Amlodypina-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce leczenia medycznego leku Amlodypina-Darnytsia (Amlodipine - Darnytsia)

SkÅ ad:

substancja czynna: amlodipine;

1 tabletka zawiera amlodypiny besylan (w przeliczeniu na amlodypinÄ ) 5 mg lub 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, povidon.

PostaÄ c leku. Tabletka.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki o barwie biaÅ ej lub biaÅ ej z żółtawym odcieniem, ksztaÅ‚tu cylindrycznego, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniÅ cty wapnia o dominujÄ cym wpÅ‚ywie na naczynia. Kod ATC C08CA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Amlodypina – antagonist jonów wapnia (bloker kanałów wapniowych typu wolnego), który blokuje napływ jonów wapnia przez błony komórkowe do komórek mięśni gładkich mięśnia sercowego i naczyń. Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozluźniającego wpływu na mięśnie gładkie naczyń. Naturę działania przeciwwijącego dławicy piersiowej amlodypiny poznano jeszcze nie w pełni, jednak można stwierdzić, że lek zmniejsza ogólne zaburzenia niedokrwienne w dwa następujące sposoby:

• rozszerza arteriole obwodowe, a tym samym zmniejsza ogólną oporność obwodową (obciążenie następcze). Ponieważ częstotliwość skurczów serca prawie się nie zmienia, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do obniżenia zużycia energii i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen;
• sprzyja rozszerzeniu dużych tętnic wieńcowych i arterioł wieńcowych zarówno w niezmienionych, jak i w obszarach serca dotkniętych niedokrwieniem. Takie rozszerzenie zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z dławicą piersiową wazospastyczną (dławica Prinzmetala lub dławica wariantna) i zapobiega rozwojowi wazokonstrykcji wieńcowej.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pojedyncza dawka amlodypiny zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Dzięki powolnemu początku działania amlodypina nie powoduje ostrej hipotensji.

U pacjentów z dławicą piersiową amlodypina sprzyja zwiększeniu wydolności fizycznej (wydłuża czas wykonywania obciążenia fizycznego, opóźnia wystąpienie napadu dławicy piersiowej i czas depresji odcinka ST o 1 mm podczas obciążenia), zmniejsza częstotliwość napadów dławicy piersiowej i zmniejsza potrzebę stosowania tabletek nitrogliceryny.

Badania hemodynamiczne oraz kontrolowane badania kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca klasy funkcyjnej II–III (według klasyfikacji NYHA) wykazały, że amlodypina nie powoduje pogorszenia stanu według takich kryteriów jak tolerancja obciążenia fizycznego, frakcja wyrzutowa lewej komory i objawy kliniczne.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 6–12 godzinach. Bezpośrednia biodostępność wynosi 64–80%. Objętość rozprowadzenia wynosi około 20 l/kg. Amlodypina wiąże się z białkami osocza krwi w około 97,5%. Spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie amlodypiny.

Okres półwydalenia z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Stałe stężenie równowagowe amlodypiny w osoczu osiąga się po 7–8 dniach regularnego stosowania leku.

Amlodypina jest intensywnie przekształcana w wątrobie z tworzeniem metabolitów nieaktywnych. Wydalana jest z moczem: 10% podanej dawki – w niezmienionej postaci, 60% – w postaci metabolitów.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u chorych z przewlekłą niewydolnością serca obserwowano tendencję do obniżenia klirensu amlodypiny, co prowadziło do zwiększenia powierzchni pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) oraz przedłużenia okresu półwydalenia leku.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Przewlekła stabilna choroba wieńcowa.
• Choroba wieńcowa wazospastyczna (angina Prinzmetala).

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na pochodne dihydropirydynowe, amlodypinę lub którykolwiek inny składnik leku.
• Ciężkie nadciśnienie tętnicze.
• Szok (w tym szok kardiogenny).
• Przeszkoda odpływu z lewej komory serca (np. ciężki zwężenie aorty).
• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na amlodypinę.

Dostępne dane potwierdzają bezpieczne stosowanie amlodypiny z diuretykami tiazydowymi, blokerami α, blokerami β, inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), nitratami o przedłużonym działaniu, nitrogliceryną w formie podjęzykowej, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antybiotykami, doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Dane uzyskane w badaniach in vitro z osoczem krwi człowieka wskazują na brak wpływu amlodypiny na wiązanie z białkami osocza badanych leków (digoksyna, fenytoina, warfaryna lub indometacyna).

Inhibitory CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i inhibitorów CYP3A4 o silnym lub umiarkowanym działaniu (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego zwiększenia ekspozycji na amlodypinę, co z kolei może zwiększyć ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego. Kliniczne znaczenie tych zmian może być bardziej wyrażone u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczna kliniczna obserwacja pacjenta oraz doboru dawki.

