Alfarekin®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Alfarekin® (ALPHAREKIN®)

Skład:

substancja czynna: interferon alfa-2b rekombinowany ludzki, 1 fiolka zawiera interferonu alfa-2b rekombinowanego ludzkiego 1 mln lub 3 mln MI;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, dextran 70, kalii dihydrogenophosphas, natrii phosphas dibasicus anhydricus.

Postać farmaceutyczna. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek lub porowata masa biała, higroskopijna.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Imunostymulatory. Interferon alfa-2b. Kod ATC L03A B05.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika .

Alfarekin® to lekarska forma rekombinowanego ludzkiego interferonu alfa-2b. Rekombinowany interferon alfa-2b to wysoce oczyszczony, rozpuszczalny w wodzie białek o masie cząsteczkowej 19300 daltonów, syntetyzowany przez komórki Escherichia coli na podstawie genu kodującego produkt identyczny z ludzkim interferonem alfa-2b, przy wykorzystaniu fagoozależnej technologii bioinżynierii genetycznej. Aktywność specyficzna Alfarekinu® wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych. Lek jest produkowany w postaci liofilizatu.

Alfarekin®, podobnie jak naturalny interferon leukocytarny, wykazuje trzy główne rodzaje aktywności biologicznej: immunomodulacyjną, przeciwwirusową oraz przeciwnowotworową.

Mechanizm działania Alfarekinu® opiera się na tym, że interferon wiążąc się z odpowiednimi receptorami komórek organizmu, indukuje kompleks wewnątrzkomórkowych mechanizmów prowadzących do powstawania enzymów zapobiegających replikacji wirusów, zwiększających aktywność fagocytarną makrofagów, specyficzną cytotoksyczność limfocytów wobec komórek docelowych oraz hamujących proliferację komórek przerzutowych.

Farmakokinetyka .

Nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Alfarekin® stosuje się w terapii skojarzonej w przypadkach:

• ostrego i przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (postacie średnio ciężkie i ciężkie);
• przewlekłego zapalenia wątroby typu C;
• ostrych infekcji wirusowych, bakteryjnych i mieszanych (w tym ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego u dzieci, w tym u noworodków, ostrego zespołu biegunkowego u noworodków);
• ostrych i przewlekłych chorób septycznych o etiologii wirusowej i bakteryjnej, w tym rozsianych formach ostrego i przewlekłego sepsy;
• infekcji wirusem Herpes simplex różnej lokalizacji: opryszczycy półgęsi, wielokrotnych wysypek opryszczkowych skóry; infekcji opryszczkowej narządów płciowych; keratokonjunktewitów i keratouwetów opryszczkowych, ostrego stomatytu opryszczkowego u dzieci;
• przewlekłego urogenitalnego zakażenia Chlamydia trachomatis;
• uszkodzeń układu nerwowego z jedno- i polineuropatycznymi zespołami bólowymi;
• stwardnienia rozsianego;
• papillomatozie krtani;
• czerniaka skóry i oka; sarkomie Kaposiego, chorobie szpiczaka mnogiego; przewlekłej białaczce szpikowej, białaczce włosznikowej, złośliwych chłoniakach nie-Hodgkina, w szczególności chłoniaku folikularnym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na interferon alfa-2b lub inne składniki leku;
• ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym niewydolność serca w stadium dekompensacji, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu);
• ciężka niewydolność nerek lub wątroby, w tym spowodowana przerzutami;
• epilepsja i/lub inne zaburzenia funkcji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (w tym czynnościowe);
• przewlekłe zapalenie wątroby z dekompensowaną postacią marskości wątroby;
• przewlekłe zapalenie wątroby u pacjentów, którzy przebywają lub niedawno przebyli leczenie lekami immunosupresyjnymi, z wyjątkiem krótkotrwałego cyklu terapii kortykosteroidami;
• autoimmunologiczne zapalenie wątroby lub choroby autoimmunologiczne w wywiadzie; stosowanie przeciwwskazane u biorców przeszczepu po terapii immunosupresyjnej;
• choroby tarczycy nieuleczalne tradycyjnymi metodami leczenia;
• obecność ciężkich zaburzeń narządów wewnętrznych u pacjentów z sarkomą Kaposiego;
• łuszczyca, sarkoidoza, jeśli potencjalna korzyść nie przewyższa potencjalnego ryzyka;
• jednoczesne stosowanie leku Alfarekin® z telbudywinem;
• okres ciąży (bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży nie zostało ustalone).

Dzieci i młodzież

Ciężki stan psychiczny, szczególnie ciężka depresja, myśli samobójcze lub próby samobójcze obecnie lub w wywiadzie.

Terapia skojarzona z rybawiryną

Przy stosowaniu leku Alfarekin® i rybawiryny w ramach terapii skojarzonej przewlekłego zapalenia wątroby typu C należy również uwzględnić przeciwwskazania do stosowania rybawiryny.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ interferon alfa wpływa na metabolizm komórkowy, istnieje potencjalna możliwość modyfikacji działania innych leków. Może wpływać na procesy metaboliczne utleniające – należy to uwzględnić przy jednoczesnym stosowaniu leków, które są metabolizowane tą drogą (cyklosporyna, fenytoina, warfaryna, teofilina, aminofilina, diazepam, propranolol). Stężenie teofiliny w surowicy krwi należy kontrolować i w razie potrzeby korygować schemat dawkowania.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków opioidowych, analgetyków, środków nasennych i uspokajających (potencjalnie powodujących efekt mielosupresyjny).

Zaburzenia płucne, infiltraty, zapalenie płuc (w niektórych przypadkach śmiertelne) rzadko obserwowano u pacjentów leczonych interferonem alfa. Etiologia nie została ustalona. O tych objawach częściej informowano przy jednoczesnym stosowaniu „shosaikoto” (chińskiego ziołowego leku) z interferonem alfa.

Przy stosowaniu leku w kombinacji z lekami chemioterapeutycznymi (cytarabina, doksorubicyna, teniposyd, cyklofosfamid) zwiększa się ryzyko wystąpienia groźnych dla życia efektów toksycznych (ich nasilenia i trwania).

