Abizol

DOŁÓDZIE do stosowania leku leczniczego Abizol (Abizol)

Skład:

substancja czynna: aripiprazolum;

1 ml roztworu zawiera aripiprazolum 1 mg;

substancje pomocnicze: glikol glicerynowy, edetat dinatrium, kwas jabłkowy, sodu hydroxidum, glikol propylenowy, metyloparaben (E 218), propyloparaben (E 216), sacharoza, fruktoza, substancja smakowa – sok pomarańczowy, woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór do doustnego przyjmowania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie od bezbarwnej do jasnożółtej, o zapachu pomarańczy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki psycholeptyczne. Leki przeciwpadaczkowe. Inne neuroleptyki. Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Działanie terapeutyczne aripiprazolu w leczeniu schizofrenii i zaburzeń dwubiegunowych typu I wynika z kombinacji częściowego agonizmu wobec receptorów dopaminy D2 i serotoniny 5-HT1a oraz antagonizmu wobec receptorów serotoniny 5-HT2a. Wiadomo, że aripiprazol wykazywał właściwości antagonistyczne w modelach zwierzęcych nadmiernego działania dopaminergicznego oraz właściwości agonistyczne w modelach zwierzęcych niedostatecznego działania dopaminergicznego. Aripiprazol charakteryzuje się wysokim powinowactwem wiązania in vitro do receptorów dopaminy D2 i D3, receptorów serotoniny 5-HT1a i 5-HT2a, a także umiarkowanym powinowactwem do receptorów dopaminy D4, receptorów serotoniny 5-HT2c i 5-HT7, receptorów adrenergicznych α1 oraz receptorów histaminy H1. Aripiprazol wykazuje również umiarkowane powinowactwo do receptorów serotoniny i nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie na inne receptory oprócz podtypów dopaminy i serotoniny może tłumaczyć niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany zdrowym ochotnikom w dawkach od 0,5 do 30 mg raz na dobę przez 2 tygodnie zależnie od dawki obniżał wiązanie 11C-raklopridu, ligandu receptorów D2/D3, w jądrze prążkowatym i prążkowiu, co wykazano metodą tomografii emisyjnej pozytonów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymywaniu klinicznego poprawienia w trakcie kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Zwiększenie masy ciała

Stwierdzono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego zwiększenia masy ciała.

Wskaźniki lipidów

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian w ogólnym poziomie cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna

Poziom prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach klinicznych aripiprazolu we wszystkich dawkach (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy krwi u pacjentów stosujących aripiprazol (0,3 %) była podobna do częstości w grupie placebo (0,2 %). U pacjentów stosujących aripiprazol średni czas do wystąpienia choroby wynosił 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość występowania hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy krwi u pacjentów stosujących aripiprazol wynosiła 0,4 % w porównaniu do 0,02 % u pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów stosujących aripiprazol średni czas do wystąpienia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w redukcji objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku 13–17 lat, chorych na schizofrenię z objawami pozytywnymi lub negatywnymi, stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie istotniejszą poprawą objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym u dzieci i nastolatków

Najczęstsze reakcje niepożądane występujące podczas leczenia wśród pacjentów otrzymujących tabletki w dawce 30 mg to: zaburzenia pozapiramidowe (28,3 %), senność (27,3 %), ból głowy (23,2 %) i nudności (14,1 %). Średnie zwiększenie masy ciała w ciągu 30 tygodni leczenia wyniosło 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów leczonych placebo.

Irrytability spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Na podstawie wyników badań stwierdzono, że aripiprazol wykazał statystycznie większą skuteczność w porównaniu do placebo.

Drżenie spowodowane zespołem Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na niewielki efekt leczenia w porównaniu do istotnego efektu placebo oraz niejasne efekty dotyczące funkcjonowania społeczno-psychicznego. Brak długoterminowych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennym przebiegu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a jego maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3–5 godzin po podaniu. Aripiprazol ulega minimalnemu metabolizmowi presystemowemu. Absolutna biodostępność leku po doustnym podaniu wynosi 87 %. Spożycie pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na farmakokinetykę aripiprazolu.