Podczas stosowania amlodypiny nie zaleca się jednoczesnego spożywania grejpfruta ani soku grejpfrutowego, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co z kolei może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego.

Induktory CYP3A4.

Nie ma informacji o wpływie induktorów CYP3A4 na amlodypinę. Jednoczesne stosowanie amlodypiny i substancji, które są induktorami CYP3A4 (np. ryfampycyna, ziele św. Jana), może prowadzić do obniżenia stężenia amlodypiny w osoczu krwi, dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością.

Dantrolen (infuzje).

U zwierząt obserwowano komorowe migotanie komór zakończone śmiercią oraz kolaps układu sercowo-naczyniowego, związane z hiperkaliemią, po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Z uwagi na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów narażonych na złośliwą hipertermię oraz podczas leczenia złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki.

Hipotensyjny efekt amlodypiny potęguje działanie innych leków przeciwciśnieniowych.

Takrolimus.

Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z amlodypiną, jednak mechanizm farmakokinetyczny tej interakcji nie został w pełni ustalony. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny, pacjentom należy regularnie monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Cyklosporyna.

Badania interakcji cyklosporyny i amlodypiny nie były prowadzone u zdrowych ochotników ani w innych grupach, z wyjątkiem pacjentów z przeszczepioną nerką, u których zaobserwowano zmienny wzrost stężenia szczątkowego cyklosporyny (średnio o 0–40%). U pacjentów z przeszczepioną nerką stosujących amlodypinę należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny i w razie potrzeby zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Simwastatyna.

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg i simwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zwiększenia ekspozycji na simwastatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem simwastatyny. U pacjentów stosujących amlodypinę dawkę simwastatyny należy ograniczyć do 20 mg dziennie.

Syldenafil.

Jednorazowe podanie 100 mg syldenafila pacjentom z nadciśnieniem pierwotnym nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny i syldenafila jako terapii skojarzonej każdy z leków wykazywał efekt hipotensyjny niezależnie od drugiego.

Inne leki.

Badania kliniczne dotyczące interakcji leków wykazały, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Etanol (alkohol).

Jednorazowe i wielokrotne przyjmowanie 10 mg amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę etanolu.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z cytydyną nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny.

Jednoczesne stosowanie leków zawierających glinę/magnez (leków przeciwwskazowych) z pojedynczą dawką amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Badania laboratoryjne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych nie jest znany.

Особливости stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w przypadku hipertensji kryzowej nie były oceniane.

Stosowanie w leczeniu chorych z niewydolnością serca.

Podczas stosowania amlodypiny w leczeniu chorych z niewydolnością serca III–IV stopnia (według klasyfikacji NYHA) odnotowano wzrost częstości występowania obrzęku płuc. U chorych z zastoinową niewydolnością serca leki blokujące kanały wapniowe, w tym amlodypina, należy stosować ostrożnie, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych oraz zgonów w przyszłości.

Stosowanie u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozpocząć stosowanie amlodypiny od najniższej dawki. Należy zachować ostrożność zarówno na początku stosowania leku, jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może istnieć konieczność powolnego doboru dawki oraz dokładnego monitorowania stanu pacjenta.

Stosowanie w leczeniu chorych z niewydolnością nerek.

W leczeniu takich chorych amlodypinę należy stosować w dawkach standardowych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy, dlatego u pacjentów poddawanych hemodializie należy stosować ją ostrożnie.

Stosowanie w leczeniu chorych w wieku podeszłym.

Zaleca się przepisywanie leku w dawkach standardowych; przy zwiększaniu dawki należy zachować ostrożność.

Wpływ na płodność.

Zgłaszano odwracalne biochemiczne zmiany w główkach plemników u niektórych pacjentów stosujących blokery kanałów wapniowych. Brakuje informacji klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność.

Amlodypina-Darnytsia nie wpływa na wyniki badań laboratoryjnych.

Podczas stosowania amlodypiny nie zaleca się jednoczesnego spożywania grejpfruta ani soku grejpfrutowego, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co może prowadzić do nasilenia hipotensyjnego działania leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W badaniach amlodypiny przeprowadzonych na zwierzętach przy zastosowaniu wysokich dawek obserwowano toksyczność reprodukcyjną.

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w okresie ciąży nie zostało ustalone.

Amlodypiny należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a ryzyko związane z chorobą przewyższa potencjalne ryzyko terapii dla matki/pleceni.

Nie wiadomo, czy amlodypina przenika do mleka matki. Przy podejmowaniu decyzji o kontynuowaniu karmienia piersią lub o stosowaniu amlodypiny należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka dla dziecka wynikającego z karmienia piersią oraz dla matki wynikającego ze stosowania leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych maszyn.

Amlodypina-Darnytsia może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi maszynami.

