TAIPER

ULOTKA DOŁĄCZONA DO PRODUKTU: INFORMACJE DLA UŻYTKOWNIKA

TAIPER

2 g + 250 mg/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwania
TAIPER
4 g + 500 mg proszek do sporządzenia roztworu do wlewania
PIPERACYLINA/TAZOBATAM
Lek równoważny
Uważnie przeczytaj całą ulotkę przed rozpoczęciem stosowania tego leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj ulotkę. Może się okazać konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy choroby są takie same jak u Ciebie, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w ulotce, powiadom lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki:

1. Co to jest TAIPER i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem TAIPER
3. Jak stosować TAIPER
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać TAIPER
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. CO TO JEST TAIPER I DO CZEGO SŁUŻY

Piperacylina należy do grupy leków zwanych „antybiotykami penicylinowymi o szerokim spektrum działania” i jest zdolna do zabijania wielu rodzajów bakterii. Tazobaktam może zapobiegać przetrwaniu niektórych odpornych bakterii pod wpływem piperacyliny. Oznacza to, że gdy piperacylina i tazobaktam są stosowane razem, mogą one zabijać większą liczbę rodzajów bakterii.
TAIPER jest stosowany u dorosłych i u nastolatków w leczeniu zakażeń bakteryjnych, takich jak zakażenia dolnych dróg oddechowych (płuc), dróg moczowych (nerek i pęcherza moczowego), jamy brzusznej, skóry lub krwi. TAIPER może być stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych u pacjentów z obniżoną liczbą białych krwinek (osłabioną odpornością na infekcje).
TAIPER jest stosowany u dzieci w wieku od 2 do 12 lat w leczeniu zakażeń jamy brzusznej, takich jak zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie otrzewnej (infekcja płynu i osłonek narządów brzusznych) oraz zakażeń pęcherzyka żółciowego (dróg żółciowych). TAIPER może być stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych u pacjentów z obniżoną liczbą białych krwinek (osłabioną odpornością na infekcje).
W przypadku niektórych ciężkich zakażeń lekarz może rozważyć zastosowanie TAIPER w połączeniu z innymi antybiotykami.

2. Co powinien wiedzieć PRZED ZASTOSOWANIEM TAIPER

Nie stosuj TAIPER

• Jeśli jest uczulony na piperacylinę, tazobaktam lub którykolwiek z substancji pomocniczych tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• Jeśli jest uczulony na antybiotyki zwane penicylinami, cefalosporynami lub inne inhibitory beta-laktamaz, ponieważ może być uczulony na TAIPER.
• Jeśli jest uczulony na lidokainę (rozpuszczalnik do wstrzykiwań dożylnych).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem TAIPER:

• Jeśli ma alergie. Jeśli ma wiele alergii, poinformuj lekarza lub personel medyczny przed podaniem tego leku.
• Jeśli wystąpiły u niego biegunki wcześniej lub jeśli biegunki pojawiły się podczas lub po leczeniu. W takim przypadku należy natychmiast poinformować lekarza lub personel medyczny. Nie należy przyjmować leków przeciwbiegunkowych bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.
• Jeśli ma niski poziom potasu we krwi. Lekarz powinien sprawdzić funkcję nerek przed podaniem tego leku i może przeprowadzać okresowe badania krwi podczas leczenia.
• Jeśli przyjmuje inny antybiotyk zwany wancomycyną. Jednoczesne przyjmowanie TAIPER i wancomycyny może zwiększyć ryzyko uszkodzenia nerek (zobacz także punkt Inne leki i TAIPER w niniejszym ulotce).
• Jeśli ma problemy z nerkami lub wątrobą lub jest poddawany hemodializie. Lekarz powinien sprawdzić funkcję nerek przed podaniem tego leku i może przeprowadzać okresowe badania krwi podczas leczenia.
• Jeśli przyjmuje niektóre leki (tzw. leki przeciwkrzepliwe) zapobiegające nadmiernemu krzepnięciu krwi (zobacz także punkt Inne leki i TAIPER), lub jeśli wystąpi nieoczekiwane krwawienie podczas leczenia. W takim przypadku należy natychmiast poinformować lekarza lub personel medyczny.
• Jeśli pojawią się u niego drgawki podczas leczenia. W takim przypadku należy natychmiast poinformować lekarza lub personel medyczny.
• Jeśli podejrzewa, że pojawiła się nowa infekcja lub jeśli istniejąca infekcja się nasiliła. W takim przypadku należy natychmiast poinformować lekarza lub personel medyczny.

