Bupiwakaina

Ulotka: informacja dla użytkownika

bupicain

2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań hiperbariczny
bupivacaina chloridrato
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy uważnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać potrzebne przeczytanie jej ponownie.
• Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest lek bupicain i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem leku bupicain
3. Jak stosować lek bupicain
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek bupicain
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Bupicain i do czego służy

Bupicain zawiera substancję czynną bupiwakaina hydrochloran i należy do leków zwanych anestetykami
lokalnymi, stosowanymi przed zabiegiem chirurgicznym w celu wywołania znieczulenia.
Bupicain może być stosowany we wszystkich rodzajach znieczuleń obwodowych.
Bupicain jest wskazany samodzielnie lub w połączeniu z znieczuleniem ogólnym (narkozą) podczas zabiegów:

• chirurgii ogólnej;
• dotyczących kości i stawów (ortopedia);
• oczu (oftalmologia);
• ucha, nosa i gardła (laryngologia);
• jamy ustnej (stomatologia);
• narządów płciowych i podczas porodu (ginekologia i położnictwo);
• skóry (dermatologia).

Bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania oraz Bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania są wskazane u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia do znieczulenia chirurgicznego oraz u dorosłych i dzieci powyżej 1. roku życia w leczeniu bólu ostrzego.
Bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbarowy jest wskazany u dorosłych do znieczulenia podpajęczynówkowego.

2. Co powinien wiedzieć przed podaniem bupicain

Nie należy stosować bupicain:

• jeśli jest alergiczny na bupiwakainę chlorowodorową, na podobne substancje (takie jak leki przeciwbólowe z grupy amidowych leków przeciwbólowych miejscowych) lub na którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli ma być poddany zabiegowi z zastosowaniem regionalnej anestezji zwanej blokowaniem Biera.

W przypadku, gdy ma być poddany zabiegowi z zastosowaniem anestezji wewnątrzoponowej (bupicain 10 mg/ml
roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny), nie należy stosować tego leku, jeśli:

• choruje na choroby układu nerwowego centralnego (takie jak oponiak, guzy, polio, krwotoki wewnątrzczaszkowe);
• choruje na choroby kręgosłupa (takie jak zapalenie stawów kręgosłupa, gruźlica, guzy), ma nieprawidłowe zwężenie (stenozę) kanału kręgowego, które może występować w dowolnym odcinku kręgosłupa, lub niedawno doznał urazu (np. złamania);
• choruje na infekcje charakteryzujące się obecnością bakterii we krwi (sepsa);
• ma niedobór witaminy B12 (anemię pernicyjną), powiązaną z zaburzeniami rdzenia kręgowego (podostrej zwyrodnienie rdzenia kręgowego);
• ma infekcję skóry spowodowaną przez bakterie (piogenną) w miejscu wstrzyknięcia lub w pobliżu niego;
• doznał zatrzymania pracy serca (szok kardiogenny) lub ma zmniejszoną objętość krwi z powodu krwawienia lub utraty płynów (szok hipowolemiczny);
• choruje na zaburzenia krzepnięcia krwi lub przyjmuje leki stosowane w celu zapobiegania powstawaniu skrzeplin w krwi (leków przeciwkrzepliwych).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed podaniem bupicain.
W przypadku zastosowania anestezji okołopowidorodowej lub blokady nerwów obwodowych mogą wystąpić poważne niepożądane działania,
takie jak zatrzymanie pracy serca (arrest kardiologiczny) lub śmierć.
Ponadto, podczas leczenia bupicain mogą wystąpić problemy z układem nerwowym centralnym, sercem i naczyniami (problemy kardiowaskularne, arytmie komorowe, migotanie komór, nagłe zawalenie układu krążenia) i śmierć, gdy ten lek znajduje się we krwi w dużych ilościach,
szczególnie gdy został przypadkowo wstrzyknięty do naczyń krwionośnych (wstrzyknięcie wewnątrzwennie) lub do obszarów bogatych w naczynia krwionośne (dobrze ukrwionych).
Ten lek należy podawać z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza, jeśli:

