Alczison

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Alczison (ALCIZONE)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxon;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu w ilości odpowiadającej 1 g lub 2 g bezwodnego ceftriaksonu.

Postać farmaceutyczna. Proszyk do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek biały lub biało-żółty, łatwo rozpuszczalny w wodzie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę, w wyniku czego przerywana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp eflluksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Tabela 1

Granice wartości dla minimalnego stężenia hamującego wzrost (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego stwierdzenia należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providenciaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcusepidermidis+, Staphylococcushaemolyticus+, Staphylococcushominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens.

Aneroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Aneroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftriakson.

• Częstość oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g preparatu wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftriaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftriaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftriaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftriaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftriakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości stężenia we krwi w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w niewielkich stężeniach można oczekiwać w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftriakson odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biopretransformacja

Ceftriakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod działaniem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftriaksonu wydalone jest w niezmienionej postaci przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż 2-krotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek tłumaczy się kompensacyjnym wzrostem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego wzrostu klirensu pozanerkowego ogólnego ceftriaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftriaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjny wzrost klirensu nerkowego. Ma to również miejsce w wyniku wzrostu frakcji wolnej ceftriaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu wzrostowi ogólnego klirensu leku przy wzroście objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftriaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftriaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftriaksonu jest nieliniowa i wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego jest widoczna dla ogólnego ceftriaksonu we krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftriaksonu dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ceftryakson stosuje się w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowiec;
• kiła;
• borelioza rozsiana (wczesna (II stadium) i późna (III stadium)).

Ceftryakson może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpi gorączka i podejrzenie bakteryjnego zakażenia;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryakson należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub którykolwiek z innych cefalosporyn. W przypadku wcześniejszych ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub kwasoczą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz również instrukcję do lidokainy przeznaczonej dla personelu medycznego, szczególnie sekcję „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozpuszczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, o ile między infuzjami dokładnie przepłukano układ cieczą zgodną. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie współbieżne leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksonu zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson może występować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalenia ceftryaksonu.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie środki zaradcze. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w przeszłości ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny nerczycowy zespół martwicy nabłonka); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnych i urodzonych niemowląt w wieku do 1 miesiąca opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, co miało śmiertelny skutek. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów infuzyjnych dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków wewnątrznaczyniowego wytrącania się osadów, z wyjątkiem tych obserwowanych u noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem, że leki są podawane za pomocą różnych systemów infuzyjnych w różnych miejscach ciała lub po wymianie lub dokładnym przemywaniu systemu infuzyjnego roztworem fizjologicznym między podawaniem tych środków, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia pozajelitowego (PN) personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych leków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i w różnych miejscach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Ceftryaxonu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lek jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Opisywano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym Ceftryaxon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Ceftryaxonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozbudowany morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Ceftryaxon test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Ceftryaxon może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. W trakcie stosowania Ceftryaxonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

1 gram leku Ceftryaxon zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć dodatkowe stosowanie innych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać w żadnym wypadku dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce od 1 g/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksonu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących Ceftryaxon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania miazgi żółciowej, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Ceftryaxon.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności.
Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko naturalne. Leku nie wolno wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryakson można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczego zakażenia błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się ze stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

W celu profilaktyki zakażeń przedoperacyjnych ceftryaksone należy podawać w ciągu 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę dożylną lub domięśniową 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskuteczności poprzedniej terapii ceftryaksjon może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka przeciwinfekcyjna w miejscu zabiegu chirurgicznego

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg domięśniowo.

Zajście

Zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zajścia neurosyfilis. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajściu, w tym neurosyfilisie, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme (wczesna (II etap) i późna (III etap))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Dzieciom o masie ciała < 50 kg należy zastosować zwykłe dawki dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci do 12. roku życia (<50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce

Zalecanymi dawkami u dzieci są 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie borelioza (wczesne (II stadium) i późne (III stadium))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftriaksonu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub niewystarczającej skuteczności poprzedniego leczenia, Ceftriakson może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzykiwarkę domięśniową Ceftryaxonu w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecaną ogólną dawką jest 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyku, w tym neurozastrzyku, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Biorąc pod uwagę ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykowej, stosowanie ceftryaxonu należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eliminacji infekcji bakteryjnej.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryaxon można podawać drogą głębokiego wstrzykiwania domięśniowego. Wstrzykiwanie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą zastosowania medycznego lidokainy.

Zastosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu określenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Ceftryaxon można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub drogą powolnego wstrzykiwania dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub większe należy podawać metodą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawa 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaxon jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaxonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaxonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaxonu jest również możliwe przy mieszaniu ceftryaxonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożyciowego. W związku z tym nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaxonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy warunkach dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują na brak potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem, że funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaxonu, jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaxonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryaxon nie jest usuwany z organizmu metodą dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane związane z zastosowaniem ceftryksanonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksanon określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstotliwość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Układ krążenia i chłonny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Układ słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna.

Układ moczowy i nerki: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach pochodzą z systemu dobrowolnego zgłaszania w populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości, dlatego też częstość została sklasyfikowana jako nieznana.

^b Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksanonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksanonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksanon dożylnie w połączeniu z lekami zawierającymi wapń. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryksanonu w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksanonu (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, a znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryksanonu (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksanonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, u dzieci częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach ponad 30%. Przy wolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryksanonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowany roztwór do wstrzykiwania dożylnego należy użyć natychmiast, natomiast roztwór do wstrzykiwania domięśniowego pozostaje stabilny 1–3 dni w temperaturze pokojowej oraz 3–10 dni w lodówce (4 °C). Kolor przygotowanego roztworu może się zmieniać od jasnożółtego do bursztynowego. Przy zachowaniu warunków przechowywania roztwory o takich odcieniach koloru są nadające się do stosowania.

Niezgodność.

Ceftryksanon jest niezgodny z amszakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksanonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksanonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Opakowanie.

Fiolka zawierająca 1 g lub 2 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, w opakowaniu tekturowym.

10 opakowań w kartonowej skrzynce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent: Sance Laboratories Pvt. Ltd. /
Sance Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.
VI/51B, p/s № 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie /
VI/51B, p/s № 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, India.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Alembic Pharmaceuticals Limited /
Alembic Pharmaceuticals Limited.

Adres właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Alembic Road, Vadodara – 390003, Indie /
Alembic Road, Vadodara – 390003, India.