Zespół hemofagocytarny histiocytarny (HPS)
Zgłaszano przypadki choroby, w której układ odpornościowy wytwarza zwiększoną liczbę białych krwinek zwanych histiocytami i limfocytami, co prowadzi do stanu zapalnego (zespół hemofagocytarny histiocytarny). Stan ten może zagrażać życiu, jeśli nie zostanie szybko zdiagnozowany i leczony.
Jeśli pojawią się u niego różne objawy, takie jak gorączka, powiększone węzły chłonne, uczucie osłabienia, zamroczenie, duszność, łatwe powstawanie siniaków lub wysypka, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dzieci
Stosowanie piperacyliny/tazobaktamu nie jest zalecane u dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Inne leki i TAIPER
Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje lub niedawno przyjmował inne leki, w tym te dostępne bez recepty.
Niektóre leki mogą oddziaływać na piperacylinę i tazobaktam.
Obejmują one:

• lek na podagry (probencyd). Może wydłużyć czas usuwania piperacyliny i tazobaktamu z organizmu.
• leki rozrzedzające krew lub stosowane w leczeniu zakrzepów (np. heparyna, warfaryna lub aspiryna).
• leki stosowane do rozluźnienia mięśni podczas zabiegu chirurgicznego. Poinformuj lekarza, jeśli ma być poddany znieczuleniu ogólnemu.
• metotreksat (lek stosowany w leczeniu nowotworów, reumatoidalnego zapalenia stawów lub łuszczycy). Piperacylina i tazobaktam mogą wydłużyć czas usuwania metotreksatu z organizmu.
• leki, które mogą obniżyć poziom potasu we krwi (np. tabletki zwiększające wydzielanie moczu lub niektóre leki przeciwnowotworowe).
• leki zawierające inne antybiotyki: tobramycynę, gentamycynę lub wancomycynę. Jednoczesne przyjmowanie TAIPER i wancomycyny może spowodować ostre uszkodzenie nerek, nawet jeśli nie ma problemów z nerkami.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Poinformuj lekarza lub personel laboratorium, że przyjmuje TAIPER, jeśli ma podać próbkę krwi lub moczu.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jest w ciąży, podejrzewa ciążę, planuje zajść w ciążę lub karmi piersią, skonsultuj się z lekarzem lub personel medyczny przed zażyciem tego leku. Lekarz zadecyduje, czy TAIPER jest dla niej odpowiedni.
Piperacylina i tazobaktam mogą przechodzić do dziecka w macicy lub z mlekiem matki. Jeśli karmi piersią, lekarz zadecyduje, czy TAIPER jest dla niej odpowiedni.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Nie oczekuje się, że stosowanie TAIPER wpłynie na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

TAIPER zawiera sód
TAIPER 2 g + 250 mg/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań
Ten lek zawiera 108 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w jednym fiolce.
Odpowiada to 5,4% maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.
TAIPER 4 g + 500 mg proszek do sporządzenia roztworu do infuzji
Ten lek zawiera 216 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w jednym fiolce.
Odpowiada to 10,8% maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.

3. SPOSÓB STOSOWANIA TAIPER

Stosuj ten lek ściśle zgodnie z instrukcjami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
TAIPER 2 g + 250 mg może być podawany zarówno do wewnątrzmięśniowo, jak i dożylnie powoli (przez co najmniej 3–5 minut) lub w formie wlewu (przez 20–30 min).
Fiolka z rozpuszczalnikiem zawierającym lidokainę, dołączona do opakowania TAIPER 2 g + 250 mg, przeznaczona jest wyłącznie do podania wewnątrzmięśniowego.
TAIPER 4 g + 500 mg może być podawany wyłącznie dożylnie powoli lub w formie wlewu. Lekarz lub inny pracownik służby zdrowia poda Ci ten lek w postaci wlewu (przez 30 minut) do żyły.

Dawkowanie
Dawka leku zależy od choroby, wieku oraz ewentualnych problemów z nerkami.

Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat
Typowa dawka dla dorosłych i młodzieży od 12 roku życia z prawidłową czynnością nerek to 2 g/250 mg piperycyliny i tazobaktamu co 12 godzin do wewnątrzmięśniowo; w przypadku podania do żyły (bezpośrednio do krwiobiegu) typowa dawka to 4 g/500 mg piperycyliny/tazobaktamu co 6–8 godzin.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat
Typowa dawka dla dzieci z infekcjami jamy brzusznej to 100 mg/12,5 mg/kg masy ciała piperycyliny/tazobaktamu co 8 godzin, podawana dożylnie (bezpośrednio do krwiobiegu).
Typowa dawka dla dzieci z obniżoną liczbą białych krwinek to 80 mg/10 mg/kg masy ciała piperycyliny/tazobaktamu co 6 godzin, podawana dożylnie (bezpośrednio do krwiobiegu).
Lekarz obliczy dawkę na podstawie masy ciała dziecka; w każdym przypadku pojedyncza dawka nie przekroczy 4 g/500 mg TAIPER.
TAIPER będzie Ci podawany aż do całkowitego ustąpienia objawów infekcji (5–14 dni).

Pacjenci z problemami nerek
Lekarz może konieczności zmniejszenia dawki TAIPER lub częstotliwości podawania. Może również zalecić badania krwi, aby upewnić się, że dawka przepisana na potrzeby leczenia jest odpowiednia, szczególnie jeśli lek będzie stosowany przez dłuższy czas.

Jeśli podasz więcej TAIPER niż należy
Podawanie wewnątrzmięśniowe
Jeśli uważasz, że podałeś zbyt dużą dawkę leku lub wystąpiły działania niepożądane, takie jak drgawki, niezwłocznie powiadom lekarza.

Podawanie dożylnie
Ponieważ TAIPER będzie podawany przez lekarza lub pracownika służby zdrowia, mało prawdopodobne jest otrzymanie nieprawidłowej dawki. Jeśli jednak wystąpią działania niepożądane, takie jak drgawki, lub uważasz, że podano Ci zbyt dużą dawkę leku, niezwłocznie powiadom lekarza.

Jeśli pominiesz dawkę TAIPER
Jeśli pominiesz podanie dawki TAIPER lub uważasz, że nie została Ci podana dawka TAIPER, niezwłocznie powiadom lekarza lub pracownika służby zdrowia.

4. MOŻLIWE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Tak jak wszystkie leki, TAIPER może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli wystąpi u Ciebie którykolwiek z następujących potencjalnie poważnych działań niepożądanych TAIPER:

Poważne działania niepożądane TAIPER to:

• ciężkie reakcje skóry (zespoł Stevensa-Johnsona, zapalenie pęcherzykowe skóry, odłuszczeniowe zapalenie skóry, toksyczna martwica naskórka), które początkowo objawiają się czerwonymi plamami w kształcie tarczy lub okrągłymi plamami, często z pęcherzykami w środku, na obszarze tułowia. Inne objawy obejmują owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, kończynach, narządach płciowych oraz zapalenie spojówek (zaczerwienienie i obrzęk oczu). Wysypka może postępować do rozległych pęcherzy lub rozległego odłuszczania się skóry i może być potencjalnie śmiertelna;

• ciężkie, potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (reakcja na lek z eozynofilami i objawami systemowymi), które mogą dotyczyć skóry i, w szczególności, innych narządów pod skórą, takich jak nerki i wątroba;

• stan skóry (ogólna ostrzałkowata pustuloza egzantematyczna) towarzyszący gorączce, charakteryzujący się wieloma małymi pęcherzykami wypełnionymi płynem, pojawiającymi się w obrębie dużych obszarów obrzękłej i zaczerwienionej skóry;

• obrzęk twarzy, warg, języka lub innych części ciała;

• duszność, świsty lub trudności w oddychaniu;

• ciężka wysypka skórna lub pokrzywka, swędzenie lub wysypka na skórze;

• żółtaczka (żółtaczka oczu lub skóry);

• uszkodzenie komórek krwi, którego objawy obejmują: duszność bez wyraźnej przyczyny, czerwone lub brązowe zabarwienie moczu, krwawienie z nosa i pojawianie się drobnych siniaków, ciężkie zmniejszenie liczby białych krwinek;

• ciężka lub trwająca biegunka towarzysząca gorączce lub osłabieniu.

