Alprazolam-ZN

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku ALPRAZOLAM-ZN (ALPRAZOLAM-ZN)

Skład:

substancja czynna: alprazolam;

1 tabletka zawiera 0,25 mg lub 0,5 mg alprazolamu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształowa; skrobia kukurydziana; stearyna magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; sodu dokuzat.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki prawie białego koloru, o kształcie cylindrycznym, okrągłe, z płaską powierzchnią, z faską i ryflowaniem do podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwlękowe. Pochodne benzodiazepiny. Kod ATC N05BA12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek wykazuje działanie anksjolityczne, hipno-sedatywne, centralne miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe.

Działanie farmakologiczne leku jest związane ze wzmocnieniem hamowania neuronalnego receptorów, których mediatorem jest kwas γ-aminomasłowy (GABA).

Farmakokinetyka.

Środek leczniczy jest łatwo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 1–2 godzinach.

Średni okres półtrwania wynosi 12–15 godzin. Powtórne dawkowanie może prowadzić do kumulacji, co należy brać pod uwagę u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Alprazolam wiąże się z białkami osocza krwi w 80%. Alprazolam i jego metabolity są wydalane z organizmu głównie z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkoterapeutyczne leczenie umiarkowanego lub ciężkiego stanu lękowego i niepokoju związanych z depresją. Lek jest wskazany tylko wtedy, gdy zaburzenie jest ciężkie, powoduje niepełnosprawność lub naraża osobę na silny stres.

Nie należy stosować leku w leczeniu krótkotrwałych, lekkich stanów niepokoju, takich jak niepokój lub napięcie związane ze stresem w życiu codziennym. Ponieważ skuteczność alprazolamu w depresji oraz stanach fobicznych lub obsesyjnych nie została jeszcze ustalona, może być konieczne specyficzne leczenie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona indywidualna wrażliwość na alprazolam i inne benzodiazepiny lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku, miastenia (myasthenia gravis), ciężka niewydolność wątroby, zespół bezdechu senny, ciężka niewydolność oddechowa.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Środki opioidowe. Jednoczesne stosowanie leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub związki pokrewne, np. alprazolam, z opioidami zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego z powodu addytywnej depresji działania na OUN. Dawkowanie i czas trwania jednoczesnego stosowania powinny być ograniczone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Jednoczesnego stosowania z alkoholem nie zaleca się. Alprazolam należy stosować z ostrożnością w połączeniu z depresjantami OUN.

Wzmożenie działania depresyjnego na OUN może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpadaczkowymi, lekami uspokajającymi, lekami przeciwlękowymi/usypiającymi, lekami przeciwdrgawkowymi, lekami przeciwbólowymi narkotycznymi, anestetykami i lekami przeciwgrzybiczymi. Przy stosowaniu leków przeciwbólowych narkotycznych może również obserwowane być nasilenie euforii, co prowadzi do nasilenia uzależnienia psychicznego. Interakcje farmakokinetyczne mogą występować podczas przyjmowania alprazolamu razem z lekami, które utrudniają jego metabolizm.

Inhibitory CYP3A. Związki, które hamują pewne enzymy wątroby (w szczególności CYP3A4), mogą zwiększyć stężenie alprazolamu i nasilić jego działanie. Dane badań in vitro alprazolamu oraz badań klinicznych alprazolamu dostarczają dowodów na różny stopień interakcji i możliwe interakcje z alprazolamem dla szeregu leków. W oparciu o stopień interakcji i rodzaj dostępnych danych istnieją następujące zalecenia:

• nie zaleca się jednoczesnego stosowania alprazolamu z klotrimazolem, itrakonazolem lub innymi lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli;
• jednoczesne stosowanie nefazodonu lub fluwoksaminy zwiększa AUC alprazolamu około dwukrotnie. Zaleca się zmniejszenie dawki oraz szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu alprazolamu z nefazodonem, fluwoksaminą i cytydyną;
• zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym przyjmowaniu leku z fluoksetyną, propoksyfenem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, sertaliny, dyltiazemem lub makrolidami, takimi jak erytromycyna, klaritromycyna i troleandomycyna.

