Aclogerp

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego leku ACLOGERP (ACLOHERP)

Skład:

substancja czynna: acyklowir (aciclovir);

1 tabletka zawiera 200 mg lub 400 mg acyklowiru;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sól sodowa krochmalu glikolanu sodu (typ A), povidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, woda oczyszczona.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 200 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki bez powłoki, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „AR 200” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie (rozmiar tabletki: około 9,5 mm);

tabletki 400 mg: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki bez powłoki, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „AR” i „400” oddzielonymi linią złamania po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie (rozmiar tabletki: około 11,8 mm).

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim, nukleozydy i nukleotydy, z wyłączeniem inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Kod ATC J05A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Akycyklowir jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o działaniu hamującym in vivo oraz in vitro na wirusy opryszczki człowieka, w tym wirusy opryszczki pospolitej typu I i II, wirusy różyczki wietrznej i półpaśca, wirus Epsteina-Barra oraz cytomegalowirus. W kulturze komórkowej akycyklowir wykazuje największą aktywność przeciwko wirusowi opryszczki pospolitej typu I, a następnie – w miarę zmniejszania się aktywności – przeciwko wirusowi opryszczki pospolitej typu II, wirusowi różyczki wietrznej i półpaśca, wirusowi Epsteina-Barra oraz cytomegalowirusowi. Działanie hamujące akycyklowiru na wymienione wyżej wirusy charakteryzuje się wysoką selektywnością. Enzym tymidynokinaza w normalnych, niezainfekowanych komórkach nie wykorzystuje akycyklowiru jako substratu, dlatego działanie toksyczne na komórki organizmu gospodarza jest minimalne. Natomiast tymidynokinaza zakodowana w wirusach opryszczki pospolitej oraz wirusach różyczki wietrznej i półpaśca przekształca akycyklowir na monofosforan akycyklowiru – analog nukleozydu, który następnie w komórce jest kolejno przekształcany na difosforan i trifosforan za pomocą enzymów komórkowych. Po wbudowaniu się trifosforanu akycyklowiru do wirusowego DNA następuje jego oddziaływanie z wirusową polimerazą DNA, co prowadzi do przerwania syntezy łańcucha wirusowego DNA.

Podczas długotrwałego lub powtarzanych cykli leczenia ciężkich pacjentów z obniżoną odpornością możliwe jest zmniejszenie wrażliwości niektórych szczepów wirusów, które nie zawsze odpowiadają na leczenie akycyklowirem. Większość przypadków klinicznej niewrażliwości wiązana jest z niedoborem wirusowej tymidynokinazy, jednak istnieją doniesienia o uszkodzeniu wirusowej tymidynokinazy oraz polimerazy DNA. In vitro interakcja niektórych wirusów opryszczki pospolitej z akycyklowirem może również prowadzić do powstawania szczepów o zmniejszonej wrażliwości. Zależność pomiędzy wrażliwością poszczególnych wirusów opryszczki pospolitej in vitro a skutecznością kliniczną leczenia akycyklowirem nie została w pełni wyjaśniona.

Farmakokinetyka.

Akycyklowir jest jedynie częściowo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Średnie stężenie szczytowe w stanie stacjonarnym (Cssmax) we krwi po podaniu dawki 200 mg w odstępach 4-godzinnych wynosi 3,1 µmol (0,7 µg/ml), a stężenie w stanie stacjonarnym (Cssmin) – 1,8 µmol (0,4 µg/ml). Odpowiednie wartości Cssmax po dawkach 400 mg i 800 mg podawanych w odstępach 4-godzinnych wynoszą 5,3 µmol (1,2 µg/ml) i 8 µmol (1,8 µg/ml), a odpowiadające im wartości Cssmin to 2,7 µmol (0,6 µg/ml) i 4 µmol (0,9 µg/ml).

U dorosłych średni okres półwyprowadzenia (t1/2) po podaniu dożylnym akycyklowiru wynosi około 2,9 godziny. Większość leku wydzielana jest w postaci niezmienionej przez nerki. Klirens nerkowy akycyklowiru jest znacznie wyższy niż klirens kreatyniny, co wskazuje na to, że wydalanie leku przez nerki odbywa się nie tylko drogą filtracji kłębuszkowej, ale również sekrecji kanalikowej.

