Abizol Ezytab

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego ABIZOL EZYTAB (ABIZOL EASYTAB)

Skład:

substancja czynna: aripiprazolum;

1 tabletka zawiera aripiprazolum 10 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: calcium silicate, mannitolum (E 421), mannitolum DC (E 421), crospovidonum XL-10, crospovidonum CL, silicium dioxide anhydricum colloidalis, aspartamum (E 951), acesulfamum kalium, acidum tartaricum, ferrum oxydum flavum (E 172) (dla dawki 15 mg), ferrum oxydum rubrum (E 172) (dla dawki 10 mg), magnesium stearate, aromat wiśniowy, cellulosa mikrokrystaliczna.

Postać leku. Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: okrągłe tabletki różowego koloru z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie;

tabletki 15 mg: okrągłe tabletki żółtego koloru z oznaczeniem tłoczonym „15” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki psycholeptyczne. Środki przeciwpsychotyczne. Inne neuroleptyki.

Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Działanie terapeutyczne aripiprazolu w leczeniu schizofrenii oraz zaburzeń dwubiegunowych typu I wynika z kombinacji częściowego agonizmu wobec receptorów dopaminy D2 i serotoniny 5-HT1A oraz antagonizmu wobec receptorów serotoniny 5-HT2A. Wiadomo, że aripiprazol wykazywał właściwości antagonistyczne w modelach zwierzęcych nadmiernego działania dopaminergicznego oraz właściwości agonistyczne w modelach zwierzęcych niedostatecznego działania dopaminergicznego. Aripiprazol charakteryzuje się wysokim powinowactwem wiązania in vitro do receptorów dopaminy D2 i D3, receptorów serotoniny 5-HT1A i 5-HT2A, a także umiarkowanym powinowactwem do receptorów dopaminy D4, receptorów serotoniny 5-HT2C i 5-HT7, receptorów adrenergicznych α1 oraz receptorów histaminowych H1. Aripiprazol wykazuje również umiarkowane powinowactwo do receptorów serotoniny i nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie z innymi receptorami oprócz podtypów dopaminy i serotoniny może wyjaśniać niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawkach od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie zależnie od dawki zmniejszał wiązanie 11C-rakloprydu, liganda receptora D2/D3, w jądrze ogoniastym i prążkowiu, co wykazano metodą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymywaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Zwiększenie masy ciała

Stwierdzono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego zwiększenia masy ciała.

Wskaźniki lipidowe

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian w ogólnym poziomie cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) oraz lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna

Poziomy prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach dotyczących wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów otrzymujących aripiprazol (0,3 %) była podobna do częstości w grupie placebo (0,2 %). U pacjentów otrzymujących aripiprazol średni czas do wystąpienia choroby wynosił

42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość występowania hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów otrzymujących aripiprazol wynosiła 0,4 % w porównaniu do 0,02 % u pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów otrzymujących aripiprazol średni czas do wystąpienia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w redukcji objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku 13–17 lat chorych na schizofrenię z objawami pozytywnymi lub negatywnymi stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie lepszą poprawą objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym u dzieci i nastolatków

Najczęstsze efekty uboczne pojawiające się podczas leczenia u pacjentów otrzymujących tabletki 30 mg to: zaburzenia pozapiramidowe (28,3 %), senność (27,3 %), ból głowy (23,2 %) oraz nudności (14,1 %). Średnie zwiększenie masy ciała w ciągu 30 tygodni leczenia wynosiło 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów leczonych placebo.

Irytability spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Na podstawie wyników badań stwierdzono, że aripiprazol wykazał statystycznie większą skuteczność w porównaniu do placebo.

Szczypy spowodowane zespołem Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na wielkość efektu leczenia w porównaniu do istotnego efektu placebo oraz niejasne efekty w zakresie funkcjonowania społeczno-psychologicznego. Brak danych długoterminowych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennym przebiegu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3–5 godzin po podaniu. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi presystemowemu. Absolutna biodostępność leku po doustnym przyjęciu wynosi 87 %. Spożycie pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na farmakokinetykę aripiprazolu.

