Anasoma

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku ANASOMA (ANASOMA)

Sk³ad:

substancja czynna: anastrozol (anastrozole)

1 tabletka powlekana zawiera 1 mg anastrozolu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobi glikolan sodu; powidon K-30; alkohol izopropylowy; stearyna magnezu; pow³oka filmowa Oparlay bia³y 03B58625: (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol); woda oczyszczona.

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne cechy fizykochemiczne: tabletki powlekane, dwuwypuk³e, bia³e, z oznaczeniem „A1” po jednej stronie i g³adkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści hormonów i œrodki pokrewne. Inhibitory aromatazy. Kod ATC: L02BG03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania i efekty farmakodynamiczne

Anastrozol to silny, wysoce selektywny niesteroidowy inhibitor aromatazy. U kobiet w okresie menopauzy estrogeny są wytwarzane głównie w drodze przekształcania androstendionu w estron w tkankach obwodowych za pomocą kompleksu enzymu aromatazy. Estron jest następnie przekształcany w estradiol. Wykazano, że obniżenie stężenia krążącego estradiolu wykazuje efekt terapeutyczny u kobiet z rakiem piersi. U kobiet w okresie menopauzy przyjmowanie anastrozolu w dawce dobowej 1 mg prowadziło do obniżenia stężenia estradiolu o ponad 80%, co potwierdzono testem o wysokiej czułości.

Anastrozol nie wykazuje aktywności progestagennej, androgennej ani estrogenowej.

Anastrozol w dawkach dobowych do 10 mg nie wpływa na wydzielanie kortyzolu i aldosteronu, mierzone przed i po standardowym teście stymulacji hormonem adrenokortykotropowym (ACTH). W związku z tym nie ma potrzeby podawania zastępczego kortykosteroidów.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Rak piersi zaawansowany

Terapia pierwszego rzutu u kobiet w okresie menopauzy z zaawansowanym rakiem piersi

Przeprowadzono dwa podwójnie ślepe, randomizowane badania kliniczne o podobnym schemacie (badanie 1033IL/0030 oraz badanie 1033IL/0027), mające na celu ocenę skuteczności anastrozolu w porównaniu z tamoksyfenem jako terapii pierwszego rzutu lokalnie zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi z dodatnimi lub nieznanymi wynikami receptorów hormonalnych u kobiet w okresie menopauzy. Łącznie 1021 pacjentek zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej anastrozol w dawce 1 mg raz dziennie lub tamoksyfen w dawce 20 mg raz dziennie. Głównymi punktami końcowymi w obu badaniach były czas do progresji choroby, częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu oraz bezpieczeństwo.

Ocena głównych punktów końcowych badania 1033IL/0030 wykazała, że anastrozol wykazywał istotną statystycznie przewagę nad tamoksyfenem pod względem czasu do progresji choroby (stosunek ryzyka (HR) 1,42; 95% przedział ufności (CI) [1,11; 1,82], mediana czasu do progresji 11,1 i 5,6 miesiąca odpowiednio dla anastrozolu i tamoksyfenu, p = 0,006); częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu była podobna dla anastrozolu i tamoksyfenu. Badanie 1033IL/0027 wykazało, że częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu oraz czas do progresji choroby dla anastrozolu i tamoksyfenu były podobne. Wyniki punktów końcowych wtórnych potwierdziły wyniki głównych punktów końcowych skuteczności. Stosunkowo niski poziom śmiertelności w grupach leczenia w obu badaniach nie pozwolił na wyciągnięcie wniosków dotyczących różnic w przeżyciu całkowitym.

