Amizon®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AMIZON® (AMIZON®)

Skład:

substancja czynna: amizon® (jodek enisamium);

1 tabletka zawiera amizon® (jodek enisamium) 125 mg (0,125 g) lub 250 mg (0,25 g);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, powidon, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearynian wapnia;

otoczka: OPADRY II Clear 85F19250 (polietylenoglikol, polisorbat 80, alkohol poliwinylowy, talk).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, podwójnie wypukłe, żółte lub żółto-zielone, powlekane otoczką. Na powierzchni jąder tabletek dopuszczalne są nieznaczne wtrącenia.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim.

Kod ATX J05A X17.

Właściwości farmakologiczne.

Mechanizm działania

Działanie przeciwwirusowe enisamium wynika z bezpośredniego hamowania polimerazy RNA zależnej od RNA wirusa grypy oraz SARS-CoV-2.

Farmakodynamika

Enisamium wykazuje działanie przeciwwirusowe wobec różnych szczepów wirusa grypy typu A (H1N1, H3N2, H5N1, H7N9), wirusa grypy typu B, wirusa sincycjalnego, a także szczepów alfa-koronawirusa NL-63 i beta-koronawirusa SARS-CoV-2 in vitro.

Jodek enisamium wykazał skuteczność wobec szczepów wirusa grypy typu A i B w badaniach in vitro z wykorzystaniem zróżnicowanych normalnych ludzkich komórek oskrzowo-płucnych (NHBE), komórek ludzkiego nowotworu wątroby (HepG2), komórek ludzkiego rhabdomyosarcomy (RD), komórek ludzkiej adenokarcynomy okrężnicy (Caco‑2). U chomików jako reprezentatywnego modelu zwierzęcego do badań nad grypą: jodek enisamium skracał czas wydzielania wirusa grypy w przemywkach nosowych chomików w porównaniu z grupą placebo.

Skuteczność kliniczna

W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z ostrymi infekcjami wirusowymi dróg oddechowych, w tym z grypą, leczenie tabletkami jodku enisamium w dawce dobowej 1500 mg (2 tabletki po 250 mg 3 razy dziennie) zapewniało pozytywny przebieg choroby, objawiający się bardziej wyraźnym zmniejszeniem objawów infekcji wirusowej w porównaniu z placebo (tab. 1).

Wczesne i statystycznie istotne zmniejszenie antygenów wirusowych w wymazach z nosa zaobserwowano u pacjentów otrzymujących Amizon® w porównaniu z grupą placebo (tab. 2).

Leczenie enisamium prowadziło do podwyższenia stężenia interferonu surowicowego w porównaniu z grupą placebo.

Tabela 1

Ułagodzenie objawów infekcji wirusowej po leczeniu Amizonem**®** (liczba pacjentów / %)

Tabela 2

Dynamika oznaczania antygenów wirusowych (liczba pacjentów / %)

Wyniki badania klinicznego fazy III wykazały, że jodek enisamium jest dobrze tolerowany i klinicznie skuteczny, co zostało wykazane w postaci:

• skrócenia czasu podwyższonej temperatury o 1,1 dnia;
• skrócenia czasu objawów kataralnych i objawów ogólnych;
• zmniejszenia stosowania środków wykrztuszających i zwężających naczynia;
• zmniejszenia liczby dni niezdolności do pracy;
• skrócenia okresu wydzielania wirusów oraz istotnego zmniejszenia liczby pacjentów, u których wykrywano antygeny wirusowe, w porównaniu z grupą pacjentów otrzymujących placebo.

Większą skuteczność enisamium obserwowano, gdy leczenie rozpoczynano wcześniej.

Do wieloośrodkowego, podwójnie ślepego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania skuteczności i bezpieczeństwa jodku enisamium zakwalifikowano 592 pacjentów z COVID-19 o umiarkowanym nasileniu, którzy w połączeniu z terapią podstawową otrzymywali albo jodek enisamium, albo placebo. Pierwotnym punktem końcowym skuteczności badania był czas do poprawy stanu pacjenta, mierzony zwiększeniem wyjściowej oceny stanu pacjenta według zmodyfikowanej skali WHO o 2 punkty (patrz tabela 3).

