Aritero

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Aritero (ARITERO)

Skład:

substancja czynna: aripiprazole (arypiprazol);

1 tabletka zawiera arypiprazolu 5 mg lub 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryszta³owa, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, indygo karmin (E 132) – dla tabletek 5 mg; tlenek ¾elaza czerwony (E 172) – dla tabletek 10 mg.

Postaæ leku. Tabletki.

Główne fizykochemiczne w³aściwości:

• tabletki 5 mg: od jasnoniebieskiego do niebieskiego koloru, tabletki o zmodyfikowanym prostok¹tnym kszta³cie, dwuwypuk³e ze z³o¿onymi krawêdziami, z napisem „I” z jednej strony i „95” z drugiej;
• tabletki 10 mg: od jasnoró¿owego do ró¿owego koloru, tabletki o zmodyfikowanym prostok¹tnym kszta³cie, dwuwypuk³e ze z³o¿onymi krawêdziami, z napisem „I” z jednej strony i „96” z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdzia³aj¹ce zaburzeniom psychicznym (neuroleptyki). Arypiprazol.

Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Działanie terapeutyczne aripiprazolu w schizofrenii wynika z połączenia częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów dopaminowych D2 i serotonergicznych 5HT1A oraz aktywności antagonistycznej wobec receptorów serotonergicznych 5-HT2. W badaniach na zwierzętach aripiprazol wykazywał działanie antagonistyczne wobec nadmiernego nasycenia dopaminergicznego oraz działanie agonistyczne wobec niedoboru dopaminy. Aripiprazol charakteryzuje się wysokim powinowactwem wiązania in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergicznych 5-HT1A i 5-HT2A oraz umiarkowanym powinowactwem do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergicznych 5-HT2C i 5-HT7, receptorów α-1-adrenergicznych i receptorów histaminowych H1. Aripiprazol charakteryzuje się również umiarkowanym powinowactwem do miejsc ponownego wychwytu serotoniny oraz brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych. Interakcje nie tylko z receptorami dopaminowymi i serotonergicznymi mogą wyjaśniać niektóre efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany zdrowym ochotnikom w dawkach od 0,5 do 30 mg raz na dobę przez 2 tygodnie prowadził do zależnego od dawki zmniejszenia wiązania 11C-rakloprydu, liganda receptora D2/D3, w jądrze ogoniastym i prążkowiu, co oceniano za pomocą pozytonowej tomografii emisyjnej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga się 3–5 godzin po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi presystemowemu. Biologiczna dostępność postaci tabletkowej wynosi 87%. Jedzenie o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na intensywny rozkład pozajelitowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biota transformacja

Aripiprazol jest aktywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Na podstawie badań in vitro enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiedzialne są za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest główną substancją leku krążącą we krwi. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40% powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aripiprazolu w osoczu.

Wydalanie

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 i około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg i odbywa się głównie w wątrobie. Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27% wydala się z moczem, a około 60% z kałem. Mniej niż 1% aripiprazolu wydala się w niezmienionej formie z moczem, około 18% podanej dawki w niezmienionej formie wydala się z kałem.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w podeszłym wieku a dziećmi, nie zaobserwowano również istotnego wpływu wieku pacjenta na analizę farmakokinetyczną u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.

Płeć

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi kobietami a mężczyznami, nie zaobserwowano również istotnego wpływu płci na analizę farmakokinetyczną u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.

Palenie tytoniu

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia tytoniu na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek okazały się podobne do tych u młodych zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby

Jednorazowe badanie kliniczne u pacjentów z różnym stopniem marskości wątroby (klasy A, B i C wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono jedynie na trzech pacjentach z marskością klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków dotyczących ich zdolności metabolicznej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii u dorosłych.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz zapobieganie nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Ponieważ aripiprazol wpływa na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu lub leków działających na OUN, ze względu na możliwe reakcje krzyżowe, takie jak działanie sedytywne (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Należy stosować aripiprazol z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonist H2-receptorów histaminowych – famotydyna – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany kilkoma drogami z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie enzymów CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby dostosowywania dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6

W badaniach u zdrowych ochotników silne inhibitory izoenzymu CYP2D6 (chinidyna) zwiększały pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aripiprazolu o 107%, przy czym stężenie maksymalne (Cmax) pozostawało niezmienione. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, zmniejszały się odpowiednio o 32% i 47%. W związku z tym należy zmniejszyć dawkę preparatu około dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie mają podobny wpływ, dlatego wymagane jest podobne zmniejszenie dawki.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4

W badaniach u zdrowych ochotników silny inhibitor CYP3A4 (ketonazol) zwiększał AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. U osób z obniżonym metabolizmem CYP2D6 jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do wyższego stężenia aripiprazolu w osoczu krwi w porównaniu z pacjentami z aktywnym metabolizmem CYP2D6. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 z aripiprazolem oczekiwana korzyść powinna przewyższać potencjalne ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego przepisywania aripiprazolu i ketonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywoływać podobne efekty, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Po zakończeniu stosowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy podnieść do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia towarzyszącego.

