Amicitron® Forte

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Amicitron® Forte

Skład:

Substancje czynne: paracetamol, fenylefryny hydrochloroek, maleinian feniraminu, kwas askorbinowy;

1 saszetka zawiera paracetamolu 650 mg, fenylefryny hydrochloroeku 10 mg, maleinianu feniraminu 20 mg, kwasu askorbinowego 50 mg;

Substancje pomocnicze: sacharoza, barwnik żółty FCF (E 110), kwas cytrynowy monohydrat, cytrynian sodu, naturalny aromat cytrusowy.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały, dopuszczalne są wtrącenia bladożółte i/lub pomarańczowe.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Anilidy. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwlękowych.

Kod ATC N02B E51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe oraz słabe działanie przeciwzapalne. Paracetamol hamuje synteza prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) i blokuje przewodzenie impulsów bólowych.

Fenylefryna – α-adrenomimetyk, wywiera działanie zwężające naczynia, zmniejsza obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych.

Feniramyna – bloker receptorów histaminowych H1, zmniejsza przepuszczalność naczyń, likwiduje łzawienie, swędzenie oczu i nosa.

Kwas askorbinowy wzmacnia nieswoistą odporność organizmu.

Farmakokinetyka.

Paracetamol dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, przenika przez barierę łożyskową, w niewielkim stopniu przechodzi do mleka matki, metabolizuje się w wątrobie za pomocą systemu cytochromu P450, wydala się z moczem, okres półwydalenia wynosi 1–4 godziny. Czas działania – 3–4 godziny.

Fenylefryna metabolizuje się w jelitach i wątrobie, wydala się z moczem.

Feniramyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, metabolizuje się w wątrobie za pomocą systemu cytochromu P450, okres półwydalenia wynosi 16–18 godzin, 70–83 % wydala się z moczem.

Kwas askorbinowy szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, metabolizuje się w wątrobie, wydala się z moczem.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej infekcji dróg oddechowych i grypy: podwyższonej temperatury ciała, bólu głowy, zatkania nosa, kataru, bólu i sztywności mięśni.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek z pozostałych składników leku, obturacja jelita cienkiego, ostre zapalenie trzustki, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek, wrodzone hiperbilirubinemia, niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, fenyloketonuria, cukrzyca, nadczynność tarczycy, przerośnięcie prostaty z zatrzymaniem moczu, fiochromocytoza, obturacja szyjki pęcherza moczowego, ciężkie formy arytmii, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, choroba niedokrwienna serca; choroby układu krwiotwórczego, leukopenia, anemia, zakrzepica, zapalenie żył z zakrzepem, astma oskrzelowa, pierwotne zamkniętego kąta jaskrzy, padaczka, alkoholizm, stany podwyższonego pobudzenia, zaburzenia snu, jednoczesne leczenie β-blokatorami, innymi sympatomietykami, lekami wpływającymi na apetyt lub lekami psychostymulującymi podobnymi do amfetamin, trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie 2 tygodni po zakończeniu stosowania tych leków.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Szybkość wchłaniania paracetamolu może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem oraz zmniejszać się przy stosowaniu z cholestyraminą (efekt ten jest nieznaczny, jeśli cholestyramina jest podawana godzinę później). Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. W przypadku przyjmowania probenydyku należy zmniejszyć dawkę paracetamolu, ponieważ wpływa on na metabolizm paracetamolu. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków; może wydłużać okres półwydalenia chloramfenikolu; może indukować metabolizm lamotrydzyny w wątrobie, co prowadzi do zmniejszenia jego bio dostępności i skuteczności. Paracetamol może wpływać na wyniki oznaczania stężenia kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframianową.

Ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu wzrasta przy jednoczesnym przyjmowaniu izoniazydu oraz leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby [barbiturany; leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina); ryfampicyna]. Leki hepatotoksyczne zwiększają prawdopodobieństwo kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Przy regularnym przyjmowaniu paracetamolu i zydowudyny możliwe jest wystąpienie neutropenii i zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilać się przy długotrwałym lub nadmiernym spożyciu alkoholu. Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem.

Przy długotrwałym przyjmowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepnące warfaryny i innych pochodnych kumaryny, co zwiększa ryzyko krwawień. Przy okazjonalnym stosowaniu paracetamolu ten efekt nie jest wyrażony.

