Analgin-dibazol-papaweryna

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku ANALGIN-DIBAZOL-PAPAWERYNA

SkÅ ad:

Substancje czynne: metamizolu sodu monohydrat, bendazolu chlorowodorek, papaweryny chlorowodorek;

1 tabletka zawiera metamizolu sodu monohydratu 250 mg, bendazolu chlorowodoroku 20 mg, papaweryny chlorowodoroku 20 mg;

Substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, talk, powidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

GÅ owne cechy fizykochemiczne: tabletki biaÅ e lub biaÅ e zÅ oÅ atawym odcieniem, o ksztaÅ cie cylindrycznym, z faskÄ ; na jednej powierzchni tabletki znajduje siÄ znak towarowy przedsiÄ™biorstwa, na drugiej powierzchni tabletki – linia.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbÄ olowe. Inne leki przeciwbÄ olowe i przeciwgorÄ czkowe. Pyrazolony. Metamizol sodu, kombinacje bez leków przeciwpsychotycznych.

Kod ATC N02B B52.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek złożony o działaniu przeciwbólowym, rozkurczowym i naczyniorozszerzającym, wynikającym ze specyficznego działania jego składników. Preparat wykazuje również działanie przeciwciśnieniowe i przeciwgorączkowe.

Metamizolu sodu – środek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy niezwiązany z alkaloidami morfiny, pochodna pirazolonu, wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe oraz nieznaczne działanie przeciwzapalne. Mechanizm działania wynika z hamowania cyklooksygenazy (COX) i blokowania syntezy prostaglandyn z kwasu arachidonowego, a także zaburzenia przewodzenia impulsów bólowych ekstra- i proprioceptywnych w pęczkach Golla i Burdacha, podwyższenia progu pobudliwości ośrodków talamicznych odpowiedzialnych za wrażliwość bólową oraz zwiększenia oddawania ciepła. Wykazuje wyraźne działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie dróg moczowych i dróg żółciowych.

Bendazol wywołuje działanie rozkurczowe, naczyniorozszerzające i obniżające ciśnienie tętnicze, a także stymuluje funkcje rdzenia kręgowego i sprzyja przywróceniu funkcji nerwów obwodowych, wywiera umiarkowane działanie immunostymulujące.

Papaweryna wywołuje działanie miotropowe, rozkurczowe i obniżające ciśnienie tętnicze. Blokuje fosfodiesterazę, co prowadzi do gromadzenia się cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) i obniżeniu zawartości wapnia w komórkach, powodując rozluźnienie mięśni gładkich naczyń i narządów wewnętrznych (przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, układu moczowo-płciowego).

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko i całkowicie wchłania się. W ściankach jelita ulega hydrolizie z tworzeniem aktywnego metabolitu. Działanie rozwija się po 20–40 minutach i osiąga maksimum po 2 godzinach. Metabolizuje się w wątrobie. Wydalany z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zespół bólowy związany z kurczem naczyń lub mięśni gładkich narządów wewnętrznych.

Przeciwwskazania.

Znana lub podejrzewana nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku, pochodne pirazolonu (butazon, tribuzydyna, antypiryna); podejrzenie ostrej patologii chirurgicznej; choroby przebiegające z obniżeniem tonusu mięśniowego, zespół padaczkowy; jaskra, uraz czaszkowo-mózgowy, ciężka niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy, hipotensja tętnicza, stan śpiączki, cukrzyca, hipotyreozę, niewydolność nadnerczy, przerośnięcie gruczołu krokowego, niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, leukopenia, agranulocytoza, neutropenia spowodowana przez cyklostatyki lub infekcję, anemia o dowolnej etiologii, trombocytopenia, porfiria wątrobowo-piękna, wyraźne zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, przewlekły nefryt z obrzękami i zaburzeniami wydzielania azotu przez nerki, niewydolność oddechowa, astma oskrzelowa, zespół obturacyjny oskrzeli, wrzód żołądka i dwunastnicy towarzyszący krwawieniu; kolit hipotoniczny, chroniczny zaparcie; jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy. Wiek powyżej 75 lat (ryzyko hipertermii).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Skuteczność leku zmniejsza się podczas palenia tytoniu.

