Artima

INSTRUKCJA dotycz¹ca zastosowania leku Artima

Sk³ad:

ampu³ka A

substancja czynna: siarczan glukozaminy sodu chlorku;

1 ml roztworu zawiera siarczan glukozaminy sodu chlorku 251,25 mg, co odpowiada siarczanowi glukozaminy — 200 mg, chlorkowi sodu — 51,25 mg;

substancje pomocnicze: chlorek lidokainy, 1 M roztwór kwasu siarkowego, woda do wstrzykiwañ;

ampu³ka B (rozpuszczalnik)

substancje pomocnicze: diethanolamina, woda do wstrzykiwañ.

Postaæ farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: ampu³ka A z przeœwietlnego szk³a barwionego zawiera przeœwietln¹ ciecz bezbarwn¹ lub od œwietle ¿ó³tej do œwietle br¹zowej;

ampu³ka B (rozpuszczalnik) z przeœwietlnego szk³a bezbarwnego zawiera przeœwietln¹ ciecz bezbarwn¹;

ampu³ka A + B (roztwór do wstrzykiwañ): przeœwietlny roztwór bezbarwny lub od œwietle ¿ó³tego do œwietle br¹zowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe œrodki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Kod ATX M01A X05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną jest siarczan glukozaminy, który jest solą aminomonosacharydu glukozaminy. Glukozamina występuje fizjologicznie w organizmie człowieka i w połączeniu z siarczanami wykorzystywana jest do biosyntezy kwasu hialuronowego, cieczy stawowej oraz glikozaminoglikanów substancji podstawowej chrząstki stawowej.

Mechanizm działania siarczanu glukozaminy polega zatem na stymulacji syntezy glikozaminoglikanów, a tym samym proteoglikanów stawowych. Ponadto glukozamina wykazuje działanie przeciwzapalne i hamuje procesy niszczenia chrząstki stawowej, głównie dzięki własnym właściwościom metabolicznym oraz zdolności hamowania aktywności interleukiny 1 (IL-1), co z jednej strony wpływa na objawy osteoarthrytu, a z drugiej może opóźniać uszkodzenia strukturalne stawów, co potwierdzają dane z długoterminowych badań klinicznych.

Wstępne badania in vitro i in vivo wykazały, że egzogenne podanie siarczanu glukozaminy stymuluje biosyntezę proteoglikanów, która jest niedostateczna w przebiegu osteoarthrytu, sprzyja wiązaniu jonów siarki podczas syntezy glikozaminoglikanów i poprawia odżywianie chrząstki stawowej.

Kolejne badania wykazały, że siarczan glukozaminy hamuje syntezę substancji niszczących tkanki, takich jak rodniki ponadtlenkowe, a także aktywność enzymów lizosomalnych oraz enzymów zdolnych do niszczenia tkanki chrząstki stawowej, takich jak kolagenazy i fosfolipazy A2. Działanie to wykazuje umiarkowany efekt przeciwzapalny obserwowany w modelach doświadczalnych na zwierzętach in vivo, w tym w niektórych przypadkach eksperymentalnego osteoarthrytu, bez jednoczesnego hamowania cyklooksygenaz, w przeciwieństwie do działania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Późniejsze badania wykazały, że większość powyższych efektów metabolicznych i przeciwzapalnych może być związana z hamowaniem transdukcji wewnątrzkomunikacyjnego sygnału stymulacji IL-1, jednego z cytokin zaangażowanych w patogenezę osteoarthrytu, co prowadzi do dalszego hamowania transkrypcji genów indukowanej przez cytokiny. Siarczan glukozaminy, przy stężeniach w osoczu i cieczy stawowej obserwowanych u pacjentów z osteoarthrytem, może rzeczywiście hamować indukowaną przez IL-1 ekspresję genów szeregu enzymów prozapalnych w tkankach stawowych, a także enzymów prowadzących do degeneracji chrząstki, takich jak niektóre metaloproteazy, w tym agrekanazy. Ostateczna rola jonów siarki w wymienionych właściwościach farmakodynamicznych glukozaminy nie została jeszcze jednoznacznie ustalona.

Wszystkie powyższe właściwości korzystnie wpływają na procesy zwyrodnieniowe w chrząstkach, które stanowią podstawę patogenezy osteoarthrytu, a także na obraz kliniczny choroby.