Opisano synergizm działań niepożądanych (pod względem liczby leukocytów) przy jednoczesnym stosowaniu interferonu alfa i zydowudyny. U pacjentów, którzy otrzymali te leki jednocześnie, częstotliwość występowania neutropenii była wyższa niż u tych, którzy leczowani byli wyłącznie zydowudyną.

Jeśli Alfarekin® jest stosowany w połączeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C, należy również zapoznać się z instrukcją do rybawiryny.

Badanie kliniczne skojarzenia telbudywiny, 600 mg na dobę, z pegilowanym interferonem alfa-2a, 180 μg raz w tygodniu podawanych podskórnie, wykazało, że to połączenie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia neuropatii obwodowej. Mechanizm rozwoju tej reakcji jest nieznany. Ponadto bezpieczeństwo i skuteczność telbudywiny w połączeniu z interferonami w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B nie zostały wykazane. Dlatego połączenie leku Alfarekin® z telbudywiną jest przeciwwskazane.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Alfarekin® należy stosować pod kontrolą lekarza. Pacjentów należy poinformować o korzyściach wynikających z tej terapii oraz o możliwych reakcjach niepożądanych.

W przypadku, gdy objawy niepożądane nie ustępują lub nasilają się, dawkę leku należy zmniejszyć o 50% lub przerwać leczenie. W zależności od indywidualnej wrażliwości i dawki leku u pacjentów może występować spowolnienie reakcji psychomotorycznych: senność, osłabienie, zwiększona zmęczalność.

Gorączka

Ponieważ gorączka może występować w ramach zespołu grypopodobnego, który jest typowym zjawiskiem podczas terapii interferonem, należy wykluczyć inne przyczyny trwałej gorączki. Zaleca się stosowanie leku w połączeniu z terapią przeciwhistaminową i przeciwgorączkową.

Niezbędność odpowiedniego nawodnienia organizmu

Podczas leczenia lekiem należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu, ponieważ u niektórych pacjentów może wystąpić hipotonia spowodowana odwodnieniem organizmu.

Reakcje nadwrażliwości

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu natychmiastowego (np. pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja) lek należy natychmiast odstawić i podjąć odpowiednie działania. Przechodnie wysypki nie wymagają odstawienia terapii.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN)

U niektórych pacjentów podczas terapii lekami interferonu alfa-2b, a nawet po zakończeniu leczenia, głównie w ciągu następnych 6 miesięcy, obserwowano ciężkie działania niepożądane ze strony OUN, szczególnie depresję, myśli samobójcze i próby samobójstwa. U dzieci i młodzieży leczonych lekami interferonu alfa-2b w połączeniu z rybawiryną myśli samobójcze i próby samobójstwa występowały znacznie częściej niż u dorosłych (2,4% vs. 1%) zarówno podczas leczenia, jak i w ciągu 6 miesięcy po jego zakończeniu. Podobnie jak u dorosłych, u dzieci i młodzieży pojawiały się inne działania niepożądane ze strony psychiki (np. depresja, niestabilność emocjonalna, senność). Inne działania niepożądane ze strony OUN, w tym zachowanie agresywne (czasem skierowane przeciwko innym osobom, np. myśli o zabójstwie), zaburzenia dwubiegunowe, mania, dezorientacja i zmiany stanu psychicznego, obserwowano podczas leczenia interferonami alfa. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów lub oznak zaburzeń psychiatrycznych. W przypadku pojawienia się takich objawów lekarz powinien wziąć pod uwagę potencjalnie poważny charakter tych działań niepożądanych i podjąć decyzję o konieczności odpowiedniego leczenia. W przypadku, gdy objawy zaburzeń psychicznych utrzymują się lub nasilają, pojawiają się myśli samobójcze lub obserwuje się agresywne zachowanie wobec innych, zaleca się przerwanie leczenia lekiem Alfarekin® i zapewnienie pacjentowi odpowiedniej pomocy psychiatrycznej.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie

Jeśli leczenie interferonem alfa-2b jest konieczne u dorosłych z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie, należy je rozpocząć dopiero po odpowiedniej indywidualnej diagnostyce i terapii stanu psychicznego.

Stosowanie interferonu alfa-2b u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie, jest przeciwwskazane.

Pacjenci stosujący/uzależnieni od substancji psychoaktywnych

Pacjenci zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV), którzy używają substancji psychoaktywnych (alkohol, marihuana itp.), są narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju zaburzeń psychicznych lub nasilenia istniejących zaburzeń psychicznych podczas terapii interferonem alfa. Jeśli leczenie interferonem alfa jest konieczne dla tych pacjentów, przed rozpoczęciem terapii należy ocenić obecność współistniejących zaburzeń psychicznych i możliwość stosowania innych substancji. W razie potrzeby należy skonsultować się z psychiatrą lub toksykologiem w celu oceny i dokładnego monitorowania stanu pacjenta podczas i po zakończeniu terapii oraz wczesnego włączenia odpowiednich środków korygujących. Podczas leczenia lekiem Alfarekin® należy całkowicie wykluczyć spożycie alkoholu.

Zakażenie współistniejące HIV i wirusem zapalenia wątroby typu C

U pacjentów zakażonych współistniejąco HIV i leczonych intensywną terapią przeciwwirusową (HAART), zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Stosowanie leku Alfarekin® i rybawiryny należy dodawać do HAART z ostrożnością. U pacjentów otrzymujących Alfarekin® i rybawirynę w połączeniu z zydowudyną zwiększa się ryzyko rozwoju anemii.

U pacjentów zakażonych współistniejąco z marskością wątroby, którzy otrzymują HAART, zwiększa się ryzyko dekompenzacji wątrobowej i śmierci. Dodatkowe stosowanie interferonów alfa, samodzielnie lub w połączeniu z rybawiryną, zwiększa powyższe ryzyko u tej grupy pacjentów.

