Amlodypin Bosnalék®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Amlodypin Bosnalék® (AMLODIL BOSNALIJEK®)

SkÅad:

substancja czynna: amlodypina;

1 kapsuÅka zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci bezylatu);

substancje pomocnicze: skrobiÄ kukurydzianÄ, celulozÄ mikrokrysztaÅcÄ, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

skÅad kapsuÅki: barwnik dwutlenek tytanu, barwnik ÅóÅ cynolinowy (E 104), barwnik ÅóÅ zachodni FCF (E 110), Åelatyna.

PostaÄ leku. KapsuÅki twarde.

GÅówne wÅasnoÅci fizyko-chemiczne: twarde Åelatynowe kapsuÅki zÅoÅone z korpusu i czapki. Kolor kapsuÅek: nieprzezroczysty biaÅy korpus i ÅóÅa nieprzezroczysta czapka. WielkoÅÄ kapsuÅek – 3. ZawartoÅÄ – granulki od prawie biaÅego do ÅóÅo-biaÅego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniÅty wapnia o dziaÅaniu przede wszystkim naczyniowym. Pochodne dihydropirydyny. Kod ATC C08CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amlodypin – antagonist wapnia (pochodna dihydropirydyny), który blokuje napływ jonów wapnia do mięśnia sercowego oraz do komórek mięśni gładkich.

Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypinu wynika bezpośrednio z rozluźniającego działania na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm działania przeciwko anginie piersiowej amlodypinu nie jest w pełni poznany, jednakże poniższe efekty odgrywają pewną rolę.

1. Amlodypin rozszerza naczynia tętnicze obwodowe i w ten sposób zmniejsza opór obwodowy (obciążenie następcze). Ponieważ częstość rytmu serca pozostaje stabilna, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do obniżenia zużycia energii oraz zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
2. Rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych oraz tętniczek wieńcowych (zarówno prawidłowych, jak i ulegających ischemii) może również odgrywać rolę w mechanizmie działania amlodypinu. Takie rozszerzenie zwiększa nasycenie mięśnia sercowego tlenem u pacjentów z kurczem tętnicy wieńcowej (angina Prinzmetala lub angina wariantna).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leku 1 raz na dobę zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Ze względu na powolny początek działania amlodypinu, ostre hipotensje tętnicze zazwyczaj nie występują.

U pacjentów z anginą piersiową stosowanie jednorazowej dobowej dawki leku zwiększa całkowity czas wysiłku fizycznego, czas do wystąpienia bólu dławicowego oraz czas do depresji odcinka ST o 1 mm. Lek zmniejsza częstotliwość napadów anginy piersiowej oraz zmniejsza potrzebę stosowania nitrogliceryny.

Amlodypin nie wykazuje żadnych niepożądanych działań metabolicznych ani zmian stężenia lipidów w osoczu krwi i może być stosowany u pacjentów z astmą, cukrzycą oraz podagrą.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie/rozkład.

Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych amlodypin jest powoli wchłaniany, maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 6–12 godzin po podaniu. Biologiczna dostępność wynosi około 64–80%. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Wiązanie amlodypinu z białkami osocza krwi wynosi około 97,5%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie amlodypinu.

Metabolizm/wydalanie.

Okres półwydalania z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin. Amlodypin jest głównie metabolizowany z tworzeniem nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem, z czego około 10% stanowi amlodypin w niezmienionej formie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom z tej grupy należy stosować standardowe dawki leku. Zmiany stężenia amlodypinu w osoczu krwi nie korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek. Amlodypin nie jest usuwany metodą dializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Informacje dotyczące stosowania amlodypinu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypinu jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia czasu półtrwania oraz zwiększenia pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) o około 40–60%.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Czas osiągnięcia Cmax amlodypinu w osoczu krwi jest podobny u pacjentów w wieku podeszłym i młodszych. Klirens amlodypinu u pacjentów w wieku podeszłym jest zazwyczaj nieco obniżony, co prowadzi do zwiększenia AUC oraz okresu półwydalania (T½) leku.

Dzieci.

Zazwyczaj klirens doustny u dzieci w wieku od 6 do 12 lat oraz od 13 do 17 lat wynosił odpowiednio 22,5 i 27,4 l/godzinę u chłopców oraz 16,4 i 21,3 l/godzinę u dziewczynek, przy znacznej zmienności ekspozycji u poszczególnych pacjentów. Informacje dotyczące pacjentów poniżej 6. roku życia są ograniczone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze. Przewlekła stabilna dławica piersiowa. Dławica piersiowa wazospastyczna (dławica Prinzmetala).

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na dihydropirydyny, amlodypinę lub którykolwiek inny składnik leku.

