INSTRUKCJA stosowania leku Adel® S (ADELS)

Skład:

Substancje czynne: sylfenasynu bursztynian, tamsulozynu chlorowodorek;

1 tabletka o modyfikowanym uwalnianiu zawiera 6 mg sylfenasynu bursztynianu, co odpowiada 4,5 mg sylfenasynu, oraz 0,4 mg tamsulozynu chlorowodorku, co odpowiada 0,37 mg tamsulozynu;

Substancje pomocnicze: makrogol 7000000; etanol (96 %); woda oczyszczona; celuloza mikryształowa (typ 200); dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu; wodorofosforan wapnia; celuloza mikryształowa silikatyzowana (typ 90 HD)1; hydroksypropyloceluloza niskoestryfikowana;

skład powłoki tabletki: Opadry 03F45072 Red (hydroksypropylometyloceluloza (E 464); makrogol/poliglikol 8000 (E 1521); tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki o modyfikowanym uwalnianiu.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, pokryte powłoką filmową, czerwone, z oznaczeniem tłoczonym „6 04” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Blokery α-adrenergiczne. Kod ATC G04C A53.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Adel® S to lek kombinowany zawierający dwie substancje czynne – solifenacynę i tamsulozynę. Te substancje czynne mają niezależne i wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania w leczeniu dolegliwości z dolnych dróg moczowych (LUTS) przy łagodnym przerostie gruczołu krokowego (BPH), w przypadku występowania objawów napełniania pęcherza moczowego.

Solifenacyna to selektywny antagonistyczny antagonist receptorów muskarynowych, nie wykazujący powinowactwa do innych receptorów, enzymów ani kanałów jonowych. Solifenacyna wykazuje najwyższe powinowactwo do receptorów muskarynowych typu M3 oraz mniejsze powinowactwo do receptorów muskarynowych typu M1 i M2.

Tamsulozyna to bloker adrenoreceptorów α1. Tamsulozyna selektywnie i konkurencyjnie wiąże się z postsynaptycznymi adrenoreceptorami α1, szczególnie z podtypami α1A i α1D, które odpowiadają za rozluźnienie mięśni gładkich dolnych dróg moczowych.

Solifenacyna łagodzi objawy napełniania pęcherza moczowego (objawy irytacyjne) związane z działaniem acetylocholiny, która aktywuje receptory cholinergiczne M3 w pęcherzu moczowym. Acetylocholina aktywuje funkcję skurczową ściany pęcherza moczowego, co objawia się nagłymi parcieńmi na oddanie moczu lub nietrzymaniem moczu.

Tamsulozyna poprawia objawy opróżniania, zwiększając maksymalną prędkość przepływu moczu, zmniejsza objawy obturacji, rozluźniając mięśnie gładkie gruczołu krokowego, szyjki pęcherza moczowego i cewki moczowej. Poprawia również napełnianie pęcherza moczowego.

Farmakokinetyka.

Badania bioavailability po wielokrotnym przyjmowaniu wykazały, że farmakokinetyka przyjmowania solifenacyny/tamsulozyny jest porównywalna z farmakokinetyką przy jednoczesnym przyjmowaniu solifenacyny i tamsulozyny.

Wchłanianie.

Po wielokrotnym przyjmowaniu Adel® S czas osiągnięcia maksymalnej stężenia tmax solifenacyny wahał się między 4,27 a 4,76 godziny w różnych badaniach, tamsulozyny – między 3,47 a 5,65 godziny odpowiednio. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) solifenacyny wahało się między 26,5 ng/ml a 32,0 ng/ml, tamsulozyny – między 6,56 ng/ml a 13,3 ng/ml. Wartości pola pod krzywą „stężenie – czas” solifenacyny wahają się od 528 ng·godz/ml do 601 ng·godz/ml, a tamsulozyny – od 97,1 ng·godz/ml do 222 ng·godz/ml. Bezpośrednia biodostępność solifenacyny wynosi około 90%, podczas gdy tamsulozyna jest wchłaniana w 70–79% dawki stosowanej.

Przeprowadzono badania leku po podaniu dawki pojedynczej jednocześnie z posiłkiem, podczas posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Po przyjęciu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności stwierdzono wzrost parametru Cmax dla tamsulozyny o 54% w porównaniu z podaniem leku na czczo, przy którym AUC wzrasta o 33%. Farmakokinetyka solifenacyny nie zmienia się przy przyjmowaniu posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz przy przyjmowaniu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności.

