Alvobak

ULOTKA DO STOSOWANIA LĘKU ALVOBAC (ALVOBAC)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 buteleczka zawiera ceftryaksjonu dinatrium hemiheptahydrat odpowiadający ceftryaksjonowi 1 g; substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny prawie biały lub o barwie żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksjon. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co z kolei prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci. Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksjonu;
• niewnikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Wartości progowe minimalnej stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości; jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice dotyczą dobowej dawki wewnętrznie żylnie 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, stafylokokki koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+. Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens. Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens. Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp. , Chlamydophila spp., Mycoplasma spp. , Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie stafylokokki oporne na metycylinę są oporne na ceftryaksone.

• Częstotliwość oporności > 50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum są zawsze oporne.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Wprowadzenie wewnątrzmięśniowe

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi około połowy takiego, jakie obserwuje się po wewnątrzżylnej aplikacji równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie-czas” w osoczu krwi po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym jest równe takiej po wewnątrzżylnej aplikacji równoważnej dawki.

Wprowadzenie wewnątrzżylne

Po wewnątrzżylnej iniekcji bolusowej ceftryaksone w dawce 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi około 200 mg/l. Po wewnątrzżylnej infuzji ceftryaksone w dawce 1 g stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi około 150 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, środkowym uchu i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 8–15 % (Cmax) przy powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyraźna przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wewnątrzżylowej iniekcji. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (zob. sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami osocza krwi

Ceftryaksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem mikroflory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksone wydalane jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami osocza krwi i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja pozornemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy wyższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość / nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to ogólnego ceftryaksone w osoczu krwi, a nie dla formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Dane kliniczne

Wskazania

Leczenie poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc szpitalne;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistka;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Alvobak może być stosowany w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianego boreliozy Lyme’a (wczesnej (II etap) i późnej (III etap)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem bakteryjnego zakażenia;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Alvobak należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych wykracza poza zakres działania tego leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cephalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem wieku ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub odczynem kwasowym, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) dożylnej aplikacji leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed domięśniowym podaniem ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być stosowane do rekonstytucji leku Alvobak w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania linii infuzyjnej roztworem zgodnym. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepiowymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem zaobserwowano efekty antagonystyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, tak jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi. Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczogonnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenekidu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryiaksonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryiakson, inne cefalosporyny lub inne środki beta-laktamowe. Ceftryiakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe. Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekroza, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS)), które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny skutek; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Współdziałanie z lekami zawierającymi wapń

U przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryiaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryiakson i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów infuzyjnych dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się osadów wewnątrznaczyniowych, poza przypadkami u noworodków, którym podano ceftryiakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryiaksonu w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

Ceftryiaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, u pacjentów w każdym wieku, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednakże u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryiakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podania leków przez różne systemy infuzyjne w różnych częściach ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia dożylnej (PN), personel medyczny może rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeżeli stosowanie ceftryiaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i ceftryiakson mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i w różnych częściach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryiaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Alvobak u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryiakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza krwi. Alvobak jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym Alvobak (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano u dorosłych i dzieci podczas leczenia lekiem Alvobak.

Jeśli podczas stosowania ceftryiaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryiaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozbudowany morfologiczny badanie krwi. Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudomembranowego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryiaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryiaksonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania terapii ceftryiaksonem i zastosowania odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, mogą występować nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania leku Alvobak test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Lek Alvobak może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania leku Alvobak stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryiakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryiakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryiakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać do wewnątrzżylowo.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryiaksonu. Zacieńnienia, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryiaksonu w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po przerwaniu terapii ceftryiaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryiaksonu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących lek Alvobak (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Alvobak.