Rozkład. Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na znaczny rozkład pozanaczyniowy. Po podaniu w dawkach terapeutycznych aripiprazol i dehydroaripiprazol wiążą się z białkami osocza w ponad 99 %, głównie z albuminą.

Biotransformacja. Aripiprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie, głównie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Zgodnie z danymi badań in vitro enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje CYP3A4. Aripiprazol jest główną substancją leku obecną w krążeniu ogólnoustrojowym. W stanie równowagi dehydroaripiprazol – jego aktywny metabolit – stanowi około 40 % wartości AUC aripiprazolu w osoczu.

Eliminacja. Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób o aktywnym metabolizmie CYP2D6 i około 146 godzin u osób o słabym metabolizmie CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg, a przede wszystkim jest on związany z klirencem wątrobowym. Po jednorazowym doustnym podaniu znakowanego 14C aripiprazolu około 27 % wydalało się z moczem, a około 60 % – z kałem. Mniej niż 1 % aripiprazolu wydalało się z moczem w niezmienionej formie, około 18 % niezmienionego aripiprazolu – z kałem.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w podeszłym wieku a dziećmi, nie stwierdzono również istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć. Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie stwierdzono również istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie tytoniu. Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia tytoniu na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa. Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u chorych z ostrym schorzeniem nerek okazały się podobne do tych u młodych osób zdrowych.

Zaburzenia funkcji wątroby. Badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Childa-Pugha) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie to przeprowadzono jedynie na 3 pacjentach z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do formułowania wniosków.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek wskazany jest do leczenia schizofrenii u dorosłych oraz u młodzieży od 15. roku życia.

Lek wskazany jest do leczenia umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz do zapobiegania nowym epizodom maniakalnym u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Lek może być stosowany u dzieci od 13. roku życia w leczeniu epizodów maniakalnych zaburzenia dwubiegunowego typu I o umiarkowanym i ciężkim nasileniu przez okres do 12 tygodni.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwciśnieniowych.

Z uwagi na główne działanie aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami oddziałującymi na OUN, ze względu na możliwość wystąpienia wzajemnych niepożądanych działań, takich jak działanie sedytywne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu aripiprazolu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonistę receptorów H2-histaminowych – famotydynę – obniża szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny. Aripiprazol jest metabolizowany drogami wielokierunkowymi z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie enzymów CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby dostosowywania dawki u palaczy tytoniu.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6.

W badaniach klinicznych u zdrowych ochotników stwierdzono, że silny inhibitor CYP2D6 (chinidyna) zwiększał AUC aripiprazolu o 107%, podczas gdy wartość Cmax pozostawała niezmieniona. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, obniżały się odpowiednio o 32% i 47%.

Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę w przypadku jednoczesnego przyjmowania z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego zmniejszenie dawki w ich przypadku powinno być takie samo.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4.

Badania wykazały, że silne inhibitory CYP3A4 (ketonazol) zwiększały AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do podwyższonego stężenia aripiprazolu we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć potencjalną korzyść i możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania ketonazolu zaleca się zmniejszenie dawki aripiprazolu o około połowę. Przy stosowaniu innych silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak itrakonazol lub inhibitory proteazy HIV, oczekuje się podobnych efektów, dlatego również konieczne jest zmniejszenie dawki (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawki”). Po zakończeniu stosowania inhibitorów CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do pierwotnego poziomu. Przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazem) lub CYP2D6 (np. escyitalopram) można spodziewać umiarkowanego wzrostu stężenia aripiprazolu.

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4.

Po jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, wartości Cmax i AUC aripiprazolu były odpowiednio o 68% i 73% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem (30 mg). Podobnie wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu po jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną były o 69% i 71% niższe niż przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego przyjmowania z karbamazepiną. Inne silne induktory CYP3A4 (takie jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i dziurawiec zwyczajny) teoretycznie mają podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki. Po zakończeniu przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanego poziomu.

