny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z tendencją do krwawień.

SSRI/SNRIs mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (zob. sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Efekty niepożądane”).

Elektrowstrząsoterapia (EWT)

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i EWT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Łączenie escytalopramu i inhibitorów MAO typu A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonergicznie, takimi jak trypatany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano przypadki zespołu serotoniny w rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi. Należy ostrożnie stosować escytalopram jednoczesnie z lekami działającymi serotonergicznie. Pojawienie się objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI i lek serotonergiczny oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwrotnik

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwrotnik może prowadzić do zwiększenia częstości efektów niepożądanych (zob. sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłym, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje po zakończeniu leczenia występowały u około 25% pacjentów leczonych escytalopramem i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości stosowania, dawki i tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierna potliwość, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęściej występującymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, u niektórych pacjentów mogą być bardziej nasilone.

Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, ale bardzo rzadko zgłaszano takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę.

Zazwyczaj objawy te ustępują bez leczenia w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (zob. sekcję „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji seksualnej

SSRI/SNRIs mogą powodować objawy zaburzeń funkcji seksualnej (zob. sekcję „Efekty niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRIs.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne, pacjentom z chorobą niedokrwienną serca zaleca się stosowanie leku z ostrożnością.

Wydlęganie interwału QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie interwału QT. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT i arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub istniejącym wydłużeniem interwału QT oraz z innymi chorobami serca (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Efekty niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Pacjentom z wyraźną bradykardią, niedawnym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną niewydolnością serca zaleca się stosowanie leku z ostrożnością.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko arytmii złośliwych i należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z ustabilizowanymi chorobami serca przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić EKG.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii serca podczas leczenia escytalopramem należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zamkniętokątowa jaskra

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, powodując midriazę. Ten midriatyczny efekt może zwęzić kąt komory przedniej oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej stosowali lek. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SNRIs w późnych stadiach ciąży, mogą wystąpić następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać zarówno z nadmiernej aktywności serotonergicznej, jak i być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotnie) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI/SNRIs w ciągu miesiąca przed porodem (zob. sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Efekty niepożądane”).

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią w czasie leczenia nie jest zalecane.

Plodność

Dane badań na zwierzętach wykazały, że niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne ani psychomotoryczne, każdy lek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do rozważnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Epizod depresyjny większy

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po zniknięciu objawów należy kontynuować leczenie przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia lękowe, z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg (stosować w odpowiedniej dawce) na dobę, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg na dobę. Dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń lękowych osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. Utrata objawów zwykle następuje po 2–4 tygodniach leczenia. Następnie dawkę, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnie 20 mg dziennie.

Zaburzenie lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, w celu umocnienia efektu zaleca się leczenie przez 12 tygodni. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenie lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowana terminologia diagnostyczna określonego zaburzenia, której nie należy mylić z nadmierną nieśmiałością. Farmakoterapia jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie istotnie utrudnia działalność zawodową i społeczną.

Miejsce tego leczenia nie było oceniane w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną. Farmakoterapia stanowi część ogólnej strategii terapeutycznej.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Badano długotrwałe leczenie przez co najmniej 6 miesięcy w dawce 20 mg/dobę. Należy regularnie oceniać korzyści z leczenia oraz dawkowanie leku.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite zniknięcie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub dłużej.

Należy regularnie oceniać korzyści z leczenia oraz dawkowanie leku.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Skuteczność escytalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych nie była badana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Escytalopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży do 18 roku życia.

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa przez pierwsze 2 tygodnie leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. U pacjentów z istotnie obniżoną funkcją wątroby zaleca się ostrożność oraz szczególnie staranne dozowanie.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa przez pierwsze 2 tygodnie leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Przerywanie leczenia

Należy unikać nagłego przerywania stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, należy rozważyć możliwość przywrócenia wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Sposób stosowania

Lek stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dzieci.

Antydepresanty są przeciwwskazane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w trakcie badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z powodów klinicznych podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków było spowodowanych jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie escytalopramu w ilości 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to przede wszystkim objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja tętnicza, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Należy zapewnić odpowiednie funkcjonowanie układu oddechowego i adekwatną oxygenację. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życiowych, wraz z leczeniem objawowym i wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmiami, u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki wydłużające odcinek QT, oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje najczęściej występują w 1. lub 2. tygodniu leczenia, a ich częstość oraz nasilenie zazwyczaj stopniowo zmniejszają się w trakcie dalszej terapii.

Niepożądane reakcje znane dla leków z grupy SSRI oraz dla escytalopramu, obserwowane podczas badań placebo-kontrolowanych i w trakcie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100, <1/10), rzadkie (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadkie (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego przerwaniu.

2 Takie przypadki są znane dla środków całej klasy SSRI.

⃰ Ten objaw został zarejestrowany dla klasy terapeutycznej SSRI/SSRI-N (patrz sekcje «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania» oraz «Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią»).

Wydłużenie interwału QT

O przypadkach wydłużenia interwału QT oraz arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, zgłaszano w okresie pogromadzania danych po rejestracji, głównie u pacjentek płci żeńskiej z hipokaliemią lub wcześniejszym wydłużeniem interwału QT albo inną chorobą serca (patrz sekcje «Przeciwwskazania», «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji», «Przedawkowanie» oraz «Farmakodynamika»).

Efekty klasy

Badania epidemiologiczne, głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększony ryzyko złamania kości podczas stosowania SSRI i trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do objawów odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak mogą być ciężkie i/lub trwałe u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje «Sposób stosowania i dawki», «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg: po 7 tabletek w blistrze, 4 blistry w pudełku kartonowym.

Tabletki 20 mg: po 7 tabletek w blistrze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Aurorbindo Pharma Limited – Oddział III / Aurobindo Pharma Limited – Unit III.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sarvey nr 313, 314 – Bloki I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, stan Telangana, 500090, Indie / Survey no.: 313, 314 – Block I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, Telangana State, 500090, India.

Wniosek składający.

Aurorbindo Pharma Ltd, Indie / Aurobindo Pharma Ltd, India.

Adres wnioskodawcy.

Działka nr 2, Maitrivihar, Ameerpet, Hyderabad – 500038, stan Telangana, Indie / Plot №2, Maitrivihar, Ameerpet, Hyderabad – 500038, Telangana, India.