Terapia drugiego rzutu u kobiet w okresie menopauzy z zaawansowanym rakiem piersi

Anastrozol został zbadany w dwóch kontrolowanych badaniach klinicznych (badanie 0004 i badanie 0005) u kobiet w okresie menopauzy z zaawansowanym rakiem piersi, u których choroba postępowała po leczeniu tamoksyfenem w przypadku zaawansowanego raka piersi lub raka piersi w wczesnym stadium. Łącznie

764 pacjentki zostały losowo przydzielone do grupy otrzymującej anastrozol w dawce 1 mg lub 10 mg raz dziennie albo do grupy otrzymującej acetat megesterolu w dawce 40 mg cztery razy dziennie. Czas do progresji oraz częstość obiektywnej odpowiedzi były głównymi parametrami skuteczności. Oceny podlegały również częstość przypadków długotrwałej stabilizacji choroby (ponad 24 tygodnie), częstość progresji oraz przeżycie ogólne. W obu badaniach nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczenia pod względem żadnego z parametrów skuteczności.

Leczenie uzupełniające inwazyjnego raka piersi z dodatnimi wynikami receptorów hormonalnych w wczesnym stadium

W dużym badaniu fazy III, przeprowadzonym u 9366 kobiet w okresie menopauzy z operacyjnym rakiem piersi, leczonych przez 5 lat (patrz niżej), wykazano, że anastrozol wykazywał istotną statystycznie przewagę nad tamoksyfenem pod względem przeżycia bez objawów choroby. Istotnie większe korzyści pod względem przeżycia bez objawów choroby obserwowano na korzyść anastrozolu w porównaniu z tamoksyfenem w prospektywnie zdefiniowanej populacji z dodatnimi wynikami receptorów hormonalnych.

Sumaryczna tabela punktów końcowych uzyskanych w badaniu ATAC:

analiza po zakończeniu 5-letniego leczenia

Tabela 1

aWskaźnik przeżycia bez objawów choroby obejmuje wszystkie przypadki nawrotów i określa się jako pierwszy epizod nawrotu miejscowego/rejonowego, nowego raka przeciwległej gruczołu mlekowego, nawrotu odległego lub skutku śmiertelnego (z dowolnej przyczyny).

bPrzeżycie bez objawów przerzutów określa się jako pierwszy epizod nawrotu przerzutów lub skutku śmiertelnego (z dowolnej przyczyny).

cCzas do wystąpienia nawrotu określa się jako pierwszy epizod nawrotu miejscowego lub rejonowego, nowego raka przeciwległej gruczołu mlekowego, nawrotu odległego lub skutku śmiertelnego z powodu raka piersi.

dCzas do wystąpienia nawrotu przerzutów określa się jako pierwszy epizod nawrotu przerzutów lub skutku śmiertelnego z powodu raka piersi.

eLiczba (%) pacjentów, którzy zmarli.

Kombinacja anastrozolu i tamoksyfenu nie wykazała większej skuteczności w porównaniu z tamoksyfenem u wszystkich pacjentów, jak również w populacji z pozytywnymi wynikami receptora hormonów. Ta grupa leczenia została wycofana z badania.

Zgodnie z zaktualizowanymi danymi dotyczącymi dalszej obserwacji z medianą 10 lat, długoterminowe efekty leczenia anastrozolem są zgodne z poprzednią analizą.

Leczenie uzupełniające inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów w wczesnym stadium u kobiet, którym przeprowadzono uzupełniającą terapię tamoksyfenem

W trakcie badania klinicznego fazy III (Austrian Breast and Colorectal Cancer Study Group [ABCSG] 8), w którym wzięło udział 2579 kobiet w okresie menopauzy, które chorowały na raka piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów w wczesnym stadium i którym przeprowadzono zabieg chirurgiczny z radioterapią lub bez niej, ale nie przeprowadzono chemioterapii (patrz niżej), wskaźniki przeżycia bez objawów choroby w grupie, która została przełączona na anastrozol po 2 latach uzupełniającej terapii tamoksyfenem, były statystycznie lepsze niż w grupie, która pozostała na leczeniu tamoksyfenem, po okresie dalszej obserwacji z medianą 24 miesiące.