Zakażenie współistniejące wirusami zapalenia wątroby typu B i C

Zarejestrowano przypadki ponownej aktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B (często z ciężkimi skutkami) u pacjentów zakażonych współistniejąco wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) i C (HCV), leczonych lekami interferonu. Częstość takiej ponownej aktywacji była niska. Wszyscy pacjenci powinni być badani pod kątem wirusa zapalenia wątroby typu B przed rozpoczęciem leczenia interferonem zapalenia wątroby typu C. Pacjentów zakażonych współistniejąco wirusami zapalenia wątroby typu B i C należy dalej monitorować i leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Zaburzenia tarczycy

Rzadko u dorosłych pacjentów leczonych interferonem alfa-2b w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C obserwowano zaburzenia tarczycy, w tym hipotyreozę lub hipertrzeźliwość (2,8% pacjentów w badaniach klinicznych). Zaburzenia funkcji tarczycy kontrolowano odpowiednią terapią tradycyjną. Mechanizm, za pomocą którego Alfarekin® może wpływać na stan tarczycy, jest nieznany. Przed długotrwałym stosowaniem leku w dawkach 3 mln MI i wyższych zaleca się badanie funkcji tarczycy. Lek można zaczynać stosować pod warunkiem, że poziom hormonu tyreotropowego (TSH) mieści się w normie. W przypadku stwierdzenia zmian poziomu TSH należy przeprowadzić odpowiednią terapię. Leczenie lekiem Alfarekin® można rozpocząć pod warunkiem, że poziom TSH można utrzymywać w normie. W trakcie leczenia warto monitorować poziom TSH. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji tarczycy podczas leczenia lekiem Alfarekin® należy określić poziom TSH. Leczenie tym lekiem można kontynuować, jeśli funkcję tarczycy można utrzymywać w normie. Po zakończeniu terapii funkcja tarczycy zaburzona w wyniku podania leku nie przywraca się.

Dodatkowa kontrola stanu tarczycy u dzieci i młodzieży

U dzieci i młodzieży podczas długotrwałego leczenia lekami interferonu należy kontrolować funkcję tarczycy co 3 miesiące (np. poprzez oznaczanie poziomu TSH).

Badania laboratoryjne

U wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w trakcie terapii należy wykonać rozwinięty morfologiczny badanie krwi, w tym jakościowe i ilościowe oznaczenie parametrów krwi, oraz biochemiczne badanie krwi, w tym oznaczenie elektrolitów, wapnia, enzymów wątrobowych, bilirubiny i kreatyniny. U wszystkich pacjentów przyjmujących lek należy dokładnie monitorować poziom albuminy w surowicy i czas protrombinowy.

Podczas terapii pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C zaleca się następujący harmonogram kontroli parametrów laboratoryjnych: tydzień 1, 2, 4, 8, 12, 16, a następnie co 2 miesiące przez cały okres leczenia. Jeśli poziom alaninotransaminazy (ALT) wzrasta dwukrotnie lub więcej w porównaniu z poziomem wyjściowym, leczenie lekiem Alfarekin® można kontynuować pod warunkiem braku niewydolności wątroby. W takim przypadku oznaczenie poziomu ALT, czasu protrombinowego, poziomu fosfatazy alkalicznej, albuminy i bilirubiny należy wykonywać co 2 tygodnie.

U pacjentów z czerniakami złośliwymi funkcję wątroby i liczbę leukocytów (formułę białej krwi) należy kontrolować co tydzień podczas indukcji remisji i co miesiąc podczas terapii utrzymującej.

W przypadku choroby szpikowej konieczna jest okresowa kontrola funkcji nerek.

Hipertriglicerydemia

Podczas leczenia lekami interferonu alfa obserwowano hipertriglicerydemię i nasilenie istniejącej hipertriglicerydemii, czasem ciężkie, dlatego zaleca się kontrolę poziomów lipidów.

Działania niepożądane, w tym przedłużenie wskaźników krzepnięcia i zaburzenia funkcji wątroby

Średnie i ciężkie działania niepożądane mogą wymagać dostosowania schematu dawkowania lub w niektórych przypadkach przerwania terapii lekiem Alfarekin®. Leki interferonu alfa zwiększają ryzyko dekompenzacji funkcji wątroby i śmierci u pacjentów z marskością wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby zaleca się przerwanie leczenia lekiem w przypadku przedłużenia wskaźników krzepnięcia, co może wskazywać na niewydolność wątroby. U każdego pacjenta, u którego podczas leczenia lekiem Alfarekin® rozwijają się zaburzenia funkcji wątroby, należy dokładnie monitorować stan, a w przypadku dalszego nasilenia objawów należy przerwać terapię. Należy dokładnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych i stan funkcji wątroby u pacjentów z marskością.

Terapia skojarzona z rybawiryną

Podczas prowadzenia terapii skojarzonej z rybawiryną należy uwzględnić ostrzeżenia dotyczące stosowania rybawiryny.

Rybawiryna stosowana w czasie ciąży powoduje poważne wady wrodzone. Pacjenci przyjmujący Alfarekin® w połączeniu z rybawiryną powinni unikać zajścia w ciążę. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez 4 miesiące po jego zakończeniu. Pacjenci płci męskiej i ich partnerki powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu.

Terapia współistniejąca

Stosowanie interferonu alfa w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi (np. Ara-C, cyklofosfamid, doksorubicyna, tenipozyd) zwiększa ryzyko toksyczności, która może zagrozić życiu. Najczęstsze działania niepożądane zagrożone dla życia to zapalenie błony śluzowej, biegunka, neutropenia, niewydolność nerek i zaburzenia elektrolitowe. Ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności konieczne jest staranne doboranie dawek leku Alfarekin® w terapii skojarzonej z lekami chemioterapeutycznymi. Jeśli Alfarekin® stosuje się razem z hydroksymocznikiem, może dojść do zwiększenia częstości i nasilenia zapalenia naczyń skóry.

Autoantyciała i zaburzenia autoimmunologiczne

Podczas leczenia interferonami alfa obserwowano pojawienie się autoantyciał i zaburzeń autoimmunologicznych. Pacjenci skłonni do rozwoju zaburzeń autoimmunologicznych należą do grupy podwyższonego ryzyka. Pacjenci z objawami zaburzeń autoimmunologicznych wymagają stałego nadzoru, a także należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka dalszego leczenia interferonem. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem obserwowano przypadki zespołu Vogta-Koyanagi-Harady (VKH). Zespół ten to zapalenie granulomatyczne, które dotyka oczu, narządu słuchu, opon mózgowo-rdzeniowych i skóry. W przypadku podejrzenia zespołu VKH należy przerwać leczenie przeciwwirusowe i rozważyć możliwość terapii kortykosteroidami.