Jeśli którykolwiek z następujących działań niepożądanych nasili się lub zauważysz wystąpienie działania niepożądanych nie wymienionych w niniejszym ulotce, powiadom lekarza lub personel medyczny.

Bardzo częste działania niepożądane (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10):

• biegunka.

Częste działania niepożądane (może dotyczyć do 1 osoby na 10):

• infekcja grzybicza;

• zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie czerwonych krwinek lub pigmentu krwi/hemoglobiny, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych (dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa), wydłużenie czasu krzepnięcia krwi (wydłużenie częściowego czasu tromboplastyny aktywowanej);

• zmniejszenie poziomu białek w krwi; ból głowy, bezsenność;

• ból brzucha, wymioty, nudności, zaparcia, dolegliwości żołądka;

• wzrost aktywności enzymów wątrobowych we krwi;

• wysypka skórna, swędzenie;

• nieprawidłowe wyniki badań czynności nerek;

• gorączka, reakcja w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczone działania niepożądane (może dotyczyć do 1 osoby na 100):

• zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia), wydłużenie czasu krzepnięcia krwi (wydłużenie czasu protrombiny);

• zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie poziomu cukru we krwi;

• napady (drżenie), zgłaszane u pacjentów przyjmujących wysokie dawki lub z problemami nerkowymi;

• niskie ciśnienie krwi, zapalenie żył (odczuwalne jako zesztywnienie lub zaczerwienienie obszaru), zaczerwienienie skóry;

• wzrost we krwi pigmentu powstającego w wyniku rozpadu (bilirubiny);

• reakcje skórne z zaczerwienieniem, powstawaniem zmian na skórze, pokrzywką;

• ból stawów i mięśni;

• dreszcze.

Rzadkie działania niepożądane (może dotyczyć do 1 osoby na 1000):

• ciężkie zmniejszenie białych krwinek (agranulocytoza), krwawienie z nosa;

• ciężka infekcja okrężnicy, zapalenie błon śluzowych wyściełających jamę ustną;

• odwarstwienie górnego warstwy skóry na całym ciele (toksyczna martwica naskórka).

Nieznana częstość (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• ciężkie zmniejszenie czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi (pancytopenia), zmniejszenie białych krwinek (neutropenia), zmniejszenie czerwonych krwinek spowodowane ich przedwczesnym pęknięciem lub rozpadem, pojawianie się siniaków z drobnymi plamami, wydłużenie czasu krwawienia, wzrost liczby płytek krwi, wzrost określonego typu białych krwinek (eozynofilia);

• reakcja alergiczna i ciężka reakcja alergiczna;

• zapalenie wątroby, żółtaczka skóry lub białka oczu;

• ciężka, ogólnoustrojowa reakcja alergiczna z wysypką na skórze i błonach śluzowych, pęcherzykami i różnymi wysypkami (zespoł Stevensa-Johnsona), ciężka reakcja alergiczna obejmująca skórę i inne narządy, takie jak nerki i wątroba (reakcja na lek z eozynofilami i objawami systemowymi), liczne małe pęcherzyki wypełnione płynem pojawiające się w obrębie dużych obszarów obrzękłej i zaczerwienionej skóry towarzyszącej gorączce (ogólna ostrzałkowata pustuloza egzantematyczna), reakcje skórne z pęcherzykami (zapalenie pęcherzykowe skóry);

• zaburzenia czynności nerek i problemy nerkowe;

• postać choroby płuc, w której eozynofile (forma białych krwinek) pojawiają się w płucach w zwiększonej liczbie;

• ostre dezorientacja i dezorientacja (zaburzenia świadomości).

Leczenie piperacyliną wiązano z większym występowaniem gorączki i wysypki u pacjentów z mukowiscydozą.