Zaleca się ostrożne stosowanie paracetamolu w połączeniu z flukloksacyliną, ponieważ takie połączenie może być związane z kwasem metabolicznym z wysoką różnicą anionową w wyniku acidemii pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje fenylefryny z inhibitorami MAO powodują efekt hipertensyjny, z trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (w tym amitryptyliną) zwiększają ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, z glikozydami nasierdziowymi (w tym derylotryksyną) prowadzą do arytmii i zawału serca, z innymi sympatomietykami zwiększają ryzyko reakcji niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienia tętniczego). Fenylefryna może zmniejszać skuteczność β-blokatorów i innych leków przeciwciśnieniowych (rezerpiny, metyldopy, debrizochyny, guanetydyny), zwiększając ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienia tętniczego). Jednoczesne stosowanie fenylefryny z alkaloidami sporyszu (ergotamina, metysergid) może zwiększyć ryzyko ergotyzmu.

Feniramyna nasila działanie antycholinergiczne atropiny, leków przeciwbólowych, trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, leków przeciwparkinsonowych, hamuje działanie leków przeciwkrzepnych. Jednoczesne stosowanie feniraminy z anestetykami, lekami nasennymi i uspokajającymi (w tym barbituranami), neuroleptykami, lekami przeciwlękowymi, analgetykami narkotycznymi, alkoholem może znacznie nasilić jej działanie depresyjne.

Kwas askorbinowy przy doustnym przyjmowaniu nasila wchłanianie żelaza, podnosi stężenie etynylestradiolu, penicylin, tetracyklin, obniża stężenie leków przeciwpsychotycznych (w tym pochodnych fenylochinozyn) we krwi; zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwkrzepnych, zwiększa ryzyko kryształkowicy podczas leczenia salicylanami i ryzyko jaskry podczas leczenia glikokortykosteroidami, wysokie dawki zmniejszają skuteczność trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych. Kwasu askorbinowego można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od wstrzyknięcia deferozaminy, ponieważ jednoczesne przyjmowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym, co może prowadzić do dekompensacji serca. Długotrwałe przyjmowanie wysokich dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram–alkohol. Wchłanianie kwasu askorbinowego zmniejsza się przy przyjmowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych, napojów alkalicznych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Amicitron® Forte zawiera sacharozę, dlatego nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy, z zespołem niedoboru sacharazy-izomaltazy lub z zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Z uwagi na ryzyko przedawkowania nie należy stosować Amicitron® Forte jednocześnie z innymi lekami stosowanymi do leczenia objawowego przeziębienia i kataru (zwężające naczynia, zawierające paracetamol), ani z innymi lekami zawierającymi witaminę C.

Ryzyko hepatotoksyczności jest większe u pacjentów z uszkodzeniem wątroby alkoholowego pochodzenia oraz u osób nadużywających alkoholu. Przed zastosowaniem leku Amicitron® Forte pacjenci z chorobami wątroby, nerek, chorobami układu oddechowego (przewlekłą obturacyjną chorobą płuc – patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z rozpoznaną nietolerancją niektórych cukrów, pacjenci z łagodnymi formami artretyzmu stosujący codziennie leki przeciwbólowe, pacjenci stosujący warfarynę lub podobne leki przeciwzakrzepowe powinni skonsultować się z lekarzem.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim anionowym przerachunkiem, spowodowanej kwasowością pirolaktamową (piroglutaminową), u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem, czy innymi stanami związanymi z niedoborem glutationu (np. alkoholizm), którzy stosowali paracetamol w dawkach terapeutycznych przez dłuższy czas lub otrzymywali leczenie kombinowane paracetamolem i flukloksacyliną. W przypadku podejrzenia kwasicy metabolicznej z wysokim anionowym przerachunkiem spowodowanej kwasowością pirolaktamową zaleca się natychmiastowe odstawienie paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Kontrola poziomu 5-oksyproliny w moczu może być przydatna w wykryciu kwasowości pirolaktamowej jako głównej przyczyny kwasicy metabolicznej z wysokim anionowym przerachunkiem u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Lek zawiera fenyloefrynę, która może wywoływać napady dławicy piersiowej. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, chorobami serca, zaburzeniami rytmu, bradykardią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z chorobą Raynauda, z przerośnięciem gruczołu krokowego (ponieważ istnieje ryzyko zatrzymania moczu) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z chorobami tarczycy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), wątroby (w tym z ostrym zapaleniem wątroby) i nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z jaskrą (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), przewlekłymi chorobami płuc, z podwyższoną krzepliwością krwi, przewlekłym niedożywieniem, odwodnieniem, wrzodziejącym zwężeniu żołądka, u pacjentów starszych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu żelaza (hemochromatoza, hemosyderoza, talasemia), z wywiadem kamicy nerkowej (ryzyko hiperoksalurii i osadzania się szczawianów w drgach moczowych po przyjęciu wysokich dawek kwasu askorbinowego). Wchłanianie kwasu askorbinowego może być zaburzone przy zaburzeniach motoryki jelit, zapaleniu jelit lub zmniejszonej sekrecji żołądka.