Pacjenci z chorobami wyczerpującymi

Alfarekin® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przewlekłymi chorobami wyczerpującymi, takimi jak choroby płuc w wywiadzie (np. przewlekłe obturacyjne choroby płuc), oraz u pacjentów z cukrzycą, skłonnych do kwasicy ketonowej. Należy również dokładnie monitorować pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia (np. zapalenie żył głębokich, zator tętnicy płucnej) lub z ciężką mielosupresją.

Pacjenci z chorobami kardiologicznymi

Nie ma dowodów na bezpośrednią kardiotoxyczność interferonu, jednak istnieje możliwość, że hipertermia i dreszcze, które często towarzyszą leczeniu, mogą nasilać istniejące choroby serca. W przypadku wywiadu z przewlekłą niewydolnością serca, zawałem mięśnia sercowego i/lub zaburzeniami rytmu, w tym w wywiadzie, leczenie interferonem alfa-2b należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza. Pacjentom z chorobami kardiologicznymi w wywiadzie i/lub z zaawansowanym stadium nowotworu zaleca się wykonanie EKG przed i podczas leczenia. Zaburzenia rytmu serca (głównie nadkomorowe) zazwyczaj odpowiadają na tradycyjną terapię, ale mogą wymagać przerwania leczenia lekiem. Brak danych dotyczących stosowania terapii skojarzonej u dzieci i młodzieży z chorobami kardiologicznymi w wywiadzie.

Hipotonia

Hipotonia może wystąpić podczas leczenia i przez 2 dni po jego zakończeniu i może wymagać dodatkowego leczenia.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Rzadko u pacjentów leczonych interferonem alfa w płucach rozwijały się infiltraty, zapalenia płuc i zapalenie płuc, w tym zakończone śmiercią. Etiologia tych zjawisk nie jest znana. Te same objawy obserwowano również przy stosowaniu „shosaikoto” (chińskiego ziołowego leku) w połączeniu z interferonem alfa. W przypadku pojawienia się gorączki, kaszlu, duszności i innych objawów oddechowych u wszystkich pacjentów należy wykonać prześwietlenie klatki piersiowej. W przypadku stwierdzenia infiltratów w zdjęciu RTG lub zaburzeń funkcji płuc konieczny jest stały nadzór nad pacjentem i w razie potrzeby odstawienie interferonu alfa. Pomimo że takie objawy częściej obserwowano u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem alfa, u pacjentów z chorobami nowotworowymi leczonych interferonem alfa również odnotowano te objawy. Natychmiastowe odstawienie interferonu alfa i leczenie kortykosteroidami sprzyja ustąpieniu działań niepożądanych ze strony płuc.

Zamroczenia, śpiączka i encefalopatia

U niektórych pacjentów, głównie starszych, przyjmujących wyższe dawki leku, obserwowano przypadki zamroczeń i śpiączki, w tym przypadki encefalopatii. Te działania są głównie odwracalne, pełne ustąpienie objawów u niektórych pacjentów trwa do 3 tygodni. Przyjmowanie wysokich dawek leku rzadko powoduje napady.

Działania niepożądane ze strony narządu wzroku

W niektórych przypadkach po leczeniu interferonami alfa obserwowano działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym krwawienia do siatkówki, „watowate” plamy na siatkówce, odlanie sierpowate siatkówki, zator tętnicy lub żyły siatkówki. Wszyscy pacjenci przed rozpoczęciem terapii powinni przejść badanie okulistyczne. U wszystkich pacjentów skarżących się na pogorszenie ostrości wzroku, ograniczenie pola widzenia lub inne objawy okulistyczne podczas leczenia lekiem Alfarekin® należy natychmiast wykonać pełne badanie okulistyczne. Okresowe badania okulistyczne podczas terapii lekiem Alfarekin® szczególnie zaleca się u pacjentów z chorobami, które mogą być związane z retinopatią, np. cukrzycą czy nadciśnieniem tętniczym. Leczenie lekiem należy przerwać w przypadku pojawienia się nowych lub nasilenia istniejących zaburzeń okulistycznych.

Zaburzenia stomatologiczne i periodontalne

Zgłaszano przypadki rozwoju zaburzeń stomatologicznych i periodontalnych, które mogą prowadzić do utraty zębów, u pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną lekami interferonu alfa i rybawiryny. Suchość w ustach podczas długotrwałej terapii skojarzonej interferonem alfa i rybawiryną może prowadzić do uszkodzenia zębów i błony śluzowej jamy ustnej. Pacjentom należy zalecić staranne szczotkowanie zębów dwa razy dziennie i regularne badania stomatologiczne. Pacjentom należy zalecić staranne płukanie jamy ustnej po wymiotach.

Pacjenci z łuszczycą i sarkoidozą

Z uwagi na dane wskazujące, że interferon alfa nasila istniejącą łuszczycę i sarkoidozę, pacjentom z tymi chorobami zaleca się stosowanie Alfarekin® tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Odrzucenie przeszczepu nerki i wątroby

Zgodnie z wstępnymi danymi, terapia interferonem alfa może być związana ze zwiększonym ryzykiem odrzucenia przeszczepu nerki. Zarejestrowano również przypadki odrzucenia przeszczepu wątroby podczas stosowania leków interferonu. U pacjentów po przeszczepieniu narządu lub szpiku kostnego leki immunosupresyjne mogą być mniej skuteczne, ponieważ interferony stymulują układ odpornościowy.

Wpływ na płodność

Interferon może obniżać płodność. Zgłaszano obniżenie stężenia estradiolu i progesteronu w surowicy u kobiet przyjmujących ludzki interferon leukocytarny. Dlatego kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas stosowania leku.

Stosowanie leku należy przerwać w przypadku: przedłużenia czasu krzepnięcia krwi (u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby), wystąpienia zespołu płucnego i rentgenologicznego stwierdzenia infiltratu, pojawienia się lub nasilenia zaburzeń wzroku, zaburzeń funkcji tarczycy (odchylenie TSH od normy), obniżenia poziomu albuminy w surowicy i skrócenia czasu protrombinowego.

Środek nie zawiera konserwantów, dlatego w celu uniknięcia zakażenia bakteryjnego zaleca się natychmiastowe stosowanie roztworu do podania dożylnego; pozostałą część roztworu należy wylać.