Rozkład. Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na znaczny rozkład pozanaczyniowy. W dawkach terapeutycznych aripiprazol i jego metabolit dehydroaripiprazol wiążą się z białkami osocza krwi w ponad 99 %, głównie z albuminą.

Biotransformacja. Aripiprazol jest znacznie metabolizowany w wątrobie, głównie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Według danych z badań in vitro enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje CYP3A4. Aripiprazol jest główną substancją leku obecną w krążeniu ogólnoustrojowym. W stanie równowagi stężenia dehydroaripiprazol – jego aktywny metabolit – stanowi około 40 % powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aripiprazolu w osoczu krwi.

Wydalanie. Średni okres półtrwania eliminacji aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 i około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg, a przede wszystkim jest on związany z klirensiem wątrobowym. Po jednorazowym doustnym podaniu

14C-oznaczonego aripiprazolu około 27 % wydano z moczem i około 60 % – z kałem. Mniej niż 1 % aripiprazolu w niezmienionej formie wydano z moczem, około 18 % niezmienionego aripiprazolu – z kałem.

Roztwór doustny

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany po doustnym podaniu w postaci roztworu. Przy równoważnych dawkach Cmax aripiprazolu z roztworu była nieco wyższa, ale AUC była równoważna tabletkom. W badaniu porównawczym biodostępności, w którym porównywano farmakokinetykę 30 mg aripiprazolu w postaci roztworu doustnego z tabletkami 30 mg aripiprazolu u zdrowych ochotników, stosunek geometrycznych wartości Cmax roztworu do tabletek wyniósł 122 % (n = 30). Farmakokinetyka pojedynczej dawki aripiprazolu była liniowa i proporcjonalna do dawki.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi ochotnikami w podeszłym wieku a dziećmi, nie stwierdzono również istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć. Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi kobietami a mężczyznami, nie stwierdzono również istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie. Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa. Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z ostrym schorzeniem nerek okazały się podobne do tych u młodych zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby. Badanie kliniczne u pacjentów z różnym stopniem marskości wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Childa-Pugh) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono jedynie u 3 pacjentów z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu schizofrenii u dorosłych oraz u młodzieży w wieku od 15 lat.

Lek jest wskazany w leczeniu umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz w zapobieganiu nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Lek stosuje się u dzieci od 13. roku życia w leczeniu epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, przez okres do 12 tygodni.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Z uwagi na główne działanie aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu w połączeniu z alkoholem lub lekami oddziałującymi na OUN, ze względu na możliwość wystąpienia wzajemnych działań niepożądanych, takich jak działanie sedytywne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu

H2-antagonista receptorów histaminowych, hamujący sekrecję kwasu solnego – famotydyna – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny. Aripiprazol jest metabolizowany drogami wieloma, z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby modyfikacji dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6

W badaniach klinicznych u zdrowych ochotników stwierdzono, że silny inhibitor CYP2D6 (chinidyna) zwiększał AUC aripiprazolu o 107%, podczas gdy Cmax pozostawała niezmieniona. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, zmniejszyły się odpowiednio o 32% i 47%.

Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę w przypadku jednoczesnego przyjmowania z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywołują podobny efekt, dlatego zmniejszenie dawki przy ich stosowaniu powinno być takie samo.

Ketonokonazol i inne inhibitory CYP3A4

Badania wykazały, że silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol) zwiększały AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększyły się odpowiednio o 77% i 43%. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do podwyższonej stężenia aripiprazolu we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania ketokonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć potencjalną korzyść i możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania ketokonazolu zaleca się zmniejszenie dawki aripiprazolu o około połowę. Przy stosowaniu innych silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak itrakonazol lub inhibitory proteazy HIV, można oczekiwać podobnych reakcji, dlatego również konieczne jest zmniejszenie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Po zakończeniu stosowania inhibitorów CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do początkowego poziomu. Przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazem) lub CYP2D6 (np. escytałopram) można oczekiwać umiarkowanego wzrostu stężenia aripiprazolu.