Jedna torebka leku Amicitron® Forte zawiera 3,5 mmol (80 mg) sodu, dlatego pacjenci stosujący dietę o ograniczonej zawartości sodu powinni stosować ten lek z ostrożnością. Lek zawiera barwnik żółty zachodni FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych: stężenie glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i nieorganicznych fosforanów we krwi. Może wystąpić fałszywie negatywny wynik badania na ukrytą krew w stolcu.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek.

Jeśli objawy nie poprawiają się w ciągu 5 dni lub towarzyszy im wysoka gorączka, osłabienie trwające dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ te objawy mogą być sygnałem poważniejszej choroby.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ leku na płodność nie był specjalnie badany. Badania przedkliniczne nie wykazały szczególnego wpływu paracetamolu na płodność przy stosowaniu go w dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu fenyloefryny i fenyraminy na toksyczność reprodukcyjną u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku Amicitron® Forte nie zaleca się prowadzenia samochodu ani pracy z urządzeniami wymagającymi wysokiego poziomu czujności, ponieważ lek może powodować senność oraz inne działania niepożądane ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować dorosłym i dzieciom od 14. roku życia. Zawartość saszetki rozpuścić w szklance gorącej wody (nie wrzątku) i wypić. Stosowanie leku można powtarzać co 3–4 godziny, jednak nie więcej niż 3 saszetki na dobę. Maksymalny okres stosowania – 5 dni.

Dzieci.

Stosowanie leku dzieciom poniżej 14. roku życia jest przeciwwskazane.

Nadmierna dawka.

Przy przedawkowaniu paracetamolu w pierwszych 24 godzinach pojawiają się bladość skóry, nudności, wymioty, utrata apetytu oraz ból brzucha. Po przyjęciu wysokich dawek mogą występować zaburzenia orientacji, pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, bezsenność, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, martwica wątroby. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze pojawia się w pierwszych 12–48 godzinach, a może wystąpić później, nawet po 4–6 dniach od przyjęcia leku. Uszkodzenie wątroby zazwyczaj rozwija się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po przedawkowaniu. Mogą występować zaburzenia metabolizmu glukozy oraz kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy długotrwałym stosowaniu paracetamolu w wysokich dawkach może rozwinąć się anemia aplastyczna, pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia. W pojedynczych przypadkach donoszono o oстрой niewydolności nerek z martwicą kanalików, która może wystąpić nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby, objawiającą się silnym bólem w lędźwiach, hematurią, białkomoczem. Możliwa jest nefrotoksyczność: kolka nerkowa, zapalenie wątrobowo-naczyniowe, martwica naczyń włosowatych.

Przyjęcie przez dziecko paracetamolu w dawce przekraczającej 150 mg/kg masy ciała oraz przyjęcie przez dorosłego 10 g lub więcej paracetamolu, szczególnie w połączeniu z alkoholem, może prowadzić do martwicy hepatocytów z rozwojem encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, śpiączki wątrobowej i skutku śmiertelnego. U pacjentów z czynnikami ryzyka [długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenobarbitalinem, fenytoiną, primidonem, ryfampicyną, ziołem św. Jana lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; niedostateczność układu glutationowego (zaburzenia odżywiania, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głodzenie, kaheksja)] zastosowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W przypadku przedawkowania konieczna jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy niezwłocznie przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie występują wczesne objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. Jeśli nadmierna dawka paracetamolu została przyjęta mniej niż godzinę wcześniej, należy podać węgiel aktywowany. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne). Leczenie N-acetylocysteiny można stosować w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, jednak maksymalny efekt ochronny uzyskuje się przy zastosowaniu w ciągu pierwszych 8 godzin. Efektywność antydotum gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. Alternatywnie, przy braku wymiotów i dalszej odległości od szpitala, można podać doustnie metioninę.

