Ulotka: informacje dla pacjenta

AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ

Tlenek azotu
Przed zastosowaniem tego leku dokładnie przeczytaj ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym nie wymienione w niniejszej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość niniejszej ulotki:

Co to jest AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ i do czego służy
Co należy wiedzieć przed zastosowaniem AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ
Jak będzie Ci podawany AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ i do czego służy

Azoto protossido AIR LIQUIDE SANITÀ zawiera tlenek azotu, gaz leczniczy należący do grupy środków do znieczulenia ogólnego.
Azoto protossido AIR LIQUIDE SANITÀ wskazany jest u pacjentów w każdym wieku :

do wywołania znieczulenia ogólnego, czyli eliminacji bólu towarzyszącej utracie przytomności, w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi podawanymi w formie inhalacji lub dożylnie;
do szybkiego i krótkotrwałego łagodzenia bólu oraz wywołania stanu relaksacji (sedacji), na przykład podczas krótkotrwałych zabiegów chirurgicznych, leczenia urazów (traumatologia), ciężkich oparzeń (poparzeń), leczenia zębów i jamy ustnej (stomatologia), chorób uszu, nosa i gardła (laryngologia) oraz podczas porodu.

2. Co powinien pan/pani wiedzieć przed podaniem AZOTU PROTOKSIDU AIR

LIQUIDE SANITÀ
Nie będzie panu/pani podawany AZOT PROTOKSYD AIR LIQUIDE SANITÀ, jeśli:

ma pan/pani uczulenie na tlenek azotu;
ma pan/pani rozszerzenie i/lub zablokowanie jelita;
ma pan/pani być poddany zabiegowi chirurgicznemu, w którym istnieje ryzyko powstawania pęcherzyków gazu w krążeniu krwi (zator gazowy);
ma pan/pani być poddany zabiegowi chirurgicznemu w obszarze ucha środkowego, aby uniknąć poważnych uszkodzeń wszystkich struktur tej części ucha;
ma pan/pani ciężkie przewlekłe choroby płuc, takie jak obecność powietrza lub innego gazu w tkance płucnej (emfizema), zapadnięcie się płata płuca (pneumotoraks) itp.;
ma pan/pani chorobę ucha (zapalenie ucha) lub zatok (zapalenie zatok);
znajduje się pan/pani w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”);
lekarz zalecił panu/pani oddychanie czystym tlenem lub ma pan/pani trudności z oddychaniem;
ma pan/pani choroby związane z jamami zawierającymi powietrze (pneumotoraks, emfizema pęcherzykowe, zator gazowy itp.), aby uniknąć zamknięcia naczynia krwionośnego przez pęcherzyk gazu lub ciecz (zator), który może się rozszerzyć po podaniu tlenku azotu;
wykonywał(a) pan/pani nurkowanie w ciągu ostatnich 48 godzin, aby uniknąć choroby dekompresyjnej;
był(a) pan/pani poddany obiegowi krwi poza ciałem (obieg pozaciałowy) za pomocą aparatu sercowo-płucnego lub ma pan/pani ciężkie choroby czaszki, ma pan/pani wolne powietrze w jamie brzusznej;
został(a) panu/pani ostatnio wstrzyknięty gaz do wnętrza oka (np. SF6, C3F8), aby uniknąć wzrostu ciśnienia w oku, które może prowadzić do utraty wzroku;
ma pan/pani zablokowany odcinek jelita (zator jelitowy), aby uniknąć dalszego rozdęcia jelita;
ma pan/pani zablokowanie ucha środkowego spowodowane zwężeniem przejścia do nosa i gardła (przez trąbkę słuchową) z powodu zapalenia;
istnieje podejrzenie lub potwierdzenie, że ma pan/pani podwyższone ciśnienie wewnątrz czaszki;
doznał(a) pan/pani silnego urazu głowy (zamknięte urazy czaszki);
istnieje ryzyko wystąpienia niedoboru witaminy B i/lub kwasu foliowego oraz niskiego poziomu hemoglobiny, białka przenoszącego tlen, we krwi, związanego ze zmniejszoną produkcją czerwonych krwinek (megaloblastyczna anemia);
ma pan/pani niedobór witaminy B, dla którego nie wdrożono jeszcze leczenia, ma pan/pani szczególny rodzaj anemii znany jako anemia Biermera, lub ma pan/pani szczególny rodzaj choroby jelita, znany jako choroba Leśniowskiego-Crohna;
ma pan/pani wadę w syntezie aminokwasu metioniny;
występuje u pana/pani ciężka dezorientacja psychiczna lub inne objawy zaburzeń poznawczych, które mogą być związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrz czaszki, co może być nasilone przez tlenek azotu;
został(a) panu/pani już podany tlenek azotu przez okres dłuższy niż 24 godziny.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Ostrzeżenia
Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed podaniem Azotu protoksydu AIR
LIQUIDE SANITÀ.
Lekarz poda panu/pani tlenek azotu z ostrożnością w następujących sytuacjach:

zabiegi chirurgiczne klatki piersiowej, ze względu na ryzyko zapadnięcia się płuca (pneumotoraks), rozszerzenia pęcherzyków emfizematycznych oraz ryzyko wyeliminowania hipoksymicznego zwężenia naczyń;
obecność nieusuniętych wycieków cieczy do dróg oddechowych;
zabiegi endoskopowe, w których jako gaz stosuje się dwutlenek węgla;
neurochirurgia, ponieważ tlenek azotu zmniejsza ochronne działanie barbituranów, zwiększa przepływ krwi do mózgu oraz ciśnienie w każdej pęcherzyku lub kieszonce powietrza wewnątrz czaszki;
niski poziom hemoglobiny, białka przenoszącego tlen, we krwi, spowodowany szczególnym rodzajem anemii zwanym anemią sierpowatą;
po wstrzyknięciu do oka: należy poczekać odpowiedni czas, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń wzroku;
długotrwała narkoza (dłużej niż 6 godzin);
wysokie ryzyko nudności i wymiotów;
u pacjentów leczonych bleomycyną, lekiem stosowanym w niektórych nowotworach;
u wegetarian;
jeśli znajduje się pan/pani w trzecim trymestrze ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ może być mieszany z powietrzem, tlenem medycznym i innymi rodzajami znieczuleń wziewnych.
Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ nie powinien być stosowany podczas znieczulania laserowego dróg oddechowych ze względu na ryzyko wybuchowego zapłonu.
Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ jest bezbarwnym gazem o lekko słodkim zapachu, słabo wyczuwalnym nawet przy wysokich stężeniach, cięższym od powietrza, który powoduje duszenie. Choć nie jest palny, wspomaga i przyspiesza spalanie, dlatego należy przestrzegać następujących wskazówek.
Środki ostrożności
Podczas stosowania gazu

Zabronione jest pod żadnym pozorem ingerowanie w złączki pojemników, urządzenia dozujące oraz ich akcesoria lub komponenty (oleje i smary mogą zapalić się samoistnie w kontakcie z tlenkiem azotu).
Nie należy używać olejów ani smarów w kontakcie z gazem.
Zabronione jest manipulowanie urządzeniami lub komponentami brudnymi rękami, ubraniem lub twarzą, zanieczyszczonymi tłuszczem, olejem, kremami lub maściami.
Nie należy używać tłustych kremów ani szmatek do ust.
Nie należy palić.
Nie należy zbliżać się do opakowania otwartym płomieniem.
Nie należy używać żadnego sprzętu elektrycznego, który może iskrzyć, w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen.
Nie należy stosować olejów ani smarów na złączkach, kurkach, zaworach i na żadnym materiale w kontakcie z gazem.
Nigdy nie należy wprowadzać tlenku azotu do urządzenia, które może zawierać materiały podatne na zapłon, a zwłaszcza tłuszcze.

Inne leki i AZOT PROTOKSYD AIR LIQUIDE SANITÀ
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje się obecnie, niedawno przyjmowało się lub może się przyjmować inne leki.
W szczególności powiadom lekarza, jeśli przyjmuje się:

leki należące do grupy opioidów, benzodiazepin, barbituranów i środków uspokajających, stosowane głównie w leczeniu bólu i zaburzeń układu nerwowego;
znieczulenia wziewne;
warfarynę, lek stosowany do zapobiegania powstawaniu skrzeplin w krążeniu krwi;
metotreksat, lek przeciwnowotworowy;
azotan sodu, lek stosowany do znacznego obniżenia ciśnienia krwi;
leki z grupy tzw. miorelaksantów depolaryzujących stosowanych do rozluźnienia mięśni podczas operacji chirurgicznych (np. sukcynylcholina) oraz miorelaksantów niepolaryzujących.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jest pan/pani w ciąży, podejrzewa się ciążę, planuje się ciążę lub karmi się piersią, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Ciąża
Stosowanie Azotu protoksydu AIR LIQUIDE SANITÀ jest przeciwwskazane w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ może być stosowany w trzecim trymestrze ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne.
Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie tlenku azotu powinno być unikane w przypadkach niedotlenienia płodu. W każdym przypadku noworodek należy monitorować pod kątem oznak możliwych trudności z oddychaniem.
Karmienie piersią
Nie jest konieczne przerywanie karmienia piersią, jeśli Azot protoksyd AIR LIQUIDE SANITÀ został podany przez krótki okres czasu.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Tlenek azotu wpływa na zdolność postrzegania i koordynację ruchową. Należy unikać prowadzenia samochodu, korzystania z maszyn oraz wykonywania innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu Azotem protoksydem AIR LIQUIDE SANITÀ.
Po krótkotrwałym podaniu Azotu protoksydu AIR LIQUIDE SANITÀ w celu złagodzenia bólu, lekarz będzie obserwować pana/panią, aby upewnić się, że wszystkie efekty ustąpiły i że pan/pani jest wystarczająco czujny(a), aby móc prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny.

3. Jak tlenek azotu AIR LIQUIDE SANITÀ będzie podawany

Ten lek będzie Ci podawany zawsze ściśle zgodnie z instrukcjami lekarza. Jeśli masz wątpliwości, skonsultuj się z lekarzem.
Lekarz zadecyduje, czy lek może być podany oraz w jakiej dawce, głównie na podstawie parametrów klinicznych wskazujących na stan Twojego zdrowia, biorąc pod uwagę jednoczesne podawanie innych leków anestetycznych w celu wywołania stanu znieczulenia ogólnego.
Lekarz poda Ci tlenek azotu AIR LIQUIDE SANITÀ w połączeniu z tlenem poprzez kaniulę umieszczoną w ustach lub nosie w sali operacyjnej, albo za pomocą szczelnie przylegającej do twarzy lub nosa maski w innych sytuacjach stosowania. Będziesz mógł oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Personel medyczny będzie Cię monitorował aż do zakończenia podawania leku i do momentu odzyskania przytomności.
Jeśli podano Ci więcej tlenku azotu AIR LIQUIDE SANITÀ niż należało
Jest bardzo mało prawdopodobne, aby podano Ci więcej tlenku azotu AIR LIQUIDE SANITĄ niż należało, ponieważ lekarz lub pielęgniarka będą Cię monitorować podczas leczenia.
W przypadku nadmiernego dawkowania lub długotrwałego narażenia na tlenek azotu AIR LIQUIDE SANITĄ zawsze występują zaburzenia neurologiczne spowodowane toksycznością leku wobec wit. B₁₂.
Ogólnie objawy, które możesz doświadczyć, to:

ból głowy,
oszołomienie,
dezorientacja,
osłabienie,
niezgrabność ruchów,
zawroty głowy,
utrata pamięci (amnezja),
utrata zdolności rozumienia lub wyrażania się językowo (afazja),
nagła i chwilowa utrata przytomności z zaburzeniami krążenia i oddychania (zawał),
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmia),
utrata przytomności,
śmierć przez uduszenie (asfiksja).

Leczenie
Lekarz zaprzestanie podawania leku, utrzyma drogi oddechowe otwarte i zapewni tlenoterapię wspomaganą. Lekarz musi zawsze mieć pod ręką sprzęt umożliwiający resuscytację krążeniowo-oddechową w pomieszczeniach, gdzie stosuje się tlenek azotu AIR LIQUIDE SANITĄ. Lekarz będzie kontrolować parametry związane z obecnością tlenu aż do momentu, gdy odzyskasz przytomność i nie będziesz już w stanie niedotlenienia (hipoksja). Nie istnieje specyficzny antydotum na tlenek azotu.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich pacjentów one występują.
Jeśli wystąpią u Ciebie następujące reakcje, lekarz natychmiastowo przerwie leczenie i ustali odpowiednią terapię:

niebieskawe zabarwienie skóry i błon śluzowych spowodowane niedostatecznym natlenieniem krwi (cyjanozę), niespodziewanie pojawiające się w trakcie znieczulenia lub w fazie indukcji znieczulenia

Ocenę działań niepożądanych oparto na następujących danych dotyczących częstości występowania.
Częste (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):

nudności, wymioty
zawroty głowy
ból głowy, również silny

Niecześć (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):

obrzęk, zwiększenie ilości gazów w jelitach
uczucie silnego dobrostanu (euforia), uzależnienie od tlenku azotu
uczucie ciśnienia w uchu środkowym, uszkodzenia ucha środkowego, pęknięcie błony bębenkowej (błony oddzieliającej ucho środkowe)
obniżone stężenie hemoglobiny (białka przenoszącego tlen we krwi) związane z ograniczoną produkcją czerwonych krwinek (ciężka anemia megaloblastyczna)
zmniejszenie, również ciężkie, liczby komórek krwi, szczególnie białych krwinek (leukopenia, granulopenia/agranulocytoza)

Rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):

choroby szpiku kostnego (mielopatie)
choroby nerwów (polineuropatie)
choroby rdzenia kręgowego (zespół subostrych zmian łącznych)

Bardzo rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):

zaburzenia ruchowe, całkowita utrata ruchomości kończyn górnych lub dolnych (paraplegia), częściowa utrata ruchomości kończyn górnych lub dolnych (parapareza), choroba charakteryzująca się niekontrolowanymi ruchami ciała i utratą przytomności (epilepsja), zwiększone ciśnienie wewnątrz czaszki, choroba obwodowego układu nerwowego (neuropatia obwodowa), choroba mózgu (encefalopatia)
zaburzenia czucia, zmienione odruchy, obniżony poziom świadomości, widzenie lub postrzeganie rzeczy, które nie istnieją (halucynacje), choroba psychiczna (stan psychotyczny), dezorientacja, niepokój
zwiększone ciśnienie w oku (nadciśnienie oczne), ból oka, zamknięcie tętnicy siatkówki (tętnica siatkówkowa), utrata wzroku (ślepota)
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmie), osłabione serce (niewydolność serca)
martwica komórek wątroby (necroza wątroby)
silny ból głowy po operacji mózgu (zespół nadperfuzji mózgowej), zwiększone ciśnienie w napompowanych bałonikach
niedobór witaminy B₁₂, zwiększone stężenie homocysteiny we krwi (hiperhomocysteinemia)
osłabienie mięśni, nagłe i niebezpiecznie wysokie podwyższenie temperatury ciała (hipertermia złośliwa)
wady wrodzone
bezpłodność
niedotlenienie organizmu (hipoksja) przez kilka minut po zakończeniu podawania tlenku azotu, zapadnięcie się płata płuca (pneumotoraks)
obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja) z lub bez zmniejszenia wszystkich zdolności fizycznych i umysłowych (szok)

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

uszkodzenie tchawicy lub dowolnego innego napompowanego bałonika stosowanego w innych zabiegach (np. bałoniki do okluzji naczyń) z powodu zwiększenia ciśnienia w kaniuli rurki intubacyjnej

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym również nie wymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem strony internetowej http://www.agenziafarmaco.gov.it/it/responsabili .
Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 50°C.
Trzymać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem.
Nie stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na etykiecie po napisie WAŻN.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie wyrzucać żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomoże to ochronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ
Substancją czynną jest Azotu protlenek 100%
Opis wyglądu AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ i zawartość opakowania
AZOTO PROTOSSIDO AIR LIQUIDE SANITÀ jest bezbarwnym gazem o lekkim słodkawym zapachu,
pakowanym w butle i zestawy butli (niebieska końcówka oznaczona „N O” lub „protossido
d’azoto” oraz biały cylinder) z zaworem zamykającym oraz w stałych pojemnikach kriogenicznych.
Dostępne w następujących opakowaniach:

Butle stalowe o pojemności 3,75 - 7,50 - 30 - 37,5 kg
Zestaw butli składający się z 12 butli stalowych po 30 kg
Stałe pojemniki kriogeniczne stalowe o pojemności 880, 1600, 3300, 5500 kg

Właściciel Uwierzytelnienia na wprowadzenie do obrotu
Air Liquide Santé International, 75 Quai d’Orsay 75007
Paryż (Francja)
Producent
Butle i zestawy butli
Air Liquide Sanità Service S.p.A. - Via Campobello, 7 bis – 00071 Pomezia (Rzym)
Air Liquide Sanità Service S.p.A. - Via Lussemburgo, 17 – 37135 Werona
Stałe pojemniki kriogeniczne
Air Liquide Santé France - 7558 Rue du Grand Marais – 59500 Douai (Francja)
Eurogas S.r.l. - Via Pradazzo, 22 - 26012 Castelleone (CR)

Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Zalecenia dotyczące stosowania
Stężenie tlenu (FiO₂) w wdychanej mieszaninie musi wynosić co najmniej 21% v/v w trakcie fazy indukcji. W praktyce często przyjmuje się dolne stężenie 30% v/v. Napięcie tlenu musi pozostawać powyżej wartości fizjologicznych (100 mmHg), przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 97% i zawsze powyżej 60 mmHg przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 90%. Wymagane jest regularne monitorowanie poprzez pomiar ciśnienia parcjalnego tlenu w tętnicach (PaO₂) lub pulsoksymetrię (nasycenie tlenem tętniczym SpO₂) oraz ocenę parametrów klinicznych. Należy ustalić minimalne skuteczne stężenie tlenu w powietrzu wdychanym dla każdego pacjenta.
Stężenia azotu protlenku powyżej 50% v/v mogą zaburzać odruchy ochronne i poziom świadomości. Stężenia powyżej 60–67% v/v często powodują utratę przytomności i zwiększają ryzyko zaburzeń odruchów ochronnych.
W przypadku nagłego wystąpienia siniczy w trakcie znieczulenia lub fazy indukcji znieczulenia zaleca się przerwanie dopływu azotu protlenku i zwiększenie frakcji wdychanego tlenu do 100%.
Jeśli sinicza nie ustępuje szybko lub epizod powtarza się w trakcie znieczulenia, należy wziąć pod uwagę możliwe przyczyny, takie jak błąd w działaniu urządzenia (podawanie mieszaniny hipoksykcyjnej) lub zamiana przewodów doprowadzających gazy medyczne do aparatu wentylacyjnego. Zaleca się wtedy próbę wentylacji pacjenta za pomocą worka napełnionego powietrzem atmosferycznym.
Po znieczuleniu ogólnym, w którym stosowano wysokie stężenie azotu protlenku, może on dyfundować z krwi do pęcherzyków, rozcieńczając tlen w płucach. Może to prowadzić do hipoksji (hipoksji dyfuzyjnej), wywołanej nie tylko przez mieszaninę gazową w pęcherzykach, ale także przez odruchową odpowiedź na hipoksję, hiperkapnię i hipowentylację. Aby temu zapobiec, na końcu podawania azotu protlenku należy podać 100% O₂ zamiast powietrza.
Monitorowanie napięcia tlenu i nasycenia tlenem należy kontynuować przez 15 minut po zakończeniu podawania azotu protlenku.
Podawanie azotu protlenku może zwiększyć ciśnienie w kaniuli rurki intubacyjnej, powodując uszkodzenie tchawicy lub w dowolnym innym napompowanym baloniku stosowanym w innych procedurach (np. baloniki do okluzji naczyń). Ponadto, podczas stosowania azotu protlenku z katetrem Swan-Ganza, wytworzone ciśnienie może przesunąć kateter w pozycję okluzji, co zaburza odczyt ciśnienia.
Urządzenia medyczne wypełnione powietrzem mogą mieć problemy (np. pękać), gdy są narażone na działanie azotu protlenku.
Azotu protlenku nie należy stosować podczas operacji laserowych dróg oddechowych ze względu na ryzyko wybuchowego zapłonu.
Azotu protlenku nie należy stosować przez dłuższy czas (np. do sedacji u pacjentów w oddziale intensywnej terapii) ze względu na ryzyko potencjalnych zaburzeń funkcji witaminy B₁₂ (koenzymu syntazy metioninowej). Azot protlenek zaburza metabolizm witaminy B₁₂ i kwasów foliowych, szczególnie u starszych pacjentów. Inhibicja syntazy metioninowej przyczynia się do przekształcania homocysteiny w metioninę. Inhibicja tego enzymu zmniejsza tworzenie tyminy, ważnego składnika DNA. Inhibicja syntazy metioninowej może prowadzić do defektów lub zmniejszonego tworzenia się miedzynia, a tym samym do uszkodzeń rdzenia kręgowego. Działanie na DNA wyjaśnia możliwy negatywny wpływ na hematopoezę i wady płodu obserwowane w badaniach na zwierzętach.
Azot protlenek może powodować zwiększenie ciśnienia w uchu środkowym.
Podawanie azotu protlenku więcej niż raz na 4 dni powinno być towarzyszone liczeniem komórek krwi z oceną możliwych zmian megaloblastycznych lub zmian czerwonych krwinek oraz możliwych hipersegmentacji neutrofili.
Podawanie azotu protlenku należy prowadzić ostrożnie w następujących sytuacjach:

Chirurgia torakiczna – ze względu na ryzyko napięciowego odmęcia opłucnowego, rozszerzania się pęcherzy emfizematycznych i ryzyko eliminacji hipoksykcyjnej wazokonstrikcji.
Obecność nieodprowadzonych wylewów w drogach oddechowych.
Procedury endoskopowe wykorzystujące dwutlenek węgla jako gaz.
Neurochirurgia – ponieważ azot protlenek zmniejsza działanie ochronne barbituranów, zwiększa przepływ krwi mózgowej i ciśnienie w dowolnej pęcherzyku lub kieszonce powietrza wewnątrz czaszki.
Anemia sierpowata.
Po wstrzyknięciu wewnątrzgałkowym – należy poczekać odpowiedni czas ze względu na ryzyko zaburzeń wzroku.
Długotrwałe znieczulenie (>6 godzin).
Wysokie ryzyko nudności i wymiotów.
U pacjentów leczonych bleomycyną – ponieważ zwiększenie stężenia tlenu w technice sedacji inhalacyjnej zwiększa ryzyko toksyczności płucnej.
Pacjenci wegetarianie.

Interakcje
Nie znane są badania dotyczące interakcji farmakokinetycznych między lekami. Interakcje azotu protlenku z innymi lekami można wyjaśnić mechanizmem receptorowym.
Azot protlenek działa bezpośrednio na receptory opioidowe (podtypy OP2 i OP3), receptory GABA (podtyp A) i receptory glutaminianowe (podtyp NMDA).
Opioidy, benzodiazepiny i barbiturany mają działanie addytywne, wzmagać działanie przeciwbólowe i uspokajające azotu protlenku.
Wszystkie leki znieczulające podawane drogą inhalacyjną oddziałują na receptory GABA i receptory glutaminianowe i mają działanie addytywne na działanie uspokajające azotu protlenku.
Azot protlenek zmniejsza minimalne stężenie alwolarne znieczulenia i jest stosowany do zmniejszenia dawki wymaganej innych znieczulic, a także do skrócenia czasu indukcji przy stosowaniu znieczulic inhalacyjnych.
Hemoglobina może nie ulec nasyceniu, jeśli azot protlenek jest stosowany razem z lekami uspokajającymi.
Azot protlenek wzmacnia działanie warfaryny.
Jednoczesnego stosowania azotu protlenku i metotreksatu należy unikać, ponieważ azot protlenek wzmacnia działanie cytotoksyczne metotreksatu. Jednoczesne przyjmowanie azotu protlenku i metotreksatu może wpływać na liczbę komórek krwi.
Działanie antyproliferacyjne azotu protlenku opiera się na inaktywacji witaminy B₁₂ przez azot protlenek. To działanie ustępuje, gdy przestaje się go podawać i wprowadza się terapię wspomagającą witaminą B₁₂. Inaktywacja witaminy B₁₂ przez azot protlenek wzmacnia toksyczność nitroprusydku sodu i metotreksatu.
Azot protlenek zwiększa blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez sukcynycholinę i wzmacnia działanie miorelaksantów nieodpolarzających.

Ostrzeżenia szczególne
Azot protlenek może być mieszany z powietrzem, tlenem medycznym i znieczulicami halogenowymi inhalacyjnymi.
Azot protlenek jest bezbarwnym gazem o lekkim słodkawym zapachu, słabo wyczuwalnym nawet przy wysokich stężeniach, cięższym od powietrza, duszącym i gromadzi się w niższych partiach pomieszczenia. Choć nie jest palny, wspomaga spalanie (jest utleniaczem: umożliwia i przyspiesza spalanie).
Stopień kompatybilności różnych materiałów zależy od ciśnienia, przy którym stosowany jest gaz. Największe ryzyko zapłonu dotyczy materiałów takich jak tłuszcze (oleje smarowe) i materiały organiczne (tkaniny, drewno, papier, tworzywa sztuczne itp.), które mogą zapalić się w kontakcie z azotem protlenkiem pod wystarczającym ciśnieniem, samorzutnie pod wpływem iskry lub otwartego płomienia.
Może dochodzić do tworzenia się mieszanin wybuchowych z gazami lub parami gazów znieczulących palnych, nawet bez obecności tlenu.
Azot protlenek wydzielany przez pacjenta stopniowo przedostaje się do powietrza w pomieszczeniu, w którym jest używany. Stosowanie tzw. mask „podwójnych” i wystarczająco wysoki poziom wymiany powietrza w salach operacyjnych (20 razy na godzinę) wraz z aktywnym odprowadzaniem nadmiaru gazu z urządzeń anestezjologicznych powinny zapewnić, że średnie stężenie pozostanie poniżej maksymalnego dopuszczalnego stężenia ustalonego przez obowiązujące przepisy.
Ponadto należy postępować zgodnie z przepisami dotyczącymi stosowania produktów zawierających azot protlenek. Zasada ogólna – personel powinien unikać długotrwałego wdychania powietrza wydychanego przez pacjentów.
Przewlekłe narażenie na niskie stężenia azotu protlenku uznaje się za potencjalne ryzyko dla zdrowia. Obecnie nie można ustalić, czy istnieje związek przyczynowy między przewlekłym narażeniem na niskie stężenia azotu protlenku a określonymi chorobami, ale nie można wykluczyć ryzyka powiązania przewlekłego narażenia z rozwojem nowotworów lub innych przewlekłych chorób, zmniejszeniem płodności, poronieniami i wadami wrodzonymi.
Przed i w trakcie podawania azotu protlenku należy przestrzegać środków bezpieczeństwa opisanych w punkcie 6.6.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Zauważono zmiany szkieletowe u zarodków szczurów ciężarnych narażonych na wysokie stężenia azotu protlenku w okresie organogenezy.
Badania przeprowadzone na zwierzętach narażonych przez długi czas na wysokie stężenia azotu protlenku wykazały toksyczność rozrodczą (efekty teratogenne) (patrz punkt 5.3).
Azot protlenek może wpływać na metabolizm kwasu foliowego (patrz punkt 4.4).
Dane epidemiologiczne zebrane podczas ciąży nie są wystarczające, aby określić ryzyko negatywnych skutków na rozwój embrionalno-płodowy. Ograniczone dane dotyczące krótkotrwałego stosowania azotu protlenku w ciąży u ludzi nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych.
Technik anestezjologicznych wykorzystujących azot protlenek nie zaleca się w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
W trzecim trymestrze ciąży zaleca się nie przekraczać 50% v/v azotu protlenku w mieszaninie wdychanej. W każdym przypadku kobiety w ciąży powinny być narażone na azot protlenek z dużą ostrożnością i tylko w razie konieczności. Długotrwałe lub częste stosowanie należy unikać.
Azot protlenek może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie azotu protlenku należy unikać w przypadku niedotlenienia płodu. W każdym przypadku należy monitorować noworodka pod kątem oznak możliwego osłabienia oddychania.
Karmienie piersią
Nie ma danych dotyczących wydzielania produktów zawierających azot protlenek do mleka matki. Jednak po krótkotrwałym podaniu produktów zawierających azot protlenek nie ma potrzeby przerywania karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń
Azot protlenek zaburza funkcje poznawcze i psychomotoryczne. Jest szybko usuwany po zakończeniu podawania. Mimo to, jako dodatkowa środka ostrożności, należy unikać prowadzenia samochodu, obsługi urządzeń i innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu azotem protlenkiem.
Po krótkotrwałym podaniu azotu protlenku w celu osiągnięcia analgezji, pacjentów ambulatoryjnych, którzy muszą prowadzić pojazdy lub obsługiwać urządzenia, należy obserwować aż do całkowitego ustąpienia wszystkich efektów i aż pacjent będzie wystarczająco czujny.