Tabela podsumowująca punkty końcowe i wyniki badania ABCSG 8

Tabela 2

Dwa kolejne badania potwierdzające (GABG/ARNO 95 i ITA), z których w jednym pacjentki otrzymywały leczenie chirurgiczne i chemioterapię, a także analiza łączonego badania ABCSG 8 i GABG/ARNO 95 potwierdzają te wyniki.

Profil bezpieczeństwa anastrozolu w tych trzech badaniach odpowiadał profilowi bezpieczeństwa ustalonemu u kobiet w okresie menopauzalnym z rakiem piersi z dodatnimi receptorami hormonów w wczesnym stadium.

Gęstość mineralna kości (BMD)

W badaniu fazy III/IV (Study of Anastrozole with the Bisphosphonate Risedronate [SABRE]) 234 kobiety w okresie menopauzalnym z wczesnym rakiem piersi z dodatnimi receptorami hormonów, którym planowano podawanie anastrozolu w dawce 1 mg na dobę, zostały podzielone na grupy o niskim, średnim i wysokim ryzyku osteoporotycznego złamania. Głównym parametrem skuteczności był pomiar gęstości mineralnej kości odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodą skanowania DEXA. Wszystkie pacjentki otrzymywały witaminę D i wapń. Pacjentki w grupie o niskim ryzyku otrzymywały wyłącznie anastrozol (N = 42), pacjentki w grupie o średnim ryzyku zostały losowo przydzielone i otrzymywały anastrozol plus ryzedyronian w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 77) lub anastrozol plus placebo (N = 77), pacjentki w grupie o wysokim ryzyku otrzymywały anastrozol plus ryzedyronian w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 38). Głównym punktem końcowym była zmiana gęstości mineralnej kości odcinka lędźwiowego kręgosłupa po 12 miesiącach w porównaniu z wartością wyjściową.

Główna analiza po 12 miesiącach wykazała, że u pacjentek ze średnim i wysokim ryzykiem osteoporotycznego złamania nie zaobserwowano zmniejszenia gęstości mineralnej kości (ocenianej metodą DEXA odcinka lędźwiowego kręgosłupa) podczas leczenia anastrozolem w dawce 1 mg na dobę w połączeniu z ryzedyronianem w dawce 35 mg raz w tygodniu. Ponadto, nieistotna statystycznie redukcja BMD zaobserwowano w grupie o niskim ryzyku leczonych wyłącznie anastrozolem w dawce 1 mg na dobę. Te wyniki odzwierciedlono w drugorzędnym parametrze skuteczności – zmianie całkowitej BMD kości udowej po 12 miesiącach w porównaniu z wartością wyjściową.

To badanie potwierdza, że należy rozważyć stosowanie bisfosfonianów w celu zapobiegania możliwemu zmniejszeniu gęstości mineralnej kości u kobiet w okresie menopauzalnym z wczesnym rakiem piersi leczonych anastrozolem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie anastrozolu jest szybkie, maksymalne stężenie we krwi osoczu osiągane jest zazwyczaj w ciągu 2 godzin (na czczo). Jedzenie nieco spowalnia szybkość, ale nie stopnia wchłaniania. Niewielkie zmiany szybkości wchłaniania nie mają klinicznie istotnego wpływu na stężenia stacjonarne we krwi osoczu przy podawaniu tabletek anastrozolu raz na dobę. Osiągane jest około 90–95 % stężeń stacjonarnych anastrozolu we krwi osoczu po 7 dniach codziennego stosowania leku, akumulacja wynosi 3–4-krotnie. Nie ma doniesień o zależności parametrów farmakokinetycznych anastrozolu od czasu lub dawki.

Farmakokinetyka anastrozolu nie zależy od wieku kobiet w okresie menopauzalnym.

Rozkład

Tylko 40 % anastrozolu wiąże się z białkami osocza.

