Akíneton

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku AKÍNETON (AKINETON®)

Skład:

substancja czynna: biperiden;

1 ml roztworu zawiera 5 mg laktanu biperidenu, co odpowiada 3,88 mg biperidenu w postaci zasadowej;

substancje pomocnicze: natrium laktonian, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwparkinsonowe. Środki antycholinergiczne. Aminy trzeciorzędowe. Biperiden. Kod ATC N04A A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Biperydyna jest lekiem przeciwholinergicznym o działaniu głównie centralnym. Działanie obwodowe jest słabe w porównaniu z działaniem atropiny. Biperydyna konkurencyjnie wiąże się z obwodowymi i centralnymi receptorami muskarynowymi (głównie M1).

W badaniach na zwierzętach biperydyna wpływała na objawy podobne do choroby Parkinsona (drżenie, sztywność), wywołane lekami o działaniu cholinergicznym centralnym.

W ten sposób Akíneton wpływa na stany towarzyszące nadmiernemu pobudzeniu układu cholinergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), np. na chorobę Parkinsona jako zespół pozapiramidowy spowodowany niedoborem dopaminy w wyniku neurodegeneracji, a także inne objawy wywołane neuroleptykami, które również można zaliczyć do zaburzeń przewodnictwa dopaminergicznego w jądrach podstawy mózgu, co prowadzi do zaburzenia równowagi funkcji dopaminergicznych i cholinergicznych. Względnie zwiększoną aktywność cholinergiczną można farmakologicznie hamować lekami przeciwholinergicznymi, takimi jak Akíneton.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Stopień wiązania biperydyny z białkami osocza wynosi 95%. Widoczny objętość rozkładu biperydyny to 24 ± 4,1 l/kg. Biperydyna łatwo przenika do tkanek i ma okres półwyprowadzenia w fazie rozkładu 0,6 godz., a stosunek całkowitej objętości rozkładu do objętości rozkładu centralnego wynosi 9,6.

Brak informacji na temat przechodzenia biperydyny przez łożysko.

Biotransformacja

Biperydyna jest praktycznie całkowicie metabolizowana. Nie wykazano niezmienionej biperydyny w moczu. Główny metabolit biperydyny powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia bicykloheksanowego (60%), ponadto częściowo zachodzi dodatkowa hydroksylacja pierścienia piperidynowego (40%).

Wielokrotne metabolity (w postaci produktów hydroksylacji i ich koniugatów) wydzielają się w stosunku 50:50 z moczem i kałem.

Wydalanie

Ostateczny okres półwyprowadzenia z osocza po pojedynczej dawce wstrzykniętego laktau biperydyny u młodych zdrowych ochotników wynosi około 24 godziny, a klirens osoczowy wynosi 11,6 ml/min/kg.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostępność biologiczna i wydalanie

Ponieważ z wiekiem masa wątroby, przepływ krwi i aktywność enzymów wątrobowych mogą się zmniejszać, u pacjentów w podeszłym wieku może występować mniejsza szybkość metabolizmu biperydyny w wątrobie, a tym samym zwiększone biodostępność i zmniejszona szybkość wydalania w porównaniu z pacjentami młodszego wieku. W badaniu porównawczym u pacjentów w podeszłym wieku stwierdzono wartości AUC wyższe o 3–5 razy i okresy półwyprowadzenia dłuższe dwa razy w porównaniu z ochotnikami młodszej grupy wiekowej.

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Toxiczność chroniczna

Badania toksyczności chronicznej u szczurów i psów nie wykazały objawów toksyczności narządowej.

<Potencjał mutagenny i kancerogenny

Badania in vivo i in vitro z biperydyną nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego. Brak długotrwałych badań na zwierzętach dotyczących potencjału kancerogennego biperydyny.

<Toxiczność reprodukcyjna

Biperydyna nie została wystarczająco zbadana pod kątem swojej toksyczności reprodukcyjnej u zwierząt.

Brak badań wpływu na płodność, rozwój płodowy i poporodowy. Badania toksyczności embrionalnej nie wykazały objawów potencjału teratogennego ani innych właściwości embrionotoksycznych przy stosowaniu leku w zakresie dawek terapeutycznych.

