Acyklowir-Astrafarm
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Acyklowir-Astrafarm (aciclovir-ASTRAPHARM)
Sk³ad:
substancja czynna: aciclovir;
1 tabletka zawiera 200 mg acyklowiru;
substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryszta³kowa; skrobiopoch³odna sodu (typ A); powidon; stearyna magnezu.
Postaæ leku. Tabletki.
G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: tabletki bia³e lub prawie bia³e, o kszta³cie okr¹g³ym, z powierzchni¹ podwójnie wypuk³¹ i bruzd¹ z jednej strony.
Grupa farmakoterapeutyczna.
Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnego. Leki przeciwwirusowe o dzia³aniu bezpoœrednim. Acyklowir. Kod ATC J05A B01.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika .
Acyklowir jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o działaniu hamującym in vivo oraz in vitro wobec wirusa opryszczki ludzkiej, obejmującego wirusy opryszczki pospolitej typu I oraz typu II, wirusa ospy wietrznej i półpaśca, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa. W hodowli komórkowej acyklowir wykazuje największą aktywność wobec wirusa opryszczki pospolitej typu I, a następnie – w miarę malejącej aktywności – wobec wirusa opryszczki pospolitej typu II, wirusa ospy wietrznej i półpaśca, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa.
Działanie hamujące acyklowiru wobec powyższych wirusów jest wysoce selektywne. Enzym tymidynokinaza w normalnej, niezainfekowanej komórce nie wykorzystuje acyklowiru jako substratu, dlatego działanie toksyczne wobec komórek organizmu gospodarza jest minimalne. Natomiast tymidynokinaza zakodowana w wirusach opryszczki pospolitej, wirusach ospy wietrznej i półpaśca oraz wirusach Epsteina-Barr przekształca acyklowir na monofosforan acyklowiru – analog nukleozydu, który następnie w sposób sekwencyjny przekształca się pod działaniem enzymów komórkowych na difosforan i trifosforan. Po wbudowaniu się trifosforanu acyklowiru do wirusowego DNA wchodzi on w interakcję z wirusową polimerazą DNA, w wyniku czego następuje przerwanie syntezy łańcucha wirusowego DNA.
Podczas długotrwałego lub powtarzalnego leczenia ciężko chorych z obniżoną odpornością możliwe są przypadki zmniejszonej wrażliwości poszczególnych szczepów wirusów, które nie zawsze odpowiadają na leczenie acyklowirem. Większość przypadków klinicznych oporności wiązana jest z niedoborem wirusowej tymidynokinazy, jednak istnieją doniesienia o uszkodzeniu wirusowej tymidynokinazy i DNA. In vitro interakcja poszczególnych wirusów opryszczki pospolitej z acyklowirem może również prowadzić do powstawania szczepów o zmniejszonej wrażliwości. Zależność między wrażliwością poszczególnych wirusów opryszczki pospolitej in vitro a wynikami klinicznymi leczenia acyklowirem nie została w pełni wyjaśniona.
Stosowanie acyklowiru w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi przeciwko retrowirusom zmniejsza śmiertelność chorych w zaawansowanym stadium zakażenia HIV, a także – przy wcześniejszym stosowaniu w ciągu 1 miesiąca acyklowiru do wstrzykiwań dożylnych – zmniejsza śmiertelność chorych po przeszczepieniu szpiku kostnego.
Farmakokinetyka .
Acyklowir jest jedynie częściowo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Średnie stężenie ustalone (Cssmax) w osoczu po podaniu dawki 200 mg co 4 godziny wynosi 3,1 µmol (0,7 µg/ml), a stężenie w osoczu (Cssmin) – 1,8 µmol (0,4 µg/ml). Odpowiednie wartości Cssmax po dawkach 400 mg i 800 mg podanych co 4 godziny wynoszą 5,3 µmol (1,2 µg/ml) i 8 µmol (1,8 µg/ml), a odpowiadające im wartości Cssmin wynoszą 2,7 µmol (0,6 µg/ml) i 4 µmol (0,9 µg/ml).
U dorosłych okres półtrwania końcowego po dożylnej podaniu acyklowiru wynosi około 2,9 godziny. Większość leku wydzielana jest w postaci niezmienionej przez nerki. Klirens nerkowy acyklowiru jest znacznie wyższy niż klirens kreatyniny, co wskazuje, że wydalanie leku przez nerki odbywa się nie tylko drogą filtracji kłębuszkowej, ale również sekrecji kanalikowej.
9-karboksymetoksymetyloguanina jest jedynym istotnym metabolitem acyklowiru, który może być wykrywany w moczu i stanowi około 10–15% podanej dawki. Jeśli acyklowir zostanie podany godzinę po przyjęciu 1 g probenecydu, okres półtrwania końcowego oraz pole pod krzywą „stężenie/czas” zwiększają się odpowiednio o 18% i 40%.
U chorych z przewlekłą niewydolnością nerek średni okres półtrwania końcowego wynosi 19,5 godziny. Średni okres półtrwania acyklowiru podczas hemodializy wynosi 5,7 godziny. Stężenie acyklowiru w osoczu podczas dializy obniża się o około 60%.
Stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 50% odpowiedniego stężenia w osoczu. Poziom wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niski (od 9 do 33%) i nie ulega zmianie pod wpływem interakcji z innymi lekami.
Podczas jednoczesnego stosowania acyklowiru i zydowudyny w leczeniu chorych zakażonych HIV nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki tych leków.
Dane kliniczne.
Wskazania.
- Leczenie wirusowych infekcji skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnej i nawracającej opryszczki narządów płciowych.
- Supresja (profilaktyka nawrotów) infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym.
- Profilaktyka infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z niedoborem odporności.
- Leczenie infekcji wywołanych wirusem Varicella zoster (ospa wietrzna i półpaśca).
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na acyklowir, walacyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji acyklowiru z innymi lekami.
Acyklowir wydzielany jest głównie w nietransformowanej formie z moczem drogą sekrecji kanalikowej, dlatego leki o podobnym mechanizmie wydzielania mogą zwiększać stężenie acyklowiru w osoczu. Probenecydyna i cyklotydyna wydłużają okres półtrwania acyklowiru oraz pole pod krzywą „stężenie/czas”. Jednoczesne stosowanie z immunosupresyjnymi lekami podczas leczenia pacjentów po przeszczepie narządów zwiększa również stężenie acyklowiru i nieaktywnego metabolitu mofetylu mikofenolanu w osoczu krwi, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru nie jest konieczna korekta dawki.
Szczególne środki ostrożności.
Akycyklowir jest wydawany z organizmu głównie poprzez klirens nerek, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć (patrz „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów w podeszłym wieku istnieje również większe prawdopodobieństwo zaburzeń funkcji nerek, dlatego u tej grupy pacjentów może być również konieczne zmniejszenie dawki. Obie te grupy (pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku) należą do grup ryzyka wystąpienia reakcji niepożądanych o charakterze neurologicznym i dlatego powinni być poddawani ścisłej kontroli w celu wykrycia tych działań niepożądanych. Według dostępnych danych, takie reakcje są zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu leczenia lekiem.
Należy zwrócić szczególną uwagę na utrzymanie odpowiedniego poziomu nawodnienia u pacjentów otrzymujących wysokie dawki akycyklowiru.
Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Nie stwierdzono zwiększonej liczby wad wrodzonych u dzieci, których matki stosowały akycyklowir w okresie ciąży. Jednak tabletek akycyklowiru należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść leku dla matki przewyższa możliwe ryzyko dla płodu.
Po doustnym przyjęciu 200 mg akycyklowiru 5 razy dziennie akycyklowir przenika do mleka matki. Dlatego akycyklowiru należy przepisywać kobietom karmiącym piersią z ostrożnością, po wcześniejszej ocenie stosunku ryzyka do korzyści.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Przy rozstrzyganiu kwestii możliwości prowadzenia samochodu i obsługi innych maszyn należy wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych leku. Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ akycyklowiru na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z innymi mechanizmami. Ponadto farmakologia akycyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu.
Sposób stosowania i dawki.
Tabletkę należy połykać całą, popijając wodą. Przy stosowaniu wysokich dawek acyklowiru należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.
Dorośli
Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej
W leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej należy przyjmować tabletki Acyklowir-Astrafarm w dawce 200 mg 5 razy na dobę w odstępach około 4-godzinnych, z wyjątkiem okresu nocnego.
Leczenie powinno trwać 5 dni, jednak w przypadku ciężkiej infekcji pierwotnej może być przedłużone.
U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u pacjentów z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do podania dożylnego.
Leczenie należy rozpoczynać jak najszybciej po początku rozwoju infekcji. W przypadku nawrotów opryszczki najlepiej rozpocząć leczenie w okresie prodromalnym lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów zmian skórnych.
Profilaktyka nawrotów (terapia supresyjna) infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej
U pacjentów z prawidłową odpornością w celu zapobiegania nawrotom infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej tabletki Acyklowir-Astrafarm w dawce 200 mg przyjmuje się 4 razy na dobę w odstępach 6-godzinnych.
Dla wygody większość pacjentów może przyjmować 400 mg leku 2 razy na dobę w odstępach 12-godzinnych.
Leczenie będzie skuteczne nawet po zmniejszeniu dawki tabletek Acyklowir-Astrafarm do 200 mg, przyjmowanych 3 razy na dobę w odstępach 8-godzinnych lub nawet 2 razy na dobę w odstępach 12-godzinnych.
U niektórych pacjentów znaczące polepszenie obserwuje się po przyjmowaniu dobowej dawki leku Acyklowir-Astrafarm 800 mg.
W celu obserwacji możliwych zmian w naturalnym przebiegu choroby terapię acyklowirem należy okresowo przerywać w odstępach 6–12 miesięcy.