9-karboksymetoksymetyloguanina jest jedynym istotnym metabolitem akycyklowiru, który można wykryć w moczu i stanowi około 10–15 % podanej dawki. Gdy akycyklowir podaje się godzinę po przyjęciu 1 g probenecydu, końcowy t1/2 oraz pole pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) zwiększają się odpowiednio o 18 % i 40 %.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek średni końcowy t1/2 wynosi 19,5 godziny. Średni t1/2 akycyklowiru podczas hemodializy wynosi 5,7 godziny. Stężenie akycyklowiru we krwi podczas dializy obniża się o około 60 %.

Stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 50 % odpowiedniego stężenia we krwi. Poziom wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niski (od 9 do 33 %) i nie zmienia się w wyniku interakcji z innymi lekami. Podczas jednoczesnego stosowania akycyklowiru i zydowudyny u chorych zakażonych HIV nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki tych leków.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie wirusowych infekcji skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnej i nawrotowej opryszczki narządów płciowych.
• Supresja (profilaktyka nawrotów) infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u pacjentów z prawidłową odpornością.
• Profilaktyka infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u pacjentów z niedoborem odporności.
• Leczenie infekcji wywołanych przez wirusa Varicella zoster (ospa wietrzna i opryszczka półpaszczykowata).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na acyklowir, walacyklowir lub inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji acyklowiru z innymi lekami. Acyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki drogą sekrecji kanalikowej, dlatego leki o podobnym mechanizmie wydzielania mogą zwiększać stężenie acyklowiru we krwi. Probenecydyna i cytydyna wydłużają t1/2 acyklowiru oraz zwiększają AUC. W przypadku jednoczesnego stosowania acyklowiru z lekami immunosupresyjnymi stosowanymi u pacjentów po przeszczepie narządów – mykofenolanemofetylem – stężenie acyklowiru we krwi oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanuofetylu również wzrasta, jednak ze względu na szeroki zakres terapeutyczny acyklowiru nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Badanie eksperymentalne przeprowadzone na pięciu mężczyznach wskazuje, że terapia towarzysząca acyklowirem zwiększa AUC wprowadzonego do organizmu teofiliny o około 50%. Zaleca się oznaczanie stężenia teofiliny we krwi podczas jednoczesnego leczenia acyklowirem.

Szczególne wskazania.

Pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w wieku podeszłym.

Akyclovir jest wydalany z organizmu głównie drogą nerkowego klirensu, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów w wieku podeszłym istnieje również duże prawdopodobieństwo zaburzeń czynności nerek, dlatego u tej grupy pacjentów może również być konieczne zmniejszenie dawki. Obie te grupy (pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w wieku podeszłym) należą do grupy ryzyka wystąpienia reakcji neurologicznych, dlatego powinni być pod ścisłym nadzorem w celu wykrycia tych działań niepożądanych. Według zgromadzonych danych, reakcje te są zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu leczenia lekiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Długotrwałe lub powtarzane cykle leczenia akyclovirem u pacjentów z bardzo osłabionym układem odpornościowym mogą prowadzić do pojawienia się szczepów wirusów o obniżonej wrażliwości, które mogą nie odpowiadać na długotrwałe leczenie akyclovirem.

Należy zwracać szczególną uwagę na utrzymanie odpowiedniego poziomu nawodnienia u pacjentów otrzymujących wysokie dawki akycloviru.

Ryzyko uszkodzenia nerek zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami nefrotoksycznymi.

Dane z badań klinicznych nie są wystarczające, aby stwierdzić, że leczenie akyclovirem zmniejsza częstość powikłań związanych z ospy wietrznej u pacjentów z zachowaną odpornością.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie akycloviru należy rozważyć tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa możliwość nieznanych ryzyk. W rejestrze nadzoru po rejestracji u ciężarnych udokumentowano wyniki stosowania różnymi postaciami leczniczymi akycloviru u ciężarnych. Nie stwierdzono zwiększonej liczby wad wrodzonych u dzieci, których matki stosowały akyclovir w czasie ciąży, w porównaniu z populacją ogólną. Żadne z wad wrodzonych nie były unikalne ani nie miały wspólnych cech, które mogłyby wskazywać na wspólne pochodzenie.