Adsorbenty, leki wiążące i osłonowe: zmniejszenie wchłaniania leku z przewodu pokarmowego.

Leki przeciwbólowe, leki uspokajające: wzmocnienie działania hipotensyjnego.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z salicylanami.

Interakcje związane z metamizolem sodu

Substancje kontrastowe rentgenowskie, koloidowe środki zastępcze krwi, penicylina: nie należy stosować podczas leczenia metamizolem sodu.

Leki obniżające poziom cukru we krwi doustnie, doustne leki przeciwkrzepliwe pośrednie, glikokortykosteroidy, fenytoina, indometacyna, ibuprofen: metamizol sodu wzmocnia działanie tych leków poprzez wypieranie ich z wiązania z białkami osocza.

Metamizol sodu może indukować enzymy szlaków metabolicznych, w tym CYP2B6 oraz CYP3A4. Jednoczesne stosowanie metamizolu sodu z bupropionem, efawirenzem, metadonem, kwasem walproinowym, cyklosporyną, takrolimusem oraz sertraliną może prowadzić do zmniejszenia stężenia tych leków we krwi, co potencjalnie może prowadzić do zmniejszenia ich efektu terapeutycznego. W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu metamizolu sodu z innymi lekami; odpowiedź kliniczną i/lub stężenia leków należy monitorować w razie potrzeby.

Metotreksat: metamizol sodu w wysokich dawkach może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu we krwi oraz wzmocnienia jego efektów toksycznych (głównie na przewód pokarmowy i układ krwiotwórczy).

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ): potęguje się ich działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe oraz zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia addytywnych działań niepożądanych.

Alkohol: metamizol sodu wzmocnia działanie uspokajające alkoholu.

Diuretyki (furosemid): możliwe zmniejszenie działania moczopędnego.

Leki mielotoksyczne prowadzą do wzmocnienia hematotoksyczności.

Sarkolizyna, tiomazol (metimazol), leki hamujące aktywność szpiku kostnego, w tym leki złota: zwiększa się ryzyko hematotoksyczności, w tym rozwoju leukopenii.

Nieprzeciwbólowe analgetyki, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji (amitryptylina, doksepin itd.), hormonalne środki antykoncepcyjne, allopurinol: jednoczesne stosowanie metamizolu sodu z tymi lekami może prowadzić do wzmocnienia toksyczności metamizolu sodu.

Chloropromazyna lub inne pochodne fenantroazyny: możliwe wystąpienie wyraźnej hipotermii.

Fenylbutazon, glutetymid, barbiturany oraz inne induktory mikrosomalnych enzymów wątrobowych zmniejszają skuteczność metamizolu sodu.

Leki uspokajające, środki uspokajające (diazepam, trimetozyna itd.) wzmocniają działanie przeciwbólowe metamizolu sodu.

Kodeina, blokery receptorów H2-histaminowych, propranolol wzmocniają działanie metamizolu sodu.

Interakcje związane z bendazolem

Papaweryna, teobromina, salsolina: przy stosowaniu z bendazolem poszerza się zakres działania farmakologicznego tych leków.

Barbiturany: przy stosowaniu z bendazolem wzmocnia się skuteczność barbituranów o długim działaniu, w szczególności fenobarbitalu.

Leki przeciw nadciśnieniu tętniczym (środki wpływające na układ renina-angiotensyna), fentolamina, środki moczopędne (w tym saluretyki): przy stosowaniu łącznie z bendazolem wzmocnia się działanie hipotensyjne.

Blokery β: przy stosowaniu z bendazolem działanie hipotensyjne ostatniego nie zmienia się, jednak przy długotrwałym stosowaniu bendazol zapobiega wzrostowi ogólnego oporu obwodowego wywoływanemu przez blokery β.

Interakcje związane z papaweryną

Leki antycholinergiczne: papaweryna wzmocnia działanie cholinolityczne leków antycholinergicznych.

Leki przeciwcholinesterazowe: możliwe zmniejszenie działania tonizującego leków przeciwcholinesterazowych na mięśnie gładkie pod wpływem papaweryny.

Glikozydy nasercowe: przy jednoczesnym stosowaniu z glikozydami nasercowymi obserwuje się wyraźne wzmocnienie funkcji kurczliwej mięśnia sercowego w wyniku zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego naczyń.