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4

Po jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, wartości Cmax i AUC aripiprazolu były odpowiednio o 68% i 73% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem (30 mg). Podobnie wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu po jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną były o 69% i 71% niższe niż przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego przyjmowania z karbamazepiną. Inne silne induktory CYP3A4 (takie jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i ziele bałtyckie) teoretycznie wywierają podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki. Po zakończeniu przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanego poziomu.

Waleprat i lit

W przypadku jednoczesnego przyjmowania walepratu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego nie jest wymagana korekta dawki.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków

W badaniach klinicznych aripiprazol w dawce 10–30 mg na dobę nie powodował klinicznie istotnych interakcji lekowych pośrednich przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfanu do 3-metoksymorfiny), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto nie wykazano, że aripiprazol i dehydroaripiprazol wpływają na metabolizm zależny od CYP1A2 in vitro. Dlatego mało prawdopodobne jest, że aripiprazol wywiera klinicznie istotny wpływ na substancje metabolizowane przez ten enzym.

W przypadku jednoczesnego przyjmowania aripiprazolu z walepratem, litem lub lamotrydżynem nie odnotowano klinicznie istotnych zmian stężenia walepratu, litu ani lamotrydżynu.

Zespół serotonergiczny

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi poprawa stanu klinicznego może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie obserwować stan pacjentów.

Predispozycja do samobójstw. Zachowania samobójcze są charakterystyczne dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i zaburzeniami nastroju i w niektórych przypadkach obserwowano je krótko po rozpoczęciu stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym aripiprazolu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi powinno odbywać się pod dokładnym nadzorem u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe. Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami serca i naczyń (w tym z wywiadem zawału mięśnia sercowego, choroby niedokrwotnej serca, niewydolności serca lub zaburzeń przewodnictwa), chorobami mózgowo-naczyniowymi oraz stanami prowadzącymi do hipotensji tętniczej (odwodnienie, hipowolemia i przyjmowanie leków obniżających ciśnienie) lub do nadciśnienia, w tym do zaostrzenia nadciśnienia lub nadciśnienia złośliwego. W przypadku stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano przypadki zakrzepicy żył. Przed rozpoczęciem i w trakcie stosowania leków przeciwpsychotycznych należy określić możliwe czynniki ryzyka zakrzepicy żył i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Wydlęganie się odcinka QT. W badaniach klinicznych aripiprazolu obserwowano przypadki wydłużenia odcinka QT w porównaniu z placebo. Aripiprazol, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pląsawica późna. W badaniach klinicznych aripiprazolu trwających do jednego roku rzadko zgłaszano objawy pląsawicy późnej. W przypadku wystąpienia objawów pląsawicy późnej podczas stosowania leku Abizol należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Po odstawieniu terapii objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić dopiero po zakończeniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe. W badaniach klinicznych aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów lub objawów innych zaburzeń pozapiramidowych u pacjentów przyjmujących aripiprazol należy rozważyć zmniejszenie dawki leku i dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjentów.

Zespół złośliwyj neuroleptyczny (ZSN). ZSN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, który może mieć potencjalnie śmiertelny skutek. W badaniach klinicznych zgłaszano pojedyncze przypadki ZSN podczas leczenia aripiprazolem. Objawy kliniczne ZSN to hiperpiresja (bardzo wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmiany stanu psychicznego oraz objawy zaburzeń układu nerwowego przywódczego (nieregularny puls lub ciśnienie tętnicze, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie stężenia kreatyniny, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak również pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia kreatyniny i rabdomiolizy, niekoniecznie związane z ZSN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZSN lub nieuzasadnionej bardzo wysokiej temperatury ciała bez dodatkowych objawów klinicznych ZSN należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków przeciwpsychotycznych, w tym aripiprazolu.