Pacjenci w grupie placebo otrzymywali doustnie po 1 kapsułce placebo co 6 godzin, 4 razy dziennie. Pacjenci przyjmujący jodek enisamium otrzymywali po 500 mg jodku enisamium co 6 godzin, 4 razy dziennie. Leczenie trwało pełne 7 dni (168 godzin).

Tabela 3

Zmodyfikowana skala nasilenia stanu pacjenta WHO

Wyniki badania wykazały, że terapia z zastosowaniem jodku enisamium istotnie (p = 0,00945) przyspiesza poprawę stanu pacjenta z COVID-19 o 2 punkty według powyższej zmodyfikowanej skali WHO w porównaniu z grupą pacjentów otrzymujących placebo. Dominującą skuteczność terapii skojarzonej z zastosowaniem jodku enisamium w leczeniu pacjentów z COVID-19 potwierdzają również wyniki dotyczące wtórnych punktów końcowych skuteczności, a mianowicie:

• w 15. dniu badania z grupy placebo wypisano 85,7 % pacjentów, a z grupy jodku enisamium – 94,4 % pacjentów. Różnica frakcji wyniosła 8,6 % i była statystycznie istotna (p = 0,018), co świadczy na korzyść dominującej skuteczności jodku enisamium w porównaniu z placebo;
• obserwowano szybsze, istotne zmniejszenie nasilenia kaszlu w grupie z zastosowaniem jodku enisamium w porównaniu z grupą placebo w 3., 4. i 5. dniu leczenia (p = 0,009; 0,018 i 0,007 odpowiednio);
• zastosowanie jodku enisamium w kompleksowej terapii COVID-19 pozwala istotnie (p = 0,016) zapobiegać pogorszeniu stanu pacjenta i nasileniu niewydolności oddechowej w trakcie leczenia. Tak więc frakcja pacjentów, u których doszło do pogorszenia stanu o 1 punkt według zmodyfikowanej skali WHO, wyniosła w grupie placebo 8,4 %, a w grupie z zastosowaniem jodku enisamium – 2,1 %, różnice między grupami były istotne (p = 0,016). Analiza czasu do pogorszenia stanu pacjenta o 1 punkt metodą Kaplana-Meiera oraz z wykorzystaniem testu log-rankowego w celu porównania grup wykazała większą skuteczność jodku enisamium w porównaniu z placebo (p = 0,009) w zapobieganiu pogorszeniu stanu pacjenta, rozwojowi cięższej niewydolności oddechowej oraz powikłań;
• w grupie chorych przyjmujących w ramach terapii skojarzonej jodku enisamium nie odnotowano żadnego przypadku śmiertelnego, a wszyscy pacjenci wyzdrowieli w ciągu 21 dni, podczas gdy w grupie placebo wystąpiły trzy (3) przypadki śmiertelne i jeden pacjent nie osiągnął pierwotnego punktu końcowego w okresie uczestnictwa w badaniu, co stanowi istotny argument na rzecz stosowania jodku enisamium w kompleksowej terapii COVID-19.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Jodek enisamium jest szybko wchłaniany: stężenie szczytowe w osoczu osiągane było po 1,6–2,4 godziny po pojedynczym przyjęciu. Biologiczna dostępność absolutna u człowieka nie była badana, natomiast dostępność względna wynosiła mniej niż 5 %. Stan równowagi przy doustnym przyjmowaniu 500 mg trzy razy dziennie i 1000 mg dwa razy dziennie osiągany był po 3 dniach. Kumulacja leku nie została wykryta.

Badania na psach wykazały, że po doustnym podaniu jodku enisamium 35 % zastosowanej dawki wchłania się z przewodu pokarmowego. Wchłanianie u gryzoni wynosiło mniej niż 5 %.

Żywność znacząco obniżała biologiczną dostępność jodku enisamium. Średnie wartości Cmax i AUCinf po podaniu 1500 mg po posiłku były obniżone odpowiednio o 46,8 % i 26,6 % w porównaniu z wartościami po podaniu 1500 mg na czczo. Średni parametr tmax wydłużał się po spożyciu posiłku: przy podaniu na czczo – 0,75 godziny, po posiłku – 2,75 godziny.