Przy przedawkowaniu fenytolefryny występują nadmierna potliwość, pobudzenie psychoruchowe lub depresja OUN, ból głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości, drżenie, nadreaktywność, drgawki, nudności, wymioty, drażliwość, niepokój, arytmia, nadciśnienie tętnicze; w ciężkich przypadkach – śpiączka. W celu wyeliminowania efektów hipertensyjnych można stosować dożylne blokery receptorów α; w przypadku drgawek – diazepan.

Przy przedawkowaniu fenyraminy występują objawy podobne do atropinowych: midriaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermia, atonia jelit. Depresja OUN prowadzi do zaburzeń pracy układu oddechowego i krążeniowego (bradykardia, hipotensja tętnicza, kolaps).

Objawy spowodowane wzajemnym potencjowaniem efektu parasympatolitycznego fenyraminy i sympatykomimetycznego fenytolefryny: senność z możliwym późniejszym rozwojem pobudzenia (szczególnie u dzieci) lub depresji OUN, zaburzenia wzroku, trwały ból głowy, nerwowość, bezsenność, nadreaktywność, drażliwość, zaburzenia krążenia, bradykardia, wysypka. Nie istnieje specyficzne antydotum w leczeniu przedawkowania leków przeciwhistaminowych. Należy zapewnić pacjentowi standardową pomoc doraźną, w tym podać węgiel aktywowany, środek przeczyszczający solny oraz podjąć standardowe środki wspierające układ krążeniowo-oddechowy. Nie wolno stosować środków pobudzających; w leczeniu hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

Przy przedawkowaniu kwasu askorbinowego występują nudności, wymioty lub biegunka (które ustępują po odstawieniu substancji); wzdęcia i ból brzucha, świąd, wysypka skórna, podwyższona pobudliwość. Dawki powyżej 3000 mg mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną i zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia metabolizmu cynku, miedzi, dystrofię mięśnia sercowego; przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe jest przygnębienie czynności aparatu wyspiawkowego trzustki oraz glukozuria. Przedawkowanie może prowadzić do zmian wydalania kwasu askorbinowego i moczowego przez nerki podczas acetylowania moczu z wytrąceniem się kamieni szczawianowych.

Leczenie objawowe: w ciągu pierwszych 6 godzin po przedawkowaniu należy przepłukać żołądek, a w ciągu pierwszych 8 godzin – podać doustnie metioninę lub dożylnie cysteamina lub N-acetylocysteinę.

Efekty uboczne.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: zapalenie skóry, wysypka, świąd, pokrzywka, wielopostaciowa egzudatywna rumień, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia orientacji, niepokój, drażliwość, uczucie strachu, irytowalność, bezsenność, senność, dezorientacja, halucynacje, stany depresyjne, parestezje, szum w uszach; w pojedynczych przypadkach – śpiączka, drgawki, dyskineza, zmiany zachowania.

Ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia i akomodacji, midryaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałowe, suchość oczu.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID).

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, odbijanie, suchość w ustach, dyskomfort i ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, anoreksja, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierna produkcja śliny, krwawienia, podrażnienie błon śluzowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, zwiększona transaminazemia, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki, nekroza wątroby (przy stosowaniu wysokich dawek).

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie częstości na podstawie dostępnych danych) – kwasica metaboliczna z wysokim mianem różnicy anionowej.

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony układu moczowego: nefrotoksyczność, zapalenie nerek międzykomórkowych, martwica naczyń włosowatych, dysuria, zatrzymanie moczu i trudności w oddawaniu moczu, kolika nerkowa, niewydolność nerek.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, arytmia, tachykardia, bradykardia, kołatanie serca, duszność, ból w okolicy serca, napady dławicy piersiowej.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem interwału QT i arytmiami serca.

Ze strony układu krwi i układu chłonnego: anemia (w tym anemia hemolityczna), siarkohemoglobinemia i methehemoglobinemia (sinica, duszność, ból w okolicy serca), pancytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, krwawienia, siniaki.

Inne: osłabienie ogólne, niedowolność.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Kwasica metaboliczna z wysokim mianem różnicy anionowej

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim mianem różnicy anionowej, spowodowanej akidemią pirzglutaminową, obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Akidemia pirzglutaminowa może być spowodowana niskim poziomem glutationu u tych pacjentów.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Proszek do sporządzenia roztworu doustnego, 23 g w saszetce nr 1.

Proszek do sporządzenia roztworu doustnego, 23 g w saszetce; 10 saszetek w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent.

Spółka z dodatkową odpowiedzialnością „INTERCHEM”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 65025, miasto Odessa, 21. km drogi Stara Kirowska, 40-A.