Ciężkie nadciśnienie tętnicze. Szok (w tym szok kardiogenny). Przeszkoda odpływu z lewej komory serca (np. ciężkie zwężenie aorty). Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i inhibitorów CYP3A4 o silnym lub umiarkowanym działaniu (inhibitory proteaz, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego nasilenia działania amlodypiny, co może również zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji. Kliniczne znaczenie takich zmian może być bardziej wyraźne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczna obserwacja kliniczna pacjenta oraz dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4

Stężenie amlodypiny w osoczu może ulec zmianie po jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkę z uwzględnieniem jednoczesnego przyjmowania tych leków zarówno w trakcie, jak i po leczeniu towarzyszącym, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampycyna, Hypericum perforatum).

Dantrolen (infuzje)

U zwierząt obserwowano komorowe migotanie serca zakończone śmiercią oraz załamanie krążeniowe związane z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów predysponowanych do złośliwej hipertermii oraz w leczeniu złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki

Hipotensyjny efekt amlodypiny sumuje się z efektem hipotensyjnym innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Takrolimus

Istnieje ryzyko podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z amlodypiną, jednak farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie został w pełni poznany. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, przy współczesnym stosowaniu amlodypiny konieczny jest regularny monitoring stężenia takrolimusu we krwi oraz, w razie potrzeby, korekta dawkowania.

Inhibitory mTOR (mammalian target of rapamycin – cel rapamycyny u ssaków)

Takie inhibitory mTOR jak sirolimus, temsirolimus i ewerolimus są substancjami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać ich działanie.

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono badań interakcji cyklosporyny z amlodypiną u zdrowych ochotników ani u innych grup, z wyjątkiem pacjentów z przeszczepioną nerką, u których zaobserwowano zmienne podwyższenie stężenia resztkowego cyklosporyny (średnio o 0–40%). U pacjentów z przeszczepioną nerką stosujących amlodypinę należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny we krwi oraz, w razie potrzeby, zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Simwastatyna

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg i simwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zwiększenia ekspozycji na simwastatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem simwastatyny. U pacjentów stosujących amlodypinę dawkę simwastatyny należy ograniczyć do 20 mg dziennie.

Amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, derylotrydynamu, warfaryny.

Wpływ innych leków na amlodypinę

Dostępne dane wskazują na bezpieczne stosowanie amlodypiny z diuretykami tiazydowymi, blokerami alfa, blokerami beta, inhibitorami ACE, nitratami o przedłużonym działaniu, podlingwalną formą nitrogliceryny, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antybiotykami, doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Dane uzyskane podczas badań in vitro z osoczem krwi ludzkiej wskazują na brak wpływu amlodypiny na wiązanie z białkami osocza badanych leków (digoksyna, fenytoina, warfaryna lub indometacyna).

Syldenafil

Pojedyncze przyjęcie 100 mg syldenafila przez pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny i syldenafila jako terapii skojarzonej każdy z leków wykazywał efekt hipotensyjny niezależnie od drugiego.

Inne leki

Badania kliniczne dotyczące interakcji leku wykazały, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Etylen (alkohol)

Pojedyncze i wielokrotne przyjmowanie 10 mg amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę etanolu.

Współczesne stosowanie amlodypiny z cytydyną nie miało wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Współczesne stosowanie leków zawierających glin i magnez (antacida) z pojedynczą dawką amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Badania laboratoryjne

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych nie jest znany.

Właściwości stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w przypadku hipertensji nie zostały ustalone.

Pacjenci z niewydolnością serca.

Pacjentom z tej kategorii amlodypinę należy stosować z ostrożnością. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV wg klasyfikacji NYHA) stosowanie amlodypiny wiąże się z zwiększonego ryzykiem rozwoju obrzęku płuc. Pacjentom z zastoinową niewydolnością serca leki blokujące kanały wapniowe, w tym amlodypinę, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonów w przyszłości.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Okres półtrwania amlodypiny oraz parametry AUC są wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; nie ma zaleceń dotyczących dawkowania leku. Dlatego pacjentom z tej kategorii należy rozpocząć leczenie od najniższej dawki. Należy zachować ostrożność zarówno na początku stosowania leku, jak i podczas zwiększania dawki. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dobieranie dawki oraz dokładne monitorowanie stanu pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zwiększenie dawki leku u pacjentów z tej kategorii należy przeprowadzać z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Pacjentom z tej kategorii należy stosować dawki standardowe. Zmiana stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie koreluje ze stopniem zaburzenia funkcji nerek. Amlodypina nie jest usuwana metodą dializy.

Grapefruit lub sok grejpfrutowy: nie zaleca się jednoczesnego stosowania z amlodypiną ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności amlodypiny u niektórych pacjentów, co z kolei może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego.

Pacjenci z podwyższoną wrażliwością lub nietolerancją glutenu nie powinni przyjmować tego leku, ponieważ w skład jego substancji pomocniczych wchodzi skrobia kukurydziana.

Amlodypin Bosnalék® w postaci kapsułek żelatynowych zawiera barwnik żółty FCF (E 110), który może powodować wystąpienie reakcji alergicznych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży.