Lewodopa, metyldopa: papaweryna obniża działanie hipotensyjne metyldopy oraz działanie przeciwparkinsonowskie lewodopy.

Alkohol: papaweryna potęguje działanie alkoholu.

Nitrofurantoina: istnieją doniesienia o rozwoju zapalenia wątroby przy jednoczesnym stosowaniu z papaweryną.

Morfina: możliwe zmniejszenie działania przeciwbólowego papaweryny.

Barbiturany, difenhydramina, metamizol sodu, diklofenak: wzmocnienie działania przeciwbólowego papaweryny.

Fentolamina: potęguje działanie papaweryny na ciała jamiste prącia.

Leki przeciw nadciśnieniu tętniczym, leki przeciwdziałające depresji (w tym trójcykliczne), prokaina, rezerpina, chinidyna: wzmocnienie działania hipotensyjnego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem należy skonsultować się z lekarzem, szczególnie w przypadku stosowania innych leków.

Nie stosować środka leczniczego w celu złagodzenia ostrego bólu brzucha przed ustaleniem przyczyny. Ponieważ metamizol sodu ma właściwości przeciwbólowe i przeciwzapalne, może maskować objawy infekcji, objawy chorób niezakaźnych oraz powikłań z zespołem bólowym, co może utrudnić ich rozpoznanie.

Podczas leczenia preparatem należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu oraz stosowania leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Środek leczniczy należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z istniejącymi chorobami alergicznymi (w tym z poliozą) lub z takimi chorobami w wywiadzie – zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych;
• z chorobami zapalnymi jelit, w tym z nieswoistym zapaleniem jelita grubego i chorobą Crohna (patrz rozdział „Przeciwwskazania”);
• z niewydolnością sercowo-naczyniową (patrz rozdział „Przeciwwskazania”);
• z tachykardią nadkomorową (patrz rozdział „Przeciwwskazania”);
• z tendencją do hipotensji tętniczej;
• z zaburzeniami funkcji nerek, przewlekłą niewydolnością nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”), z chorobami nerek w wywiadzie (np. zakażenie nerek, zapalenie kłębuszków nerek);
• z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”);
• przy jednoczesnym stosowaniu leków cytotoksycznych (tylko pod kontrolą lekarza).

Środek leczniczy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przewlekłym nadużywaniem alkoholu w wywiadzie, u osłabionych oraz u osób starszych – ze względu na ryzyko wystąpienia hipertermii oraz zwiększoną częstość reakcji niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego. Stosować z ostrożnością przy zmniejszonej perystaltyce jelit oraz w stanach po urazach głowy.

Ryzyko uszkodzenia wątroby wywołanego lekiem

Opisywano przypadki ostrego zapalenia wątroby, głównie o charakterze hepatocelularnym, u pacjentów przyjmujących metamizol sodu, którego objawy pojawiały się w okresie od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Objawy obejmowały podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych w surowicy krwi, z żółtaczką lub bez niej, często w kontekście reakcji nadwrażliwości na inne leki (np. wysypki skórne, dyskrazje krwi, gorączkę i eozynofilię) lub w towarzystwie objawów autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Większość pacjentów wyzdrowiała po odstawieniu metamizolu sodu; jednak w pojedynczych przypadkach obserwowano postępowanie niewydolności wątroby aż do konieczności przeszczepienia wątroby.

Mechanizm uszkodzenia wątroby wywołanego przez metamizol sodu nie został jednoznacznie wyjaśniony, jednak istniejące dane wskazują na mechanizm immunologiczno-alergiczny.

Pacjentów należy poinstruować o konieczności powiadomienia lekarza o wystąpieniu objawów wskazujących na uszkodzenie wątroby. W przypadku podejrzenia uszkodzenia wątroby należy odstawić metamizol sodu; u pacjentów należy ocenić wskaźniki charakteryzujące czynność wątroby.