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i tamsulozyny OCAS prowadzi do wzrostu Cmax o 1,19 raza oraz wzrostu AUC tamsulozyny o 1,24 raza w porównaniu z AUC tamsulozyny OCAS w monoterapii. Brak danych dotyczących wpływu tamsulozyny na farmakokinetykę solifenacyny.

Eliminacja.

Po jednorazowym przyjęciu leku Adel® S okres półtrwania t1/2 solifenacyny waha się od 49,5 godziny do 53 godzin; tamsulozyny – od 12,8 godziny do 14 godzin.

Wielokrotne stosowanie werapamilu w dawce 240 mg jednocześnie z lekiem Adel® S prowadzi do wzrostu Cmax solifenacyny o 60% oraz AUC o 63%, podczas gdy u tamsulozyny Cmax wzrasta do 115% i AUC – do 122%. Zmiany Cmax i AUC nie są klinicznie istotne.

Analiza danych farmakokinetycznych podczas trzeciej fazy badań klinicznych wykazuje zmienność farmakokinetyki tamsulozyny w zależności od wieku, wzrostu i stężenia α1-kwasu glikoproteinowego we krwi. Wzrost AUC jest związany ze wzrostem stężenia α1-kwasu glikoproteinowego i wiekiem, podczas gdy spadek AUC jest związany ze zmniejszeniem wzrostu. Ponadto wzrost stężenia gamma-glutamylotransferazy jest związany z wysokimi wartościami AUC. Te zmiany parametrów AUC nie są klinicznie istotne.

Informacja dotycząca farmakokinetyki substancji czynnych leku kombinowanego uzupełnia właściwości farmakokinetyczne leku Adel® S.

Solifenacyna.

Wchłanianie.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia tmax nie zależy od dawki i wynosi od 3 do 8 godzin po przyjęciu kilku dawek. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki od 5 do 40 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 90%.

Rozkład. Objętość rozkładu solifenacyny po wewnątrzżylnym podaniu leku wynosi około 600 l. Około 98% solifenacyny wiąże się z białkami osocza krwi, przede wszystkim z α1-kwasem glikoproteinowym.

Biota transformacja. Solifenacyna metabolizowana jest powoli, ma niski efekt pierwszego przejścia. Solifenacyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4. Istnieją jednak alternatywne drogi metabolizmu, które mogą wpływać na metabolizm solifenacyny. Klirens systemowy solifenacyny wynosi około 9,5 l/godz. Po doustnym podaniu w osoczu krwi stwierdzono (oprócz solifenacyny) jeden farmakologicznie aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) i trzy nieaktywne metabolity (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny).

Eliminacja. Po jednorazowym zastosowaniu dawki 10 mg 14C-oznaczonej solifenacyny około 70% radioaktywności wykryto w moczu i 23% w kale w ciągu 26 dni. W moczu około 11% radioaktywności wykryto w niezmienionej formie jako substancję czynną, około 18% – jako metabolit N-tlenku, 9% – jako metabolit 4R-hydroksy-N-tlenku i 8% – w formie 4R-hydroksymetabolitu (aktywny metabolit).

Tamsulozyna.

Wchłanianie. Dla tamsulozyny w formie OCAS tmax znajduje się w zakresie od 4 do 6 godzin po kilku dawkach po 0,4 mg/dobę. Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki od 0,4 do 1,2 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 57%.

Rozkład. Objętość rozkładu tamsulozyny po wewnątrzżylnym podaniu wynosi około 16 l. Około 99% tamsulozyny wiąże się z białkami osocza krwi, przede wszystkim z α1-kwasem glikoproteinowym.

Biota transformacja. Tamsulozyna ma niski efekt pierwszego przejścia, metabolizowana jest powoli. Tamsulozyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4 i CYP2D6. Klirens systemowy tamsulozyny wynosi około 2,9 l/godz. Większość podanej tamsulozyny występuje w osoczu krwi w niezmienionej formie aktywnej substancji.
Żaden z metabolitów nie był bardziej aktywny niż substancja wyjściowa.