Induktory CYP3A4. Ponieważ alprazolam jest metabolizowany przez CYP3A4, induktory tego enzymu mogą zwiększyć metabolizm alprazolamu. Interakcja inhibitorów proteazy wirusa HIV (np. rytonawir) i alprazolamu jest złożona i zależy od czasu. Krótkotrwałe stosowanie niskich dawek rytonawiru prowadzi do istotnego zmniejszenia klirensu alprazolamu, wydłużenia jego okresu półtrwania i nasilenia efektów klinicznych. Jednak przy długotrwałym leczeniu rytonawirem, dzięki indukcji enzymu CYP3A, dochodzi do kompensacji tego hamowania. W związku z tym należy dostosować dawkowanie lub przerwać stosowanie alprazolamu.

Digoksyna. Zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu krwi było obserwowane podczas jednoczesnego stosowania, szczególnie u osób starszych (65 lat i więcej). Dlatego pacjentom otrzymującym alprazolam i digoksynę należy poddać kontrolę pod kątem objawów i symptomów związanych z toksycznością digoksyny.

Szczególne środki ostrożności.

Niewydolność nerek i wątroby. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub przy lekkim lub umiarkowanym uszkodzeniu wątroby.

Depresja/lęk. U pacjentów z ciężką depresją lub lękiem związanym z depresją, benzodiazepiny i leki z grupy benzodiazepinowych nie powinny być stosowane wyłącznie w celu leczenia depresji, ponieważ mogą wywołać lub nasilić ryzyko samobójstwa. Dlatego alprazolam należy stosować z ostrożnością i ograniczać jego stosowanie u pacjentów z objawami i objawami zaburzeń depresyjnych lub z myślami samobójczymi.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność alprazolamu nie zostały ustalone u dzieci poniżej 18. roku życia; dlatego nie zaleca się stosowania alprazolamu tej grupie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. Benzodiazepiny należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ istnieje ryzyko sedacji i/lub osłabienia układu mięśniowo-szkieletowego, co może prowadzić do nagłych upadków, często z poważnymi konsekwencjami dla tej grupy populacji.

Zaleca się przestrzeganie ogólnej zasady stosowania najniższej skutecznej dawki u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów osłabionych, aby zapobiec rozwojowi ataksji lub nadmiernej sedyacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Niższą dawkę zaleca się również u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową ze względu na ryzyko depresji oddechowej.

Benzodiazepiny należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu lub środków odurzających (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ryzyko jednoczesnego stosowania opioidów. Jednoczesne stosowanie alprazolamu i opioidów może prowadzić do sedyacji, depresji oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ze względu na te ryzyka współlekowanie leków sedytywnych, takich jak benzodiazepiny lub leki pokrewne, np. alprazolam, z opioidami powinno mieć miejsce jedynie u pacjentów, u których alternatywne metody leczenia są niemożliwe.

Jeśli podjęto decyzję o jednoczesnym przepisaniu alprazolamu i opioidów, należy stosować najniższą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy.

Należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem objawów i objawów depresji oddechowej i sedyacji. W związku z tym zaleca się poinformowanie pacjentów i ich otoczenia o tych objawach (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zależność. Stosowanie benzodiazepin może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego od tych środków. Ryzyko uzależnienia wzrasta wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia; ryzyko jest również wyższe u pacjentów nadużywających alkoholu i środków odurzających. Ryzyko rozwoju uzależnienia może również wystąpić przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych i/lub u pacjentów z indywidualnymi czynnikami ryzyka. Istnieje zwiększone ryzyko uzależnienia podczas jednoczesnego stosowania kilku leków z grupy benzodiazepinowych niezależnie od wskazań przeciwlękowych lub hipnotycznych. Zgłaszane są również przypadki nadużywania.

Objawy odstawienia: po rozwoju uzależnienia fizycznego nagłe przerwanie leczenia będzie towarzyszyło objawom odstawienia. Objawy mogą obejmować ból głowy, ból mięśni, lęk, napięcie, niepokój, dezorientację, drażliwość i bezsenność. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić takie objawy jak derealizacja, depersonalizacja, mrowienie i drętwienie kończyn, zwiększona wrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, halucynacje lub napady padaczkowe.

