Arginex

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku ARGINEKS (ARGINEX)

SkÅ ad:

substancja czynna: argininu chlorowodorek (arginine hydrochloride);

1 ml roztworu koncentratu do wlewania zawiera 420 mg chlorowodorku argininy (w 10 ml koncentratu znajduje siÄ 20 mmol argininy i 20 mmol chlorków);

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Koncentrat do roztworu do wlewania.

GÅówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bezbarwna lub Å wiecÄ Å»Ã³Å‚toczerwonawa.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki zastÄ pujÄ ce krew i roztwory do perfuzji. Dodatkowe roztwory do podania doÅ wiaÅ ciowego. Aminokwasy. Chlorowodorek argininy.

Kod ATC B05X B01.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Arginina (α-amino-δ-guanidynowalerianowy kwas) — aminokwas należący do klasy warunkowo niezastąpionych aminokwasów, jest aktywnym i wielostronnym regulatorem komórkowym licznych funkcji życiowych organizmu, wykazuje ważne działanie ochronne w stanach krytycznych.

Lek Arginex wykazuje działanie antyhipoksyjne, stabilizujące błony komórkowe, cytoprotekcyjne, antyoksydacyjne, antyrdykałowe oraz działanie dezintoksykacyjne, przejawia się jako aktywny regulator metabolizmu pośredniego i procesów zapewnienia energii, odgrywa pewną rolę w utrzymaniu równowagi hormonalnej w organizmie. Wiadomo, że arginina zwiększa stężenie w krwi insuliny, glukagonu, hormonu wzrostu (somatotropowego) oraz prolaktyny, bierze udział w syntezie proliny, poliamin i agmatyny, włącza się w procesy fibrynogenolizy i spermatogenezy, wykazuje działanie membranodepolaryzujące.

Arginina jest jednym z głównych substratów w cyklu syntezy mocznika w wątrobie. Działanie hipolamoniemiczne leku realizowane jest poprzez aktywację przekształcania amoniaku w mocznik. Działa hepatoprotekcyjnie dzięki działaniu antyoksydacyjnemu, antyhipoksyjnemu i stabilizującemu błony komórkowe, pozytywnie wpływa na procesy zapewnienia energii w hepatocytach.

Arginina jest substratem dla syntazy NO — enzymu katalizującego syntezę tlenku azotu (NO) w endotelioцитach, aktywuje cyklazę guanylową i zwiększa poziom cyklicznego guanylanu monofosforanu (cGMP) w śródbłonku naczyń, zmniejsza aktywację i adhezję leukocytów i płytek krwi do śródbłonka naczyń, hamuje syntezę białek adhezji VCAM-1 i MCP-1, zapobiegając w ten sposób powstawaniu i rozwojowi blaszek miażdżycowych, hamuje syntezę endoteliny-1, która jest silnym wazokonstryktorem i stymulatorem proliferacji oraz migracji miocytów mięśnia gładkiego ściany naczyniowej. Arginina hamuje również syntezę asymetrycznego dimetyloargininy — silnego wewnętrznego stymulatora stresu oksydacyjnego. Arginina stymuluje czynność grasicy produkującej komórki T, reguluje stężenie glukozy we krwi podczas obciążenia fizycznego. Wykazuje działanie kwasotwórcze i sprzyja korekcji równowagi kwasowo-zasadowej.

Farmakokinetyka

Podczas ciągłej infuzji dożylnych maksymalne stężenie chlorowodorku argininy w osoczu osiągane jest po 20–30 minutach od rozpoczęcia podania. Arginina przenika przez barierę łożyskową, jest filtrowana w kłębuszkach nerkowych, jednak praktycznie całkowicie ulega resorpcji w kanalikach nerkowych.

Dane kliniczne

Wskazania

Zespoł alkaliczny metaboliczny, hiperamonemia, miażdżyca naczyń serca i mózgu, miażdżyca naczyń obwodowych, w tym z objawami chodka przestankowego, angiopatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze, przewlekła niewydolność serca, hipercholesterolemia, przewlekłe choroby obturacyjne płuc, nadciśnienie płucne, opóźnienie wzrostu płodu i preklampsja – stosować lek w ramach terapii skojarzonej.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na lek. Ciężkie zaburzenia czynności nerek, acydoza hiperchloranemiczna; reakcje alergiczne w wywiadzie; stosowanie moczogonnych oszczędzających potas, a także spironolaktonu. Zawał mięśnia sercowego (również w wywiadzie).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Podczas stosowania argininu należy pamiętać, że może on powodować wyraźną i trwałą hiperkaliemię na tle niewydolności nerek u chorych przyjmujących lub wcześniej przyjmujących spironolakton. Wcześniejsze stosowanie moczogonnych oszczędzających potas może również sprzyjać podwyższeniu stężenia potasu we krwi.