Waleprat i lit.

Przy jednoczesnym przyjmowaniu walepratu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

W badaniach klinicznych aripiprazol w dawce 10–30 mg/dobę nie powodował klinicznie istotnych interakcji lekowych pośredniczonych przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfanu do 3-metoksymorfiny), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto nie wykazano, że aripiprazol i dehydroaripiprazol wpływają na metabolizm pośredniczony przez CYP1A2 in vitro. Dlatego mało prawdopodobne jest, że aripiprazol wywiera klinicznie istotny wpływ na substancje metabolizowane przez ten enzym.

Przy jednoczesnym przyjmowaniu aripiprazolu z walepratem, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężeń walepratu, litu lub lamotrydżynu.

Zespół serotonergiczny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak SSRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny) lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

U pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi poprawa stanu klinicznego może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Predispozycja do samobójstwa. Zachowania samobójcze są charakterystyczne dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i zaburzeniami nastroju i w niektórych przypadkach pojawiały się krótko po rozpoczęciu stosowania leków przeciwpsychotycznych, w tym aripiprazolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie lekami przeciwpsychotycznymi powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe. Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami serca i naczyń (w tym z wywiadem zawału mięśnia sercowego, choroby niedokrwotnej serca, niewydolnością serca lub zaburzeniami przewodnictwa), chorobami mózgowo-naczyniowymi oraz stanami prowadzącymi do hipotensji tętniczej (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków obniżających ciśnienie) lub hipertensji, w tym zaostrzenia hipertensji lub hipertensji złośliwej. W trakcie stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano przypadki zakrzepicy żył głębokich. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekami przeciwpsychotycznymi należy określić możliwe czynniki ryzyka wystąpienia zakrzepicy żył głębokich i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Wydłużenie interwału QT. W badaniach klinicznych aripiprazolu obserwowano przypadki wydłużenia interwału QT w porównaniu do placebo. Aripiprazol, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem wydłużenia interwału QT (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zespół późnej dyskinezy. W badaniach klinicznych aripiprazolu trwających do jednego roku rzadko zgłaszano objawy późnej dyskinezy. W przypadku wystąpienia objawów późnej dyskinezy podczas stosowania leku należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Po odstawieniu leczenia objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić dopiero po zakończeniu terapii.

Inne objawy pozapiramidowe. W badaniach klinicznych aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i objawy parkinsonizmu. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych u pacjentów przyjmujących aripiprazol należy rozważyć zmniejszenie dawki leku i dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.

Zespół złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZNZ). ZNZ to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, który może mieć śmiertelny przebieg. Objawy kliniczne ZNZ to hiperpireksja (bardzo wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zaburzenia psychiczne oraz objawy dysfunkcji układu autonomicznego (nieregularny puls lub ciśnienie tętnicze, tachykardia, nasilone pocenie się, zaburzenia rytmu serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie stężenia kreatynokinazy, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostra niewydolność nerek. Obserwowano również pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia kreatynokinazy i rabdomiolizy, które niekoniecznie były związane z ZNZ. W przypadku wystąpienia objawów ZNZ lub nieuzasadnionej bardzo wysokiej temperatury ciała bez dodatkowych objawów ZNZ należy natychmiast odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol.

Drżenie mięśni (drugi). W badaniach klinicznych aripiprazolu rzadko zgłaszano przypadki drgawek. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach sprzyjających ich wystąpieniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychotycznymi zaburzeniami na tle demencji.

