Ambria

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku AMBRIA

Sk³ad:

substancja czynna: sukcyjan etylometylohydroksypirydyny;

1 ml roztworu zawiera sukcyjanu etylometylohydroksypirydyny 50,0 mg;

substancje pomocnicze: metabisulfit sodu (E 223), woda do iniekcji.

Postaæ leku. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne cechy fizyko-chemiczne: bezbarwny lub jasnobr¹zowy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki dzia³aj¹ce na uk³ad nerwowy. Inne leki stosowane w leczeniu chorób oœrodkowego uk³adu nerwowego.

Kod ATC N07X X.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania leku wynika z jego działania przeciwutleniającego i ochronnego dla błon. Inhibuje on nadtlenkowe utlenianie lipidów, zwiększa aktywność dysmutazy ponadtlenkowej, podnosi stosunek „lipid – białko”, zmniejsza lepkość błony i zwiększa jej płynność. Moduluje aktywność enzymów związanych z błonami (fosfodiesterazy niezależnej od wapnia, adenylocyklazy, acetylocholinesterazy) oraz kompleksów receptorowych (benzodiazepinowego, kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), acetylocholinowego), co wzmacnia ich zdolność wiązania się z ligandami, sprzyja zachowaniu strukturalno-funkcjonalnej organizacji biomembran, transportowi neuroprzekaźników oraz poprawia przekazywanie synaptyczne. Lek zwiększa zawartość dopaminy w mózgu. W warunkach hipoksji sprzyja wzmocnieniu kompensacyjnej aktywacji glikolizy tlenowej i zmniejszeniu stopnia hamowania procesów utleniających w cyklu Krebsa, co prowadzi do wzrostu stężenia adenozynotrifosforanu (ATP) i kreatynofosforanu, aktywacji funkcji energetycznych mitochondriów oraz stabilizacji błon komórkowych.

Środek leczniczy wykazuje działanie antyhipoksyczne, przeciwutleniające, ochronne dla błon, nootropowe, anksjolityczne, ochronne przed stresem oraz przeciwuzwojowe.

Lek zwiększa odporność organizmu na działanie różnych szkodliwych czynników, w tym na stany patologiczne zależne od niedoboru tlenu [szok, hipoksja i niedokrwienie, zaburzenia krążenia mózgowego, zatrucia alkoholem i lekami przeciwpsychotycznymi (neuroleptykami)]. Poprawia metabolizm mózgu i jego ukrwienie, mikrokrążenie oraz właściwości reologiczne krwi, zmniejsza agregację płytek krwi. Stabilizuje struktury błonowe komórek krwi (erytrocytów i płytek krwi) w przypadku hemolizy. Wykazuje działanie hipolipidemiczne, zmniejszając stężenie całkowitego cholesterolu i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Suk cynian etylometylohydroksypirydyny normalizuje procesy metaboliczne w mięśniu sercowym ulegającym niedokrwieniu, zmniejsza obszar martwicy, przywraca i poprawia aktywność elektryczną i kurczliwość mięśnia sercowego, a także zwiększa przepływ krwi w naczyniach wieńcowych w obszarze niedokrwienia, zmniejszając skutki zespołu reperfuzji w ostrym niedoborze wieńcowym. Zwiększa działanie przeciwkołowotnicze leków nitrowych.

Suk cynian etylometylohydroksypirydyny sprzyja ochronie komórek zwojowych siatkówki i włókien nerwu wzrokowego w postępującej neuropatii, której skutkiem jest przewlekłe niedokrwienie i hipoksja.

Poprawia czynnościową aktywność siatkówki i nerwu wzrokowego, zwiększa ostrość wzroku.

Zmniejsza toksyczność enzymatyczną i zatrucie endogenne w ostrym zapaleniu trzustki.