Rozkład

Stopień wiązania jodku enisamium z białkami osocza u człowieka jest niski.

Biotransformacja

Związek wyjściowy (jodek enisamium) u człowieka podlega częściowo konwersji poprzez hydroksylację oraz wiązanie z kwasem glukuronowym (mniej niż 5 %). CYP 2D6 najprawdopodobniej odgrywa nieistotną rolę w metabolizmie jodku enisamium. Inne badane enzymy cytochromu P450 nie mają istotnego wpływu na procesy przemian metabolicznych związku wyjściowego.

Eliminacja

Jodek enisamium wydalany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie jodku enisamium psom wydalanie z kałem wynosiło 32–35 %. Mediana okresu półwyluwy pojedynczych dawek jodku enisamium mieści się w zakresie od 2,69 do 3,35 godziny, a po wielokrotnym podawaniu przez 10 dni – od 6,00 do 7,34 godziny.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów w podeszłym wieku nie były prowadzone.

Pacjenci z uszkodzeniem wątroby i nerek

Farmakokinetyka jodku enisamium w specjalnych populacjach nie była badana. Jednak na podstawie wyników badań farmakokinetycznych, biorąc pod uwagę istnienie renalnych i enteralnych dróg wydalania oraz niski poziom metabolizmu jodku enisamium, u podmiotów z organicznym uszkodzeniem wątroby i nerek nie należy oczekiwać istotnego kumulowania się enisamium w osoczu przy krótkotrwałym stosowaniu (do 7 dni) tego leku. W związku z tym pogorszenie profilu bezpieczeństwa u pacjentów z powyższymi chorobami organicznymi jest mało prawdopodobne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Amizon® wskazany jest do:

• leczenia i zapobiegania grypie oraz ostrych zakażeniach wirusowych dróg oddechowych u dzieci i dorosłych;
• leczenia dorosłych pacjentów z COVID-19 o umiarkowanym nasileniu w połączeniu z terapią podstawową.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na leki zawierające jodyd, jod cząsteczkowy lub jod związany kowalencyjnie, jak również na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jodochlorek enisamium może zmniejszać wchłanianie radioaktywnych izotopów jodu przez tarczycę przez okres do 6 tygodni.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zawierających jod, a także środków kontrastowych i leków zawierających jod związany kowalencyjnie; należy również unikać dezynfekcji dużych powierzchni ran środkami zawierającymi jod (np. jod cząsteczkowy), ze względu na możliwe zwiększenie ryzyka zaburzeń funkcji tarczycy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Podawanie jodku enisamium prowadzi do zwiększenia stężenia jodku w osoczu. Wtórnego wzrostu stężenia krążącego jodku uruchamia mechanizm samoregulacji funkcji tarczycy, w którym następuje hamowanie wychwytu jodku nieorganicznego przez tyrocyty, co sprzyja zapobieganiu nadmiernemu tworzeniu się hormonów tarczycy; tymczasem obserwuje się przemijające podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego (fenomen Wolff–Chaikoffa). Ten efekt trwa kilka dni; po zakończeniu leczenia funkcja tarczycy normalizuje się. W pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające podwyższenie stężenia hormonu tyreotropowego przez kilka tygodni.

Brak informacji dotyczącej wpływu jodku enisamium na pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy oraz na pacjentów, u których wcześniej rozwinął się hipotyreoz. Niemniej jednak zaleca się kontrolowanie funkcji tarczycy podczas leczenia jodkiem enisamium.

Innych leków zawierających jod nie należy stosować podczas leczenia ani przez 7 dni po jego zakończeniu leczeniem jodkiem enisamium.

Dodatkowe substancje

Zawartość laktozy w tabletkach Amizon® 0,125 g: 5,225 mg/tabletkę lub 0,0153 mmol/tabletkę lub 3,37 % masy całkowitej tabletki.

Zawartość laktozy w tabletkach Amizon® 0,250 g: 10,45 mg/tabletkę lub 0,0306 mmol/tabletkę lub 3,37 % masy całkowitej tabletki.