Okres karmienia piersią. Po doustnym przyjęciu 200 mg akycloviru 5 razy dziennie akyclovir występuje w mleku matki w stężeniach odpowiadających 0,6–4,1 poziomu akycloviru w osoczu krwi. Dziecko karmione tym mlekiem może potencjalnie wchłonąć akyclovir w dawce do 0,3 mg/kg masy ciała dziennie. Dlatego lek akyclovir należy przepisywać kobietom karmiącym piersią z ostrożnością, biorąc pod uwagę stosunek korzyści do ryzyka. Płodność. Brak informacji o wpływie akycloviru na płodność kobiet. W badaniu 20 pacjentów płci męskiej z normalną liczbą plemników, po doustnym stosowaniu w dawce do 1 g dziennie przez sześć miesięcy, nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na liczbę plemników, ruchliwość ani morfologię.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

W decyzji o możliwości prowadzenia samochodu i innych urządzeń należy wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych leku. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących wpływu akycloviru na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami. Ponadto farmakologia akycloviru nie daje podstaw do oczekiwania jakiegokolwiek negatywnego wpływu, jednak należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletkę należy przyjmować całą, popijając wodą. W przypadku stosowania wysokich dawek acyklowiru należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dorośli.

Leczenie infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej.

W leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej należy przyjmować tabletki acyklowiru w dawce 200 mg 5 razy na dobę w odstępach około 4-godzinnych, z wyłączeniem okresu nocnego.

Leczenie powinno trwać 5 dni, jednak w przypadku ciężkiej infekcji pierwotnej może być przedłużone.

U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u chorych z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do wstrzykiwania dożylnej.

Leczenie należy rozpoczynać jak najwcześniej po wystąpieniu pierwszych objawów infekcji. W przypadku nawrotów opryszczki najlepiej rozpocząć leczenie w okresie prodromalnym lub bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów zmian skórnych.

Profilaktyka nawrotów (terapia supresyjna) infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej.

U pacjentów z prawidłową odpornością w celu zapobiegania nawrotom infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej tabletki acyklowiru w dawce 200 mg przyjmuje się 4 razy na dobę w odstępach około 6-godzinnych.

Dla wygody większość pacjentów może przyjmować 400 mg acyklowiru 2 razy na dobę w odstępach około 12-godzinnych.

Leczenie będzie skuteczne nawet po zmniejszeniu dawki tabletek acyklowiru do 200 mg przyjmowanych 3 razy na dobę w odstępach 8-godzinnych lub nawet 2 razy na dobę w odstępach 12-godzinnych.

U niektórych pacjentów znaczne poprawienie stanu następuje po przyjęciu całkowitej dobowej dawki acyklowiru 800 mg.

W celu monitorowania możliwych zmian w naturalnym przebiegu choroby terapię acyklowirem należy okresowo przerywać w odstępach 6–12 miesięcy.

Profilaktyka infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej.

W celu zapobiegania infekcjom wywołanym przez wirusa opryszczki pospolitej pacjentom z niedoborem odporności tabletki acyklowiru w dawce 200 mg należy przyjmować 4 razy na dobę w odstępach około 6-godzinnych. U pacjentów z istotnym niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub u chorych z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym dawkę można podwoić do 400 mg lub stosować odpowiednią dawkę do wstrzykiwania dożylnej.

Czas trwania profilaktyki zależy od czasu trwania okresu ryzyka.

Leczenie ospa wietrzna i opryszczki pospolitej.

W leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa ospa wietrzna i opryszczki pospolitej należy przyjmować tabletki acyklowiru w dawce 800 mg 5 razy na dobę w odstępach około 4-godzinnych, z wyłączeniem okresu nocnego. Leczenie powinno trwać 7 dni. Pacjentom z ciężkim niedoborem odporności (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego) lub chorym z obniżoną absorpcją w przewodzie pokarmowym lepiej stosować podanie dożylne.

Leczenie należy rozpoczynać jak najwcześniej po wystąpieniu choroby. Wynik będzie lepszy, jeśli leczenie rozpocznie się bezpośrednio po pojawieniu się wysypek.

Dzieci.

W leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej oraz w profilaktyce infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej dzieciom z niedoborem odporności w wieku od 2 lat można stosować dawki jak u dorosłych. W leczeniu ospa wietrzna u dzieci w wieku od 6 lat przepisuje się 800 mg leku Aclogerp 4 razy na dobę, dzieciom w wieku od 2 do 6 lat można stosować 400 mg leku Aclogerp 4 razy na dobę. Czas trwania leczenia wynosi 5 dni.