Badania krótkoterminowe i średniej długości trwania wykazały, że skuteczność siarczanu glukozaminy wobec objawów osteoarthrytu staje się widoczna już po 2–3 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Z drugiej strony, skuteczność leczenia siarczanem glukozaminy wobec objawów, w porównaniu do zwykłych środków przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jest optymalna po 6-miesięcznym ciągłym stosowaniu lub po 3-miesięcznym cyklu leczenia z wyraźnym efektem późnym trwającym 2 miesiące po odstawieniu leku.

Wyniki badań klinicznych trwających 3 lata z codziennym, ciągłym leczeniem wskazują na stopniowe zwiększanie skuteczności, zarówno w zakresie objawów, jak i spowolnienia uszkodzeń strukturalnych stawów potwierdzonych rentgenologicznie.

Siarczan glukozaminy wykazał dobrą tolerancję. Nie zaobserwowano istotnego wpływu siarczanu glukozaminy na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, autonomiczny ani ośrodkowy układ nerwowy.

Farmakokinetyka.

Badania prowadzone u ludzi oraz na zwierzętach wykazały, że po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonej glukozaminy radioaktywne elementy są szybko i niemal całkowicie wchłaniane na poziomie systemowym. U człowieka wchłania się około 90% oznaczonej radioaktywnie dawki leku. Bezpośrednia biodostępność glukozaminy u szczurów po doustnym podaniu siarczanu glukozaminy wyniosła 26% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Bezpośrednia biodostępność u człowieka nie jest znana, ale zgodnie z obliczeniami alometrycznymi odpowiada tej obserwowanej u szczurów, czyli wynosi od 20% do 30%.

U zdrowych ochotników po wielokrotnym przyjmowaniu doustnym siarczanu glukozaminy w dawce 1500 mg na dobę maksymalna stężenie równowagowe w osoczu (Cmax,ss) wynosiło 1602 ± 425 ng/ml (8,9 µM). Takie stężenie osiągane było po 1,5–4 godz. (mediana — 3 godz.) po podaniu (tmax). W stanie równowagi wskaźnik AUC stężeń osoczowych w funkcji czasu wyniósł 14564 ± 4138 ng×godz./ml. Takie parametry uzyskano przy stosowaniu leku na czczo, dlatego nie wiadomo, czy przyjmowanie pokarmu może istotnie wpływać na wchłanianie leku.

Po doustnym przyjęciu, po wchłonięciu glukozamina rozprowadza się głównie w przestrzeni pozanaczyniowej (w tym w cieczy stawowej), a objętość rozprowadzenia jest około 37 razy większa niż całkowita ilość wody w organizmie człowieka. Nie stwierdzono wiązania glukozaminy z białkami osocza.

Profil metabolizmu glukozaminy nie był badany, ponieważ lek ten, będąc naturalną substancją występującą w organizmie człowieka, wykorzystywany jest do biosyntezy niektórych składników chrząstki stawowej.

Ustalono jedynie okres półtrwania eliminacyjny glukozaminy z osocza krwi człowieka na podstawie badań poziomów glukozaminy w osoczu mierzonych przez 48 godz. po doustnym przyjęciu leku. Obliczona wartość wyniosła około 15 godz.

Po doustnym podaniu 14C-oznaczonej glukozaminy wydalanie oznaczonych radioaktywnie elementów z moczem u człowieka wyniosło 10 ± 9% podanej dawki, podczas gdy wydalanie z kałem wyniosło 11,3 ± 0,1%. Poziom wydalania niezmienionej glukozaminy z moczem u człowieka po doustnym podaniu był średnio niski (około 1% podanej dawki). Wyniki te wskazują, że nerki nie odgrywają istotnej roli w wydalaniu glukozaminy oraz jej metabolitów lub produktów rozpadu.

Po wielokrotnym stosowaniu w dawkach 750–1500 mg raz na dobę farmakokinetyka glukozaminy była liniowa, natomiast przy dawce 3000 mg stężenia glukozaminy w osoczu krwi były niższe niż oczekiwane przy zwiększonej dawce. Farmakokinetyka glukozaminy w stanie równowagi nie zależała od czasu, nie wskazywała na kumulację ani zmniejszenie biodostępności w porównaniu z profilem farmakokinetycznym obserwowanym po jednorazowym podaniu.