W przypadku jednoczesnego stosowania z aminofiliną możliwe jest podwyższenie poziomu insuliny we krwi. Arginina jest niekompatybilna z tiopentalem.

Szczególne środki ostrożności

U pacjentów z niewydolnością nerek przed rozpoczęciem infuzji należy sprawdzić diurezę oraz poziom potasu w osoczu, ponieważ lek może sprzyjać rozwojowi hiperkaliemii.

Arginin należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego. Lek może stymulować wydzielanie insuliny i hormonu wzrostu. W przypadku wystąpienia suchości w ustach należy sprawdzić poziom glukozy we krwi.

Należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej oraz chorobami nerek. W przypadku nasilania się objawów osłabienia podczas stosowania leku, leczenie należy przerwać.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą wieńcową.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Lek przenika przez łożysko, dlatego w okresie ciąży można go stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Brak danych dotyczących stosowania argininy u kobiet w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami należy zachować ostrożność, ponieważ lek może powodować zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki

Zawartość 1 ampułki (10 ml stężonego roztworu do wlewania dożylnego) przed podaniem należy rozcieńczyć w 100 ml odpowiedniego rozpuszczalnika, takiego jak 0,45 % roztwór chlorku sodu lub woda do wstrzykiwań.

Po rozcieńczeniu lek podaje się dożylnie kroplowo z prędkością 10 kropel na minutę przez pierwsze 10–15 minut, następnie prędkość podania można zwiększyć do 30 kropel na minutę.

Dawka dobową rozcieńczonego leku wynosi 100 ml.

W przypadku ciężkich zaburzeń krążenia w naczyniach środkowych i obwodowych, wyraźnych objawów zatrucia, hipoksji oraz stanów astenicznych dawkę rozcieńczonego leku można zwiększyć do 200 ml na dobę.

Maksymalna prędkość podania roztworu do wlewania nie powinna przekraczać 20 mmol/godz.

Dawka dla dzieci w wieku do 12 lat wynosi 5–10 ml rozcieńczonego leku na 1 kg masy ciała na dobę.

W leczeniu alkalozy metabolicznej dawkę można obliczyć następująco:

chlorek argininy (mmol)

______________________________________× 0,3 × masa ciała (kg)

nadmiar zasad (Be) (mmol/l)

Podawanie należy rozpocząć od połowy obliczonej dawki. Możliwą dodatkową korektę należy przeprowadzić po uzyskaniu wyników aktualnego bilansu kwasowo-zasadowego.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci od 3. roku życia.

Przedawkowanie

Objawy. Niewydolność nerek, hipoglikemia, acidoza metaboliczna.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przerwać wlewanie leku. Należy prowadzić monitorowanie reakcji fizjologicznych oraz wspierać funkcje życiowe organizmu. W razie potrzeby podaje się środki alkalizujące, środki regulujące diurezę (moczopędy) oraz roztwory elektrolitów (0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy). Leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne

Wszystkie efekty uboczne podano według układów narządów.

Częstotliwość określa się według następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), nieznana częstotliwość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu odpornościowego: wstrząs anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: nieznana częstotliwość: zaczerwienienie, wahania ciśnienia tętniczego, zmiany rytmu serca, ból w okolicy serca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: duszność.

Zaburzenia układu nerwowego: nieznana częstotliwość: ból głowy, zawroty głowy, uczucie strachu, osłabienie, drgawki, drżenie — częściej w przypadku przekroczenia szybkości wstrzykiwania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często: nudności, wymioty; nieznana częstotliwość: suchość w ustach, ból brzucha.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: zmiany w miejscu wstrzykiwania, w tym zaczerwienienie, uczucie swędzenia, bladość skóry, aż do odczynienia akrocyanotycznego.

Wskaźniki laboratoryjne: nieznana częstotliwość: hiperkaliemia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzykiwania: hipertermia, uczucie gorąca, osłabienie.

Przekazywanie doniesień o podejrzanych efektach ubocznych

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Monitorowania Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie wolno mieszać leku z innymi lekami. Używać wyłącznie zalecanych rozcieńczalników podanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

10 ml w ampułce. Po 3 lub po 5 ampułek w blisterze, w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Abril Laboratories Private Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności

Wieś Bhagwanpur, Tehsil Dera Bassi, Dystrykt Sahibzada Ajit Singh Nagar, Pendżab – 140507, Indie.