Alfarekin® zawiera związki sodu — mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, czyli praktycznie bez sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w czasie ciąży i karmienia piersią jest przeciwwskazane (bezpieczeństwo stosowania leku w czasie ciąży nie zostało ustalone).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

W zależności od dawki, schematu i indywidualnej wrażliwości na interferon alfa leczenie może towarzyszyć senność, osłabienie, zmęczenie i prowadzić do spowolnienia reakcji psychomotorycznych. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór Alfarekin® wstrzykuje się wewnątrzmięśniowo, podskórnie, dożylnie, wewnątrzlimfatycznie, doodbytniczo, parabulbarnie, do nosa.

Ostre zapalenie wątroby typu B:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 1 mln IU (w ciężkich przypadkach – po 2 mln IU) 2 razy na dobę przez 10 dni. Kurs ten może być przedłużony do 2–3 tygodni w zależności od stanu klinicznego chorego lub kontynuowany w dawce po 1 mln IU 2 razy w tygodniu przez kilka tygodni.

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3–4 mln IU 3 razy w tygodniu przez 2 miesiące.

Przewlekłe zapalenie wątroby typu C:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3 mln IU 3 razy w tygodniu przez 6 miesięcy w przypadku stosowania leku jako monoterapii lub w połączeniu z analogami nukleozydów. Po 3–4 miesiącach należy wykonać oznaczenie RNA WZW C; leczenie należy kontynuować tylko wtedy, gdy RNA WZW C nie jest wykrywane; przy monoterapii leczenie trwa od 12 do 18 miesięcy, w połączeniu z rybawiryną – 6 miesięcy; przy genotypie 1 i wysokim stężeniu RNA wirusa przed rozpoczęciem terapii, w przypadku braku RNA WZW C w surowicy krwi do końca 6 miesiąca leczenia, terapię kombinowaną można przedłużyć o kolejne 6 miesięcy, należy jednak wziąć pod uwagę takie czynniki negatywne, jak wiek powyżej 40 lat, płeć męska, postępujący włóknienie.

Ostre infekcje wirusowe układu oddechowego u dzieci, w tym u noworodków:

• stosować do nosa po 2–3 krople do każdego nosowego przejścia 3–6 razy na dobę przez 3–5 dni; dawkowanie leku dla noworodków – 20–50 tys. IU/ml, dla pozostałych dzieci – 100 tys. IU/ml. Dozwolone jest wprowadzanie do nosowych przejść (na przemian) tamponów waty nasączonych Alfarekin® na 10–15 minut.

Ostre infekcje wirusowe układu oddechowego (w tym grypa) u dorosłych:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 1–3 mln IU, począwszy od 1–2 dnia choroby przez 3 dni;
• do nosa po 4–6 kropli roztworu Alfarekin® (100 tys. IU/ml) do każdego nosowego przejścia 6–8 razy na dobę (przed zastosowaniem dawkę Alfarekin®, którą naleje się, należy podgrzać w strzykawce (używać strzykawki bez igły) do temperatury ciała, resztę roztworu przechowywać w lodówce, zapobiegając zakażeniu bakteryjnemu).

Ostre i nawrotowe zapalenia płuc o etiologii wirusowej i wirusowo-bakteryjnej:

• Alfarekin® wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 1 mln IU przez 5–7 dni w połączeniu z kompleksowym leczeniem (antybakteryjnym, dezintoksykacyjnym, przeciwzapalnym itp.).

Ostre zespół biegunkowy u noworodków:

• doodbytniczo w postaci codziennych małych klistrów zawierających po 100 tys. IU Alfarekin®, przez 3–7 dni.

Choroby ropno-septyczne, zapalenie otrzewnej, wielokrotne ropnie jamy brzusznej:

• dożylnie po 2–4 mln IU 1 raz na dobę; dawka całkowita 12–16 mln IU na kurs; nie wyklucza się celowości jednoczesnego wewnątrzlimfatycznego wstrzykiwania leku w tej samej dawce: 2–4 mln IU 1 raz na dobę.

Zakażenia wirusem Herpes:

• Zoświrzycowy liszaj: codziennie 1 mln IU wewnątrzmięśniowo + 2 mln IU w 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu podskórnie w kilku punktach wokół obszaru wysypki. Czas trwania leczenia 5–7 dni;
• Skórne wysypki herpesowe: codzienne wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe lub podskórne (wokół ogniska) leku w dawce 2 mln IU; leczenie można połączyć z miejscowym stosowaniem (aplikacjami) na grudki herpesowe; czas trwania leczenia określa lekarz;
• Zakażenie narządów płciowych wirusem Herpes: codzienne wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe w dawce 2 mln IU w połączeniu z miejscowym stosowaniem leku w postaci aplikacji w obszarze wysypki; czas trwania leczenia określa lekarz;
• Keratokonjunktivity herpesowe: wstrzykiwanie roztworu Alfarekin® – 1 mln IU w 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu – pod spojówkę oka po 2–3 krople co 2 godziny przez 7–10 dni; po ustąpieniu objawów choroby lek można wstrzykiwać co 4 godziny; czas trwania leczenia określa lekarz;
• Ostre stomatytys herpesowe u dzieci: po 250 tys. IU na dawkę 4 razy na dobę w postaci aplikacji w połączeniu z dozęnnym wstrzykiwaniem. Alfarekin® 1 mln IU rozcieńczyć w 4 ml wody do wstrzykiwań, stosować po 1 ml roztworu na 1 aplikację i dozęnną aplikację: 2 krople wstrzyknąć do nosa, resztę – po higienicznej obróbce błony śluzowej jamy ustnej nałożyć miejscowo w postaci aplikacji. Kurs leczenia – 7–10 dni.

Przewlekły chlamidioza układu moczowo-płciowego:

leczenie chorych na chlamidiozę układu moczowo-płciowego przeprowadza się w 2 etapach:

• 1. etap – przygotowawczy, obejmujący stosowanie enterosorbentu, preparatów wielowitaminowych w dawkach terapeutycznych przez 2 tygodnie. Od 10. dnia przepisuje się lek immunotropowy tymalin po 10 mg wstrzykiwany wewnątrzmięśniowo wieczorem co drugi dzień, na kurs – 5 wstrzykiwań;
• 2. etap – główny, podczas którego przeprowadza się terapię podstawową środkami antybakteryjnymi według następującego schematu: pierwszy antybiotyk przez 5 dni; po przerwie trwającej 7 dni, pacjentom przepisuje się drugi antybiotyk przez 10 dni. Podczas przerwy i po zakończeniu kursu terapii antybakteryjnej przepisuje się Alfarekin® po 1 mln IU wstrzykiwany wewnątrzmięśniowo 1 raz na dobę wieczorem, łącznie 10 wstrzykiwań na kurs.