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo

Przeprowadzono randomizowane, podwójne ślepe, placebo-kontrolowane badanie fazy III (EPICA) oceniające skuteczność i bezpieczeństwo suk cynianu etylometylohydroksypirydyny w długotrwałej terapii sekwencyjnej u pacjentów z półkulowym udarem niedokrwiennym w okresie ostrym i wczesnym okresie rekonwalescencji. Badanie objęło 150 pacjentów w wieku od 40 do 79 lat. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do dwóch grup: pierwsza grupa otrzymywała leczenie suk cynianem etylometylohydroksypirydyny w dawce 500 mg na dobę w formie wlewu dożylnego przez 10 dni, a następnie doustnie po 1 tabletce (125 mg) 3 razy dziennie przez 8 tygodni. W grupie leczonej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie objawów i zaburzeń funkcjonalnych w porównaniu z grupą placebo. Stosowanie suk cynianu etylometylohydroksypirydyny wiązało się z istotnie większym poprawieniem jakości życia w porównaniu z placebo: na koniec terapii średnia wartość w zmodyfikowanej skali Rankina (mRS) była niższa w grupie leczonej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny (p = 0,04); ponadto w tej grupie obserwowano istotnie większą dynamikę zmniejszania się średniej wartości w skali mRS (p = 0,023). Udział pacjentów, którzy osiągnęli odzyskanie funkcji odpowiadające 0–2 punktom w skali mRS po zakończeniu terapii, był istotnie wyższy w grupie leczonej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny w porównaniu z grupą placebo – odpowiednio 59 (96,7%) i 53 (84,1%) (p = 0,039). Na koniec terapii deficyt neurologiczny był istotnie niższy w grupie leczonej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny: w ocenie według skali udaru Narodowego Instytutu Zdrowia (NIHSS) średnia wartość była niższa w grupie leczonej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny (p = 0,035). Stosowanie suk cynianu etylometylohydroksypirydyny sprzyjało lepszemu funkcjonalnemu odzyskaniu: udział pacjentów bez problemów z poruszaniem się w przestrzeni był istotnie wyższy (p = 0,022). Wyniki analizy podgrup wskazują, że skuteczność suk cynianu etylometylohydroksypirydyny była porównywalna we wszystkich badanych skalach we wszystkich grupach wiekowych. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania niepożądanych reakcji u pacjentów z obu grup. Profil bezpieczeństwa długotrwałej terapii sekwencyjnej suk cynianem etylometylohydroksypirydyny był porównywalny z placebo u pacjentów z różnych grup wiekowych.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym stwierdza się obecność w osoczu krwi przez 4 godziny po podaniu. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) wynosi 0,45–0,5 godziny. Cmax po podaniu dawki 400–500 mg wynosi 3,5–4,0 μg/ml.

Rozkład

Szybko przechodzi z krwiobiegu do narządów i tkanek i szybko wydala się z organizmu. Średni czas przebywania leku w organizmie (MRT) wynosi 0,7–1,3 godziny.

Biotransformacja

Metabolizowany w wątrobie drogą glukuronidacji. Zidentyfikowano 5 metabolitów: fosforan 3-hydroksypirydyny – powstaje w wątrobie, rozkłada się za pomocą fosfatazy alkalicznej na kwas fosforowy i 3-hydroksypirydynę; drugi metabolit – farmakologicznie aktywny, powstaje w dużych ilościach i wykrywany jest w moczu w ciągu 1–2 dni po podaniu; trzeci – wydala się w dużych ilościach z moczem; czwarty i piąty – glukuronidy.

Eliminacja

Lek wydala się głównie z moczem, głównie w formie glukuronidów, a w niewielkich ilościach w formie niezmienionej.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

• Ostry zespół niedokrwienia mózgu;
• uraz głowy, skutki urazów głowy;
• encefalopatia dyskrążeniowa;
• przewlekłe niedokrwienie mózgu;
• dystonia neurocyrkulacyjna;
• łagodne zaburzenia poznawcze o podłożu miażdżycowym;
• zaburzenia lękowe w stanach neurastenicznych i podobnych do nerwic;
• ostry zawał mięśnia sercowego (od pierwszej doby) – w ramach terapii skojarzonej;
• pierwotna jaskra otwartej kąta różnego stopnia zaawansowania – w ramach terapii skojarzonej;
• zespół abstynencyjny alkoholowy z przewagą objawów neurastenicznych i neurocyrkulacyjnych – łagodzenie objawów;
• ostra intoksykacja lekami przeciwpsychotycznymi;
• ostre procesy zapalne i ropne w jamie brzusznej (ostry zapalenie trzustki nekrotyczne, zapalenie otrzewnej) – w ramach terapii skojarzonej.

Przeciwwskazania

• Ostra niewydolność wątroby lub nerek;
• podwyższona indywidualna wrażliwość na lek;
• wiek dziecięcy;
• ciąża;
• okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ambria nasila działanie benzodiazepinowych leków przeciwlękowych, leków przeciwdrgawkowych (karbamazepiny), leków przeciwparkinsonowskich (lewodopy). Odmienia toksyczny efekt alkoholu etylowego.

Szczególne ostrzeżenia

Ambria zawiera sodę metabisulfitową, która rzadko może powodować reakcje nadwrażliwości oraz skurcz oskrzeli. Ostrożnie należy stosować u chorych z retinopatią cukrzycową (lecznictwo nie powinno przekraczać 7–10 dni), ponieważ lek może nasilać procesy proliferacyjne.

