Abitrax

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku leczniczego ABITRAX (ABITRAX)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka proszku zawiera: ceftriaksonu sodu odpowiadające ceftriaksonowi 500 mg lub ceftriaksonu sodu odpowiadające ceftriaksonowi 1000 mg;

1 ampułka substancji rozpuszczającej zawiera: lidokainy hydrochloride 1%, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk i substancja rozpuszczająca do roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: prawie biały lub lekko żółty proszek krystaliczny, nieznacznie higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftriakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Ceftryaxon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymana zostaje biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryakson może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale wytwarzane u niektórych beztlenowców gram-ujemnych.
• Obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu.
• Niedostatecznej przenikalności zewnętrznej błony w bakteriach gram-ujemnych.
• Obecności bakteryjnych pomp eflluksyjnych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) zostały określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę;

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę;

c. Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego stwierdzenia należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego;

d. Granice dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazanegatywne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci z grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providenciaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcusepidermidis+, Staphylococcushaemolyticus+, Staphylococcushominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia odpowiada takiej po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach można oczekiwać w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryakson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczny wzrost okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Stosunkowo umiarkowany wzrost okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśniany jest kompensacyjnym wzrostem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego wzrostu klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjny wzrost klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku wzrostu wolnej frakcji ceftryaksonu w osoczu krwi, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu wzrostowi ogólnego klirensu leku i wzrostowi objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa i wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i maleją w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryaksonu w osoczu krwi, a nie dotyczy wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Abitrax stosować w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Abitrax może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (etap II) i późnej (etap III)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Abitrax należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub inny środek z grupy cefalosporyn. W przypadku wcześniejszych ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na inne typy antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

U wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, wliczając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

U noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasowością, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona używana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozcieńczania leku Abitrax w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w tym samym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania linii infuzyjnej cieczą zgodną. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepnymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków z grupy beta-laktamów, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaxonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaxon, inne cefalosporyny lub inne środki beta-laktamowe. Ceftryaxon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/nekrolizy toksycznej), jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Współdziałanie z lekami zawierającymi wapń.

Opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaxonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftryaxon i wapń w różnych czasach i przez różne systemy do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wewnątrznaczyniowego wytrącania się osadów poza noworodkami, którym podawano ceftryaxon i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaxonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaxonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów do wlewu lub podawaniu leków do różnych miejsc wlewów. Jednak u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftryaxon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy do wlewu do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu do wlewu roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych środków, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli zastosowanie ceftryaxonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftryaxon mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne systemy do wlewu i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas wlewu ceftryaxonu i przepłukać systemy do wlewu między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Abitrax u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaxon, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza.

Abitrax jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym lek Abitrax (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Abitraxem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaxonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaxonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego pseudobłoniastego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaxonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryaxonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaxonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Abitrax test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto lek Abitrax może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nienzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. Podczas stosowania Abitraxu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Abitrax zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryaxon ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaxon, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Zastosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaxon można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaxonu. Obserwowano zacienienia błędnie uznawane za kamienie żółciowe na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaxonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaxonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaxonu towarzyszyło objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów otrzymujących lek Abitrax (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Abitrax.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaxonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku.

Utylizacja nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryaxon przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaxonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaxon może być stosowany w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryaxon przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/wycofaniu stosowania ceftryaxonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia ceftryaxonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g Abitraxu.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Abitrx może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g wewnątrzmięśniowo raz dziennie przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed zabiegiem.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzyknięta w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zapalenie wątroby (syfilis)

Zalecanymi dawkami ogólnymi są 500 mg – 1 g raz dziennie, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz dziennie w przypadku neurosyfilisu przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w syfilisie, w tym neurosyfilisie, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione zakażenie borelioza (wczesne (II stadium) i późne (III stadium))

Po 2 g raz dziennie przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja wewnątrzmięśniowa Abitraxu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia Abitrex może być skuteczny przy podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecane dawki to ogólnie 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurosyfilisie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie boreliową (wczesny (II etap) i późny (III etap) borelioza Lyme)

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Abitrax jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przeciwbakteryjnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Abitraxu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecaną ogólną dawką jest 50 mg/kg masy ciała jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku kiły, w tym kiły mózgowej, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne zalecenia dotyczące terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek jest zachowana.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek jest zachowana. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy brzusznej lub hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Abitrax można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą stosowania lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Abitrax można podawać w formie dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwaiste dożylne podawanie powinno odbywać się w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom poniżej 12 roku życia. U noworodków dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub przewidywane będzie) leczenie roztworami wstrzykiwalnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić po zmieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa opłucnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane efekty uboczne po stosowaniu ceftryksonego to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji po ceftryksone został określony na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranacyjny^b; częstość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstość nieznana^a – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowe rumienie, ostra ogólna egzantematyczna pustulka.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie z populacji o nieokreślonej liczbie osób, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości, z tego względu częstość została sklasyfikowana jako nieznana.

^b patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonego mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonego.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie żylnie ceftryksone i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonego. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półokresu eliminacji ceftryksonego (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/doba) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, i znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryksonego (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonego w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, na podstawie danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po wewnątrznie żylnej aplikacji leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryksonego osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej oraz nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksonego nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksonego nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z pełnymi roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” oraz „Efekty uboczne”).

Opakowanie.

Dawka 500 mg: proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 500 mg w fiolce nr 1 w zestawie z ampułką rozpuszczalnika 2 ml razem z instrukcją dla personelu medycznego w tekturowym pudełku.

Dawka 1000 mg: proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 1000 mg w fiolce nr 1 w zestawie z ampułką rozpuszczalnika 3,5 ml razem z instrukcją dla personelu medycznego w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Właściciel pozwolenia.

Spółka akcyjna „EJ. BI. SI. FARMACEUTYKI”/
ABC FARMACEUTICI S.P.A.

Adres siedziby właściciela pozwolenia.

Corso Vittorio Emanuele II, 72 - 10121 Torino, Włochy/
Corso Vittorio Emanuele II, 72 - 10121 Torino, Italy.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „ESSETI FARMACEUTYKI”/
ESSETI FARMACEUTICI SRL.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „LABORATORIUM FARMACEUTYCZNE C.T.”/
LABORATORIO FARMACEUTICO C.T. S.R.L.

Adres producenta oraz miejsce prowadzenia działalności.

Via Campobello, 15 - 00071 Pomezia (RM), Włochy/
Via Campobello, 15 - 00071 Pomezia (RM), Italy.

Via Dante Alighieri, 71 - 18038 Sanremo (IM), Włochy/
Via Dante Alighieri, 71 - 18038 Sanremo (IM), Italy.