Dawka, sposób i czas podania
Jako znieczulenie
Azot protlenek, stosowany wyłącznie w sali operacyjnej lub sali porodowej, należy podawać w mieszaninie z tlenem w stężeniach poniżej 79%, przy użyciu odpowiedniego sprzętu, który musi obejmować monitorowanie stężenia tlenu i system uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksykcyjnej (FiO₂ <21% v/v).
Azotu protlenku nie należy podawać w stężeniach większych niż 79% v/v, aby zapewnić odpowiednią frakcję tlenu. U pacjentów z obniżonym nasyceniem tlenu należy stosować odpowiednią frakcję tlenu.
U kobiet w ciąży stężenie azotu protlenku nie powinno przekraczać 50% v/v w mieszaninie z tlenem ze względu na toksyczność leku.
Czas indukcji wynosi 2–5 minut przy stężeniu azotu protlenku 70–75% v/v. Po indukcji stosuje się zazwyczaj azot protlenek w stężeniu 50–70% v/v z dodatkiem tlenu medycznego. Stężenie azotu protlenku można zmniejszać zgodnie z parametrami klinicznymi i planem anestezjologicznym.
Azot protlenek w maksymalnym dozwolonym stężeniu nie może samodzielnie wywołać znieczulenia i dlatego stosuje się go w połączeniu z innymi znieczulicami podawanymi dożylowo lub inhalacyjnie.
Informacje dotyczące dawkowania azotu protlenku i dodatkowych znieczulic inhalacyjnych do utrzymywania znieczulenia są ogólnie dostępne w ulotkach dołączanych do tych leków. W przypadku połączenia z znieczulicami podawanymi dożylowo, należy obliczyć, o ile zmniejszyć dawkę znieczulica dożylnego.
Ogólnie rzecz biorąc, efekty azotu protlenku, gdy byłby stosowany jako jedyna substancja czynna, nie zależą od wieku pacjenta.
Azotu protlenku nie należy podawać dłużej niż 12 godzin z rzędu ze względu na jego toksyczność szpiku. Przewlekłe narażenie (>24 godziny) na azot protlenek zwiększa ryzyko depresji szpiku.

Jako analgezja
Azot protlenek stosowany jako pojedynczy analgezyk/znieczulenie/sedatyw (zawsze w połączeniu z tlenem) w stężeniach poniżej 50% v/v łagodzi ból, działa uspokajająco i zmniejsza pobudzenie, a zazwyczaj nie wpływa na poziom świadomości ani na zdolność prowadzenia rozmowy. Oddychanie, krążenie i odruchy pozostają niezmienione przy tych stężeniach.
Działanie na zmniejszenie bólu i efekt uspokajający są zależne od dawki, podobnie jak efekty na funkcje poznawcze.
Narażenie pacjenta na azot protlenek jako analgezyk nie powinno trwać dłużej niż 1 godzinę i nie powinno być powtarzane więcej niż przez 15 dni z rzędu.