Wydalanie

Anastrozol jest wydalany powoli, okres półtrwania we krwi osoczu wynosi 40–50 godzin. Anastrozol jest intensywnie metabolizowany u kobiet w okresie menopauzalnym, mniej niż 10 % dawki wydaje się z moczem w niezmienionej formie w ciągu 72 godzin po podaniu. Metabolizm anastrozolu zachodzi poprzez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację. Metabolity są wydalane głównie z moczem. Triazol, główny metabolit we krwi osoczu, nie hamuje aromatazy.

Naruszenie funkcji wątroby lub nerek

W porównaniu z odpowiednią kontrolą u wolontariuszy z kompensowanym marskością wątroby widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu był o około 30 % niższy (badanie 1033IL/0014). Jednak stężenia anastrozolu we krwi osoczu wolontariuszy z marskością wątroby były w zakresie stężeń obserwowanych u zdrowych uczestników innych badań. Stężenia anastrozolu we krwi osoczu obserwowane w długotrwałych badaniach skuteczności u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby były w zakresie stężeń anastrozolu we krwi osoczu obserwowanych u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby.

W badaniu 1033IL/0018 u wolontariuszy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy [GFR] < 30 ml/min) widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu nie uległ zmianie, co jest zgodne z faktem, że anastrozol jest wydalany głównie poprzez metabolizm. Stężenia anastrozolu we krwi osoczu obserwowane podczas długotrwałych badań skuteczności u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek były w zakresie stężeń anastrozolu we krwi osoczu obserwowanych u pacjentów bez zaburzeń funkcji nerek. Stosowanie anastrozolu pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób podania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat Anasoma wskazany jest do:

• leczenia uzupełniającego inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi receptorami hormonów w wczesnych stadiach u kobiet w okresie menopauzy;
• leczenia uzupełniającego inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi receptorami hormonów w wczesnych stadiach u kobiet w okresie menopauzy, u których wcześniej stosowano terapię uzupełniającą tamoksyfenem przez okres 2–3 lat;
• leczenia zaawansowanego raka piersi z pozytywnymi receptorami hormonów u kobiet w okresie menopauzy.

Przeciwwskazania.

Preparat Anasoma jest przeciwwskazany u pacjentek:

• w czasie ciąży lub karmienia piersią;
• znaną nadwrażliwością na anastrozol lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Szczególne środki ostrożności.

Wszystkie niewykorzystane leki lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Anastrozol in vitro hamuje enzymy CYP 1A2, 2C8/9 oraz 3A4. Badania kliniczne z wykorzystaniem antypiryny i warfaryny wykazały, że anastrozol w dawce 1 mg nie hamuje istotnie metabolizmu antypiryny oraz warfaryny (R- i S-), co sugeruje, że jednoczesne stosowanie anastrozolu z innymi lekami mało prawdopodobnie spowoduje klinicznie istotne interakcje lekowe pośredniczone przez enzymy CYP.

Enzymy odpowiedzialne za metabolizm anastrozolu nie zostały zidentyfikowane. Cymetydyna, słaby niespecyficzny inhibitor enzymów CYP, nie wpływa na stężenia anastrozolu w osoczu. Brak danych dotyczących wpływu silnych inhibitorów CYP.

Analiza zgromadzonej bazy danych dotyczących bezpieczeństwa leku z klinicznych badań nie wykazała informacji o klinicznie istotnych interakcjach lekowych u pacjentek przyjmujących jednocześnie anastrozol i inne leki stosowane powszechnie. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z bisfosfonianami (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub leków zawierających estrogeny z anastrozolem, ponieważ może to osłabić działanie farmakologiczne anastrozolu (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Właściwości szczególne stosowania.

Ogólne

Nie należy stosować leku Anasoma kobietom w okresie przedmenopauzalnym. Menopauzę należy potwierdzić wynikami badań biochemicznych (stężenia hormonu люtwikującego [LH], hormonu folikulotropowego [FSH] i/lub estradiolu) w przypadku wątpliwości co do statusu menopauzalnego pacjentki. Brak danych dotyczących uzasadnienia stosowania Anasomy z analogami hormonu uwalniającego hormon люtwikujący (GnRH).