Zwiększona śmiertelność. W badaniach klinicznych aripiprazolu u starszych pacjentów z chorobą Alzheimera (średni wiek – 82 lata) stwierdzono zwiększone ryzyko zgonu w porównaniu do placebo. Wskaźnik śmiertelności wynosił 3,5% u pacjentów przyjmujących aripiprazol w porównaniu do 1,7% u pacjentów przyjmujących placebo, przy czym przyczyny śmierci były różne: choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, nagła śmierć sercowa), infekcje (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Niepożądane reakcje o charakterze mózgowo-naczyniowym. W niektórych badaniach klinicznych zgłaszano niepożądane reakcje sercowo-naczyniowe (np. udar mózgu, przemijające ataki niedokrwienne), w tym przypadki śmiertelne (średni wiek – 84 lata, w zakresie od 78 do 88 lat). Ogólnie rzecz biorąc, u 1,3% pacjentów przyjmujących aripiprazol stwierdzono niepożądane reakcje sercowo-naczyniowe w porównaniu do 0,6% pacjentów przyjmujących placebo. Różnica ta nie była statystycznie istotna. Ponadto, w jednym z tych badań z zastosowaniem ustalonej dawki stwierdzono związek między przyjmowaniem aripiprazolu a występowaniem niepożądanych reakcji mózgowo-naczyniowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aripiprazol nie jest wskazany do leczenia psychotycznych zaburzeń u pacjentów z demencją.

Hiperglikemia i cukrzyca. Hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka, związana z kwasicy ketonową lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona zgonem, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka ciężkich powikłań obejmują otyłość i wywiad cukrzycy w rodzinie. W badaniach klinicznych aripiprazol nie wykazał istotnych różnic w częstości występowania chorób związanych z hiperglikemią (w tym cukrzycy) ani w patologicznych wynikach badań laboratoryjnych dotyczących glikemii w porównaniu do placebo. Brak dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych zdarzeń związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, zwracając uwagę na objawy hiperglikemii (takie jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować poziom glukozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wrażliwość nadmierna. Jak w przypadku innych leków, przy stosowaniu aripiprazolu mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, objawiające się objawami alergicznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przyrost masy ciała. U pacjentów z schizofrenią lub epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego często obserwuje się przyrost masy ciała spowodowany współistniejącą patologią, stosowaniem innych leków przeciwpsychotycznych powodujących przyrost masy ciała, stylem życia, co może prowadzić do ciężkich powikłań. W okresie po rejestracji u pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przyrost masy ciała. U tych pacjentów występują istotne czynniki ryzyka, takie jak wywiad cukrzycy, chorób tarczycy lub gruczolaka przysadki. W badaniach klinicznych aripiprazolu u dorosłych nie zaobserwowano klinicznie istotnego przyrostu masy ciała (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W badaniach klinicznych aripiprazolu u nastolatków z epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego po 4 tygodniach leczenia zaobserwowano przyrost masy ciała związany z przyjmowaniem aripiprazolu. U nastolatków z epizodami maniakalnymi zaburzenia dwubiegunowego należy monitorować masę ciała. W przypadku istotnego przyrostu masy ciała należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dysfagia. Leki przeciwpsychotyczne, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację, dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów.

Pacjenci mogą doświadczać nasilenia przypadków patologicznej skłonności, szczególnie do hazardu, oraz braku zdolności do kontrolowania tych napadów podczas przyjmowania aripiprazolu. Zgłaszano również hiperseksualność, nieodpartą chęć zakupów, przejadanie się lub niekontrolowany apetyt na jedzenie oraz inne zaburzenia zachowania impulsywnego i kompulsywnego. Ważne jest, aby lekarze informowali pacjentów o rozwoju nowych lub wymienionych powyżej zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Należy zauważyć, że objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem, jednak czasem zgłaszano ustąpienie napędów po zmniejszeniu dawki leku lub po odstawieniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną zidentyfikowane. W przypadku rozwoju takich skłonności podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci z współistniejącym ADHD (zespół niedostatecznej uwagi i nadaktywności). Pomimo wysokiej częstości współistnienia takich chorób, jak zaburzenie dwubiegunowe typu I i ADHD, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków stymulujących są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków należy zachować szczególną ostrożność.