Eliminacja. Po podaniu jednorazowej dawki 0,2 mg 14C-oznaczonej tamsulozyny po tygodniu leczenia około 76% radioaktywności wydalało się z moczem i 21% – z kale. W moczu wykryto około 9% radioaktywności w niezmienionej formie jako tamsulozynę, około 16% – jako siarczan o-dietylowanej tamsulozyny i 8% – jako kwas o-etoksyfenoksylooctowy.

Pacjenci w podeszłym wieku.

W badaniach klinicznej farmakologii i bioavailability wiek pacjentów wahał się od 19 do 79 lat. Po zastosowaniu leku najwyższe stężenia stwierdzano u pacjentów w podeszłym wieku, choć indywidualne wartości niemal całkowicie pokrywały się z wartościami u młodszych pacjentów. Lek Adel® S można stosować również pacjentom w podeszłym wieku.

Niewydolność nerek.

Lek Adel® S można stosować pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia, należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu pacjentom z ciężką niewydolnością nerek.

Farmakokinetyki leku Adel® S nie badano u pacjentów z niewydolnością nerek.

Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności nerek charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

AUC i Cmax solifenacyny u pacjentów z lekkim i średnim stopniem niewydolności nerek nieznacznie różnią się od odpowiednich wartości u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) ekspozycja na solifenacynę jest znacznie wyższa – wzrost Cmax wynosi około 30%, AUC – ponad 100% i t1/2 – ponad 60%. Stwierdzono istotną statystycznie zależność między klirens kreatyniny a klirens solifenacyny. Farmakokinetyki u pacjentów poddawanych hemodializie nie badano.

Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 6 pacjentów z lekkim i średnim stopniem niewydolności nerek (30 ≥ klirens kreatyniny < 70 ml/min/1,73 m²) lub od średniego do ciężkiego stopnia niewydolności nerek (< 30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 zdrowych pacjentów (klirens kreatyniny > 90 ml/min/1,73 m²). Stwierdzono zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-kwasem glikoproteinowym, aktywne stężenie tamsulozyny hydrochloroku oraz wewnętrzny klirens pozostawały względnie stabilne. Farmakokinetyki tamsulozyny u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min/1,73 m²) nie badano.

Niewydolność wątroby.

Lek Adel® S można stosować pacjentom z niewydolnością wątroby o umiarkowanym i średnim stopniu nasilenia, ale jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Farmakokinetyki leku Adel® S nie badano u pacjentów z niewydolnością nerek.

Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności wątroby charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) wartość Cmax nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, t1/2 podwaja się.

Farmakokinetyki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano.

Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 8 pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) i u 8 zdrowych pacjentów. Stwierdzono zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-kwasem glikoproteinowym, aktywne stężenie tamsulozyny hydrochloroku nie zmieniało się istotnie, a wewnętrzny klirens nieaktywnej tamsulozyny zmieniał się umiarkowanie (32%). Farmakokinetyki tamsulozyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawów napełniania pęcherza moczowego (parcie na mocz o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, częstsze oddawanie moczu) oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym nadżeglowaniem gruczołu krokowego (LNGK) u mężczyzn, u których nie była skuteczna monoterapia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Hemodializa. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek, przy której stosuje się silne inhibitory cytochromu P450 (CYP) 3A4, np. ketokonazol. Umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby, przy których stosuje się silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol.

Ciężkie choroby przewodu pokarmowego (w tym toksyczny megakolon), miastenia gravis lub pierwotnie zamknięty kąt tęczówki oraz stan zagrożenia rozwojem tych chorób. W wywiadzie występuje ortostatyczna hipotensja.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z innymi lekami o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do nasilenia działania terapeutycznego i działań niepożądanych. Odstęp między przyjmowaniem tych leków powinien wynosić około jednego tygodnia. Działanie terapeutyczne solifenacyny może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania agonistów receptorów cholinergicznych.

Interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie solifenacyny z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) w dawce 200 mg/dobę prowadziło do 1,4–2,0-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg/dobę prowadziło do 1,5–2,8-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny.

Podczas jednoczesnego stosowania tamsulozyny z ketokonazolem w dawce 400 mg/dobę obserwowano 2,2–2,8-krotny wzrost Cmax i AUC tamsulozyny.