Brak doświadczenia z zastosowaniem leku u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Choroba Parkinsona: leczenie objawów choroby Parkinsona, takich jak sztywność, drżenie.

Objawy pozapiramidowe wywołane neuroleptykami lub lekami o podobnym działaniu.

Zatrucie nikotyną lub organicznymi związkami fosforu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na biperiden lactate lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Nieleczona jaskra zamkniętociśnieniowa.

Mechaniczny zwężenie przewodu pokarmowego.

Mega colon.

Zwężenie przewodu pokarmowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie leku Akíneton razem z innymi lekami o działaniu antycholinergicznym, np. psychotropowymi, przeciwhistaminowymi, przeciwparkinsonowymi i lekami rozkurczowymi, może prowadzić do nasilenia się ośrodkowych i obwodowych działań niepożądanych.

Jednoczesne stosowanie chinidyny może nasilić antycholinergiczne działanie na układ sercowo-naczyniowy (szczególnie zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego).

Jednoczesne stosowanie Akínetonu z lewodopą może nasilić dyskinezie.

Podczas jednoczesnego stosowania biperidenu i leków zawierających lewodopę/karbidopę u pacjentów z chorobą Parkinsona obserwowano uogólnione zaburzenia ruchowe typu choreiformnego.

Ospóźniona dyskineza wywołana przez neuroleptyki może być nasilana przez lek Akíneton. Czasem objawy parkinsonizmu w obecności późnej dyskinezy mogą być tak nasilone, że konieczne staje się leczenie lekami antycholinergicznymi.

Podczas leczenia Akínetonem mogą nasilać się efekty alkoholu, dlatego należy unikać spożycia alkoholu.

Akíneton osłabia działanie metoklopramidu oraz innych substancji czynnych działających na przewód pokarmowy w podobny sposób.

Leki antycholinergicznymi mogą nasilać działania niepożądane petydyny ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Leki przeciwbłoniaste działające w ośrodkowym układzie nerwowym, takie jak biperydyna, mogą zwiększać skłonność do napadów epileptycznych. Preparat Akíneton należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższoną skłonnością do napadów drgawkowych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

W przypadku zatrzymania moczu pacjent powinien opróżniać pęcherz moczowy przed każdym wstrzyknięciem biperydyny. W pojedynczych przypadkach biperydyna może powodować trudności w oddawaniu moczu, szczególnie u pacjentów z przerośnięciem prostaty, rzadziej – zatrzymanie moczu.

Podczas leczenia preparatem Akíneton należy regularnie kontrolować ciśnienie wewnątrzgałkowe (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy również stosować lek z ostrożnością u pacjentów z jaskrą.

Leku Akíneton można stosować pacjentom z miastenią posuwającą jedynie w przypadku zachowania szczególnej ostrożności.

Lek Akíneton należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami, które mogą prowadzić do tachykardii.

W przypadku wystąpienia silnego suchości w ustach, można ją złagodzić poprzez częste picie niewielkich ilości płynów lub żucie gumy bez cukru.

Ostrzeżenia dla szczególnych grup pacjentów

Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie u tych z objawami organicznego uszkodzenia mózgu. U pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie z zaburzeniami mózgowymi o charakterze naczyniowym lub zwyrodnieniowym, często obserwuje się zwiększoną wrażliwość na substancję czynną w dawkach terapeutycznych.

Podczas stosowania leku Akíneton możliwe jest pogorszenie pamięci (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zgłaszano pojedyncze przypadki nieprawidłowego stosowania i uzależnienia od biperydyny, związane z poprawą nastroju i efektami euforycznymi, które pojawiały się rzadko.

Oprócz przypadków powikłań zagrażających życiu, należy unikać nagłego przerywania stosowania leku ze względu na niebezpieczeństwo nadmiernego efektu odwróconego.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu leku Akíneton w czasie ciąży, należy go przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści.

Karmienie piersią

Leki przeciwbłoniaste mogą hamować laktację. Biorąc pod uwagę strukturę chemiczną substancji czynnej, można przypuszczać, że biperydyna przenika do mleka matki, dlatego należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu leku Akíneton na płodność.