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub środków zawierających estrogeny z lekiem Anasoma, ponieważ może to zmniejszyć działanie farmakologiczne tego leku (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na gęstość mineralną kości

Ponieważ anastrozol obniża poziom krążących estrogenów, może to prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zwiększonego ryzyka złamania (patrz punkt „Działania niepożądane”).

U kobiet z osteoporozą lub z ryzykiem osteoporozy należy ocenić gęstość mineralną kości na początku leczenia oraz w regularnych odstępach czasu po zakończeniu leczenia. W razie potrzeby należy wdrożyć leczenie lub profilaktykę osteoporozy i dokładnie monitorować stan pacjentki. Stosowanie specyficznych środków, np. bisfosfonianów, może zapobiegać utracie gęstości mineralnej kości spowodowanej przez anastrozol u kobiet w okresie postmenopauzalnym, a konieczność takiego postępowania należy ocenić (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Uszkodzenie funkcji wątroby

Nie badano stosowania anastrozolu u pacjentek z rakiem piersi i umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby. U pacjentek z uszkodzeniem funkcji wątroby ekspozycja na anastrozol może być zwiększona (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie anastrozolu u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim uszkodzeniem funkcji wątroby wymaga ostrożności (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”). Leczenie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla każdej pacjentki indywidualnie.

Uszkodzenie funkcji nerek

Nie badano stosowania anastrozolu u pacjentów z rakiem piersi i ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek. Ekspozycja na anastrozol nie wzrasta u pacjentek z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa [GFR] < 30 ml/min, patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie leku u pacjentek z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Lek Anasoma nie jest wskazany do stosowania u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone dla tej grupy pacjentów.

Nie należy stosować anastrozolu chłopcom z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie leczenia hormonem wzrostu. W podstawowym badaniu klinicznym nie wykazano skuteczności i nie ustalono bezpieczeństwa. Ponieważ anastrozol obniża poziom estradiolu, nie należy stosować tego leku dziewczętom z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie leczenia hormonem wzrostu. Brak danych długoterminowej obserwacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

Nadwrażliwość na laktozę

Lek zawiera laktozę. Pacjentki z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinny przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania anastrozolu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Brak danych dotyczących stosowania anastrozolu w okresie laktacji. Lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Plodność

Wpływ anastrozolu na płodność człowieka nie był badany. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Anastrozol nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednakże zgłaszano przypadki osłabienia i senności związane z przyjmowaniem anastrozolu, dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jeśli występują takie objawy.

Sposób stosowania i dawki

Lek Anasoma należy przyjmować doustnie.

Zalecana dawka dla dorosłych, w tym dla kobiet w wieku podeszłym, wynosi 1 tabletę (1 mg) 1 raz dziennie.

W przypadku inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi receptorami hormonów w wczesnych stadiach u kobiet w okresie popomenopauzalnym zalecana długość adiuwantowego leczenia endokrynnego wynosi 5 lat.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentek z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Stosowanie leku Anasoma u pacjentek z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wymaga ostrożności (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentek z chorobą wątroby o łagodnym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Lek Anasoma należy stosować z ostrożnością u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Lek Anasoma nie jest zalecany dla dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przedawkowanie

Doświadczenie kliniczne dotyczące przypadkowego przedawkowania jest ograniczone. W badaniach na zwierzętach anastrozol wykazał niską toksyczność ostrą. W trakcie badań klinicznych stosowano różne dawki anastrozolu: do 60 mg jednorazowo zdrowym ochotnikom mężczyznom oraz do 10 mg dziennie kobietom w okresie popomenopauzalnym z rozsianym rakiem piersi; dawki te były dobrze tolerowane. Nie ustalono jednorazowej dawki anastrozolu prowadzącej do objawów zagrażających życiu. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz w przypadku przedawkowania; leczenie powinno być objawowe.