Ponieważ jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, może prowadzić do zwiększonej ekspozycji zarówno na solifenacynę, jak i tamsulozynę, lek Adel® S należy stosować z ostrożnością z silnymi inhibitorami CYP3A4. Leku Adel® S nie należy stosować jednoczesnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów o fenotypie charakteryzującym się niskim poziomem metabolizmu CYP2D6 lub u pacjentów, którzy już stosują silne inhibitory CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie leku Adel® S z werapamilem (umiarkowanym inhibitorem CYP3A4) prowadziło do około 2,2-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny oraz około 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny. Lek Adel® S należy stosować z ostrożnością z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4.

Podczas jednoczesnego stosowania tamsulozyny z cytydyną, słabym inhibitorem CYP3A4 (400 mg co 6 godzin), zaobserwowano 1,44-krotny wzrost AUC tamsulozyny, natomiast Cmax nie uległo istotnej zmianie. Lek Adel® S można stosować jednoczesnie ze słabymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z paroksetyną, silnym inhibitorem CYP2D6 (20 mg/dobę), prowadziło do 1,3– i 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Lek Adel® S można stosować jednoczesnie z inhibitorami CYP2D6.

Wpływ induktorów enzymów na właściwości farmakokinetyczne solifenacyny i tamsulozyny nie był badany. Ponieważ solifenacyna i tamsulozyna są metabolizowane przy udziale CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną), które mogą obniżać stężenie solifenacyny i tamsulozyny we krwi.

Inne interakcje.

Solifenacyna.

Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących motorykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cyzapryd. W badaniach in vitro stwierdzono, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje CYP1A1/2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4, dlatego nie należy oczekiwać żadnych interakcji między solifenacyną a lekami metabolizowanymi przy udziale tych enzymów CYP. Stosowanie solifenacyny nie zmienia farmakokinetyki R-warfaryny ani S-warfaryny ani ich wpływu na czas protrombinowy. Wykazano, że przyjmowanie solifenacyny praktycznie nie wpływa na farmakokinetykę derykardyny.

Tamsulozyna.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z innymi blokerami receptorów alfa1-adrenergicznych może prowadzić do działania hipotensyjnego. W badaniach in vitro ilość wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu krwi człowieka nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu takich leków jak diazepan, propranolol, trichlormetiazyna, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid, symwatyna lub warfaryna. Tamsulozyna nie zmienia ilości wolnej frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetiazyny ani chloromadinonu. Chociaż diklofenak i warfaryna mogą zwiększać szybkość wydalenia tamsulozyny. Jednoczesne stosowanie z furosemidem prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny w osoczu krwi, jednak ponieważ poziom tamsulozyny pozostaje w granicach zakresu terapeutycznego, jednoczesne stosowanie tamsulozyny i furosemidu jest akceptowalne. Badania in vitro tamsulozyny wykazały, że w stężeniach terapeutycznych tamsulozyna praktycznie nie hamuje CYP1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Dlatego nie należy oczekiwać żadnych interakcji między tamsulozyną a lekami metabolizowanymi przy udziale tych enzymów CYP. Brak przypadków interakcji tamsulozyny przy jednoczesnym stosowaniu z atenololem, enalaprylem lub teofiliną.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek Adel® S należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ryzykiem rozwoju zastoju moczu, obturacyjnymi zaburzeniami przewodu pokarmowego, ryzykiem rozwoju obniżenia motoryki przewodu pokarmowego, z przepukliną rozworu przepony przełyku / refluksu żołądkowo-przełykowego i/lub jednoczesnym przyjmowaniem leków mogących wywołać lub nasilić rozwój przełykowego zapalenia (np. bisfosfonianów), u pacjentów z neuropatią autonomiczną.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Adel® S należy ocenić inne możliwe przyczyny częstomoczliwości (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku obecności infekcji dróg moczowych należy zastosować odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne.

U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia przedziału QT, takimi jak wcześniej rozpoznany zespół wydłużonego QT i hipokaliemia, podczas leczenia sukcyynianem solifenacyny obserwowano wydłużenie przedziału QT oraz migotanie komór serca (torsade de pointes).

U niektórych pacjentów stosujących sukcyynian solifenacyny i tamsulozynę zgłaszano obrzęk Quinckego z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego należy przerwać stosowanie leku Adel® S i nie przyjmować go ponownie. Należy podjąć odpowiednie działania i zastosować wymagane leczenie.