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w okresie ciąży nie zostało ustalone. W badaniach na zwierzętach przy zastosowaniu wysokich dawek obserwowano toksyczność reprodukcyjną.

Amlodypiny w okresie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a ryzyko związane z chorobą przeważa potencjalne szkody wynikające z leczenia dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Amlodypina wydzielana jest z mlekiem matki. Stosunek dawki otrzymywanej przez noworodka od matki szacuje się w zakresie międzykwartylowym na 3–7%, maksymalnie do 15%. Działanie amlodypiny na noworodki nie jest znane. Decydując o kontynuowaniu karmienia piersią lub o stosowaniu amlodypiny, należy ocenić korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Plodność.

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników u niektórych pacjentów przy stosowaniu leków blokujących kanały wapniowe. Brakuje informacji klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Amlodypina może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Szybkość reakcji może być obniżona w przypadku wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, ból głowy, dezorientacja lub nudności. Należy zachować ostrożność, szczególnie na początku terapii.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowa dawką początkową jest zwykle 5 mg amlodypiny raz dziennie. W zależności od odpowiedzi pacjenta na terapię dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki 10 mg raz dziennie.

Istnieje doświadczenie w stosowaniu leku w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami alfa, blokerami beta lub inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

U pacjentów z dławicą piersiową lek można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami przeciwdławicowymi w przypadku oporności na nitraty i/lub odpowiednie dawki blokerów beta.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami beta oraz inhibitorami ECA.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy pacjentów. Zwiększenie dawki należy prowadzić ostrożnie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dawki leku stosowanego u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie zostały ustalone, dlatego dobór dawki należy prowadzić ostrożnie i rozpocząć stosowanie od najniższej dawki (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Farmakokinetyki amlodypiny nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od najniższej dawki i stopniowo ją zwiększać.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaleca się stosowanie zwykłych dawek leku, ponieważ zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są związane ze stopniem nasilenia niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana metodą dializy.

Dzieci.

Nie stosować tej postaci leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z celowym przedawkowaniem leku jest ograniczone.

Dostępne informacje wskazują, że znaczne przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej i, być może, do tachykardii odruchowej. Opisano wystąpienie znacznej i, być może, trwającej hipotensji tętniczej ogólnoustrojowej, w tym wstrząs z letalnym skutkiem.

Rzadko opisywano wystąpienie obrzęku płuc niekardiogennego jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może mieć opóźniony początek (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi obrzęku płuc niekardiogennego mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przeciążenie płynem) podejmowane w celu wspierania perfuzji i rzutu serca.

Leczenie: klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem amlodypiny wymaga aktywnego wspierania układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddychania, uniesienia nóg, monitorowania objętości krwi krążącej i diurezy.

W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można zastosować leki zwężające naczynia, upewniając się o braku przeciwwskazań do ich stosowania. Wstrzykiwanie wapnia glukonianu dożylnie może być pomocne w niwelowaniu skutków blokady kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być pomocne przepłukanie żołądka. Stosowanie węgla aktywnego u zdrowych ochotników w ciągu 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny znacząco zmniejszyło stopień jego wchłaniania.

Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami, dializa jest nieskuteczna.

Działania niepożądane.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne.

Zaburzenia metaboliczne: hiperglikemia.

Zaburzenia psychiczne: bezsenność, zaburzenia nastroju (w tym niepokój), depresja, dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, ból głowy (głównie na początku leczenia). Drżenie, dysgezja, omdlenia, hipestezja, parestezje. Hiperkineza, neuropatia obwodowa.

Ze strony narządów zmysłów: zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: przyspieszone bicie serca, napoty ciepła. Hipotensja tętnicza, zawał mięśnia sercowego, arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), zapalenie naczyń.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność, katar, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, nudności, wymioty, dyspepsja, zaburzenia perystaltyki jelita (w tym zaparcia i biegunka), suchość w ustach. Zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, hiperplazja dziąseł, zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (najczęściej związane z obtorem żółciowym).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: łysienie, purpura, zmiany zabarwienia skóry, nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, egzantema. Obrzęk naczynioruchowy, zioła wielopostaciowa, pokrzywka, odłuszczeniowy zapalenie skóry, zespół Stephensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło, toksyczne martwica nabłonka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: obrzęk łydek, ból stawów, ból mięśni, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony układu moczowego i rozrodczego: zwiększenie częstości i zaburzenia oddawania moczu, nocne oddawanie moczu, impotencja, ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: obrzęki, zwiększona zmęczliwość. Ból za mostkiem, osłabienie, ból, niedobójstwo, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała. Zgłaszano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Personel medyczny, pacjentów oraz farmaceutów prosimy o zgłaszanie wszelkich podejrzeń działań niepożądanych lub braku efektu terapeutycznego na adres e-mail przedstawicielstwa firmy Bosnalék d.d.: [email protected].

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

10 kapsułek twardych w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Bosnalék d.d.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

71000, Sarajewo, Yukicheva 53, Bośnia i Hercegowina.