Podczas przyjmowania środków antybakteryjnych należy stosować leki przeciwgrzybicze (nystatyna, diflukonazol, klotrimazol, nizoral) i hepatoprotektory (karsyl) w dawkach terapeutycznych.

Uszkodzenia układu nerwowego z jedno- i wielokorzeniowymi zespołami bólowymi:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo w dawce 1 mln IU przez 5–10 dni w ramach kompleksowego leczenia.

Papillomatoza krtani:

• po 3 mln IU/m² podskórnie 3 razy w tygodniu (co drugi dzień) przez 6 miesięcy i dłużej; dawkę dostosować z uwzględnieniem tolerancji leku. Leczenie rozpoczynać po chirurgicznym (laserowym) usunięciu tkanki nowotworowej.

Stwardnienie rozsiane:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 1 mln IU 2–3 razy na dobę przez 10–15 dni, a następnie wstrzykiwać po 1 mln IU 1 raz w tygodniu przez 6 miesięcy.

Melanoma skóry:

• jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego i w celu indukcji remisji dożylnie po 20 mln IU/m² (infuzja przez 20 minut), 5 razy w tygodniu przez 4 tygodnie; terapia wspomagająca – podskórnie po 10 mln IU/m² 3 razy w tygodniu (co drugi dzień) przez 48 tygodni.

W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, a mianowicie – spadku liczby granulocytów (poniżej 500/mm³), wzrostu poziomu alaninotransferazy (ALT), asparginianotransferazy (AST) (przekroczenie górnej granicy normy 5-krotnie), stosowanie leku należy przerwać do normalizacji wskaźników. Leczenie należy wznowić w połowie dawki. Jeśli nietolerancja utrzymuje się, a liczba granulocytów spada do 250/mm³ lub aktywność ALT i/lub AST wzrasta (przekracza górną granicę normy 10-krotnie), lek należy odstawić.

Melanoma błony naczyniowej oka:

• parabulbarnie codziennie po 1 mln IU przez 10 dni; powtarzane 10-dniowe wstrzykiwania przeprowadza się po 20 dniach dwukrotnie; ogólny kurs leczenia Alfarekin® trwa 48 tygodni. Nie wyklucza się konieczności powtarzania kursów po 45 dniach; leczenie Alfarekin® łączy się z fotodestrukcją guza i beta-aplikacją.

Sarkoma Kaposiego: możliwe są następujące schematy leczenia:

• wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe codziennie przez 10 dni po 3 mln IU na wstrzyknięcie; leczenie łączy się z monochimioterapią prosprydyną; powtarzane kursy – 1 raz na miesiąc przez 6 miesięcy;
• dożylne wlewanie kroplowe przez 30 minut po 50 mln IU (30 mln IU/m²) codziennie przez 5 dni lub z przerwą 1 dzień, po czym konieczna jest przerwa co najmniej 9-dniowa przed rozpoczęciem nowego 5-dniowego kursu; czas trwania leczenia określa lekarz.

Choroba szpiczakowa:

• wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe codziennie przez 10 dni po 3 mln IU na wstrzyknięcie, powtarzane kursy – 1 raz na 1,5–3 miesiąca (4–6 razy w ciągu roku).

Przewlekła białaczka szpikowa:

• podskórnie po 3 mln IU/m² na dobę codziennie lub co 2 dni, stopniowo zwiększając dawkę do 5 mln IU/m² na dobę codziennie lub co 2 dni pod kontrolą lekarza do osiągnięcia pełnej remisji hematologicznej (liczba leukocytów we krwi obwodowej nie więcej niż 10×10⁹/l) lub przez 18 miesięcy.

Białaczka włoskata:

• wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe po 3 mln IU 3 razy w tygodniu (co drugi dzień) przez 4–6 tygodni. Po osiągnięciu remisji przeprowadza się terapię wspomagającą: 3 mln IU co drugi dzień do 12 miesięcy.

Chłoniaki nie-Hodgkina, a mianowicie chłoniak folikularny:

• wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe po 3 mln IU 3 razy w tygodniu przez 12–18 miesięcy jako terapia wspomagająca po osiągnięciu remisji uzyskanej w wyniku stosowania chemioterapii. W okresie częściowej remisji wskazane jest stosowanie innych protokołów chemioterapii z późniejszą terapią Alfarekin® po 3 mln IU wstrzykiwanym wewnątrzmięśniowo 3 razy w tygodniu przez 18 miesięcy.

Przygotowanie roztworu leku.

Roztwór leku przygotowuje się bezpośrednio przed jego zastosowaniem. Jako rozpuszczalnik stosuje się wodę do wstrzykiwań (jeśli roztwór przygotowuje się do podania podskórnie, wewnątrzskórnie lub wewnątrzmięśniowo). Do przygotowania roztworu zawartość fiolki rozpuszcza się w 1 ml wody do wstrzykiwań.

Przygotowanie i przeprowadzenie dożylnej infuzji leku.

Za 30 minut przed rozpoczęciem infuzji Alfarekin® rozpocząć wlewanie 0,9 % roztworu chlorku sodu (z szybkością 200 ml/godz.) i zakończyć bezpośrednio przed wstrzyknięciem leku. Do przygotowania roztworu do infuzji Alfarekin® najpierw rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań (w proporcji 1 ml wody do wstrzykiwań na dawkę leku, którą wstrzykuje się), następnie odciągnąć potrzebną ilość leku i dodać do 50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu; przygotowany roztwór wstrzykiwać dożylnie kroplowo przez 30 minut. Po zakończeniu podania Alfarekin® należy kontynuować infuzję 0,9 % roztworu chlorku sodu z szybkością 200 ml/godz. przez 10 minut.

Roztwór leku do wstrzykiwań stosować natychmiast. Do stosowania do nosa roztwór wykorzystuje się przez 1 dobę pod warunkiem przechowywania w temperaturze od 2 do 8 °C.

Dzieci.