Przypadki uszkodzenia wątroby podczas leczenia metamizolem sodu są bardzo rzadkie, ale dokładnej częstości wystąpienia tej reakcji niepożądanej nie można ustalić. U niektórych pacjentów obserwowano nawroty uszkodzenia wątroby po ponownym zastosowaniu metamizolu sodu. W przypadku poprzedniego przypadku uszkodzenia wątroby, który wystąpił podczas leczenia metamizolem sodu, jeśli nie stwierdzono innych przyczyn uszkodzenia wątroby, nie należy ponownie stosować leków zawierających metamizol sodu.

Należy natychmiast odstawić lek i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia osłabienia, niepokojącego dreszczu bez wyraźnej przyczyny, gorączki, bólu gardła, trudności w połykaniu, krwawienia z dziąseł, bladości skóry, pojawienia się wysypki na skórze i błonach śluzowych, rozwoju zapalenia pochwy lub proktitu. W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, w szczególności zaburzeń przewodu pokarmowego, żółtaczki oraz podwyższenia poziomu enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie środka leczniczego. Należy powiadomić lekarza o wystąpieniu następujących objawów: naparów, nadmiernej potliwości, bólu głowy, zwiększonej zmęczalności, żółtaczki, nudności, dyskomfortu w okolicy żołądka, zaparć.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane

Podczas leczenia metamizolem sodu obserwowano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie naskórka (zespołu Lyella) oraz wywołaną lekiem reakcję z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Przed rozpoczęciem terapii lekiem Analgin-dibazol-papaweryna pacjentów należy poinformować o objawach i sygnaturach ciężkich reakcji skórnych. Podczas leczenia należy dokładnie obserwować stan pacjentów pod kątem pojawienia się tych charakterystycznych objawów. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na ciężkie skórne reakcje niepożądane, należy natychmiast odstawić lek i w przyszłości nigdy nie stosować leków zawierających metamizol sodu (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Podczas leczenia preparatem możliwe jest zabarwienie moczu na czerwony kolor, spowodowane wydaleniem metabolitu metamizolu sodu, co nie ma znaczenia klinicznego.

Przy stosowaniu środka leczniczego możliwe jest wystąpienie ortostatycznej hipotensji.

Podczas leczenia preparatem należy kontrolować skład krwi obwodowej (formułę leukocytarną).

Nie należy przekraczać zalecanych dawek środka leczniczego.

Nie należy stosować środka leczniczego dłużej niż ustalony okres bez konsultacji z lekarzem.

Nie zaleca się regularnego, długotrwałego stosowania środka leczniczego ze względu na mielotoksyczność metamizolu sodu. W przypadku długotrwałego stosowania środka leczniczego (ponad 7 dni) należy kontrolować skład krwi obwodowej (ze względu na mielotoksyczność metamizolu), funkcję nerek i wątroby.

Palenie tytoniu zmniejsza skuteczność środka leczniczego.

Jeśli objawy choroby nie zaczną ustępować lub, przeciwnie, stan zdrowia pacjenta się pogorszy, lub pojawią się działania niepożądane, należy przerwać stosowanie środka leczniczego i skonsultować się z lekarzem w sprawie dalszego leczenia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie środka leczniczego w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

W razie konieczności zastosowania środka leczniczego należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia preparatem należy unikać prowadzenia pojazdów oraz pracy z urządzeniami mechanicznymi.

Sposób stosowania i dawki.

Wewnętrznie, po posiłku, popijając niewielką ilością wody.

Dorośli

Po 1–2 tabletki 1–2 razy na dobę. Maksymalna dawka dzienna – 4 tabletki.

Czas trwania leczenia zależy od charakteru i przebiegu choroby, osiągniętego efektu oraz charakteru stosowanej terapii farmakologicznej, jednak długość leczenia nie powinna przekraczać 3 dni.

Dzieci.

Nie stosować (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku pierwszych objawów przedawkowania należy natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną.

W przypadku przedawkowania leku możliwe są: niepokój, osłabienie, depresja OUN, śpiączka, umiarkowana duszność, wysypka na skórze, obniżenie perfuzji tkanek, cyjanowatość, kwasica metaboliczna, hiperglikemia, hiperkaliemia.

Przy długotrwałym stosowaniu leku w wysokich dawkach możliwe są zaburzenia funkcji wątroby oraz rozwój neutropenii.