Możliwe jest nieznaczne zwiększenie stężenia aripiprazolu w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazemu) lub CYP2D6 (np. escytalopramu).

Karbamazepina i inne inhibitory CYP3A4

Przy stosowaniu łącznie z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i zaburzeniem schizoafektywnym, geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem w dawce 30 mg. Średnie geometryczne wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy stosowaniu łącznie z karbamazepiną były o 69% i 71% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego stosowania z karbamazepiną. Teoretycznie podobny wpływ może mieć jednoczesne stosowanie aripiprazolu z innymi silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytionina, fenobarbital, primidon, efawiirenz, nevirapina i ziele św. Jana). W związku z tym konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki. Po zakończeniu stosowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej.

Walepronian i lit

Przy jednoczesnym stosowaniu walepronianu lub litu z aripiprazolem nie odnotowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego korekta dawki nie jest wymagana.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków

W badaniach klinicznych aripiprazol w dawce 10–30 mg/dobę nie powodował klinicznie istotnych interakcji lekowych pośrednich przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfanu do 3-metoksymorfiny), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto nie wykazano, że aripiprazol i dehydroaripiprazol wpływają na metabolizm pośredniczony przez CYP1A2 in vitro. W związku z tym mało prawdopodobne jest, aby aripiprazol miał klinicznie istotny wpływ na substancje metabolizowane przez ten enzym.

Przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z walepronianem, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia walepronianu, litu ani lamotrydżynu.

Zespół serotonergiczny

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny/selktywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny (SSRI/SNRI), lub z lekami, które zwiększają stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi może poprawić stan kliniczny pacjenta po kilku dniach lub kilku tygodniach. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Skołonność do samobójstwa

Zachowania samobójcze są charakterystyczne dla pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju i w niektórych przypadkach obserwowano je krótko po rozpoczęciu leczenia neuroleptykami lub po zmianie jednego neuroleptyku na inny, w tym leczenie aripiprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie neuroleptykami powinno odbywać się pod dokładnym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń mózgowo-naczyniowych, stanów predysponujących pacjentów do hipotensji tętniczej (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczym) lub do nadciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia progresywnego lub złośliwego. W leczeniu neuroleptykami obserwowano przypadki zakrzepicy żył głębokich (VTE). Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, przed i w trakcie leczenia aripiprazolem należy wykryć wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

<u wydłużenie odstępu QT

W badaniach klinicznych aripiprazolu w porównaniu z placebo obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów z wywiadem rodzinnym wydłużenia odstępu QT (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pląsawica późna

W badaniach klinicznych rzadko raportowano objawy późnej pląsawicy u pacjentów przyjmujących aripiprazol przez okres do jednego roku. W przypadku wystąpienia objawów późnej pląsawicy u pacjenta przyjmującego aripiprazol, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe

W badaniach klinicznych aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i objawy parkinsonizmu. W przypadku pojawienia się objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i dokładnie monitorować stan kliniczny pacjenta.

Zespół złośliwy neuroleptyczny (ZZN)

ZZN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków neuroleptycznych, który potencjalnie może mieć śmiertelny skutek. W badaniach klinicznych aripiprazolu przypadki rozwoju ZZN były rzadkie. Objawami klinicznymi ZZN są hiperpirksja (bardzo wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmieniony stan psychiczny i objawy zaburzeń układu nerwowego przywspółczulnego (nieregularne tętno lub ciśnienie tętnicze, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie poziomu kreatyniny kinazy, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak również pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu kreatyniny kinazy i rabdomiolizy, niekoniecznie związane z ZZN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZZN lub nieuzasadnionej bardzo wysokiej temperatury ciała bez dodatkowych objawów klinicznych ZZN, należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu.