Upadki. Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność motoryczną i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z podwyższonym ryzykiem i rozpoczynać leczenie od niższych dawek początkowych (np. u pacjentów starszych lub osłabionych; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań aripiprazolu u ciężarnych kobiet. Zgłaszano wady wrodzone, jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowaniem aripiprazolu. Dane z badań na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości embrionowo-fetotoksyczności. Pacjentki powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub planach zajścia w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Ze względu na niedostateczną informację o bezpieczeństwie stosowania aripiprazolu w czasie ciąży, lek ten może być przepisany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, możliwe są niepożądane reakcje, w tym objawy pozapiramidowe i/lub objawy zespołu odstawienia, które mogą różnić się nasileniem i czasem trwania. Zgłaszano przypadki pobudzenia, zwiększonego lub zmniejszonego napięcia mięśniowego, drżenia, senności, zaburzeń oddychania lub trudności z karmieniem. Dlatego u takich noworodków należy dokładnie monitorować stan.

Okres karmienia piersią.

Aripiprazol wydzielany jest w mleku matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odmowie terapii aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii dla kobiety.

Niepłodność.

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn ze względu na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie działań niepożądanych, takich jak sedacja, senność, omdlenia, zamazanie wzroku, podwójne widzenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Schizofrenia. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 lub 15 mg na dobę, dawka utrzymująca to 15 mg na dobę. Dawka ta jest przyjmowana 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek jest skuteczny w zakresie dawek od 10 do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawkach przekraczających 15 mg na dobę, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 15 mg. Dawka ta jest przyjmowana 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek może być stosowany jako monoterapia lub w ramach leczenia skojarzonego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U niektórych pacjentów może być skuteczne zwiększenie dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy przyjmowali aripiprazol jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego, należy kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. W zależności od stanu klinicznego pacjenta możliwe jest dostosowanie dawki dobowej, w tym jej zmniejszenie.

Dzieci.

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 mg na dobę, przyjmowana 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (przy użyciu Abizol, roztwór doustny 1 mg/ml) przez 2 dni, następnie zwiększyć do 5 mg przez kolejne 2 dni, aby osiągnąć zalecaną dawkę dobową 10 mg. W razie potrzeby kolejne zwiększenia dawki należy wprowadzać krokami po 5 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 30 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Lek Abizol jest skuteczny w zakresie dawek od 10 mg na dobę do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawkach przekraczających 10 mg na dobę, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki.

Nie zaleca się stosowania leku Abizol u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową w wieku do 15 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz sekcje „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat. Zalecana dawka leku wynosi 10 mg na dobę, stosowana według schematu 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (przy użyciu Abizol, roztwór doustny 1 mg/ml) przez 2 dni, następnie zwiększyć do 5 mg przez kolejne 2 dni, aby osiągnąć zalecaną dawkę dobową 10 mg. Czas trwania leczenia powinien być minimalnie konieczny do kontroli objawów i nie powinien przekraczać 12 tygodni. Nie wykazano większej skuteczności przy dawkach przekraczających 10 mg na dobę, a dawka dobową 30 mg wiązano ze znacznie wyższym występowaniem istotnych działań niepożądanych, w tym zdarzeń związanych z objawami pozapiramidowymi, sennością, zmęczeniem i przyrostem masy ciała (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego dawki przekraczające 10 mg na dobę należy stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”). U młodszych pacjentów istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem aripiprazolu. Z tego powodu nie zaleca się stosowania leku Abizol u pacjentów w wieku do 13 lat (patrz sekcje „Działania niepożądane” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Złośliwość związana z autyzmem. Bezpieczeństwo i skuteczność aripiprazolu u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat nie zostały jeszcze ustalone. Dane są niewystarczające, aby podać rekomendacje dotyczące dawkowania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Skurcze mięśni związane z zespołem Tourette’a. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania aripiprazolu u dzieci i nastolatków w wieku od 6 do 18 lat nie zostały jeszcze ustalone. Dane są niewystarczające, aby podać rekomendacje dotyczące dawkowania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane są niewystarczające, aby podać rekomendacje pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U tych pacjentów dawkę należy dobierać ostrożnie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby maksymalną dawkę dobową 30 mg należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Skuteczność leku w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia dwubiegunowego typu I u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie została ustalona. Biorąc pod uwagę większą wrażliwość tej grupy pacjentów, należy rozważyć możliwość zastosowania niższych dawek początkowych, jeśli inne czynniki kliniczne na to pozwalają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Płeć. Korekty dawki w zależności od płci pacjenta nie wymaga się (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Palenie tytoniu. Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu, u palaczy nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Korekta dawki w związku z interakcjami. W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6, dawkę aripiprazolu należy zwiększyć (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się induktor CYP3A4, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Sposób stosowania