Farmakokinetyka glukozaminy u mężczyzn i kobiet jest analogiczna, nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce między zdrowymi ochotnikami a pacjentami z osteoarthrytem kolan. U ostatnich średnie stężenie w osoczu krwi po 3 godz. od przyjęcia ostatniej dawki 1500 mg przy wielokrotnym stosowaniu raz na dobę wynosiło 7,2 µM i było podobne do stwierdzonego u zdrowych ochotników, podczas gdy średnie stężenie w cieczy stawowej było niższe tylko o 25% i również znajdowało się w zakresie 10 µM. Farmakokinetyka glukozaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie była badana, jednak ze względu na profil bezpieczeństwa leku oraz niewielki udział nerek w eliminacji glukozaminy, nie przewiduje się obniżania dawki dla tych grup chorych.

Stężenia równowagowe glukozaminy w osoczu i cieczy stawowej po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę w dawce 1500 mg mieszczą się w granicach 10 μM i odpowiadają stężeniom, dla których w badaniach modeli doświadczalnych in vitro wykazano aktywność farmakologiczną, co potwierdza mechanizm działania i efekt kliniczny leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do złagodzenia objawów lekkiego i umiarkowanego osteoarthryty kolana.

Przeciwwskazania.

Indywidualna nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych, skłonność do krwawień.

Nie należy stosować leku Artima pacjentom z alergią na mięczaki, ponieważ substancję czynną otrzymuje się z ich pancerzy. Pacjenci tacy są bardziej narażeni na rozwój reakcji alergicznych na glukozaminie, co może nasilić objawy choroby.

Do formy do wstrzykiwań wchodzi substancja pomocnicza lidokaina, która ma następujące przeciwwskazania: szok kardiogenny, wyrażona hipotensja tętnicza, ostra niewydolność serca, ciężkie formy przewlekłej niewydolności serca, obniżona funkcja lewej komory, choroby przewodnictwa serca, blok przedsionkowo-komorowy (AV) II–III stopnia, ciężka bradykardia, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół Wolffa — Parkinsona — White’a, zespół Adama — Stockesa, drgawki w wywiadzie spowodowane stosowaniem lidokainy, zespół słabości węzła zatokowego, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hipowolemia, miastenia, infekcje w miejscu iniekcji, nadwrażliwość na lidokainę oraz podwyższona wrażliwość na inne anestetyki typu amidowego (z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia reakcji krzyżowych nadwrażliwości).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać mieszania zawartości ampułek leku z innymi lekami do wstrzykiwań.

Nie przeprowadzono specyficznych badań nad interakcjami lekowymi. Jednak biorąc pod uwagę właściwości fizyko-chemiczne i farmakokinetyczne siarczanu glukozaminy, można założyć niski potencjał interakcji. Ponadto stwierdzono, że siarczan glukozaminy nie powoduje ani hamowania, ani zwiększenia aktywności głównych enzymów CYP450 człowieka.

Lek praktycznie nie konkuruje o mechanizmy absorpcji, po absorpcji nie wiąże się z białkami osocza, a jego metabolizm odbywa się poprzez włączenie jako substancji endogennej do proteoglikanów lub rozkład bez udziału enzymów układu cytochromu, wskutek czego mało prawdopodobna jest jego interakcja z innymi lekami.

Dane dotyczące możliwych interakcji leków z glukozaminą są ograniczone, jednak zaobserwowano zwiększenie wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) przy stosowaniu antagonistów doustnej witaminy K. Dlatego u pacjentów otrzymujących antykoagulancy doustne należy dokładnie obserwować podczas rozpoczęcia lub zakończenia terapii glukozaminą. Stosowanie wspomagające glukozaminą może nasilić absorpcję i tym samym stężenie tetracyklin we krwi. Jednak znaczenie kliniczne tej interakcji jest prawdopodobnie ograniczone.

Lek jest kompatybilny z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i glikokortykosteroidami.

Do formy do wstrzykiwań wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Cymetydyna, petydyna, bupiwakaina, propranolol, chinidyna, dysopyrymidyna, amitryptylina, nortryptylina, chloropromazyna, imipramina zwiększają stężenie lidokainy we krwi, zmniejszając jej metabolizm wątrobowy. Noradrenalina wykazuje działanie synergiczne w połączeniu z lidokainą.

Należy stosować z ostrożnością inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ zwiększają one ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej oraz przedłużają działanie znieczulające lokalne.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (w tym chinidyną, prokainamidem, dysopyrymidyną) przedłuża się interwał QT, w bardzo pojedynczych przypadkach możliwe jest wystąpienie bloku AV lub migotania komór.

Osłabia się działanie kardiostymulujące serca glikozydów.