Reakcja Jarischa-Herxheima (JHR)

U niektórych pacjentów z infekcjami spirochetowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima (JHR) krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryiaksonem. JHR jest zazwyczaj stanem przejściowym, który nie wymaga leczenia, lub może być złagodzony za pomocą terapii objawowej. Leczenia antybiotykiem nie należy przerywać, jeśli wystąpi JHR. Kamica nerek

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryiaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryiaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub chorobami układu nerwowego centralnego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej z ceftryiaksonem (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki) należy rozważyć możliwość odstawienia ceftryiaksonu.

Unieszkodliwienie nieużywanego lub przedawnionego leku.

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Wapń

Jeden gram leku Alvobak zawiera 2,28 mmol sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Ceftryiakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryiaksonu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na rozwój embrionalny/ płodowy, okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryiakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią

Ceftryiakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu / odmowie stosowania ceftryiaksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety. Niepłodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Podczas leczenia ceftryiaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dozowanie

Dawkowanie leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Tabela 1

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej dokumentami bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę 1–2 g leku Alvobak wstrzykiwaną do mięśnia.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskuteczności poprzedniej terapii, Alvobak może być skuteczny przy podawaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg do mięśnia.

Zastrzykowica

Zalecanymi dawkami ogólnymi są 500 mg – 1 g raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzykowicy mózgu przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym zastrzykowicy mózgu, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a (wczesny (II stadium) i późny (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej dokumentnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą dawkę leku Alvobak w dawce 50 mg/kg, podawaną w zastrzyku domięśniowym. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia, Alvobak może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecaną ogólną dawką jest 75–100 mg/kg (maksymalnie – 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyku, w tym neurozastrzyku, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioze Lyme’a (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość trwania leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Alvobak jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteriemią należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwania domięśniowego Alvobaku w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyknica

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyknic, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne. Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi rekomendacjami dotyczącymi antybiotykoterapii, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest zachowana. Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile czynność wątroby jest zachowana. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializom nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek Alvobak można podawać drogą głębokiego wstrzykiwania domięśniowego. Wstrzykiwanie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją leku lidokainy. Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu określenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Lek Alvobak można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (sposób preferowany) lub powolnego wstrzykiwania dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie. Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni życia), u których konieczne jest (lub może być konieczne) leczenie roztworami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odzyskanego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Przy przedawkowaniu możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania

Niepożądane działania najczęściej obserwowane podczas stosowania ceftriaxonu: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka i podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstość występowania niepożądanych działań ceftriaxonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); rzadko rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000); częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko rzadko – kolit pseudobłoniasty^b; częstość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheima (JHR)^b.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; rzadko rzadko – encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Ze strony serca: częstość nieznana^a – zespół Kounisa.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: rzadko rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, stolce wodniste; rzadko – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, cholestazowe zapalenie wątroby^1,2.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – swędzenie; rzadko rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, zespół wielopostaciowej rumieniowca, ostra ogólna pustulacja wypryskowa, reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)^b.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, uczucie gorąca; rzadko rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu pogwarancyjnego. Ponieważ informacje o tych reakcjach pochodzą z dobrowolnych zgłoszeń od populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości, dlatego częstość została zakwalifikowana jako nieznana.

^b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

¹ Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftriaxonu.

² Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”

Infekcje i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftriaxonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftriaxonu

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończone śmiercią, zaobserwowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftriaxon dożylnie w połączeniu z lekami zawierającymi wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftriaxonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftriaxonu (zob. rozdziały „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 g, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu i znikają po odstawieniu ceftriaxonu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftriaxonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów u dzieci po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawem, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftriaxonu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Przygotowany roztwór należy przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Warunki przechowywania

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Ceftriaxonu nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana.

Ceftriaxon jest niezgodny z amszakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami. Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż te, które są wskazane w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

1 g proszku w fiolce szklanej; 1 lub 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

ACS DOBFAR S.P.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

NUCLEO INDUSTRIALE S. ATTO (LOC. S. NICOLÒ A TORDINO), 64100 TERAMO (TE), Włochy lub VIA ALESSANDRO FLEMING, 2, VERONA (VR), 37135, Włochy.