Objawy przedawkowania metamizolu sodu: hipotermia, uczucie przyspieszonego bicie serca, wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, dysfagia, duszność, szum w uszach, nudności, wymioty, ból brzucha/gastryt, osłabienie, senność, majaczenie, zaburzenia świadomości, zespół drgawkowy; możliwy rozwój ostrego agranulocytozy, zespołu krwotocznego, oligurii, anurii, ostrej niewydolności nerek i wątroby, porażenia mięśni oddechowych.

Leczenie: odstawienie leku, wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, stosowanie enterosorbentów, środków przeczyszczających soli, przeprowadzenie wymuszonego moczowania, terapia objawowa skierowana na utrzymanie funkcji życiowych. W ciężkich przypadkach możliwe są hemodializa, hemoperfuzja, dializa otrzewnowa. W przypadku rozwoju zespołu drgawkowego należy podawać dożylnie diazepam i szybko działające barbiturany.

Objawy przedawkowania bendazolu: hipotensja, nadmierne pocenie się, uczucie gorąca, zawroty głowy, nudności, łagodny ból głowy, które szybko ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku.

Leczenie: wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka z zastosowaniem węgla aktywowanego, stosowanie środków przeczyszczających soli. W przypadku hipotensji tętniczej zalecana jest transfuzja oraz terapia objawowa (środki zwężające naczynia, glikozydy serca). Nie ma specyficznego antydota.

Objawy przedawkowania papaweryny: zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, kierunkowy drgawek oczu, tachykardia, asystolia, migotanie komór, kolaps, hipotensja tętnicza, zaczerwienienie skóry górnej części tułowia, nadmierne oddychanie, ataksja, senność, ból głowy, suchość w ustach, nudności, zaparcia, zaburzenia funkcji przewodu pokarmowego, nadmierne pocenie się, osłabienie, reakcje alergiczne. Przy przyjęciu bardzo dużych dawek papaweryny możliwe jest umiarkowane działanie sedytywne oraz działanie toksyczne leku w postaci zaburzeń rytmu serca, całkowitego lub częściowego bloku przedsionkowo-komorowego.

Leczenie: odstawienie leku, terapia objawowa, przemywanie żołądka, stosowanie enterosorbentów. Nie ma specyficznego antydota. Papaweryna jest całkowicie usuwana z krwi podczas hemodializy.

Działania niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, ból głowy.

Ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: suchy kaszel, katar, duszność, bezdech, u osób z predyspozycjami do napadów skurczu oskrzeli możliwe wywołanie ataku, zespół oskrzelowy, duszność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: zaczerwienienie twarzy, blok przedsionkowo-komorowy, arytmie, tachykardia, ekstrasystolia komorowa, zmniejszenie rzutu serca, hipotensja tętnicza, kolaps, ból w okolicy serca, uczucie kołatania serca, napływy gorąca, uczucie ciepła, drętwienie, drżenie, utrata przytomności; przy długotrwałym stosowaniu – pogorszenie wskaźników elektrokardiogramu (EKG) z powodu zmniejszenia rzutu serca, migotanie komór, asystolia, trzepotanie komór, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: eozynofilia, przy długotrwałym stosowaniu możliwe: leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, anemia, trombocytopenia.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, suchość w jamie ustnej, pieczenie w gardle, nudności, dyskomfort w okolicy żołądka, zaparcia, biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka; uszkodzenie wątroby spowodowane lekiem, w tym ostre zapalenie wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony nerek i układu moczowego: zazwyczaj u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub przy stosowaniu nadmiernych dawek – przejściowa oliguria, anuria, białkomocz, zapalenie nerek międzywątrobne, zabarwienie moczu na czerwono.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: możliwe objawy reakcji nadwrażliwości, w tym wysypki na skórze i błonach śluzowych (np. pokrzywka), swędzenie, zaczerwienienie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), wywołana lekiem reakcja z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Ze strony układu odpornościowego: obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny.

Ogólne zaburzenia: hipertermia, osłabienie, niedyspozycja, nadmierne pocenie się.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletów w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

10 tabletów w blisterze.

Kategoria dostępności.

Bez recepty.

Producent.

Spółka z dodatkową odpowiedzialnością „INTERCHEM”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 65025, miasto Odesa, 21. km drogi Stara Kirowska, 40-A.