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Ze względu na efekty niepożądane ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, takie jak zmęczenie, zawroty głowy i senność, nawet przy prawidłowym stosowaniu, ten lek może wpływać na szybkość reakcji w taki sposób, że niezależnie od ograniczeń spowodowanych chorobą podstawową, zdolność do aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym lub pracy z narzędziami elektrycznymi, silnikowymi oraz innymi mechanizmami może być jeszcze bardziej zaburzona. Szczególnie dotyczy to jednoczesnego stosowania z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, lekami przeciwbłoniastymi, a zwłaszcza – jednoczesnego spożycia alkoholu.

Pacjentom przyjmującym preparat należy wstrzymać się od potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających szybkiej reakcji psychicznej i ruchowej.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie biperydenu należy dobrać indywidualnie.

Zespół parkinsonizmu

Na początku leczenia oraz w przypadkach ciężkich można stosować 10–20 mg laktau biperydenu (2–4 ml roztworu do wstrzykiwań) do wstrzykiwania domięśniowego lub powoli dożylnego, podzielone na kilka wstrzyknięć w ciągu dnia.

Objawy pozapiramidowe spowodowane działaniem leków

Dorosłym można podać dawkę pojedynczą 2,5–5 mg laktau biperydenu (0,5–1 ml roztworu do wstrzykiwań) domięśniowo lub powoli dożylnie. W razie potrzeby tę samą dawkę można powtórzyć po 30 minutach. Maksymalna całkowita dawka dobowa wynosi 10–20 mg laktau biperydenu (2–4 ml roztworu do wstrzykiwań).

Dzieciom do 1 roku życia można podać 1 mg laktau biperydenu (odpowiada to 0,2 ml roztworu do wstrzykiwań), dzieciom w wieku od 1 do 6 lat – 2 mg laktau biperydenu (odpowiada to 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań), a dzieciom w wieku od 6 do 10 lat – 3 mg laktau biperydenu (odpowiada to 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań).

Zatrucie nikotyną

Wstrzyknięcie domięśniowe 5–10 mg laktau biperydenu (1–2 ml roztworu do wstrzykiwań). W nagłych przypadkach oprócz standardowych środków zalecane jest wstrzyknięcie dożylne 5 mg laktau biperydenu (1 ml roztworu do wstrzykiwań).

Zatrucie organicznymi związkami fosforu

W przypadku zatrucia organicznymi związkami fosforu dawkowanie leku Akíneton dobiera się indywidualnie. W zależności od objawów toksycznych zatrucia można powtarzać wstrzyknięcie 5 mg laktau biperydenu dożylne aż do ustąpienia objawów zatrucia. Jeśli objawy ustępują podczas wstrzyknięcia, należy je przerwać.

Pacjenci w wieku podeszłym

Należy stosować lek ostrożnie. Należy zastosować najniższą możliwą dawkę początkową, a następnie powoli ją zwiększać w zależności od reakcji pacjenta (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Brak danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Z tego względu należy stosować lek ostrożnie. Leczenie należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki i powoli ją zwiększać w zależności od reakcji pacjenta.

Sposób stosowania

Dorosłym roztwór do wstrzykiwań należy podawać domięśniowo lub powoli dożylnie. Dzieciom i młodzieży (do 18. roku życia) roztwór do wstrzykiwań można podawać powoli dożylnie. Jeśli objawy ustępują podczas wstrzyknięcia, należy je przerwać. Niewykorzystany po otwarciu ampułki roztwór należy zutylizować.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania choroby i może wahać się od krótkotrwałego stosowania do długotrwałego leczenia lekiem lub do momentu, w którym leczenie można kontynuować przyjmowaniem postaci doustnej lub zakończyć.

Leczenia tym lekiem nie można nagle przerywać – należy to robić stopniowo.

Dzieci.