Drżenie mięśniowe. W badaniach klinicznych aripiprazolu rzadko zgłaszano przypadki drgawek. W związku z tym aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach sprzyjających wystąpieniu drgawek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychotą na tle demencji

Zwiększona śmiertelność. W badaniach klinicznych aripiprazolu u pacjentów starszych z chorobą Alzheimera (średnia wieku – 82 lata) obserwowano zwiększone ryzyko śmiertelności w porównaniu z placebo. Śmiertelność wynosiła 3,5% u pacjentów przyjmujących aripiprazol w porównaniu do 1,7% u pacjentów przyjmujących placebo, mimo że przyczyny śmiertelności były różne: choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, nagła śmierć), infekcje (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Efekty niepożądane o charakterze mózgowo-naczyniowym. W niektórych badaniach klinicznych zgłaszano efekty niepożądane sercowo-naczyniowe (np. udar mózgu, przejściowy zespół niedokrwienia), w tym przypadki śmiertelne (średni wiek – 84 lata, od 78 do 88 lat). Ogólnie rzecz biorąc, u 1,3% pacjentów przyjmujących aripiprazol zgłaszano efekty niepożądane sercowo-naczyniowe w porównaniu do 0,6% pacjentów przyjmujących placebo.

Różnica ta nie była statystycznie istotna. Ponadto, w jednym z tych badań z zastosowaniem ustalonej dawki stwierdzono związek między przyjmowaniem aripiprazolu a wystąpieniem efektów niepożądanych mózgowo-naczyniowych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Aripiprazol nie jest wskazany w leczeniu psychoty demencyjnej.

Hiperglikemia i cukrzyca. Hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasoczącem ketonowym lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, była odnotowana u pacjentów przyjmujących atypowe leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka poważnych powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. W badaniach klinicznych aripiprazol nie wykazał istotnych różnic w częstości występowania chorób związanych z hiperglikemią (w tym cukrzycy) ani w patologicznych wynikach badań laboratoryjnych glikemii w porównaniu z placebo. Brakuje dokładnej porównawczej oceny ryzyka efektów niepożądanych związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, notując objawy hiperglikemii (takie jak polipazja, poliuria, polifagia i osłabienie), a stan pacjentów z cukrzycą lub z czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować pod kątem wzrostu poziomu glukozy (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podatność na nadwrażliwość. Jak w przypadku innych leków, przy stosowaniu aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości objawiające się objawami alergii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów z schizofrenią lub epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego często obserwuje się przyrost masy ciała spowodowany współistniejącą patologią, stosowaniem innych leków przeciwpsychotycznych powodujących przyrost masy ciała, stylem życia, co może prowadzić do poważnych powikłań.

W okresie po rejestracji u pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przyrost masy ciała. U tych pacjentów występują istotne czynniki ryzyka, takie jak wywiad cukrzycy, chorób tarczycy lub gruczolaka przysadki. W badaniach klinicznych aripiprazolu u dorosłych nie zaobserwowano klinicznie istotnego przyrostu masy ciała (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W badaniach klinicznych aripiprazolu u nastolatków z epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego po 4 tygodniach leczenia zaobserwowano przyrost masy ciała związany z przyjmowaniem aripiprazolu. U nastolatków z epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego należy monitorować masę ciała. W przypadku istotnego przyrostu masy ciała należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Dysfagia. Leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację, dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów

Pacjenci mogą doświadczać nasilenia przypadków patologicznej skłonności, szczególnie do hazardu, oraz niemożności kontrolowania tych napadów podczas przyjmowania aripiprazolu. Zgłaszano również hiperseksualność, nieodpartą chęć do zakupów, objadanie się lub niekontrolowany apetyt oraz inne zaburzenia impulsywnego i kompulsywnego zachowania. Ważne jest, aby lekarze informowali pacjentów o rozwoju nowych lub wspomnianych powyżej zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Należy zaznaczyć, że objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem, jednak czasem zgłaszano ustąpienie napędów po zmniejszeniu dawki leku lub po zakończeniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną zidentyfikowane. W przypadku rozwoju takich skłonności podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci z współistniejącym ADHD (zespół niedostatecznej uwagi i nadaktywności) Pomimo wysokiej częstości współistniejących chorób, takich jak zaburzenie dwubiegunowe typu I i ADHD, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków pobudzających są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków należy zachować szczególną ostrożność.