Antybiotyki beta-laktamowe, w tym piperacylina z tazobaktamem, mogą prowadzić do objawów encefalopatii i drgawek.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpi u Ciebie któreś z działań niepożądanych, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse
Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. JAK PRZECHOWYWAĆ TAIPER

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
Nie stosuj TAIPER po dacie wygaśnięcia wskazanej na tece i na fiolce po słowie „Wydano”.
Data wygaśnięcia odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nienaruszone fiolki: nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.
Wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystanego roztworu należy pozbyć się.
Nie wyrzucaj żadnych leków do ścieków ani do odpadów komunalnych.
Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogą w ten sposób ochronić środowisko.

6. INNE INFORMACJE

Skład TAIPER
TAIPER 2 g + 250 mg/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań do stosowania wewnątrzmięśniowego

• Substancje czynne: każdy fiolka z proszkiem zawiera piperacylinę (jako sól sodową) odpowiadającą 2 g oraz tazobaktam (jako sól sodową) odpowiadającą 250 mg.
• Substancje pomocnicze: fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera chlorowodorek lidokainy, wodę do sporządzania roztworów do wstrzykiwań.

TAIPER 4 g + 500 mg proszek do sporządzenia roztworu do infuzji

• Substancje czynne: każdy fiolka z proszkiem zawiera piperacylinę (jako sól sodową) odpowiadającą 4 g oraz tazobaktam (jako sól sodową) odpowiadającą 500 mg.

Wygląd produktu TAIPER i zawartość opakowania
TAIPER 2 g + 250 mg to proszek o barwie od białej do prawie białej, dostarczany w fiolce oraz 1 fiolce z rozpuszczalnikiem o stężeniu 20 mg/4 ml chlorowodorku lidokainy.
TAIPER 4 g + 500 mg to proszek o barwie od białej do prawie białej, dostarczany w fiolce.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Errekappa Euroterapici S.p.A.
Via Ciro Menotti, 1a
20190 Milano
Włochy
Producent
MITIM S.r.l.
Via Cacciamali, 34
25125 Brescia (BS)
Włochy
Niniejszy ulotka została ostatnio zatwierdzona: styczeń 2022 r.

Poniżej zamieszczone informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego.

INSTRUKCJE DOTYCZĄCE REKONSTITUCJI I ROZCIEŃCZENIA
A. Podanie do mięśni
Preparat TAIPER 2 g + 250 mg należy odtworzyć za pomocą załączonego do opakowania fiola z rozpuszczalnikiem zawierającym 4 ml 0,5% roztworu lidokainy.
Fiola z rozpuszczalnikiem zawierającym lidokainę, dołączona do opakowania, przeznaczona jest wyłącznie do podania do mięśni.
Nie należy przekraczać dawki 2 g + 250 mg piperycyliny/tazobaktamu w jednym miejscu wstrzyknięcia.
W celu prawidłowej rekonstytucji należy postępować zgodnie z poniższą procedurą:

1. Potrząsnąć fiolką zawierającą liofilizat, aby odczepić proszek od dna fiolki.
2. Usunąć plastikowy kapturek z odwracalnym otworem, odsłaniając środkową część gumowego zaworku, i zachować kapturek (Rys. 1).
   Zawsze unikać dotykania środkowej części gumowego zaworka ręką.

Rys. 1
3) Za pomocą strzykawki nabrać rozpuszczalnik zawierający lidokainę i wstrzyknąć go do fiolki zawierającej liofilizat.
4) Umieścić plastikowy kapturek na gumowym zaworku, aby uniknąć dotykania środkowej części zaworka palcami. Energicznie potrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. Przy ciągłym mieszaniu rekonstytucja powinna zakończyć się w ciągu 10 minut (Rys. 2).

Rys. 2
5) Pozostawić otrzymany roztwór do momentu zniknięcia piany i uzyskania klarownego roztworu. Upewnić się, że nie ma nierozpuszczonych cząstek.
6) Usunąć plastikowy kapturek i nabrać roztwór za pomocą strzykawki 5 ml do podania do mięśni.
Po rekonstytucji roztwór należy podać natychmiast.
Nieużywane roztwory należy usunąć.