Drugi

W badaniach klinicznych rzadko raportowano przypadki drgawek podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach związanymi z występowaniem drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychotycznym zaburzeniem na tle demencji

Zwiększona śmiertelność

W badaniach klinicznych stosowanie aripiprazolu u pacjentów starszych z chorobą Alzheimera (średni wiek 82 lata) wiązało się z zwiększone ryzyko śmiertelności w porównaniu z placebo. Poziom śmiertelności przy stosowaniu aripiprazolu wynosił 3,5% w porównaniu z 1,7% przy stosowaniu placebo. Choć przyczyny śmiertelności były różne, większość miała pochodzenie sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjne (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia naczyniowo-mózgowe

W niektórych badaniach klinicznych u pacjentów starszych (średni wiek – 84 lata; zakres 78–88 lat) obserwowano działania niepożądane naczyniowo-mózgowe (np. udar, przejściowy atak niedokrwienny), w tym zakończone śmiercią. Ogólnie rzecz biorąc, u 1,3% pacjentów przyjmujących aripiprazol zgłaszano działania niepożądane naczyniowo-mózgowe w porównaniu z 0,6% pacjentów przyjmujących placebo. Różnica ta nie była statystycznie istotna. Ponadto, w jednym z tych badań z zastosowaniem ustalonej dawki opisano związek między przyjmowaniem aripiprazolu a wystąpieniem działań niepożądanych naczyniowo-mózgowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aripiprazol nie jest wskazany do leczenia zaburzeń psychicznych w przebiegu demencji.

Hiperwentylacja i cukrzyca

Hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z ketoacydozą lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, została zarejestrowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka poważnych powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. W badaniach klinicznych aripiprazol nie wykazał istotnych różnic w częstości chorób związanych z hiperglikemią (w tym cukrzycą) lub w patologicznych wynikach badań laboratoryjnych dotyczących glikemii w porównaniu z placebo. Brakuje dokładnej porównawczej oceny ryzyka działań niepożądanych związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe neuroleptyki. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących wszelkie neuroleptyki, w tym aripiprazol, notując objawy hiperglikemii (takie jak polipazja, poliuria, polifagia i osłabienie), a stan pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować pod kątem podwyższenia poziomu glukozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Nadwrażliwość

Przy stosowaniu aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości charakteryzujące się objawami alergicznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przyrost masy ciała

U pacjentów z schizofrenią i epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania neuroleptyków, które znane są z powodowania przyrostu masy ciała, oraz braku zdrowego stylu życia, co może prowadzić do poważnych powikłań. W trakcie badań po rejestracji u pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przyrost masy ciała. U tych pacjentów występują istotne czynniki ryzyka, takie jak wywiad cukrzycy, chorób tarczycy lub gruczolaka przysadki.

W badaniach klinicznych aripiprazolu u dorosłych nie zaobserwowano klinicznie istotnego przyrostu masy ciała. W badaniach klinicznych aripiprazolu u nastolatków z epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego po 4 tygodniach leczenia zaobserwowano przyrost masy ciała związany z przyjmowaniem aripiprazolu. U nastolatków z manią dwubiegunową należy kontrolować masę ciała. W przypadku znacznego przyrostu masy ciała należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dysfagia

Neuroleptyki, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądkowej. Aripiprazol i inne neuroleptyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów

Pacjenci mogą odczuwać nasilenie przypadków patologicznej skłonności, szczególnie do hazardu, i niemożność kontrolowania tych napadów podczas przyjmowania aripiprazolu. Raportowano również o hiperseksualności, niepohamowanym pociągu do zakupów, przejadaniu się lub niekontrolowanym pociągu do jedzenia oraz innych zaburzeniach zachowania impulsywnego i kompulsyjnego. Ważne jest, aby lekarze informowali pacjentów o rozwoju nowych lub wyżej wymienionych zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Należy zauważyć, że objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem, jednak czasem informowano o ustąpieniu zachętów po zmniejszeniu dawki leku lub po przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną zidentyfikowane. Jeśli u pacjenta rozwinie się taka skłonność podczas przyjmowania aripiprazolu, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Laktoza

Lek Aritero zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi wrodzonymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp’a lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy podawać tego leku.

Pacjenci z współistniejącym zaburzeniem ADHD (zaburzenie niedostatecznej uwagi i nadaktywności) Pomimo wysokiej częstości współistnienia zaburzenia dwubiegunowego typu I i ADHD, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków pobudzających są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków należy zachować szczególną ostrożność.

Upadki

Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z podwyższonym ryzykiem i rozpocząć leczenie od niższych dawek początkowych (np. u pacjentów starszych lub osłabionych; patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania aripiprazolu u ciężarnych kobiet. Raportowano o wadach wrodzonych, jednak nie można ustalić związku przyczynowo-skutkowego z aripiprazolem. Badania na zwierzętach nie wykluczyły potencjalnego niekorzystnego wpływu na rozwój wewnątrzmaciczny. Pacjentom należy zalecić powiadomienie lekarza, jeśli zajdą w ciążę lub planują zajść w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Z uwagi na niewystarczające informacje dotyczące bezpieczeństwa u ludzi i problemy wykryte w badaniach rozrodczych na zwierzętach, tego leku nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały neuroleptyki (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które po porodzie mogą się różnić pod względem nasilenia i trwałości. Raportowano przypadki pobudzenia, nadciśnienia tętniczego, hipotensji tętniczej, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń karmienia. Dlatego noworodki powinny być pod ścisłym nadzorem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od terapii aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Plodność

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń ze względu na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie działań niepożądanych, takich jak sedymentacja, senność, omdlenia, rozmazany wzrok, podwójne widzenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Tabletki leku Aritero stosuje się doustnie.