• jest osobą starszą lub osłabioną;
• choruje na choroby serca (częściowy lub całkowity blok serca), ponieważ ten lek może osłabić kurczenie się serca (przewodnictwo serca);
• ma zaawansowaną chorobę wątroby lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek;
• jest w zaawansowanej ciąży;
• ma zmniejszoną objętość krwi (hipowolemia), ponieważ ten lek podczas anestezji wewnątrzoponowej (bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny) może spowodować ciężkie i nagłe obniżenie ciśnienia krwi (hipotensję);
• przyjmuje leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (leków przeciwarytmicznych klasy III), takich jak amiodaron; w takim przypadku lekarz może zdecydować o kontroli czynności serca (poprzez elektrokardiogram) (patrz „Inne leki i bupicain”);
• choruje na choroby układu nerwowego (stwardnienie rozsiane, hemiplegia, paraplegia) lub choroby nerwowo-mięśniowe i ma być poddany anestezji wewnątrzoponowej (bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny);
• doznał urazu stawów (intraarticular major) lub miał operację stawów i bupicain ma być podany w sposób wewnątrzstawowy;
• ma osłabioną czynność serca i naczyń (osłabioną czynność kardiowaskularną) i bupicain ma być podany w sposób okołopowidorodowy;
• przyjmuje leki stosowane w zaburzeniach nastroju (MAOI, antydepresanty trójcykliczne) (patrz „Inne leki i bupicain”);
• ma być poddany zabiegowi z zastosowaniem anestezji zwanej blokowaniem ganglion stellatum.

Lekarz będzie nadzorować stan podczas leczenia tym lekiem, ponieważ niektóre techniki
anestezji miejscowej mogą powodować niepożądane działania, również poważne:

• blokada nerwów centralnych: może objawiać się osłabieniem czynności serca i naczyń (depresja kardiowaskularna), szczególnie jeśli już występuje zmniejszona objętość krwi (hipowolemia); dlatego należy zachować ostrożność, jeśli występuje osłabiona czynność serca i naczyń (kardiowaskularna) i ma być poddana anestezji okołopowidorodowej;
• blokada ganglion stellatum może powodować niepożądane działania podobne do tych występujących przy blokadzie nerwów centralnych, a także toksyczność serca z nasileniem lub spowolnieniem rytmu serca aż do zatrzymania pracy serca;
• anestezja okołopowidorodowa: może objawiać się obniżeniem ciśnienia krwi (hipotensja) i spowolnieniem rytmu serca (bradykardia); obniżenie ciśnienia krwi wymaga natychmiastowego podania leków dożylnie stosowanych w celu pobudzenia serca (sympatykomimetyki);
• wstrzyknięcia za gałkę oczną (retrobularne): bardzo rzadko mogą wystąpić tymczasowa utrata wzroku (ślepotę tymczasową), zatrzymanie pracy serca i krążenia (kolaps kardiowaskularny), trudności w oddychaniu (apnea) i drgawki, które należy natychmiast leczyć;
• wstrzyknięcia za gałkę oczną (retrobularne) lub wokół gałki ocznej (peribularne): rzadko mogą wystąpić trwałe zaburzenia mięśni oczu; dlatego należy stosować najniższe dawki i stężenia środka znieczulającego;
• blokada okołoszyjna: może objawiać się spowolnieniem lub przyspieszeniem rytmu serca (bradykardia/tachykardia) u płodu; dlatego podczas stosowania tego leku należy kontrolować rytm serca płodu (patrz „Ciąża i karmienie piersią”);
• anestezja rdzeniowa (bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny): może objawiać się całkowitą lub wysoką blokadą rdzeniową, z osłabieniem czynności serca i krążenia (depresja kardiowaskularna) i osłabieniem oddychania (depresja oddechowa); te efekty mogą wystąpić częściej, jeśli jest osobą starszą lub w zaawansowanej ciąży; w obu tych przypadkach należy zmniejszyć dawkę; ponadto przy anestezji wewnątrzoponowej rzadko mogą wystąpić uszkodzenia mózgu i nerwów (parestezje, zanik czucia, osłabienie mięśni i paraliż), które w niektórych przypadkach mogą być trwałe;