Podczas leczenia przedawkowania należy wziąć pod uwagę możliwość przyjęcia kilku substancji. Jeżeli pacjent nie stracił przytomności, można wywołać wymioty. Może być pomocny dializ, ponieważ anastrozol nie wiąże się znacznie z białkami osocza. Zaleca się wspomagające leczenie ogólne, w tym częste monitorowanie funkcji życiowych oraz staranne obserwowanie pacjenta.

Niepożądane działania.

W tabeli 3 przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych i badań pozarejestracyjnych lub zgłoszone dobrowolnie. O ile nie zaznaczono inaczej, kategorie częstości zostały obliczone na podstawie liczby niepożądanych działań obserwowanych w dużym badaniu fazy III z udziałem 9366 kobiet w okresie popomenopauzalnym z operacyjnym rakiem piersi, które otrzymywały leczenie adiuwantowe przez pięć lat (badanie Arimidex, Tamoxifen, Alone or in Combination [ATAC]).

Poniżej wymienione niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania i klas układów narządów (KUN). Klasyfikacja według częstości obejmowała następujące kryteria: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana częstość (częstość nie może być określona na podstawie istniejących danych). Najczęściej zgłaszane niepożądane działania to: ból głowy, uderzenia gorąca, nudności, wysypka, artralgia, zaburzenia ruchomości w stawach, artretyzm oraz osłabienie.

Tabela 3

*Częstość występowania zespołu cieśni nadgarstka była większa u pacjentek otrzymujących anastrozol w badaniach klinicznych w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tamoksyfen. Jednak większość tych przypadków występowała u pacjentek z rozpoznanymi czynnikami ryzyka rozwoju tego stanu.

**Ponieważ w badaniu ATAC przypadki zapalenia naczyń skóry i plamicy Schönhaina-Henocha nie były obserwowane, częstość tych zjawisk może być uznana za rzadką (od ≥0,01 % do <0,1 %) na podstawie najgorszej wartości szacunku punktowego.

***Krwawienia pochwowe występowały często, głównie u pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi w pierwszych kilku tygodniach po zmianie terapii hormonalnej na leczenie anastrozolem. W przypadku kontynuacji krwawień należy przeprowadzić dalsze badania.

W tabeli 4 przedstawiono częstość wcześniej określonych działań niepożądanych obserwowanych w trakcie badania ATAC (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy), niezależnie od przyczyn ich wystąpienia, u pacjentek otrzymujących badaną terapię oraz w okresie do 14 dni po zakończeniu leczenia.

Częstość wcześniej określonych działań niepożądanych w badaniu ATAC

Tabela 4

W grupach leczonych anastrozolem i tamoksyfenem zaobserwowano następującą liczbę złamań: 22 na 1000 pacjentów-roku i 15 na 1000 pacjentów-roku odpowiednio (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy). Częstość złamań w grupie anastrozolu była podobna do tej obserwowanej u pacjentek w odpowiednim wieku w okresie menopauzalnym. Częstość występowania osteoporozy wynosiła 10,5% u pacjentek leczonych anastrozolem oraz 7,3% u pacjentek leczonych tamoksyfenem.

Nie ustalono, czy częstość złamań i częstość osteoporozy obserwowane w badaniu ATAC u pacjentek przyjmujących anastrozol odzwierciedlają ochronny efekt tamoksyfenu, specyficzny efekt anastrozolu, czy oba te efekty.

Przekazywanie podejrzeń o wystąpieniu działań niepożądanych

Przekazywanie podejrzeń o wystąpieniu działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Pozwala to na kontynuację nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka zastosowania produktu leczniczego. Personelowi medycznemu zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Yujiia Pharma Specialities Limited / Eugia Pharma Specialities Limited.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sarvay № 550, 551 i 552, Kolthur Village, Shamirpet Mandal, Medchal-Malkajgiri District, 500101, stan Telangana, Indie / SY No. 550, 551 and 552, Village Kolthur, Shamirpet Mandal, Medchal - Malkajgiri District, 500101, Telangana state, India.