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego

B. Stosowanie dożylnie
Instrukcje dotyczące stosowania
TAIPER należy podawać w formie wlewu dożylnego (infuzja trwająca 30 minut).
Zabieg należy wykonywać wyłącznie przez personel medyczny.
Stosowanie dożylnie
Odtworzyć zawartość każdego fiolki, dodając objętość rozpuszczalnika podaną w poniższej tabeli, używając jednego z rozpuszczalników kompatybilnych do rekonstytucji. Mieszać przez obracanie, aż do całkowitego rozpuszczenia. Przy ciągłym mieszaniu przez obracanie rekonstytucja następuje zazwyczaj w ciągu 5–10 minut (szczegóły dotyczące manipulacji znajdują się poniżej).

| Objętość rozpuszczalnika* do dodania do fiolki | Zawartość fiolki |
|--------------------------------------------------|------------------|
| 10 ml | TAIPER 2 g + 250 mg (2 g piperycyliny i 250 mg tazobaktamu) |
| 20 ml | TAIPER 4 g + 500 mg (4 g piperycyliny i 500 mg tazobaktamu) |

*Rozpuszczalniki kompatybilne do rekonstytucji:

• Woda do wstrzykiwań
• Roztwór fizjologiczny
• Roztwór fizjologiczny z benzylalkoholem
• Roztwór fizjologiczny z parabenami
• Glukoza 5%

Odtworzoną roztwór należy pobrać do strzykawki. Po rekonstytucji zgodnie z instrukcją, zawartość fiolki pobrana strzykawką dostarczy ilość piperycyliny i tazobaktamu wskazaną na etykiecie.
Odtworzone roztwory mogą być dodatkowo rozcieńczone do żądanej objętości (np. od 50 ml do 150 ml) za pomocą jednego z następujących rozcieńczalników kompatybilnych:

• roztwór do wstrzykiwań chlorku sodu 0,9% (9 mg/ml)
• glukoza 5%
• dekstran 6% w chlorku sodu 0,9%
• roztwór Ringer’a z laktałem
• roztwór Hartmanna
• Ringer acetate
• Ringer acetate/malate

Niezgodności
Gdy TAIPER jest stosowany jednocześnie z innym antybiotykiem (np. aminoglikozydem), substancje te należy podawać oddzielnie. Mieszanie antybiotyków beta-laktamowych z aminoglikozydem in vitro może prowadzić do znaczącej inaktywacji aminoglikozydu. Jednakże stwierdzono zgodność amikacyny i gentamycyny z TAIPER in vitro w określonych rozcieńczalnikach i przy określonych stężeniach (patrz sekcja Współpodawanie TAIPER z aminoglikozydami).
TAIPER nie powinien być mieszany z innymi substancjami w tej samej strzykawce lub fiolce do infuzji, ponieważ zgodność nie została ustalona.
Z powodu niestabilności chemicznej TAIPER nie powinien być stosowany w roztworach zawierających wyłącznie węglan sodu.
TAIPER jest zgodny z roztworem Ringer’a z laktałem i do współpodawania za pomocą zestawu do infuzji z rozgałęzieniem typu Y.
TAIPER nie powinien być dodawany do produktów krwiopochodnych ani do hydrolizatów albuminy.

Współpodawanie TAIPER z aminoglikozydami
Z powodu inaktywacji aminoglikozydu in vitro przez antybiotyki beta-laktamowe zaleca się podawanie TAIPER i aminoglikozydu oddzielnie. Gdy wskazane jest współczynne leczenie aminoglikozydem, TAIPER i aminoglikozyd powinny być odtworzone i rozcieńczone oddzielnie.
W sytuacjach, gdy zalecane jest współpodawanie, TAIPER jest zgodny z jednoczesnym współpodawaniem w formie infuzji za pomocą zestawu z rozgałęzieniem typu Y wyłącznie z następującymi aminoglikozydami, przy poniższych warunkach:

*Dawkę aminoglikozydu należy dostosować do masy ciała pacjenta, ciężkości zakażenia (ciężkiego lub potencjalnie śmiertelnego) oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny).
Zgodność TAIPER-a z innymi aminoglikozydami nie została ustalona. Tylko stężenia i rozpuszczalniki amikacyny i gentamycyny, w dawkach TAIPER-a podanych w powyższej tabeli, zostały uznane za zgodne z punktu widzenia współpodawania przez kaniulę Y. Jednoczesne współpodawanie przez kaniulę Y w inny sposób niż powyżej opisano może prowadzić do dezaktywacji aminoglikozydu przez TAIPER.