U niektórych pacjentów przyjmujących sukcyynian solifenacyny zgłaszano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać przyjmowanie leku Adel® S, podjąć odpowiednie działania i zastosować wymagane leczenie.

Tak jak w przypadku stosowania innych blokerów alfa1-adrenoreceptorów, w pojedynczych przypadkach podczas leczenia tamsulozyną może dojść do obniżenia ciśnienia tętniczego, co rzadko może prowadzić do omdlenia. Pacjentów, którzy rozpoczęli leczenie lekiem Adel® S, należy poinformować, że w przypadku pojawienia się pierwszych objawów hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy, osłabienie) powinni usiąść lub położyć się aż do ustąpienia objawów.

U niektórych pacjentów przyjmujących tamsulozyny chlorowodorek podczas operacji za zaćmą lub jaskrą lub u pacjentów z wcześniejszą terapią tamsulozyny chlorowodorkiem obserwowano zespół atonicznej źrenicy (IFIS, odmiana zespołu zwężonej źrenicy). Zespół IFIS może zwiększać ryzyko wystąpienia powikłań okulistycznych podczas i po operacji. W związku z tym nie zaleca się rozpoczynania leczenia lekiem Adel® S u pacjentów, u których zaplanowano operację zaćmy lub jaskry. Przerwanie stosowania Adel® S dwa tygodnie przed operacją zaćmy lub jaskry teoretycznie uważa się za korzystne, jednak nie potwierdzono jednoznacznie korzyści z przerwania leczenia. W okresie przedoperacyjnym chirurdzy i okulisci planujący operację zaćmy lub jaskry powinni zapytać pacjentów, czy aktualnie stosują lub wcześniej przyjmowali lek Adel® S, aby zapewnić odpowiednie środki zaradcze w przypadku możliwego wystąpienia IFIS podczas operacji.

Adel® S należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przyjmowaniu umiarkowanych i silnych inhibitorów CYP3A4 (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), a nie należy go stosować w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, np. z ketokonazolem, u pacjentów z obecnym fenotypem obniżonego poziomu CYP2D6 lub u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6, np. paroksetynę.

Lek zawiera niewielką ilość etanolu (alkoholu), mniej niż 100 mg/na dawkę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Adel® S nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Niepłodność.

Nie oceniano wpływu leku Adel® S na płodność. Badania solifenacyny lub tamsulozyny przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność i wczesny rozwój embrionalny.

Zaburzenia ejakulacji obserwowano w krótkotrwałych i długotrwałych badaniach klinicznych tamsulozyny. W okresie pogabinetowego nadzoru zgłaszano zaburzenia ejakulacji, ejakulację retrogadną oraz niewydolność ejakulacji.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku Adel® S na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwości wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zamazanie widzenia, zmęczenie oraz (rzadko) zwiększone osłabienie, które mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w wieku podeszłym.

Zaleca się stosowanie doustne 1 tabletki leku Adel® S (6 mg/0,4 mg) 1 raz dziennie niezależnie od posiłku. Maksymalna dawka dzienna leku Adel® S wynosi 1 tabletka (6 mg/0,4 mg). Tabletki należy przyjmować w całości, nie żuć ani nie dzielić.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę solifenacyny z tamsulozyną nie był badany. Jednakże dobrze poznano wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”). Lek Adel® S można przepisywać pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) należy stosować lek z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę solifenacyny z tamsulozyną nie był badany. Jednakże dobrze poznano wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”). Adel® S można przepisywać pacjentom z łagodną niewydolnością wątroby (ocena wg skali Childa-Pugha ≤ 7). Pacjentom z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby (ocena wg skali Childa-Pugha 7–9) należy stosować lek z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Stosowanie leku Adel® S pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (ocena wg skali Childa-Pugha > 9) jest przeciwwskazane.

Umiarkowane i silne inhibitory cytochromu P450 3A4.

Adel® S należy stosować z ostrożnością u pacjentów równocześnie leczonych umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. werapamilem, ketokonazolem, rytonawirem, nelfinawirem, itrakonazolem).