Profilaktyka infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej
W profilaktyce infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej pacjentom z niedoborem odporności tabletki leku Acyklowir-Astrafarm w dawce 200 mg należy przyjmować 4 razy na dobę w odstępach 6-godzinnych. U pacjentów z dużym niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u pacjentów z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do podania dożylnego.
Czas trwania profilaktyki zależy od czasu trwania okresu ryzyka.
Leczenie ospy wietrznej i półpaśca
W leczeniu infekcji wywołanych wirusami ospy wietrznej i półpaśca należy przyjmować tabletki Acyklowir-Astrafarm w dawce 800 mg 5 razy na dobę w odstępach 4-godzinnych, z wyjątkiem okresu nocnego. Leczenie powinno trwać 7 dni.
Pacjentom z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub pacjentom z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym lepiej stosować podanie dożylne.
Leczenie należy rozpoczynać jak najszybciej po wystąpieniu choroby; efekt będzie lepszy, jeśli leczenie rozpocznie się natychmiast po pojawieniu się wysypek.
Dzieci
W leczeniu i profilaktyce infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej dzieciom z niedoborem odporności w wieku od 2 lat można stosować dawki jak u dorosłych.
W leczeniu ospy wietrznej u dzieci w wieku od 6 lat przepisuje się 800 mg acyklowiru 4 razy na dobę, dzieci w wieku od 2 do 6 lat mogą otrzymywać 400 mg acyklowiru 4 razy na dobę. Czas trwania leczenia wynosi 5 dni.
Dawkę leku można dokładniej obliczyć na podstawie masy ciała dziecka – 20 mg/kg masy ciała na dobę (nie więcej niż 800 mg), podzieloną na 4 dawki.
Nie ma specjalnych danych dotyczących stosowania acyklowiru w profilaktyce (zapobieganiu nawrotom) infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej lub w leczeniu infekcji wywołanych wirusem półpaśca u dzieci z prawidłową odpornością.
Dzieciom w wieku do 2 lat nie stosuje się tej postaci leku.
Pacjenci w podeszłym wieku
Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzeń funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku, a dawkę leku należy odpowiednio dostosować (patrz sekcja Niewydolność nerek). Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.
Niewydolność nerek
Acyklowir należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością nerek. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.
W profilaktyce i leczeniu infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z niewydolnością nerek zalecane dawki doustne nie prowadzą do kumulacji acyklowiru powyżej bezpiecznego poziomu ustalonego dla podania dożylnego. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) zaleca się ustalenie dawki 200 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12 godzin.
W leczeniu infekcji wywołanych wirusem Varicella zoster (ospa wietrzna i półpaśc) u pacjentów z istotnie obniżoną odpornością w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) zaleca się ustalenie dawki 800 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12 godzin, a u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny w zakresie 10–25 ml/min) – 800 mg 3 razy na dobę w odstępach około 8 godzin.
Dzieci.
Leku w tej postaci nie stosuje się dzieciom w wieku do 2 lat.
Przedawkowanie.
Objawy: przy przypadkowym wielokrotnym przedawkowaniu doustnego acyklowiru w ciągu kilku dni występują objawy gastroenterologiczne (takie jak nudności i wymioty) oraz objawy neurologiczne (bóle głowy i dezorientacja).
Objawami neurologicznymi przedawkowania mogą być dezorientacja, halucynacje, pobudzenie, drgawki i śpiączka.
Leczenie: należy dokładnie przebadać pacjenta w celu wykrycia objawów zatrucia. Zaleca się przemywanie żołądka i leczenie objawowe. Ze względu na to, że poziom acyklowiru we krwi jest skutecznie eliminowany przez hemodializę, należy ją stosować w przypadku przedawkowania.
Działania niepożądane.
Ze strony układu krwiotwórczego: anemia, trombocytopenia, leukopenia.
Ze strony układu odpornościowego: anafilaksja.
Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie, dezorientacja, drżenie, ataksja, dysartria, halucynacje, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka.
Wymienione powyżej reakcje neurologiczne są zazwyczaj odwracalne i zwykle pojawiają się u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi czynnikami ryzyka.
Ze strony układu oddechowego: duszność.
Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha.
Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: odwracalny wzrost stężenia bilirubiny i enzymów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby.
Ze strony skóry: świąd, wysypka (w tym podwyższona wrażliwość na światło), pokrzywka, przyspieszone, uogólnione wypadanie włosów (ponieważ wypadanie włosów może być związane z dużą liczbą chorób i leków stosowanych przez pacjenta, nie stwierdzono jednoznacznej zależności z akycyklowirem); obrzęk naczynioruchowy.
Ze strony układu moczowego: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, ostre niewydolność nerek, ból nerek.
Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek i krystalurią.
Zaburzenia ogólne: nasilone zmęczenie, gorączka.
Okres ważności. 5 lat.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
10 tabletek w blistrze; 1 lub 2 blistry w pudełku.
Kategoria receptury.
Na receptę.
Producent.
Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.
Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.
Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-słaczyński, miasto Wiśniowe, ul. Kijowska 6.