Upadki. Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z podwyższonym ryzykiem i rozpocząć leczenie od niższych dawek początkowych (np. u pacjentów starszych lub osłabionych; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Fruktoza i sacharoza

Nalewka doustna zawiera fruktozę i sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi problemami z nietolerancją fruktozy, malabsorpcją glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

Parahydroksybenzoesiany

Nalewka doustna zawiera metyloparahydroksybenzoesian i propyloparahydroksybenzoesian. Może powodować reakcje alergiczne (może być opóźnione).

Sód

Nalewka doustna zawiera sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jednostkę dawkowania, co oznacza, że jest wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań aripiprazolu u ciężarnych kobiet. Zgłaszano wady wrodzone, jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowaniem aripiprazolu. Dane z badań na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości embriofetotoksyczności. Pacjenci powinni informować lekarza o zajściu w ciążę lub planach zajścia w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Ze względu na niedostateczną wiedzę na temat bezpieczeństwa stosowania aripiprazolu w czasie ciąży, lek ten może być przepisywany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, możliwe są efekty niepożądane, w tym objawy pozapiramidowe i/lub zespół odstawienia, które mogą różnić się nasileniem i czasem trwania. Zgłaszano przypadki pobudzenia, zwiększenia lub obniżenia napięcia mięśniowego, drżenia, senności, zaburzeń oddychania lub trudności z karmieniem. W związku z tym należy dokładnie monitorować stan takich noworodków.

Okres karmienia piersią

Aripiprazol wydzielany jest w mleku matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odstąpieniu od leczenia aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów ze względu na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie efektów niepożądanych, takich jak osłabienie, senność, omdlenia, zamazanie wzroku, podwójne widzenie (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dorośli

Schizofrenia. Zalecana dawka początkowa leku Abizol wynosi 10 mg na dobę lub 15 mg na dobę (czyli 10 ml lub 15 ml roztworu na dobę) z dawką utrzymania 15 mg na dobę. Stosuje się 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu. Lek Abizol jest skuteczny w zakresie dawek od 10 mg na dobę do 30 mg na dobę (czyli od 10 ml do 30 ml roztworu na dobę). Nie wykazano zwiększonej skuteczności przy dawkach przekraczających 15 mg na dobę, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. Zalecana dawka początkowa leku Abizol wynosi 15 mg (czyli 15 ml roztworu na dobę), podawaną 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu. Lek stosuje się jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U niektórych pacjentów może być skuteczne zwiększenie dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych pacjentom, którzy przyjmowali aripiprazol jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego, należy kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. W zależności od stanu klinicznego pacjenta możliwe jest dostosowanie dawki dobowej, w tym jej obniżenie.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby są niewystarczające, aby udzielić zaleceń. U tych pacjentów dawkę należy dobrać ostrożnie. Maksymalną dawkę dobową 30 mg u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania aripiprazolu w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia dwubiegunowego typu I u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie zostały ustalone.

Z uwagi na zwiększoną wrażliwość tej grupy pacjentów należy rozważyć możliwość zastosowania niższych dawek początkowych, jeśli inne czynniki kliniczne na to pozwalają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Płeć

U pacjentów płci żeńskiej w porównaniu z pacjentami płci męskiej nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Palenie tytoniu

Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu nie jest wymagana korekta dawki u palaczy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Korekta dawki w związku z interakcjami

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, dawkę aripiprazolu należy zwiększyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli induktor CYP3A4 zostanie wycofany ze schematu leczenia skojarzonego, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Sposób stosowania

Lek Abizol przeznaczony jest do stosowania doustnego.

Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej lub roztwór doustny mogą być stosowane jako alternatywa dla leku Abizol w formie tabletek u pacjentów mających trudności z połykaniem tabletek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 mg na dobę, podawana 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu. Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (przy użyciu Abizol, roztwór doustny 1 mg/ml) przez 2 dni, następnie zwiększyć do 5 mg przez kolejne 2 dni, aby osiągnąć zalecaną dawkę dobową 10 mg. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać krokowo o 5 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 30 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Lek Abizol jest skuteczny w zakresie dawek od 10 mg na dobę do 30 mg na dobę. Nie wykazano zwiększonej skuteczności przy dawkach przekraczających 10 mg na dobę, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki.

Nie zaleca się stosowania leku Abizol u pacjentów z schizofrenią w wieku poniżej 15 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Działania niepożądane”).