Dawkę pojedynczą leku można dokładniej obliczyć według masy ciała dziecka jako 20 mg/kg masy ciała (nie przekraczając 800 mg) leku Aclogerp 4 razy na dobę. Brak specjalnych danych dotyczących stosowania leku Aclogerp w profilaktyce (zapobieganiu nawrotom) infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej lub w leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u dzieci z prawidłową odpornością.

W leczeniu infekcji wywołanych przez wirusy opryszczki u noworodków i dzieci poniżej 3. miesiąca życia stosuje się acyklowir w postaci do infuzji.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzeń funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku, a dawkę leku należy odpowiednio dostosować (patrz „Niewydolność nerek”). U pacjentów w podeszłym wieku przyjmujących wysokie dawki acyklowiru należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Niewydolność nerek.

Acyklowir należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością nerek. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

W profilaktyce i leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa opryszczki pospolitej u pacjentów z niewydolnością nerek zalecane dawki doustne nie prowadzą do kumulacji acyklowiru powyżej bezpiecznego poziomu ustalonego dla podania dożylnej. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) zaleca się ustalenie dawki 200 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12 godzin.

W leczeniu infekcji wywołanych przez wirusa Varicella zoster (ospa wietrzna i opryszczka pospolita) u pacjentów z istotnie obniżoną odpornością zaleca się w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) ustalenie dawki 800 mg 2 razy na dobę w odstępach około 12 godzin, a u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny w zakresie 10–25 ml/min) – 800 mg 3 razy na dobę w odstępach około 8 godzin.

Dzieci.

Tabletki acyklowiru stosuje się dzieciom od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Akyklowir jest jedynie częściowo wchłaniany z przewodu pokarmowego. Zanotowano przypadki przypadkowego przyjęcia doustnie przez pacjentów do 20 g acyklowiru bez wystąpienia efektu toksycznego. Przy przypadkowym wielokrotnym przedawkowaniu doustnego acyklowiru w ciągu kilku dni pojawiają się objawy gastroenterologiczne (takie jak nudności i wymioty) oraz objawy neurologiczne (bóle głowy i dezorientacja). Przy przedawkowaniu acyklowiru dożylnej zwiększa się stężenie kreatyniny w surowicy, mocznika we krwi i pojawia się niewydolność nerek. Objawami neurologicznymi przedawkowania mogą być dezorientacja, halucynacje, pobudzenie, drgawki i śpiączka.

Leczenie. Pacjenta należy dokładnie przebadać w celu wykrycia objawów zatrucia. Ponieważ stężenie acyklowiru we krwi dobrze eliminuje się przez hemodializę, należy ją stosować w przypadku przedawkowania.

Działania niepożądane.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000).

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Bardzo rzadko: anemia, trombocytopenia, leukopenia.

Ze strony układu immunologicznego.

Rzadko: anafilaksja.

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Bardzo rzadko: pobudzenie, dezorientacja, drżenie, ataksja, dysartria, halucynacje, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej reakcje neurologiczne są zazwyczaj odwracalne i występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami ryzyka (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza.

Rzadko: duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Rzadko: odwracalne podwyższenie poziomu bilirubiny i enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: świąd, wysypka (w tym podatność na działanie światła).

Rzadko: pokrzywka, przyspieszone, uogólnione wypadanie włosów. Ponieważ wypadanie włosów może być związane z dużą liczbą chorób i stosowanych leków, nie stwierdzono jednoznacznej korelacji z acyklowirem.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek, ból w okolicy nerek.

Ból w okolicy nerek może być związany z niewydolnością nerek i krystalurią.

Zaburzenia ogólne.

Często: osłabienie, gorączka.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w folii aluminiowej, 2 folie w kartonowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Limited, Formulacja, Jednostka-XV / Aurobindo Pharma Limited, Formulation Unit-XV.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Blok A i Blok B, Działka nr 17a, Wioska E Bonangi, Parawada Mandal, Dystrykt Anakapalli, Anakapalli, 531021, Indie / Block A and B, Plot No 17a, E Bonangi Village, Parawada Mandal, Anakapalli District, Anakapalli, 531021, India.