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy
Przedawkowanie podczas stosowania kombinacji solifenacyny i tamsulozyny może potencjalnie prowadzić do ciężkiego działania antycholinergicznego, w tym do ostrej hipotensji tętniczej. Najwyższe dawki podane przypadkowo w trakcie badań klinicznych odpowiadały 126 mg solifenacyny bursztynianu i 5,6 mg tamsulozyny chlorowodoranu. Dawki te były dobrze tolerowane, a podczas 16-dniowego leczenia obserwowano jedynie łagodne uczucie suchości w ustach.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leku solifenacyny i tamsulozyny należy podać węgiel aktywowany. Przydatne może być przepłukanie żołądka w ciągu pierwszej godziny po przyjęciu leku, natomiast nie należy wywoływać wymiotów.

Objawy przedawkowania solifenacyny, podobnie jak innych leków antycholinergiczych, można leczyć następująco:

• ciężkie działanie antycholinergicze na ośrodkowy układ nerwowy, halucynacje lub inne wyraźne zaburzenia: leczenie z zastosowaniem fizostygminy lub karbokolu;
• napady drgawkowe lub wyraźne pobudzenie: leczenie z zastosowaniem benzodiazepin;
• niewydolność oddechowa: leczenie z zastosowaniem sztucznej wentylacji;
• tachykardia: leczenie objawowe, jeśli to konieczne. Beta-blokery należy stosować z ostrożnością, ponieważ jednoczesne przedawkowanie tamsulozyny może potencjalnie prowadzić do ciężkiej hipotensji tętniczej;
• zatrzymanie moczu: cewnikowanie.

Tak jak w przypadku innych leków antymuskarynowych, w przypadku przedawkowania należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z ustalonym ryzykiem wydłużenia się odcinka QT (np. z hipokaliemią, bradykardią, równoczesnym stosowaniem leków wydłużających odcinek QT) oraz z istniejącymi chorobami serca (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu, niewydolność serca).

Ostrą hipotensję, która może wystąpić przy przedawkowaniu tamsulozyny, należy leczyć objawowo. Ze względu na bardzo silne wiązanie tamsulozyny z białkami osocza, hemodializa jest mało skuteczna.

Niepożądane działania.

Lek Adel® S może powodować skutki niepożądane o charakterze antycholinergicznym o lekkim i średnim nasileniu. Najczęstsze działania niepożądane to suchość w ustach (9,5%), zaparcia (3,2%) oraz dolegliwości trawienne (w tym ból brzucha, 2,4%). Często obserwowano również takie działania niepożądane jak zawroty głowy (1,4%), zamazanie widzenia (1,2%), uczucie zmęczenia (1,2%) oraz zaburzenia ejakulacji (w tym ejakulację wsteczną, 1,5%). Najpoważniejszym działaniem niepożądanym występującym podczas leczenia solifenacyną i tamsulozyną w trakcie badań klinicznych była ostra retencja moczu (0,3%, rzadko). Częstotliwość występowania działań niepożądanych określono w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W tabelę włączono działania niepożądane charakterystyczne dla solifenacyny i tamsulozyny, wymienione we skróconych charakterystykach tych leków.

* Dane z okresu po rejestracji. Ponieważ o tych zjawiskach zgłaszano dobrowolnie w okresie po rejestracji, częstość występowania zjawisk oraz związek przyczynowo-skutkowy nie mogą być wiarygodnie ustalone.

** Dane z okresu po rejestracji; obserwowano podczas zabiegów chirurgicznych związanych z zaćmą i jaskrą.

*** Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Bezpieczeństwo stosowania leku kombinowanego w długotrwałym leczeniu.

Profil działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia trwającego do 1 roku był zbliżony do działań zarejestrowanych podczas 12-tygodniowego badania.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Lek Adel® S wskazany jest w leczeniu objawów napełniania pęcherza moczowego (niepohamowane parcie na mocz, częste oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerostem gruczołu krokowego (LPGK), występujących u pacjentów w wieku podeszłym. Badania kliniczne prowadzono u pacjentów w wieku od 45 do 91 roku życia, średnia wieku wynosiła 65 lat. Działania niepożądane u pacjentów w wieku podeszłym są podobne do działań występujących w populacji młodszej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletek w blistrze. Po 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. Adamed Pharma S.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 5, Pabianice, 95-200, Polska.

Wniosek składający. AT „Farmak”.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyrylivska 63.