Sposób podania – Zasady ogólne
Azot protlenek należy zawsze podawać w obecności personelu medycznego, który decyduje, czy lek może być podany i w jakiej dawce, w odpowiedniej placówce umożliwiającej nagłe reanimowanie.
Należy przestrzegać instrukcji personelu medycznego podczas podawania gazu.
Personel korzystający z azotu protlenku musi być odpowiednio przygotowany i na bieżąco szkolony w zakresie stosowania gazu, który należy podawać odpowiednim sprzętem w dobrze wentylowanych pomieszczeniach, zapewniających natychmiastową wymianę powietrza, z systemami wentylacji uniemożliwiającymi nadmierne stężenia gazu w powietrzu, stosując np. tzw. „maski podwójne” (maski nosowe „aktywne”), szczególnie zalecane przy zabiegach stomatologicznych.
W karetkach urządzenie podające może być podłączone do systemu odprowadzania lub można użyć maski podwójnej.
Jakość powietrza należy monitorować zgodnie z lokalnymi przepisami, a zawodowe narażenie na azot protlenek musi być poniżej granic higienicznych ustalonych przez wytyczne zawodowe i przepisy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, szczególnie w odniesieniu do personelu w ciąży.
Zazwyczaj azot protlenek podaje się przez rurkę intubacyjną ustno- lub nosowo-tchawiczą w sali operacyjnej lub przez szczelną maskę twarzową lub nosową w innych sytuacjach. Pacjent może oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Azot protlenek należy podawać w połączeniu z tlenem, używając sprzętu, który wymusza podanie mieszaniny azotu protlenku i tlenu niehipoksykcyjnej. Sprzęt ten musi obejmować monitorowanie stężenia tlenu i system bezpieczeństwa uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksykcyjnej (FiO₂ <21% v/v).
Z uwagi na ryzyko utraty przytomności i śpiączki, gdy azot protlenek jest stosowany poza salą operacyjną, podawanie w celu analgezji jest dopuszczalne tylko w mieszaninie zawierającej 50% v/v tlenu. Urządzenie używane musi uniemożliwiać podanie mieszanin o stężeniu azotu protlenku powyżej 50% v/v.
W całym okresie stosowania azotu protlenku zarówno pacjenta, jak i sposób podania należy monitorować, aby zapewnić bezpieczne wdychanie gazu.
Pacjenta należy monitorować przez personel medyczny aż do zakończenia podawania i do pełnego odzyskania przytomności.

Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulacji
Butle, jak również stałe pojemniki kriogeniczne, przeznaczone są wyłącznie do przechowywania/przewozu azotu protlenku do inhalacji, do użytku terapeutycznego.
UWAGA: SZCZEGÓŁOWE INSTRUKCJE ZNAJDZIESZ W INSTRUKCJI OBSŁUGI POJEMNIKA

Przechowywanie

Dokładnie przeczytaj instrukcję obsługi pojemnika.
Sprawdź, czy cały materiał jest w dobrym stanie.
Umieść na zewnątrz lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach, w ogrodzonych i chronionych przed deszczem i bezpośrednim działaniem światła słonecznego obszarach, oddalonych od źródeł ciepła (zamknięte pomieszczenia, przeznaczone wyłącznie na gazy medyczne).
Nie narażaj na źródła ciepła ani na wysokie temperatury (powyżej 50°C).
Chron przed przewodami elektrycznymi i zadbaj o uziemienie.
Umieść daleko od składowisk materiałów palnych i ogólnie od materiałów łatwopalnych (kontakt z materiałami łatwopalnymi może spowodować pożar).
Nie pal i nie używaj otwartego ognia w pobliżu produktu.
Utrzymuj pojemnik (cylinder) czysty i suchy, unikaj wszelkiego kontaktu z tłuszczami lub olejami (nie smaruj zaworów i połączeń).
Zadbaj, aby pojemniki nie były uszkodzone, unikaj uderzeń i wycieków produktu.
Zablokuj dopływ, gdy nie jest używany, zamykając zawory.
Utrzymuj butle i zestawy butli w pozycji pionowej, z zamkniętymi zaworami, z osłoną chroniącą zawór i termokurczliwym pokryciem na swoim miejscu, odpowiednio zabezpieczone przed przypadkowymi uderzeniami lub upadkiem.
Nie używaj opakowań niekompletnych.
Puste i pełne pojemniki należy przechowywać osobno.
Pojemniki zawierające inne gazy należy przechowywać osobno.
Należy unikać nadmiernego magazynowania pełnych pojemników.
W przypadku zagrożenia pożarem, przenieś do bezpiecznego miejsca po zamknięciu zaworów.
W przypadku wycieku, zawór butli należy natychmiast zamknąć, jeśli można to zrobić bezpiecznie. Jeśli zawór nie może być zamknięty, pojemnik należy przenieść do bezpiecznego miejsca na zewnątrz, aby umożliwić ucieczkę gazu.
Opary mogą powodować oszołomienie i zawroty głowy.

Transport butli
Butle należy przewozić za pomocą odpowiednich środków (np. wózka wyposażonego w łańcuchy, barierki lub pierścienie), aby chronić je przed ryzykiem uderzeń, upadku i wycieku gazu. Obsługa butli musi zawsze odbywać się z zamontowaną osłoną chroniącą zawór. Podczas transportu pojazdem butle należy mocno zabezpieczyć, najlepiej w pozycji pionowej. Należy zapewnić ciągłą wentylację pojazdu i zakaz palienia.