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat. Zalecana dawka leku wynosi 10 mg na dobę według schematu 1 raz dziennie niezależnie od przyjęcia pokarmu. Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (przy użyciu Abizol, roztwór doustny 1 mg/ml) przez 2 dni, następnie zwiększyć do 5 mg przez kolejne 2 dni, aby osiągnąć zalecaną dawkę dobową 10 mg. Czas trwania leczenia powinien być minimalnie konieczny do kontroli objawów i nie powinien przekraczać 12 tygodni. Nie wykazano zwiększonej skuteczności przy dawkach przekraczających 10 mg na dobę, a dawka dobową 30 mg wiązano z istotnie wyższym występowaniem poważnych działań niepożądanych, w tym zdarzeń związanych z objawami ekstrapiramidowymi, sennością, zmęczeniem i przyrostem masy ciała (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego dawki przekraczające 10 mg na dobę należy stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”). Młodsi pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem aripiprazolu. Dlatego nie zaleca się stosowania leku Abizol u pacjentów w wieku poniżej 13 lat (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Działania niepożądane”).

Złośliwość związana z autyzmem. Bezpieczeństwo i skuteczność aripiprazolu u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat nie zostały ustalone. Dane są niewystarczające, aby udzielić zaleceń dotyczących dawkowania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zespół mimowolnych skurczów mięśni związany z zespołem Tourette’a. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania aripiprazolu u dzieci i nastolatków w wieku od 6 do 18 lat nie zostały jeszcze ustalone. Dotychczasowe dane są niewystarczające, aby udzielić zaleceń dotyczących dawkowania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przedawkowanie.

Objawy i objawy kliniczne

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami, które zaobserwowano, były letargia, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardia, nudności, wymioty i biegunka. Ponadto zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolu (w dawce do 195 mg) u dzieci bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami, które zaobserwowano, były senność, krótkotrwała utrata przytomności oraz objawy ekstrapiramidowe.

Leczenie

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie przejściowości dróg oddechowych, tlenoterapię, sztuczną wentylację płuc oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. W związku z tym należy natychmiast rozpocząć kontrolę stanu układu sercowo-naczyniowego, która powinna obejmować ciągłe monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych zaburzeń rytmu. Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu wymagany jest staranny nadzór medyczny i kontrola stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywowany (50 g), podany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu, zmniejszał Cmax aripiprazolu o około 41%, a AUC – o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa

Chociaż brak informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolu, mało prawdopodobne, aby hemodializa była pomocna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Efekty uboczne.

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi efektami ubocznymi były akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów występował u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Lista efektów ubocznych

W poniższej tabeli przedstawiono efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych oraz stosowania aripiprazolu po rejestracji.

Wszystkie efekty uboczne zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), nieczęsto (≥1/1000 – <1/100), rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Częstość występowania efektów ubocznych zarejestrowanych w okresie pogwarancyjnym nie może być oszacowana, ponieważ dane pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych efektów ubocznych sklasyfikowana jest jako nieznana.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zaburzenia pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia. W 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów stosujących aripiprazol częstość występowania EPS, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,7 %) w porównaniu z pacjentami stosującymi haloperidol (57,3 %). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość EPS wynosiła 19 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1 % u pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów stosujących aripiprazol i 15,1 % u pacjentów stosujących olanzapinę.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3 % u pacjentów stosujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość wystąpienia EPS wynosiła 26,6 % u pacjentów stosujących aripiprazol i 17,6 % u pacjentów stosujących lit.

W długotrwałej 26-tygodniowej fazie badania placebo-kontrolowanego częstość EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów stosujących aripiprazol i 15,7 % u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % podczas leczenia aripiprazolem i 3,2 % w grupie placebo. U pacjentów z chorobą schizofreniczną częstość akatyzji wynosiła 6,2 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0 % w grupie placebo.