Lek przeznaczony jest do stosowania doustnego.

Tabletkę należy położyć na język, gdzie szybko się rozpuszcza w ślinie. Tabletkę można przyjąć z płynem lub bez niego. Trudno jest usunąć tabletkę z jamy ustnej w nietkniętym stanie. Ponieważ tabletka jest krucha, należy ją przyjąć natychmiast po otwarciu folii. Alternatywnie, tabletę można rozpuścić w wodzie i wypić uzyskaną zawiesinę.

Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej mogą być stosowane jako alternatywa innej postaci leku u pacjentów mających trudności z połykaniem (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci.

Lek wskazany jest do leczenia schizofrenii u nastolatków w wieku od 15 lat oraz do leczenia epizodów maniakalnych zaburzenia dwubiegunowego typu I o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u nastolatków od 13 lat przez okres 12 tygodni (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg, stosując Abizol, roztwór doustny 1 mg/ml.

Przedawkowanie.

Oznaki i objawy

Opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu u dorosłych w dawkach do 1260 mg bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały letargię, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardię, nudności, wymioty i biegunkę. Ponadto zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolem (w dawkach do 195 mg) u dzieci, bez śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy obejmowały senność, krótkotrwałą utratę przytomności oraz objawy pozapiramidowe.

Leczenie

Leczenie przedawkowania powinno obejmować terapię wspierającą, zapewnienie drożności dróg oddechowych, tlenoterapię, wentylację mechaniczną oraz kontrolę objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. Dlatego konieczne jest natychmiastowe monitorowanie stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągłe monitorowanie EKG w celu wykrycia możliwych arytmii. Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu wymagany jest staranny nadzór medyczny i kontrola stanu pacjenta aż do jego wyzdrowienia.

Węgiel aktywny (50 g) podany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu zmniejszał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywnego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa

Chociaż brak informacji o wpływie hemodializy na leczenie przedawkowania aripiprazolu, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa była skuteczna w leczeniu przedawkowania, ponieważ aripiprazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza.

Efekty uboczne.

Krótki przegląd profilu bezpieczeństwa.

Najczęstszymi efektami ubocznymi były akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów wystąpił u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Lista efektów ubocznych.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie poszerkowej rejestracji aripiprazolu.

Wszystkie działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000 – <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie pogwarancyjnym nie może być oszacowana, ponieważ dane pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych działań niepożądanych sklasyfikowana jest jako nieznana.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Symptomy pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia. W 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów otrzymujących aripiprazol częstość występowania EPS, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,8 %) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi haloperidol (57,3 %). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość EPS wynosiła 19 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1 % u pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1 % u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3 % u pacjentów otrzymujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość wystąpienia EPS wynosiła 26,6 % u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 17,6 % u pacjentów leczonych litem. W długotrwałej 26-tygodniowej fazie badania placebo-kontrolowanego częstość EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,7 % u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % przy leczeniu aripiprazolem i 3,2 % w grupie placebo. U pacjentów z chorobą psychiczną częstość akatyzji wynosiła 6,2 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0 % w grupie placebo.