Dorośli

Schizofrenia. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 mg na dobę lub 15 mg na dobę z dawką utrzymującą 15 mg na dobę. Należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek jest skuteczny w zakresie dawek od 10 do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawce dobowej przekraczającej 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 15 mg. Należy przyjmować 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu, jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U niektórych pacjentów mogą okazać się korzystne wyższe dawki. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów stosujących aripiprazol jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej, leczenie należy kontynuować w tej samej dawce. Korektę dawki dobowej, w tym obniżenie dawki, należy rozważyć na podstawie stanu klinicznego.

Grupy pacjentów o szczególnych potrzebach

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby są niewystarczające, aby sformułować zalecenia. U tych pacjentów dawkowanie należy prowadzić ostrożnie. Jednak maksymalną dawkę dobową 30 mg u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawkowania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Aritero w leczeniu schizofrenii lub epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie zostały ustalone. Ze względu na większą wrażliwość tej grupy pacjentów, w obecności czynników klinicznych, należy rozważyć obniżenie dawki początkowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Płeć

Pacjenci płci żeńskiej nie wymagają korekty dawkowania w porównaniu z pacjentami płci męskiej (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Palenie tytoniu

Zgodnie z drogą metabolizmu aripiprazolu, korekta dawki dla palaczy nie jest wymagana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Korekta dawki z powodu interakcji

W przypadku jednoczesnego przepisywania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, należy zwiększyć dawkę aripiprazolu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli induktor CYP3A4 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Bezpieczeństwa i skuteczności stosowania aripiprazolu u dzieci nie badano.

Przedawkowanie.

Objawy

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolem w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami były letargia, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardia, nudności, wymioty i biegunka.

Dodatkowo zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolem (w dawce do 195 mg) u dzieci, bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami były senność, krótkotrwała utrata przytomności oraz objawy ekstrapiramidowe.

Leczenie

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie drożności dróg oddechowych, tlenoterapię, sztuczne wentylowanie płuc oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. Z tego powodu należy natychmiast rozpocząć kontrolę stanu układu sercowo-naczyniowego, która powinna obejmować ciągłe monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu.

Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolem wymagana jest staranna opieka medyczna i kontrola stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywowany (50 g), podany godzinę po przyjęciu aripiprazolu, zmniejszał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC – o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa

Choć brak informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolem, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa była pomocna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane.

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa

Najczęstsze działania niepożądane to akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów wystąpił u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol drogą doustną.

Wykaz działań niepożądanych

Poniżej przedstawiono częstość występowania działań niepożądanych związanych z terapią aripiprazolem. Tabela oparta jest na działaniach niepożądanych zgłoszonych podczas badań klinicznych oraz/lub stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Wszystkie działania niepożądane zostały ułożone według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000– < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie pogwarancyjnym nie może być oszacowana, ponieważ pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych działań niepożądanych sklasyfikowano jako nieznaną.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Dystonia

Działanie charakterystyczne dla klasy leków. Objawy dystonii, czyli długotrwałego patologicznego skurczu grup mięśni, mogą wystąpić u podatnych pacjentów w ciągu pierwszych kilku dni leczenia. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem może postępować do ucisku na gardło, utrudnione połykanie, trudności w oddychaniu oraz/lub wystawianie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, pojawiają się częściej i w sposób cięższy przy stosowaniu wyższych dawek leków przeciwpsychotycznych pierwszej generacji. Zwiększony ryzyko ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i u pacjentów z młodszych grup wiekowych.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań oraz w okresie po rejestracji obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Wskaźniki laboratoryjne

Odsetek pacjentów, u których obserwowano klinicznie istotne zmiany standardowych parametrów laboratoryjnych i lipidowych, nie różnił się istotnie w grupie przyjmującej aripiprazol i w grupie placebo. Podwyższenia stężenia były zazwyczaj przemijające i bezobjawowe, zaobserwowano je u 3,5% pacjentów przyjmujących aripiprazol, natomiast w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0%.

Patologiczna namiętność do gier hazardowych oraz inne zaburzenia kontroli zachowań impulsywnych

Patologiczna namiętność do gier hazardowych, hiperseksualność, niepohamowana chęć do zakupów, objadanie się lub niekontrolowany popęd do jedzenia mogą występować u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 30 tabletek w pojemniku, po 1 pojemniku w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.