Podczas użytkowania gazu

Butle i stałe pojemniki nie mogą być używane, jeśli są widocznie uszkodzone lub istnieje podejrzenie uszkodzenia lub narażenia na skrajne temperatury.
Przed otwarciem zaworu butli należy umieścić ją w pozycji pionowej i utrzymywać w tej pozycji podczas podawania.
Otwieraj i zamykaj powoli i ostrożnie systemy zamknięcia pojemników (nie używaj kluczy ani innych narzędzi do otwierania i zamykania zaworu butli), aby zapobiec uszkodzeniom.
Nie naciskaj na zawory podczas otwierania i zamykania. Nie zmieniaj kształtu pojemnika.
Nigdy nie stawaj naprzeciwko wylotu gazu z zaworu, ale zawsze po przeciwnej stronie. Nie narażaj siebie ani pacjenta na bezpośredni strumień gazu.
Podawanie azotu protlenku musi odbywać się przy odpowiednim ciśnieniu i kontrolowanej prędkości przepływu między pojemnikiem a pacjentem.
Nie używaj oleju ani tłuszczu w kontakcie z gazem.
Obsługuj materiał czystymi rękami, bez śladów tłuszczu lub oleju.
Nie opróżniaj całkowicie pojemnika.
Po użyciu zamknij zawór butli.
W przypadku wycieku gazu, zamknij zawór i powiadom techniczny zespół interwencyjny dostawcy wskazany w instrukcji obsługi pojemnika.
Używaj wyłącznie pojemników odpowiednich dla produktu i przewidzianych temperatur użytkowania.
Używaj połączeń, przewodów łączących lub elastycznych przewodów połączeń specyficznych i kompatybilnych z azotem protlenkiem.
Absolutnie zabronione jest ingerowanie w połączenia pojemników, urządzenia dozujące i ich akcesoria lub komponenty (OLEJ I TŁUSZCZE MOGĄ SAMOZAPALIĆ SIĘ W KONTAKCIE Z AZOTEM PROTOLENKIEM).
Nie smaruj i nie próbuj naprawiać uszkodzonych zaworów.
Absolutnie zabronione jest manipulowanie urządzeniami lub komponentami brudnymi rękami, ubraniem lub twarzą, z tłuszczem, olejem, kremami lub maściami.
Nie używaj kremów i tłustych szamponów.
Nie pal.
Nie zbliżaj się do opakowania z otwartym ogniem.
Nie używaj żadnego sprzętu elektrycznego, który może emitować iskry, w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen.
Nie używaj olejów ani tłuszczów na połączeniach, zaworach i żadnym materiale w kontakcie z gazem.
Nigdy nie wprowadzaj azotu protlenku do urządzenia, które może zawierać materiały łatwopalne, a zwłaszcza tłuste substancje.

Utylizacja

Przechowuj puste butle z zamkniętymi zaworami.
Nie wylewaj do kanalizacji, piwnic ani wykopów, gdzie gromadzenie się gazu może być niebezpieczne. Nie wolno odprowadzać sprężonego gazu.
Zwróć puste lub nieużywane pojemniki, nawet częściowo pełne, do dostawcy. Resztki niezużytego leku medycznego w butli zostaną
usunięte za pomocą odpowiednich procedur w dobrze wentylowanym miejscu przez firmę, która zajmie się ponownym napełnieniem tego samego pojemnika.
Nieużywany lek i odpady pochodzące od tego leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.

Przedawkowanie
Niepożądane działania spowodowane przedawkowaniem mogą wystąpić u pacjentów narażonych na duże ilości azotu protlenku przez dłuższy czas lub przy stężeniach powyżej 80% v/v.
Pierwsze objawy toksyczności azotu protlenku obejmują ból głowy, zawroty głowy, dezorientację, osłabienie, brak koordynacji ruchowej, zawroty głowy, amnezję, afazję, omdlenia, arytmie, utratę przytomności i w końcu śmierć przez uduszenie.
Procedury nagłe i wspomagające w przypadku przedawkowania azotu protlenku obejmują przerwanie podawania, utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie wspomaganego oddychania z dodatkowym tlenem w celu osiągnięcia wystarczającego nasycenia tlenem. Zaleca się, aby sprzęt do reanimacji krążeniowo-oddechowej był zawsze dostępny w pomieszczeniach, gdzie stosowany jest azot protlenek.
Monitorowanie za pomocą pulsoksymetrii jest zalecane, aż pacjent odzyska przytomność i nie będzie już hipoksykcyjny.
Przedawkowanie lub długotrwałe narażenie na azot protlenek prowadzi zawsze do zaburzeń neurologicznych spowodowanych toksycznością leku wobec witaminy B₁₂.
Nie istnieje specyficzny antydotum na azot protlenek.

Warunki przechowywania
Przechowuj w temperaturze nie przekraczającej 50°C, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach magazynowych, w pozycji pionowej z zamkniętymi zaworami, chronionych przed deszczem, warunkami atmosferycznymi, bezpośrednim działaniem światła słonecznego, oddalonych od źródeł ciepła lub zapłonu i materiałów łatwopalnych. Puste pojemniki lub pojemniki zawierające inne gazy należy przechowywać osobno.
Stałe pojemniki, zamontowane w placówkach medycznych, należy umieścić na zewnątrz zgodnie z wytycznymi z 99/1964, w ograniczonych i chronionych strefach, z dostępem tylko dla upoważnionego personelu, zarządzane i utrzymywane zgodnie z wskazówkami każdego producenta. Są to urządzenia pod ciśnieniem i podlegają Dyrektywie PED WE lub/and Dekretowi Ministra z 21.11.1972.
Nieużywany lek i odpady pochodzące od tego leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi (patrz także Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulacji – utylizacja).

Tlenek azotu AIR LIQUIDE SANITA'