Dystonia

Efekt charakterystyczny dla klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą wystąpić objawy dystonii, tj. długotrwałe, nieprawidłowe skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem może postępować do napięcia gardła, trudności z połykaniem, trudności z oddychaniem oraz/lub wysuwaniem języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, to występują częściej i są bardziej nasilone przy wyższych dawkach leków przeciwpsychotycznych z pierwszego pokolenia. Zwiększony ryzyko wystąpienia ostrych objawów dystonii obserwuje się u mężczyzn i u młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych w zakresie zatwierdzonych wskazań oraz w okresie poskrejlowym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu z poziomem wyjściowym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów otrzymujących aripiprazol i placebo nie wykazało potencjalnie klinicznie istotnych różnic. Wzrost stężenia kreatynofosfokinazy (CK), najczęściej przemijający i bezobjawowy, obserwowano u 3,5 % pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wynosił 2,0 %.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat

W krótkotrwałym, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym, w którym wzięło udział 302 nastolatków (w wieku od 13 do 17 lat) z chorobą psychiczną, częstość i typ działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem poniżej wymienionych reakcji, które obserwowano częściej u nastolatków niż u dorosłych leczonych aripiprazolem (częściej niż w grupie placebo). Do takich reakcji należą senność/sedacja (bardzo często), zaburzenia pozapiramidowe (bardzo często), oraz suchość w ustach, zwiększone apetyt, hipotensja ortostatyczna (często).

Profil bezpieczeństwa leku ustalony w 26-tygodniowym badaniu otwartym był podobny do profilu ustalonego w krótkoterminowym badaniu placebo-kontrolowanym.

Profil bezpieczeństwa ustalony w długotrwałym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym był również podobny, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych, które występowały często i częściej u dzieci i nastolatków w porównaniu z grupą otrzymującą placebo: spadek masy ciała, wzrost stężenia insuliny we krwi, zaburzenia rytmu serca i leukopenia.

W połączonej grupie nastolatków z chorobą psychiczną w wieku 13–17 lat przy ekspozycji na lek do 2 lat częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 29,5 % i 48,3 %.

U nastolatków z chorobą psychiczną w wieku 13–17 lat, którzy przyjmowali aripiprazol w dawkach od 5 do 30 mg przez okres do 72 miesięcy, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 25,6 % i 45,0 %.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem nastolatków (w wieku 13–17 lat) z chorobą psychiczną i zaburzeniem dwubiegunowym, którzy otrzymywali aripiprazol, częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 37,0 % i 59,4 %.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków w wieku od 13 lat

Częstość i typ działań niepożądanych u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10) — senność (23,0 %), zaburzenia pozapiramidowe (18,4 %), akatyzja (16,0 %) i zmęczenie (11,8 %); często (≥ 1/100, <1/10) — ból w górnej części brzucha, przyspieszone bicie serca, przyrost masy ciała, zwiększenie apetytu, mimowolne skurcze mięśni i dyskineza.

Działania niepożądane, które mogą być zależne od dawki: zaburzenia pozapiramidowe (częstość występowania przy dawce aripiprazolu 10 mg — 9,1 %, 30 mg — 28,8 %, przy placebo — 1,7 %); akatyzja (częstość występowania przy dawce aripiprazolu 10 mg — 12,1 %, 30 mg — 20,3 %, przy placebo — 1,7 %).

Średnia wartość zmiany masy ciała u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I w 12. i 30. tygodniu leczenia aripiprazolem wynosiła odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a w grupie placebo — 0,2 kg i 2,3 kg.

W populacji pediatrycznej częściej obserwowano senność i zmęczenie u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym w porównaniu z chorymi na schizofrenię.

U pacjentów pediatrycznych w wieku 10–17 lat przy ekspozycji na lek do 30 tygodni częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 28,0 % i 53,3 %.

Pato logiczna skłonność do hazardu oraz inne zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania

Pacjenci przyjmujący aripiprazol mogą doświadczać patologicznej skłonności do hazardu, zwiększonego popędu seksualnego (hiperseksualizm), skłonności do kompulsywnego zakupów i kompulsywnego przejadania się (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, po 4 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Nobel Ilac Sanayi ve Ticaret A.Ş.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Dzielnica Sankaklar, ul. Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.