Doświadczenie stosowania biperydenu u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) jest ograniczone. Lek stosowano najczęściej przez ograniczony czas w przypadku dystonii spowodowanej lekami (np. neuroleptykami lub metoklopramidem i podobnymi lekami), które mogą wystąpić jako efekt uboczny lub objaw zatrucia.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są podobne do objawów toksyczności atropiny z obwodowymi objawami antycholinergicznymi: rozszerzone źrenice słabo reagujące na światło (midriaza), suchość błon śluzowych, zaczerwienienie twarzy, zwiększenie częstości rytmu serca, atonia pęcherza moczowego i jelit, podwyższenie temperatury oraz zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. pobudzenie, delirium, dezorientacja, zamieszanie świadomości i/lub halucynacje). W przypadku ciężkich zatrucień istnieje ryzyko kolapsu krążeniowego i centralnego porażenia oddechowego.

Leczenie: podanie inhibitorów acetylocholinesterazy, przede wszystkim fizostygminy, która może przenikać do płynu mózgowo-rdzeniowego i wpływać na objawy o podłożu centralnym (i/lub salicylanu fizostygminy w przypadku pozytywnego testu na fizostygmynę). W razie potrzeby – wspomaganie czynności układu krążenia i oddechowego (sztuczna terapia tlenowa), środki przeciwgorączkowe (przy podwyższonej temperaturze ciała), cewnikowanie pęcherza moczowego – w zależności od rodzaju objawów.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane mogą występować szczególnie na początku leczenia oraz w przypadku bardzo szybkiego zwiększania dawki. Efekt pobudzający ośrodkowy układ nerwowy często obserwuje się u pacjentów z objawami zaburzeń czynności mózgu i może wymagać zmniejszenia dawki.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje

Częstość nieznana: zapalenie przyuszyc.

Zaburzenia układu odpornościowego

Niezwykle rzadko: nadwrażliwość.

Zaburzenia psychiczne

Rzadko: w przypadku stosowania wysokich dawek – niepokój, pobudzenie, lęk, dezorientacja, delirium, halucynacje, bezsenność.

Niezwykle rzadko: drażliwość, euforia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Rzadko: osłabienie, zawroty głowy i pogorszenie pamięci.

Niezwykle rzadko: ból głowy, dyskineza, ataksja, zaburzenia mowy, zwiększona skłonność do napadów padaczkowych i drgawek.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Niezwykle rzadko: zaburzenia akomodacji, midriaza, nadwrażliwość na światło. Może wystąpić pierwotnie zamknięty kąt tęczówki (niezbędne jest sprawdzenie ciśnienia wewnątrzgałkowego).

Zaburzenia ze strony układu krążenia

Rzadko: tachykardia.

Niezwykle rzadko: bradykardia. Po podaniu dożylnym możliwe jest obniżenie ciśnienia tętniczego.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Rzadko: suchość w ustach, nudności, zaburzenia żołądka.

Niezwykle rzadko: zaparcia.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Niezwykle rzadko: zmniejszone wydzielanie potu, alergiczne wysypki.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego

Rzadko: skurcze mięśni.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego

Niezwykle rzadko: dysuria, szczególnie u chorych na przerost prostaty (konieczne jest zmniejszenie dawki), zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Rzadko: senność.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zgłaszano tymczasowe skrócenie fazy snu REM (faza snu z szybkimi ruchami oczu), charakteryzujące się wydłużeniem czasu potrzebnego do osiągnięcia tej fazy oraz skróceniem jej trwania w procentowym stosunku do całkowitego czasu snu.

Dzieci

Profil bezpieczeństwa u dzieci jest analogiczny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w oryginalnym opakowaniu.

Niezgodność.

W przypadku braku badań dotyczących zgodności, tego leku nie należy mieszać z innymi lekami.

Opakowanie. 1 ml w ampułce o pojemności 2 ml wykonanej z bezbarwnego szkła hydrolytycznego typu 1 z przewężeniem i białą plamą w górnej części ampułki. Po 5 ampułek w folii wytłaczanej (w formie otwartej lub uszczelnionej folią papierową lub z PVC, lub folią aluminiową) w kartonikowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sirton Farmaceutici S.p.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Włochy, 22079, Villa Guardia (province di Como), piazza 20 Settembre 2.