Jeśli u Ciebie stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem Amizon®. Takim pacjentom można przepisać kapsułki nie zawierające laktozy.

Zawartość sodu w tabletkach Amizon® 0,125 g: 0,285 mg/tabletkę lub 0,0124 mmol/tabletkę lub 0,18 % masy całkowitej tabletki.

Zawartość sodu w tabletkach Amizon® 0,250 g: 0,570 mg/tabletkę lub 0,0248 mmol/tabletkę lub 0,18 % masy całkowitej tabletki.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane, ponieważ nie przeprowadzono badań klinicznych jodku enisamium z udziałem kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego wpływu na funkcję rozrodczą/fertylność.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy jodek enisamium lub jego metabolity wydzielają się z mlekiem matki u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka przeniknięcia jodku enisamium do organizmu noworodka/dziecka.

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Stosowanie leku Amizon® nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki jodku enisamium połyka się nie żując, 2 godziny przed posiłkiem.

Maksymalna pojedyncza dawka – 1000 mg (1 g), maksymalna dawka dobowa – 2000 mg (2 g).

Leczenie grypy oraz ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych.
Dorosłym jodek enisamium stosuje się w dawce 500 mg (0,5 g) 3 razy lub 1000 mg (1 g) 2 razy na dobę.

Dzieciom w wieku od 12 lat jodek enisamium stosuje się w dawce 500 mg (0,5 g) 3 razy na dobę.

Dzieciom w wieku od 6 do 12 lat przepisuje się po 125 mg (0,125 g) 2–3 razy na dobę.

Leczenie dorosłych pacjentów z COVID-19 o średnim stopniu ciężkości.
Jodek enisamium stosuje się w połączeniu z terapią podstawową w dawce 500 mg (0,5 g) 4 razy na dobę.

Czas trwania leczenia – 7 dni.

Profilaktyka grypy oraz ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych.

Dorosłym oraz dzieciom w wieku od 16 lat – po 250 mg (0,25 g) na dobę przez 3–5 dni, następnie – po 250 mg (0,25 g) 1 raz co 2–3 dni przez 2–3 tygodnie;

dzieciom w wieku od 12 do 16 lat – po 250 mg (0,25 g) co drugi dzień przez 2–3 tygodnie;

dzieciom w wieku 6–12 lat – po 125 mg (0,125 g) co drugi dzień przez 2–3 tygodnie.

Dzieci.

Nie stosować leku w tej postaci leczniczej dzieciom poniżej 6. roku życia.

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania leku Amizon® dzieciom zakażonym wirusem SARS-CoV-2 powodującym chorobę COVID-19, dlatego nie przewiduje się stosowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Nie otrzymano żadnych zgłoszeń o przedawkowaniu leku Amizon® w trakcie badań klinicznych ani w okresie stosowania po rejestracji.

Nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane działania

Najczęstsze niepożądane działania (NP) to zaburzenia smaku, foliczyt, nazofaryngit, ból głowy i limfadenopatia (w badaniach placebo-kontrolowanych fazy I). Większość tych NP była jednorazowa i ustępowała spontanicznie. U większości pacjentów nie stwierdzono przerwania przyjmowania jodku enisamium z powodu tych niepożądanych działań.

W badaniu placebo-kontrolowanym fazy III odnotowano łagodne zaburzenia przewodu pokarmowego (gorycz w ustach), pieczenie w przełyku oraz palenie w gardle.

Uwzględniono wyłącznie działania niepożądane, które występowały częściej w grupie jodku enisamium niż w grupie placebo i które zgłoszono u więcej niż dwóch osób.

W Tabeli 4 przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych oraz po zarejestrowaniu leku. Częstotliwość występowania określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1 000, <1/100) oraz nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 4

* Oznaczenia w okresie po rejestracji.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki powlekane, po 0,125 g. Po 10 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blistry w pudełku lub po 20 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku.

Tabletki powlekane, po 0,25 g. Po 10 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku lub po 20 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blistry w pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. A.T. „Farmak”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.