Stosować w praktyce pediatrycznej przy ostrych wirusowych infekcjach układu oddechowego u dzieci, w tym u noworodków, ostrym zespole biegunkowym u noworodków, ostrym stomatytysie herpesowym u dzieci (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Do chwili obecnej nie opisano przypadków przedawkowania leku Alfarekin®. Jednakże, jak przy przedawkowaniu każdej substancji leczniczej, zalecana jest terapia objawowa z obserwacją funkcji narządów życiowych i staranną kontrolą stanu pacjenta.

Efekty uboczne.

Jeśli lek Alfarekin® stosuje się w leczeniu chorych na przewlekłe zapalenie wątroby typu C w połączeniu z rybawiryną, należy zapoznać się z instrukcją do rybawiryny dotyczącą niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem rybawiryny.

Najczęściej obserwowanymi efektami ubocznymi w przypadku białaczki z włosiami komórkami były gorączka, zmęczenie, ból głowy i mięśni. Gorączka i zmęczenie ustępowały w ciągu 72 godzin po odstawieniu lub tymczasowym przerwaniu stosowania leku.

Wstrzykiwanie leku Alfarekin®, podobnie jak wszystkich innych leków interferonu alfa, w większości przypadków wiąże się z zespołem grypopodobnym, charakteryzującym się podwyższeniem temperatury ciała, dreszczami, bólem głowy i mięśni, bólem stawów, osłabieniem. Te efekty uboczne o lekkim lub średnim nasileniu są zależne od dawki i zazwyczaj pojawiają się tylko w pierwszych dniach leczenia, następnie słabną i ustępują. Objawy te można złagodzić lub znacznie zmniejszyć stosując paracetamol w dawce 0,5–1 g 30–40 minut przed wstrzyknięciem. Rzadko mogą występować wymioty, zawroty głowy, przypływy.

Zakażenia i inwazje, w tym faryngit*, zakażenie wirusowe*, zapalenie oskrzeli, zatok, opryszczka zwykła, katar, zakażenie grzybicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie płucne, zapalenie ucha środkowego, ząbny aparat, opryszczka zwykła, infekcje dróg moczowych, zapalenie pochwy, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie płuc**, sepsa, reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B u osób zakażonych jednocześnie WZW B i C.

Łagodne, złośliwe i nieokreślone nowotwory (w tym cysty i polipy), w tym nowotwory (nieokreślone).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego, w tym anemia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, ustępujące po zmniejszeniu dawki; chłoniakowatość, limfopenia, anemia aplastyczna, prawdziwa erytrocytarna aplazja, samoistna trombocytopeniczna purpura, purpura trombotyczna.

Zaburzenia układu odpornościowego**, w tym sarkoidoza, zaostrzenie sarkoidozy, toczeń rumieniowaty układowy, krwotoczna i zakrzepowa purpura trombocytopeniczna, zapalenie naczyń, reumatoidalne zapalenie stawów (pierwsze rozpoznanie lub jego zaostrzenie)**, zespół Vogta-Koyanagi-Harady, ostra reakcja nadwrażliwości (w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna**).

Zaburzenia układu endokrynologicznego, w tym niedoczynność tarczycy**, nadczynność tarczycy**, wirylizm, cukrzyca, zaostrzenie cukrzycy.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania, w tym anoreksja, hipokalcemia, odwodnienie, hiperurikemia, pragnienie, hiperglikemia, hipertriglicerydemia***, zwiększony apetyt, zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Zaburzenia psychiczne**, w tym depresja, bezsenność, strach, niestabilność emocjonalna*, zaburzenia zachowania, pobudzenie, somnambulizm, uczucie lęku, nerwowość, zaburzenia snu, zaburzenia snu, apatia, dezorientacja, zaburzenia snu, obniżenie libidum, myśli samobójcze, samobójstwo, próby samobójcze, zachowanie agresywne (czasem skierowane na innych), psychóza, w tym halucynacyjna, myśli o zabójstwie, zmiana stanu psychicznego***, mania, zaburzenie dwubiegunowe.

Zaburzenia układu nerwowego**, w tym zawroty głowy, ból głowy, trudności z koncentracją, suchość w ustach, hiperkineza, drżenie, dysfonia, ataksja, parestezje, hipozestezja, hiperestezja, migrena, przypływy, trudności z koncentracją, senność, zaburzenia smaku, neuropatia obwodowa, krwotoki mózgowe, niedokrwienie mózgu, drgawki, zespół zaburzeń świadomości, encefalopatia, mononeuropatia, śpiączka***.

Zaburzenia narządu wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zapalenie spojówek, patologie wzroku, zaburzenia gruczołów łzowych, ból gałek ocznych, krwotok do siatkówki oka**, retinopatia (w tym obrzęk plamki), zator żyły lub tętnicy siatkówki**, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, utrata ostrości lub pola widzenia, „watowate” plamy na siatkówce***, odwarstwienie siatkówki.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi, w tym zawroty głowy, szumy w uszach, pogorszenie lub utrata słuchu.

Zaburzenia serca, w tym uczucie kołatania serca, tachykardia, zapalenie osierdzia, kardiomiopatia, zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie serca, niewydolność serca, wypływ płynu do worka osierdziowego, arytmia.

Zaburzenia układu naczyniowego, w tym nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, hipotensja***, zaczerwienienie, bladość.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i przełyku, w tym duszność*, tachypnea, krwawienie z nosa, kaszel*, krwawienie z nosa, zaburzenia oddechowe, zatkany nos, podrażnienie błony śluzowej nosa, rzężenie, kichanie, suchy nieproduktywny kaszel, infiltraty płucne**, zapalenie płuc**, włóknienie płuc, nadciśnienie płucne***.