Po zakończeniu podania dożylnego w celu utrzymania osiągniętego efektu zaleca się kontynuację leczenia doustnie w postaci tabletek.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w czasie ciąży lub karmienia piersią, dlatego stosowanie leku w tym okresie jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

W okresie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami mechanicznymi, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, które mogą wpływać na szybkość reakcji i zdolność koncentracji.

Sposób stosowania i dawki

Wewnątrzmięśniowo lub dożylnie (bolusowo lub kroplowo). W przypadku dożylnego wlewu lek należy rozcieńczyć w izotonicznym roztworze chlorku sodu. Lek w formie bolusowej podaje się powoli w ciągu 5–7 minut, kroplowo – z prędkością 40–60 kropli na minutę. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 1200 mg.

W ostrych zaburzeniach krążenia mózgowego lek stosuje się w pierwszych 10–14 dniach – dożylnie kroplowo, 2–4 razy dziennie po 200–500 mg, następnie wewnątrzmięśniowo po 200–250 mg 2–3 razy dziennie przez 2 tygodnie, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W urazach mózgu oraz w następstwach urazów mózgu lek stosuje się przez 10–15 dni w formie dożylnego wlewu kroplowego po 200–500 mg 2–4 razy dziennie, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W dyscyrkulacyjnej encefalopatii w fazie dekompensacji lek stosuje się dożylnie bolusowo lub kroplowo w dawce 200–500 mg 1–2 razy dziennie przez 14 dni. Następnie wewnątrzmięśniowo po 100–250 mg dziennie przez kolejne 2 tygodnie, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

Dla profilaktycznego leczenia przeciwdziałającego rozwojowi dyscyrkulacyjnej encefalopatii lek podaje się wewnątrzmięśniowo po 200–250 mg 2 razy dziennie przez 10–14 dni, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W przewlekłym niedokrwieniu mózgu lek należy podawać po 10 ml (500 mg) 1 raz dziennie dożylnie kroplowo lub dożylnie bolusowo powoli przez 14 dni, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W lekkich zaburzeniach poznawczych u pacjentów w podeszłym wieku oraz w zaburzeniach lękowych lek stosuje się wewnątrzmięśniowo w dawce dziennej 100–300 mg dziennie przez 14–30 dni, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W zaburzeniach lękowych lek stosuje się wewnątrzmięśniowo w dawce dziennej 100–300 mg dziennie przez 14–30 dni, po czym zaleca się przejście na doustne formy leku.

W ostrym zawałcie mięśnia sercowego lek podaje się dożylnie lub wewnątrzmięśniowo przez 14 dni w połączeniu z tradycyjnym leczeniem zawału mięśnia sercowego, obejmującym nitraty, β-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), leki trombolityczne, leki przeciwkrzepliwe i przeciwpłytkowe oraz środki objawowe wskazane klinicznie. W pierwszych 5 dniach w celu osiągnięcia maksymalnego efektu zalecane jest podawanie dożylnie, w kolejnych 9 dniach możliwe jest podawanie wewnątrzmięśniowe. Podawanie dożylnie należy przeprowadzać w formie wlewu kroplowego powoli (aby uniknąć działań niepożądanych), z 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy w objętości 100–150 ml przez 30–90 minut. W razie potrzeby możliwe jest powolne podanie bolusowe leku przez nie mniej niż 5 minut.

Podawanie leku (dożylnie lub wewnątrzmięśniowo) należy wykonywać 3 razy dziennie, co 8 godzin. Dzienne dawki terapeutyczne wynoszą 6–9 mg na każdy kilogram masy ciała dziennie, dawka pojedyncza – 2–3 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 800 mg, dawka pojedyncza – 250 mg.

W jaskrze otwartego kąta różnych etapów lek stosuje się w ramach terapii skojarzonej wewnątrzmięśniowo w dawce 100–300 mg dziennie, 1–3 razy dziennie przez 14 dni.

W alkoholowym syndromie abstynencyjnym lek podaje się w dawce 200–500 mg dożylnie lub wewnątrzmięśniowo 2–3 razy dziennie przez 5–7 dni.

W ostrym zatruciu lekami przeciwpsychotycznymi lek podaje się dożylnie w dawce 200–500 mg dziennie przez 7–14 dni.

W ostrych procesach zapalno-ropnych jamy brzusznej (ostry zapalenie trzustki nekrotyczne, zapalenie otrzewnej) lek należy podawać w pierwszej dobie zarówno przed, jak i po zabiegu operacyjnym. Dawkowanie zależy od postaci i ciężkości choroby, rozległości procesu oraz wariantów przebiegu klinicznego. Przestawienie leku należy przeprowadzać stopniowo, dopiero po trwałym pozytywnym efekcie klinicznym i laboratoryjnym.