Podczas jednoczesnego stosowania ze środkami uspokajającymi efekty uspokajające się nasilają.

Fenytoina nasila działanie kardiodepresyjne lidokainy.

Podczas jednoczesnego stosowania z prokainamidem możliwe są omamy, halucynacje.

Lidokaina może nasilać działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ zmniejszają one przewodnictwo impulsów nerwowych. Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na oddychanie.

Szczególne wskazania.

Wprowadzanie leku może przeprowadzać wyłącznie personel medyczny.

U pacjentów z znanym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego zaleca się monitorowanie poziomu lipidów we krwi, ponieważ u pacjentów przyjmujących glukozaminę w kilku przypadkach obserwowano hipercholesterolemię.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z nietolerancją glukozy. Na początku leczenia u pacjentów z cukrzycą zaleca się kontrolę poziomu glukozy we krwi.

Znane są przypadki nasilenia objawów astmy po rozpoczęciu przyjmowania glukozaminy (objawy nasilenia ustępowały po zaprzestaniu stosowania glukozaminy). Dlatego należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z astmą oskrzelową, ponieważ tacy pacjenci są bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozaminę z możliwym nasileniem objawów choroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Jednak stosowanie glukozaminy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek należy kontrolować.

Jedna dawka leku zawiera 40,3 mg sodu. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom, u których wskazana jest ścisła dieta bezsodowa.

Aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia do naczynia, zaleca się wykonanie próby aspiracyjnej.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy lidokainy jest wątpliwe u chorych z podatnością na złośliwą hipertermię, dlatego należy unikać takiego stosowania.

Przed zastosowaniem lidokainy u chorych z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi oraz przeprowadzić kontrolę EKG.

Aktywność kreatynofosfokinazy w surowicy krwi może wzrosnąć po wstrzyknięciu do mięśni, co może prowadzić do błędu w rozpoznaniu ostrego zawału mięśnia sercowego.

W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia odcinka P–Q, poszerzenia QRS lub pojawienia się lub nasilenia arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością krążenia, hipotensją tętniczą, arytmiami w wywiadzie, zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek o umiarkowanym nasileniu. Z uwagi na obecność w składzie leku lidokainy należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom starszym, chorym na padaczkę, przy zaburzeniach przewodnictwa serca, przy niewydolności oddechowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania w okresie ciąży lub karmienia piersią, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane w tej grupie pacjentów.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i korzystania z innych urządzeń. Podczas stosowania glukozaminy mogą rozwijać się zawroty głowy, senność, zmęczenie, bóle głowy lub zaburzenia widzenia, dlatego należy unikać prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego! Lek nie przeznaczony do wstrzykiwania dożylnego.

Dorośli i osoby w wieku podeszłym.

Przed zastosowaniem zmieszać zawartość ampułki B (rozpuszczalnik 1 ml) z zawartością ampułki A (roztwór leku 2 ml) w jednej strzykawce.

Przygotowany roztwór leku wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo w dawce 3 ml lub 6 ml (ampułka A + B) 3 razy w tygodniu przez 4–6 tygodni.

Obecność żółtawego zabarwienia roztworu w ampułce A nie wpływa na skuteczność i tolerancję leku.

Wstrzykiwania leku można łączyć z doustnym przyjmowaniem leku w formie proszku do sporządzania roztworu.

Glukozamina nie jest wskazana do leczenia ostrzego zespołu bólowego.

Utrata objawów (szczególnie zmniejszenie dolegliwości bólowych) możliwa jest dopiero po kilku tygodniach leczenia, a w niektórych przypadkach nawet po dłuższym czasie.

Jeśli po 2–3 miesiącach stosowania leku nie nastąpi ulga w objawach, należy przeanalizować ponownie leczenie.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki leku z udziałem osób w wieku podeszłym.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby. Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki leku w tej populacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Nie stosować u dzieci i młodzieży, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność leku u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania (przypadkowych ani celowych). W przypadku przedawkowania należy przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, podjąć leczenie objawowe skierowane na przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej.