Podczas przerywania leczenia alprazolamem dawkowanie należy stopniowo zmniejszać. Przewiduje się, że dobową dawkę alprazolamu należy zmniejszać nie więcej niż o 0,5 mg co 3 dni. U niektórych pacjentów może być konieczne nawet wolniejsze zmniejszanie dawki.

Bezsenność i niepokój mogą wystąpić podczas odstawiania leczenia alprazolamem. Może to towarzyszyć innym reakcjom, w tym zaburzeniom nastroju, lękowi, zaburzeniom snu i niepokojowi. Ponieważ ryzyko objawów abstynencyjnych/odstawienia jest większe po nagłym przerwaniu leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki nie więcej niż o 0,5 mg co 3 dni. Niektórym pacjentom może być potrzebne nawet wolniejsze zmniejszanie dawki.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), w zależności od wskazań, ale nie dłużej niż 8–12 tygodni, w tym okres odstawiania leku. Bez ponownej oceny stanu pacjenta nie należy wydłużać okresu leczenia; należy poinformować pacjenta o ograniczonym czasie trwania leczenia i o możliwości wystąpienia zespołu odstawienia.

Może być pomocne poinformowanie pacjenta w momencie rozpoczęcia leczenia, że będzie ono ograniczone czasowo, oraz wyjaśnienie, jak będzie stopniowo zmniejszana dawka. Ponadto ważne jest, aby pacjent był świadomy możliwości wystąpienia zjawisk odbiciowych, co pozwoli zminimalizować niepokój związanym z takimi objawami, jeśli wystąpią podczas przerywania przyjmowania leku.

W przypadku stosowania benzodiazepin o krótkim czasie działania objawy abstynencyjne mogą wystąpić w okresie między dawkami terapeutycznymi, szczególnie przy wysokich dawkach terapeutycznych. Przy stosowaniu benzodiazepin o długim czasie działania ważne jest ostrzeżenie przed przejściem na benzodiazepiny o krótkim czasie działania, ponieważ mogą się rozwinąć objawy odstawienia.

Amnezja. Benzodiazepiny mogą powodować amnezję anterogradną. Najczęściej występuje ona kilka godzin po zażyciu leku, a aby zmniejszyć to ryzyko, pacjent powinien mieć zapewniony nieprzerwany sen przez 7–8 godzin (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Reakcje psychiczne i paradoksalne. W przypadku wystąpienia niepokoju, pobudzenia, drażliwości, agresywności, majaczenia, koszmarów sennych, halucynacji, psychóz, niestosownego zachowania i innych niekorzystnych efektów behawioralnych podczas stosowania benzodiazepin należy przerwać przyjmowanie leku. Takie objawy występują najczęściej u dzieci i u pacjentów w podeszłym wieku.

Tolerancja. Nieefektywność benzodiazepin może się rozwinąć po wielokrotnym stosowaniu przez kilka tygodni.

Zarejestrowano epizody hipomanii i manii u pacjentów z depresją podczas stosowania alprazolamu.

Benzodiazepinów nie zaleca się stosować jako leczenia pierwszego rzutu w przypadku psychóz.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące teratogenności benzodiazepin oraz ich wpływu na postnatalny rozwój i zachowanie dziecka są sprzeczne. Dane oparte na wynikach badań wskazują, że stosowanie alprazolamu w I trymestrze ciąży nie wpływa na zwiększenie ryzyka powstawania poważnych wad u dziecka. Niemniej jednak niektóre wcześniejsze badania epidemiologiczne typu „przypadek-kontrola” wykazały dwukrotne zwiększenie ryzyka szczęk i podniebienia.