Zaburzenia układu pokarmowego, w tym nudności/wymioty, ból brzucha, stomatyt, wzdęcia, wrzodziejący i wrzodzie-wrzodziejąco-zgnilny stomatyt, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, wzdęcia, glosyt, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie dziąseł, zaparcia, biegunka, zapalenie trzustki, niedokrwienie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, krwawienie dziąseł, nieokreślone zaburzenia periodontalne, ból zębów, nieokreślone zaburzenia zębowe, przebarwienie języka***.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego, w tym zaburzenia funkcji wątroby, powiększenie wątroby, hepatotoksyczność (w tym zakończone śmiertelnie).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych, w tym łysienie, wysypka*, reakcja fotouczulenia, wysypka makulopapularna, wysypka rumieniowa, egzema, trądzik, zmiany skórne, zmiany paznokci, zaburzenia pigmentacji, swędzenie*, suchość skóry, zaczerwienienie, zaburzenia skóry, siniaki, zwiększone pocenie się, łuszczycę (pierwsze rozpoznanie lub jej zaostrzenie)***, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, wielopostaciowa rumień.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej, w tym mięśnioból, ból stawów, ból mięśniowo-szkieletowy, zapalenie stawów, rabdomioliza, mięsiniak, skurcze mięśni nóg, ból pleców.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych, w tym częste oddawanie moczu, enureza, zaburzenia oddawania moczu, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, zespół nerczycowy.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych, w tym u kobiet: amenoree, ból gruczołów mlekowych, algomenoree, menorrhagia, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zaburzenia pochwy; u mężczyzn: ból jąder.

Zaburzenia ogólne i miejsca wstrzyknięcia, w tym zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, reakcja alergiczną w miejscu wstrzyknięcia*, zmęczenie, dreszcze, gorączka**, objawy grypopodobne**, osłabienie, drażliwość, ból w klatce piersiowej, niedowagę, ból w miejscu wstrzyknięcia, martwicę w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk twarzy.

Zaburzenia badań laboratoryjnych, w tym spadek masy ciała, zmniejszenie współczynników wzrostu (zmniejszenie wzrostu i/lub masy ciała charakterystycznych dla danego wieku).

Zaburzenia wynikające z urazów i zatrucia, w tym pęknięcie skóry.

* Te efekty uboczne są częste tylko przy monoterapii interferonem alfa-2b.

** Zobacz sekcję „Szczególne wskazania”.

*** O nadciśnieniu płucnym płucnym zobacz poniżej.

Niepożądane reakcje obserwowane u chorych na zapalenie wątroby typu C są typowe dla stosowania interferonu alfa-2b w innych wskazaniach, przy czym częstość występowania rośnie wraz ze wzrostem dawki. Na przykład przy stosowaniu wysokich dawek interferonu alfa-2b w terapii adjuwantnej chorych z czerniakiem takie efekty uboczne jak zmęczenie, gorączka, mięśnioból, neutropenia, anemia, anoreksja, nudności i wymioty, biegunka, dreszcze, objawy grypopodobne, depresja, łysienie, pogorszenie smaku i zawroty głowy występowały częściej niż u chorych na zapalenie wątroby typu C. Ciężkość działań ubocznych również wzrasta przy terapii wysokimi dawkami (stopień 3 i 4 wg klasyfikacji WHO u 66% i 14% pacjentów odpowiednio), w porównaniu z lekkim lub średnim nasileniem, zwykle związanym z niższymi dawkami. Działania uboczne są zwykle kontrolowane dzięki korekcie dawki.

Działania uboczne ze strony układu sercowo-naczyniowego, szczególnie arytmia, są głównie związane z istniejącą chorobą układu sercowo-naczyniowego i pojawiają się po terapii lekami kardiotoksycznymi. Kardiomiopatia, która jest odwracalna po odstawieniu leczenia interferonem alfa, rzadko występuje u pacjentów bez wcześniejszych objawów choroby serca.

Zarejestrowano przypadki nadciśnienia płucnego (ŁAG) związane z lekami interferonu alfa, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka ŁAG (np. nadciśnienie wrotne, zakażenie HIV, marskość wątroby). Takie zjawiska obserwowano w różnych momentach czasu, zazwyczaj kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia interferonem alfa.

Szeroki zakres chorób autoimmunologicznych i o pośrednictwie immunologicznym obserwuje się przy stosowaniu interferonów alfa, w tym zaburzenia funkcji tarczycy, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów (pierwsze rozpoznanie lub jego zaostrzenie), krwotoczną i zakrzepową purpurę trombocytopeniczną, zapalenie naczyń, neuropatię, w tym mononeuropatię.

Klinicznie istotne odchylenia laboratoryjne, które częściej występują przy dawce powyżej 10 mln IU na dobę, obejmują zmniejszenie liczby granulocytów i leukocytów; obniżenie poziomu hemoglobiny i liczby płytek krwi; wzrost poziomu fosfatazy alkalicznej, LDH, kreatyniny surowicy i azotu mocznika. Obserwowano również umiarkowaną pancytopenię, zazwyczaj odwracalną. Wzrost poziomu ALAT/ASAT jako odchylenie od normy obserwowano u niektórych pacjentów niechorych na zapalenie wątroby typu C, a także u niektórych pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B, zbiegając się z eliminacją polimerazy wirusa.

Profil działań ubocznych u dzieci i młodzieży jest zazwyczaj podobny do profilu u dorosłych, choć istnieje specyficzny problem pediatryczny w postaci hamowania wzrostu. Co więcej, myśli samobójcze lub próby samobójcze występują częściej u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi pacjentami. Jak u dorosłych, u dzieci i młodzieży obserwowano również inne zaburzenia psychiczne (np. depresję, niestabilność emocjonalną i senność). Ponadto, zaburzenia w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, anoreksja, wymioty i niestabilność emocjonalna występują częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Liofilizat do roztworu do wstrzykiwań po 1 mln IU lub po 3 mln IU w fiolkach; 10 fiolków z liofilizatem po 1 mln IU lub 3 mln IU w pudełku; 5 fiolków z liofilizatem po 1 mln IU lub 3 mln IU oraz 5 ampułek rozpuszczalnika (wody do wstrzykiwań) po 2 ml w pudełku; 1 fiolka z liofilizatem po 1 mln IU lub 3 mln IU oraz 1 ampułka rozpuszczalnika (wody do wstrzykiwań) po 2 ml w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Naukowo-produkcyjna firma Interfarmbiotek”.

Sp. z o.o. „VALARTIN PHARMA”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03143, miasto Kijów, ul. Zabolotnego, 150.

Ukraina, 08135, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, wieś Czajki, ul. Gruszewskiego, 60.

Wnioskodawca. Sp. z o.o. „VALARTIN PHARMA”, Ukraina.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 08135, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, wieś Czajki, ul. Gruszewskiego, 60.