Dystonia

Efekt klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą wystąpić objawy dystonii, tj. długotrwałe nieprawidłowe skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem może postępować do napięcia gardła, trudności w połykaniu, trudności w oddychaniu oraz/lub wysuwanie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, częściej i bardziej wyraźnie pojawiają się przy wyższych dawkach leków przeciwpsychotycznych pierwszej generacji. Zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i u młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych prowadzonych w zakresie zatwierdzonych wskazań oraz w okresie posrejestracyjnym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów otrzymujących aripiprazol i placebo nie wykazało potencjalnie klinicznie istotnych różnic. Wzrost stężenia kinazy kreatynowej (CK), najczęściej przemijający i bezobjawowy, zaobserwowano u 3,5 % pacjentów stosujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0 %.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat

W krótkotrwałym, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym, w którym wzięło udział 302 nastolatków (w wieku od 13 do 17 lat) z chorobą schizofreniczną, częstość i rodzaj działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem poniższych działań, które obserwowano częściej u nastolatków niż u dorosłych stosujących aripiprazol (częściej niż w grupie placebo). Do działań tych należą senność/sedacja (bardzo często), suchość w ustach, zwiększony apetyt, nadciśnienie ortostatyczne (często) oraz zaburzenia pozapiramidowe (bardzo często).

Profil bezpieczeństwa leku ustalony w 26-tygodniowym otwartym badaniu był podobny do profilu ustalonego w krótkotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym.

Profil bezpieczeństwa ustalony w długotrwałym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym był również analogiczny, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych, które występowały często i częściej obserwowano je u dzieci i nastolatków w porównaniu z grupą otrzymującą placebo: spadek masy ciała, wzrost stężenia insuliny we krwi, zaburzenia rytmu serca i leukopenia.

W połączonej grupie nastolatków z chorobą schizofreniczną w wieku 13–17 lat przy ekspozycji na lek do 2 lat częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 29,5 % i 48,3 %.

U nastolatków z chorobą schizofreniczną w wieku 13–17 lat, którzy otrzymywali od 5 do 30 mg aripiprazolu przez okres do 72 miesięcy, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 25,6 % i 45,0 %.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem nastolatków (w wieku 13–17 lat) z chorobą schizofreniczną i zaburzeniem dwubiegunowym, którzy otrzymywali aripiprazol, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 37,0 % i 59,4 %.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat

Częstość i rodzaj działań niepożądanych u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10) — senność (23,0 %), zaburzenia pozapiramidowe (18,4 %), akatyzja (16,0 %) i zmęczenie (11,8 %); często (≥ 1/100, <1/10) — ból w górnej części brzucha, przyspieszone bicie serca, przyrost masy ciała, zwiększony apetyt, mimowolne skurcze mięśni i dyskineza.

Działania niepożądane, które mogą być zależne od dawki: zaburzenia pozapiramidowe (częstość wystąpienia przy dawce aripiprazolu 10 mg — 9,1 %, 30 mg — 28,8 %, przy placebo — 1,7 %); akatyzja (częstość wystąpienia przy dawce aripiprazolu 10 mg — 12,1 %, 30 mg — 20,3 %, przy placebo — 1,7 %).

Średnia wartość zmiany masy ciała u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I w 12. i 30. tygodniu leczenia aripiprazolem wyniosła odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a w grupie placebo — 0,2 kg i 2,3 kg.

W populacji pediatrycznej częściej obserwowano senność i zmęczenie u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym w porównaniu z chorymi na schizofrenię.

U pacjentów pediatrycznych w wieku 10–17 lat przy ekspozycji na lek do 30 tygodni częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wyniosła odpowiednio 28,0 % i 53,3 %.

Patomorficzna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli zachowania impulsywnego

Pacjenci przyjmujący aripiprazol mogą odczuwać patomorficzną skłonność do hazardu, zwiększone pragnienie seksualne (hiperseksualność), skłonność do kompulsywnego zakupowania i kompulsywnego przejadania się (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po pierwszym otwarciu fiolki przechowywać nie dłużej niż 6 miesięcy.

Opakowanie.

150 ml roztworu w fiolce, 1 fiolka z kubkiem dozującym i strzykawką dozującą w opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Nobel Ilac Sanayi ve Ticaret A.Ş.

Adres siedziby producenta i miejsca prowadzenia działalności.

Dzielnica Sankaklar, ul. Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.