Leczenie benzodiazepinami w wysokich dawkach w II i/lub III trymestrze ciąży wiązało się ze zmniejszeniem aktywności ruchowej płodu i zaburzeniami rytmu serca płodu. W przypadku stosowania leku w III trymestrze ciąży, nawet w niskich dawkach, może wystąpić zespół hipotoniczności noworodków, objawiający się hipotonią osiową i trudnościami z ssaniem, prowadzącymi do spadku masy ciała dziecka. Te objawy są odwracalne, ale mogą trwać od 1 do 3 tygodni, w zależności od okresu półtrwania leku. Przy stosowaniu wysokich dawek możliwe jest wystąpienie depresji oddechowej lub apnei, hipotermii u noworodków. Ponadto u noworodków objawy odstawienia z nadpobudliwością, niepokojem i drżeniem mogą występować kilka dni po porodzie, nawet jeśli nie występuje zespół hipotoniczności noworodków. Wystąpienie objawów odstawienia po porodzie zależy od okresu półtrwania substancji.

Leku nie należy stosować w czasie ciąży, jeśli stan kliniczny kobiety nie wymaga leczenia. Jeśli alprazolam jest stosowany w czasie ciąży lub kobieta zajdzie w ciążę podczas przyjmowania alprazolamu, należy ją poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu.

Jeśli leczenie alprazolamem jest konieczne w III trymestrze ciąży, należy unikać wysokich dawek i monitorować zespół odstawienia i/lub zespół hipotoniczności u noworodków.

Karmienie piersią. Alprazolam przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Niemniej jednak stosowanie leku nie jest zalecane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek może wpływać na aktywność psychomotoryczną (sedyacja, amnezja, zaburzenia koncentracji uwagi i funkcji mięśni), szczególnie w przypadkach jednoczesnego stosowania z alkoholem lub innymi środkami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Dlatego należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów, dopóki nie ustali się braku senności i zawrotów głowy po przyjęciu leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Leczenie lęku. Od 0,25 mg do 0,5 mg trzy razy dziennie, z możliwością stopniowego zwiększenia, jeśli to konieczne, do całkowitej dawki 3 mg dziennie.

Pacjenci w podeszłym wieku lub z ciężkimi chorobami współistniejącymi. 0,25 mg 2–3 razy dziennie, stopniowo zwiększając, jeśli to konieczne i dobrze tolerowane.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych dawkę należy zmniejszyć. Należy regularnie przeglądać potrzebę kontynuacji leczenia i zakończyć je jak najszybciej. W przypadku konieczności długotrwałego leczenia można rozważyć możliwość leczenia okresowego w celu zminimalizowania ryzyka rozwoju uzależnienia.

Sposób stosowania. Do użytku wewnętrznego.

Leczenie powinno być jak najkrótsze. Zaleca się ponowne przebadanie pacjenta po zakończeniu leczenia trwającego nie dłużej niż 4 tygodnie i ocenę potrzeby jego kontynuacji, szczególnie jeśli pacjent nie ma objawów. Ogólna długość leczenia nie powinna przekraczać 8–12 tygodni, włącznie z procesem stopniowego odstawiania.

W niektórych przypadkach może być wymagane przedłużenie maksymalnego okresu leczenia; jeśli tak, nie powinno się tego jednak robić bez ponownej oceny stanu pacjenta przez specjalistę. Jak w przypadku wszystkich benzodiazepin, lekarze powinni wiedzieć, że długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju uzależnienia u niektórych pacjentów.

Optymalna dawka leku powinna opierać się na ciężkości objawów i indywidualnej reakcji pacjenta. Należy stosować najniższą dawkę, która skutecznie kontroluje objawy. Dawkę należy przeglądać co najwyżej co 4 tygodnie. Standardowe dawkowanie podano poniżej; u niektórych pacjentów wymagających wyższych dawek, dawkę należy zwiększać ostrożnie, aby uniknąć działań niepożądanych. Jeśli konieczna jest wyższa dawka, dawkę wieczorną należy zwiększyć przed dawkami dziennymi. Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali leków psychotropowych, będą wymagać niższych dawek niż ci, którzy takie leczenie otrzymywali, lub pacjenci z historią przewlekłego alkoholizmu.