Szybkość reakcji może być obniżona w przypadku wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, ból głowy, dezorientacja lub nudności. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zwykle zalecana dawka początkowa leku w leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej wynosi 5 mg amlodypiny raz dziennie. W zależności od odpowiedzi pacjenta na terapię dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki wynoszącej 10 mg raz dziennie.

Dzieci w wieku od 6 lat z nadciśnieniem tętniczym. Zalecana dawka początkowa amlodypiny dla tej grupy pacjentów wynosi 2,5 mg raz dziennie. Tabletki Amlodypina-Darnytsia o dawce 5 mg nie są przeznaczone do dzielenia na pół w celu uzyskania dawki 2,5 mg, dlatego należy stosować tabletki amlodypiny o odpowiedniej dawce.

Jeśli w ciągu 4 tygodni nie uda się osiągnąć odpowiedniego poziomu ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 5 mg dziennie. Stosowanie leku w dawkach przekraczających 5 mg u tej grupy pacjentów nie było badane.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tej grupy pacjentów. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać ostrożnie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Dawki leku do stosowania u pacjentów z niewydolnością wątroby nie są ustalone (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dawkę leku do stosowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby od łagodnego do umiarkowanego stopnia nie ustalono, dlatego dobór dawki należy prowadzić ostrożnie i rozpocząć stosowanie leku od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Farmakokinetyki amlodypiny nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od najniższej dawki i stopniowo ją zwiększać.

Dzieci.

Amlodypina-Darnytsia może być stosowana u dzieci od 6. roku życia.

Wpływ amlodypiny na ciśnienie tętnicze u pacjentów w wieku poniżej 6 lat jest nieznany.

Przedawkowanie.

Objawy. Znaczne przedawkowanie (> 100 mg) może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej i prawdopodobnej tachykardii odruchowej. Opisano przypadki istotnej i prawdopodobnie długotrwałej hipotensji tętniczej ogólnoustrojowej, w tym wstrząsu z letalnym skutkiem.

Rzadko zgłaszano rozwój obrzęku płuc niekardiogennego w wyniku przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi obrzęku płuc niekardiogennego mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynem) w celu wspierania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie. Stosowanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub 2 godziny po przyjęciu 10 mg amlodypiny istotnie zmniejszało wchłanianie leku. W niektórych przypadkach może okazać się pomocne przemywanie żołądka.

Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem amlodypiny wymaga podejmowania aktywnych działań mających na celu wspieranie funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym monitorowanie czynności serca i płuc, podniesienie kończyn dolnych, kontrolę objętości krwi krążącej oraz diurezę. W celu przywrócenia napięcia naczyń i ciśnienia tętniczego może okazać się pomocne stosowanie leków zwężających naczynia, jeśli nie ma przeciwwskazań do ich stosowania. W celu złagodzenia skutków blokady kanałów wapniowych może okazać się pomocne dożylne podawanie glukonianu wapnia. Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami, skuteczność dializy jest mało prawdopodobna.

Efekty uboczne.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia wzroku (w tym podwójne widzenie).

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: szumy w uszach.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: duszność, katar, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego: ból brzucha, nudności, utrata apetytu, zmiany wrażliwości smakowej, wymioty, dyspepsja, zaburzenia perystaltyki jelit (w tym zaparcia i biegunka), wzdęcia, suchość w ustach, uczucie swędzenia w gardle, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, nadżeranie dziąseł.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (najczęściej związane z obturacyjnym zapaleniem wątroby).

Ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia oddawania moczu, nokturia, częste oddawanie moczu.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, hiperwentylacja.

Ze strony układu nerwowego: zmęczenie, osłabienie, niedobór samopoczucia, senność, zawroty głowy, ból głowy (na początku leczenia), drżenie, dysgezja, hipestezja, parestezje, bezsenność, zmiany nastroju (w tym niepokój), depresja, dezorientacja, hipertonus, neuropatia obwodowa, omdlenia, zaburzenia ekstrapiramidowe.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: zaczerwienienie skóry twarzy, hipotensja tętnicza, przyspieszone bicie serca, ból za mostkiem, zawał mięśnia sercowego, arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), zapalenie naczyń.

Ze strony krwi i układu chłonnego: leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: łysienie, purpura, zmiany zabarwienia skóry, nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, egzantema, obrzęk naczynioruchowy, zespół wielopostaciowej czerwonej, pokrzywka, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: obrzęki kończyn dolnych, ból stawów, ból mięśni, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: impotencja, ginekomastia.

Ogólne zaburzenia: obrzęki.

Inne reakcje: nadmierne pocenie się, niestosowny ból różnej lokalizacji.

Po odstawieniu leku efekty uboczne w większości przypadków ustępują całkowicie.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 2, po 3 lub po 9 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.