Do formy wstrzykiwalnej leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Początkowymi objawami przedawkowania hydrochloroku lidokainy ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą być: mrowienie języka i warg, stan pobudzenia, euforia, niepokój, szum w uszach, zawroty głowy, nieostre widzenie, niestagmus, drżenie, depresja, senność, utrata świadomości aż do śpiączki, napady toniczno-kloniczne. Objawami przedawkowania hydrochloroku lidokainy ze strony układu sercowo-naczyniowego i funkcji oddechowej mogą być: obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps, blok AV oraz zahamowanie czynności oddechowej. Należy kontrolować czynność sercowo-naczyniową i oddechową pacjenta. Zmiany tych parametrów mogą wskazywać na przedawkowanie leku, dlatego pacjentowi należy natychmiast zapewnić dostęp tlenu. Wszystkie powikłania wymagają leczenia objawowego.

Efekty uboczne.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych po leku:

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana — reakcje alergiczne (nadwrażliwość);

ze strony metabolizmu i odżywiania: częstość nieznana — negatywny wpływ na monitorowanie stężenia glukozy we krwi, hiperglikemia u pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy;

zespoły psychiczne: częstość nieznana — bezsenność;

ze strony układu nerwowego: często — cefalea (ból głowy), senność, częstość nieznana — zawroty głowy;

ze strony narządów wzroku: częstość nieznana — zaburzenia wzroku;

ze strony serca: częstość nieznana — arytmia serca, np. tachykardia;

ze strony układu naczyniowego: rzadko — zaczerwienienie;

ze strony przewodu pokarmowego: często — nudności, ból brzucha, zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcia, wzdęcia, uczucie ciężkości i ból w żołądku, dyspepsja;

ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko — rumień, wysypka, świąd; częstość nieznana — wypadanie włosów, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka;

ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: częstość nieznana — astma, zaostrzenie astmy;

ze strony układu wątrobowo-żółciowego: częstość nieznana — żółtaczka;

ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania: często — zmęczenie, częstość nieznana — obrzęk, obrzęk obwodowy, reakcja w miejscu podania;

wyniki badań: częstość nieznana — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, podwyższenie ciśnienia tętniczego, wahania wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku).

Zgłaszano pojedyncze przypadki samorzutne hipercholesterolemii, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony.

Postać wstrzykiwalna leku zawiera lidokainę. W wyjątkowych przypadkach możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla tego składnika:

ze strony przewodu pokarmowego: nudności, bardzo rzadko — wymioty;

ze strony układu nerwowego: mrowienie języka i warg, fotofobia, podwójne widzenie, ból głowy, dezorientacja, skurcze mięśniowe, przy stosowaniu w wysokich dawkach — szum w uszach, stan pobudzenia, niepokój, parestezje, drgawki, utrata przytomności, śpiączka, hiperakuzja;

ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek; przy stosowaniu w wysokich dawkach — kierunkowe drżenie gałek ocznych (nistagmus);

zespoły psychiczne: częstość nieznana — zaburzenia snu;

ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, blok przewodzenia serca; częstość nieznana — podwyższenie ciśnienia tętniczego; przy stosowaniu w wysokich dawkach — arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodzenia serca, zatrzymanie akcji serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps, tachykardia, ból w okolicy serca;

ze strony układu odpornościowego: osłabienie układu odpornościowego, reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, świąd; bardzo rzadko — pokrzywka, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), uogólniony egzfoliatywny zapalenie skóry;

ze strony układu oddechowego: osłabienie oddychania lub zatrzymanie oddechu, duszność;

inne: uczucie gorąca, zimna lub mrowienia kończyn, złośliwa hipertermia; przy stosowaniu w wysokich dawkach — katar;

reakcje miejscowe: uczucie mrowienia skóry w miejscu wstrzyknięcia, ropień, uczucie lekkiego pieczenia (znikające wraz z rozwojem efektu znieczulenia w ciągu 1 minuty), zapalenie żyły z zakrzepem.

Zgłaszanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

**Okres ważności. **2 lata.

Wskazany okres ważności obowiązuje przy nienaruszonej opakowaniu i zachowaniu warunków przechowywania. Nie stosować leku po upływie okresu ważności.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 ml roztworu w ampułce z zabarwionego przezroczystego szkła (ampułka A) w zestawie z 1 ml rozpuszczalnika w ampułce z bezbarwnego przezroczystego szkła (ampułka B).

Po 5 ampułek A i po 5 ampułek B w opakowaniu; po 5 ampułek A i po 5 ampułek B w blisterach, po 1 blisterze z ampułkami A i po 1 blisterze z ampułkami B w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „BIOLIK FARMACJA”.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Miejsce rejestracji jednostki prawnej:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki, dom 70.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki-70, dom b/n.