W ostrym zapaleniu trzustki o charakterze obrzękowym (międzytkankowym) lek podaje się po 200–500 mg 3 razy dziennie dożylnie kroplowo (w izotonicznym roztworze chlorku sodu) oraz wewnątrzmięśniowo.

Lekki stopień zapalenia trzustki nekrotycznego – po 100–200 mg 3 razy dziennie dożylnie kroplowo (w izotonicznym roztworze chlorku sodu) oraz wewnątrzmięśniowo.

Średni stopień ciężkości – po 200 mg 3 razy dziennie dożylnie kroplowo (z izotonicznym roztworem chlorku sodu).

Ciężki przebieg – w trybie pulsacyjnym 800 mg w pierwszej dobie przy dwukrotnym trybie podawania; następnie po 200–500 mg 2 razy dziennie z stopniowym zmniejszaniem dawki dziennej.

Bardzo ciężki przebieg – w dawce początkowej 800 mg dziennie aż do trwałego ustąpienia objawów szoku pankreatogennego, po ustabilizowaniu stanu – po 300–500 mg 2 razy dziennie dożylnie kroplowo (w izotonicznym roztworze chlorku sodu) z stopniowym zmniejszaniem dawki dziennej.

Dzieci

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci, dlatego nie należy go stosować tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie

Objawy

Senność, bezsenność.

Leczenie

Ze względu na niską toksyczność przedawkowanie jest mało prawdopodobne. Leczenie zazwyczaj nie jest wymagane, objawy ustępują samorzutnie w ciągu doby. W przypadku wyraźnych objawów stosuje się leczenie wspomagające i objawowe.

Efekty uboczne

W celu uniknięcia wystąpienia działań niepożądanych należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i szybkości podawania leku Ambria.

Częstość występowania działań niepożądanych określono zgodnie z klasyfikacją Światowej Organizacji Zdrowia (WHO): bardzo często (≥10 %); często (≥ 1 %, ale ≤ 10 %); rzadko (≥ 0,1 %, ale ≤ 1 %); bardzo rzadko (≥ 0,01 %, ale ≤ 0,1 %); bardzo rzadko (≤ 0,01 %); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka; częstość nieznana – reakcje alergiczne, zaczerwienienie, możliwe ciężkie reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – senność; częstość nieznana – zaburzenia zasypiania, uczucie niepokoju, wrażliwość emocjonalna.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: bardzo rzadko – ból głowy, zawroty głowy (może być związane z zbyt szybką szybkością podania i nosi charakter przejściowy); częstość nieznana – zaburzenia koordynacji, drżenie.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: bardzo rzadko – obniżenie / podwyższenie ciśnienia tętniczego (może być związane z zbyt szybką szybkością podania i nosi charakter przejściowy); częstość nieznana – uczucie kołatania serca, tachykardia.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo rzadko – suchy kaszel, podrażnienie w gardle, dyskomfort w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu (może być związane z zbyt szybką szybkością podania i nosi charakter przejściowy); częstość nieznana – skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo rzadko – suchość w ustach, nudności, uczucie nieprzyjemnego zapachu, metaliczny smak w ustach; częstość nieznana – zaburzenia dyspeptyczne, biegunka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: bardzo rzadko – świąd, wysypka, zaczerwienienie twarzy; częstość nieznana – hiperhidroza obwodowa.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: bardzo rzadko – uczucie ciepła; częstość nieznana – zmiany w miejscu podania.

W trakcie długotrwałego stosowania leku możliwe są następujące działania niepożądane: wzdęcia, osłabienie, obrzęki obwodowe.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego https://aisf.dec.gov.ua.

Okres przydatności do użycia

3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie należy mieszać leku z innymi środkami leczniczymi. Używać wyłącznie rozcieńczycieli wskazanych w instrukcji.

Opakowanie

Po 2 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym, 2 opakowania w pudełku kartonowym; po 5 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu konturowym blisterowym i pudełku kartonowym.

Kategoria receptury

Na receptę.

Producent

K. T. Rompharm Company S.R.L. / S.C. Rompharm Company S.R.L.

Miejsce produkcji oraz adres działalności

ul. Eroilor nr 1A, miasto Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia – budynek Rompharm 1 i Rompharm 2 / Eroilor str. No 1A, Otopeni city, 075100, county Ilfov, Romania – building Rompharm 1 and Rompharm 2.