Leczenie należy zawsze kończyć stopniowo. Podczas odstawiania alprazolamu dawkę należy zmniejszać powoli zgodnie z właściwą praktyką medyczną. Zaleca się zmniejszanie dobowej dawki alprazolamu nie więcej niż o 0,5 mg co 3 dni. Niektórzy pacjenci mogą wymagać jeszcze wolniejszego zmniejszania dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Obserwuje się obniżoną klarowność leku oraz, podobnie jak w przypadku innych benzodiazepin, zwiększoną wrażliwość na lek u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność alprazolamu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie rzadko stwarza zagrożenie dla życia, chyba że występuje w połączeniu z innymi środkami depresyjnymi układu nerwowego (w tym alkoholem). W takim przypadku należy wziąć pod uwagę możliwość przyjmowania przez pacjenta kilku leków.

Objawy: przedawkowanie benzodiazepin objawia się różnymi stopniami depresji OUN, od senności po wegetację. W przypadkach łagodnych objawy obejmują: senność, dezorientację, letargię; w cięższych przypadkach objawy mogą obejmować ataksję, hipotonię, hipotensję, depresję oddychania, rzadziej – wegetację i bardzo rzadko – skutki śmiertelne.

Leczenie: po przedawkowaniu doustnymi benzodiazepinami należy wywołać wymioty (w ciągu 1 godziny) i podać węgiel aktywowany, jeśli pacjent jest przytomny, lub przeprowadzić przemywanie żołądka, jeśli pacjent jest nieprzytomny. Szczególną uwagę w resuscytacji należy zwrócić na funkcję oddechową i krążeniową.

Flumazenil może być stosowany jako antydotum.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, jeśli występują, zazwyczaj pojawiają się na początku terapii i zwykle zanikają podczas kontynuowania leczenia lub zmniejszenia dawki.

Poniższe niepożądane efekty obserwowano podczas leczenia alprazolamem z następującą częstością: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); nieczęsto (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* - dane z okresu po wprowadzeniu na rynek

Objawy odstawienia występują po gwałtownym zmniejszeniu dawki lub nagłym zaprzestaniu stosowania benzodiazepin, w tym alprazolamu. Mogą one wahać się od łagodnej dysforii i bezsenności po zespół główny, który może obejmować skurcze brzucha i mięśni, wymioty, pocenie się, drżenie i napady padaczkowe. Ponadto napady abstynencyjne mogą wystąpić podczas szybkiego zmniejszania dawki lub nagłego zaprzestania stosowania leku.

Zaburzenia pamięci. Amnezja retrogadna może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych, ale ryzyko wzrasta przy wyższych dawkach. Efekty amnestyczne mogą wiązać się z nieodpowiednim zachowaniem.

Depresja. Wcześniejsza depresja może ujawnić się podczas stosowania benzodiazepin.

Reakcje psychiczne i paradoksalne. Znane są przypadki występowania reakcji takich jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresywność, urojenia, koszmary senne, halucynacje, psychozy, nieodpowiednie zachowanie oraz inne niepożądane efekty behawioralne podczas stosowania benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin. Te działania niepożądane mogą być dość poważne. Częściej występują u dzieci i u pacjentów starszych.

W wielu spontanicznych zgłoszeniach opisano przypadki niepożądanych efektów behawioralnych; pacjenci otrzymywali jednocześnie inne leki działające na OUN i/lub byli charakteryzowani jako osoby z zaburzeniami psychicznymi. Pacjenci z wywiadem zaburzeń osobowości, w tym przemocowego lub agresywnego zachowania, lub z nadużywaniem alkoholu czy substancji psychoaktywnych, mogą być bardziej skłonni do wystąpienia takich reakcji. Zgłoszono przypadki drażliwości, wrogości i ustawiczych myśli podczas odstawiania leku u pacjentów z zespołem stresu pourazowego.

Uzależnienie. Stosowanie (nawet w dawkach terapeutycznych) może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego; zaprzestanie terapii może prowadzić do zespołu odstawienia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Uzależnienie psychiczne również jest możliwe. Zgłaszano przypadki nadużywania benzodiazepin.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 3 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności. Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.