Alfort Dexta I.V.

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego ALFORT DEXA I.V. (ALFORT DEXA I.V.)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera deksketoprofen trometamolu 36,9 mg, co odpowiada deksketoprofenu 25 mg;

substancje pomocnicze: etanol (96 %), chloro sodu, sodu hydroksyd, woda do wstrzykiwań.

Postać lekarska. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny, jednorodny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoxidy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnym u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w przypadku bólu układu ruchu (ostry ból w odcinku lędźwiowym kręgosłupa) oraz w przypadku kolki nerkowej. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu trometamolu pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Gdy pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do kontroli bólu przez pacjenta, podawano również deksketoprofen trometamol, potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnym dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim podaniu domięśniowym lub dożylnym nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie przez nerki. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a ustalony całkowity klirens skrócił się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie powoduje działań niepożądanych, jako dawkę 2 razy wyższą od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównym działaniem niepożądanych było występowanie krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawowe bólu ostrego o umiarkowanym i silnym nasileniu, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w przypadku bólu pourazowego, kolki nerkowej i bólu lędźwiowego (ból pleców).

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenie, ostry katar, polipy nosa, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NLPZ;
• aktywna faza wrzodu żołądka lub dwunastnicy/krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona krwawiącość;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne zapalenie jelita grubego;
• ciężka niewydolność serca;
• umiarkowane lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• silne odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży lub okres karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu w leku Alfort Dexta I.V. jest on przeciwwskazany do podania drogą neuroaksjalną (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do przestrzeni podtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilania się działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, jak również z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki steroidowe: zwiększa się ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• lit: donoszono o przypadkach dla kilku NLPZ. NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcji dawki lub odstawianiu leku należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (EPA), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami EPA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu wraz z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabić ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i takrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na nerkowe prostaglandyny. W terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• leki tromboliczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania nerkowej sekrecji kanalikowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NLPZ mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w jeden dzień z prostaglandyną nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczliwości, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasirokeksem konieczna jest dokładna kontrola pacjenta;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności

Ogólne

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergiczych. Należy unikać stosowania leku w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Reakcje niepożądane można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzeżenia lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w starszym wieku.

Pacjenci w starszym wieku: u pacjentów w starszym wieku częściej występują reakcje niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego lub z wywiadem chorób przewodu pokarmowego podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w starszym wieku, z wywiadem reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecać powiadomienie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy przepisywać lek z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), SSRI lub środki przeciwzakrzepowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ przy stosowaniu NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych doustnymi moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z reakcjami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek śródmiąższowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w starszym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby. Analogicznie do innych NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w starszym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i mózgowego krążenia

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwuje się zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksetoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksetoprofen należy przepisać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

U pacjentów, którzy otrzymywali deksetoprofen, zgłaszano przypadki zespołu Kounisa. Zespół Kounisa definiuje się jako objawy sercowo-naczyniowe, które pojawiają się w wyniku reakcji alergicznej lub nadwrażliwości związanej z zwężeniem tętnic wieńcowych i potencjalnie prowadzą do zawału mięśnia sercowego.

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksetoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksetoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, należy zapewnić staranne monitorowanie przez lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w starszym wieku.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym egzfoliatywnego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekrolizu. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Alfort Dexta I.V. należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Alfort Dexta I.V. może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Jeśli lek Alfort Dexta I.V. należy podać w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksetoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po podaniu leku Alfort Dexta I.V. leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich powikłań infekcyjnych ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania deksetoprofenu trometamolu.

Alfort Dexta I.V. należy podawać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem rumieniowym systematycznym i chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych w okresie jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Każda ampułka leku Alfort Dexta I.V. zawiera 12,35 obj.% alkoholu etylowego, czyli do 200 mg w przeliczeniu na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina w przeliczeniu na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość alkoholu etylowego należy uwzględnić przy stosowaniu u ciężarnych i karmiących piersią kobiet, dzieci, oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza, że praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie leku Alfort Dexta I.V. jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych, stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Ryzyko absolutne wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i po implantacji oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksetoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksetoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzenia funkcji nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksetoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku konieczności. Przy przepisywaniu deksetoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą dawkę skuteczną przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksetoprofenu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksetoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• kardiopulmonalny zespół toksyczny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Lek Alfort Dexta I.V. jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Fertylność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub poddawanym badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność szybkiego reagowania przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń

Na tle stosowania leku może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Odmładzi

Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Należy przejść na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. Ryzyko działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Zaburzenia wątroby

U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Puga) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby lek jest przeciwwskazany (10–15 punktów według skali Childa-Puga).

Zaburzenia nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe

Roztwór do wstrzykiwań należy powoli wstrzykiwać głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach bezpylnych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać przez 10–30 minut. Należy unikać działania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Roztwór leku rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Nie wolno mieszać leku w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie przez nie krócej niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych lub dożylnych lek należy natychmiast podać po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Nie stwierdzono sorpcji substancji czynnej podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach lub urządzeniach do podawania wykonanych z octanu etylwinylu, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz polichlorku winylu.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku, dlatego każdą niewykorzystaną ilość roztworu należy zutylizować. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić klarowność i bezbarwność roztworu: nie należy stosować leku, jeśli widoczne są zanieczyszczenia mechaniczne.

Dzieci

Nie należy stosować leku u dzieci (do 18. roku życia) ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy niezwłocznie rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deks-ketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się na podstawie danych z badań klinicznych za możliwy przynajmniej, a także działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek.

Najczęściej obserwowane zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, możliwe są następujące działania niepożądane: oponowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (aseptyczne zapalenie opon mózgowych), które zazwyczaj występuje u chorych na toczeń układowy lub pacjentów z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej trombozą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy za pośrednictwem strony: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Po rozcieńczeniu zgodnie z instrukcjami podanymi w ulotce do lekarstwa, rozcieńczony roztwór okazał się chemicznie stabilny przez 24 godziny podczas przechowywania w temperaturze 25 °C, pod warunkiem ochrony przed światłem słonecznym.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek powinien być stosowany natychmiast. W przypadku, gdy nie zostanie zastosowany natychmiast, czas i warunki przechowywania po rozcieńczeniu i przed zastosowaniem są odpowiedzialnością użytkownika. Ogólnie nie powinny one przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C, z wyjątkiem przypadków, gdy rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpyłowych.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania po rozcieńczeniu patrz w rozdziale „Okres ważności”.

Niezgodność

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji, otrzymanych zgodnie z instrukcją podaną w rozdziale „Infuzje dożylne”, nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie

2 ml w fiolce; 3 lub 6 fiol w kasiecie, w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

İdol Ilac Doluluk San. ve Tic. A.Ş.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

Davutpaşa Kaddesi Cebelialibey Sokak nr 20, Topkapi Zeytinburnu/Istanbul, Turcja.

Wnioskodawca

Delta Medical Promotions AG.

Adres siedziby wnioskodawcy

Ottenbachgasse 26, Zurych, Szwajcaria, CH – 8001.