W przypadku anestezji miejscowej w obszarach takich jak palce, nasada penisa, podana zostanie bupiwakaina bez adrenaliny, aby zapobiec uszkodzeniu tkanek (martwicy niedokrwnej).
Przed zastosowaniem tego leku lekarz powinien sprawdzić stan krążenia krwi.
Lekarz może zdecydować o zastosowaniu dawki testowej tego leku w połączeniu z adrenalina, aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia do żyły lub do wnętrza opony mózgowej.
Podczas podawania lekarz będzie dokładnie nadzorować stan, natychmiast przerywając leczenie przy pierwszych objawach ostrzegawczych, np. gdy wystąpią zaburzenia czucia lub senność (zmiany stanu świadomości).
Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji, również u osób niealergicznych; dlatego podczas stosowania tego leku konieczna jest natychmiastowa dostępność sprzętu, leków i wykwalifikowanego personelu do leczenia stanów nagłych.
Dzieci
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bupiwakainy chlorowodorowej u dzieci poniżej 1 roku życia nie zostały ustalone.
Stosowanie bupiwakainy chlorowodorowej w blokadzie wewnątrzstawowej lub dużych nerwów u dzieci w wieku od 1 do 12 lat nie zostało udokumentowane.
W przypadku anestezji okołopowidorodowej dawkę należy dostosować do masy ciała i wieku (patrz „Stosowanie u dzieci w wieku od 1 do 12 lat”).
Inne leki i bupicain
Poinformuj lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli aktualnie stosuje, ostatnio stosował lub może potrzebować stosować inne leki.
Ten lek należy podawać z ostrożnością, jeśli przyjmuje:

• inne leki stosowane do łagodzenia bólu podczas zabiegów chirurgicznych (leki przeciwbólowe miejscowe);
• leki podobne do bupicain, takie jak niektóre leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (przeciwarytmiki), takie jak lidokaina, mexyletyna i tokainid;
• leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• MAOI, antydepresanty trójcykliczne (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje ciążę, albo karmi piersią, skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Jeśli jest w zaawansowanej ciąży, dawkę w przypadku anestezji rdzeniowej (bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny) należy zmniejszyć.
Anestezja okołoszyjna wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia niepożądanych działań u płodu (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Karmienie piersią
Jeśli karmi piersią, bupicain może przechodzić w bardzo małych ilościach do mleka matki; ogólnie nie stwarza to ryzyka dla noworodka.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
bupicain może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub obsługi maszyn. bupicain może powodować łagodne zaburzenia funkcji psychicznych i kontroli ruchów (koordynację) oraz może tymczasowo negatywnie wpływać na zdolność poruszania się i poziom czujności. Jeśli odczuwa te objawy, należy unikać kierowania pojazdami i obsługi maszyn.
bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania i bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania zawierają sód
Fiolka 5 ml: te leki zawierają mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, czyli są zasadniczo „bezsodowe”.
Fiolka 10 ml: te leki zawierają 31,5 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) na fiolkę. Odpowiada to 1,6% maksymalnego dziennego spożycia zalecanego w diecie dla dorosłego.

3. Jak stosować bupicain

Lek ten będzie podany przez lekarza lub wykwalifikowany personel podczas zabiegów chirurgicznych. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Dawkę i sposób podania ustali lekarz indywidualnie, w zależności od potrzeb i wieku.

Stosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia
Dawkę należy dobrać możliwie najniższą, zapewniającą odpowiednie znieczulenie. Zalecana dawka wynosi od 2–3 mg do 100–150 mg, w zależności od rodzaju znieczulenia.
Maksymalna dawka pojedyncza nie powinna przekraczać 150 mg, co odpowiada 30 ml roztworu o stężeniu 5 mg/ml lub 60 ml roztworu o stężeniu 2,5 mg/ml.
Ogólnie maksymalna zalecana dawka wynosi 2 mg na kg masy ciała w jednym podaniu.

Stosowanie u dzieci w wieku od 1 do 12 lat (bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania i bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania)
Dawkę należy dobrać możliwie najniższą, zapewniającą odpowiednie znieczulenie.
Maksymalna dawka wynosi 2 mg na kg masy ciała.
Lekarz dobrać dawkę odpowiednio do masy ciała dziecka.
Dzieci poniżej 1. roku życia: bezpieczeństwo i skuteczność bupiwakainy nie zostały ustalone (patrz „Dzieci”).

W przypadku podania zbyt dużej dawki bupicain
Przypadkowe wstrzyknięcie do naczynia może spowodować objawy toksyczne po kilku sekundach lub minutach.
Po podaniu nadmiernego dawkowania leku mogą wystąpić objawy toksyczne (systemowe reakcje toksyczne) po 15–60 minutach od wstrzyknięcia.
bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny, podany zgodnie z zaleceniami, mało prawdopodobne, że spowoduje ogólną toksyczność. Jednakże przy jednoczesnym stosowaniu innych anestetyków miejscowych efekty toksyczne mogą się nasilać.
W przypadku przypadkowego podania lub zażycia zbyt dużej dawki leku należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala na SOR.

Jeśli zapomnisz zastosować bupicain
Lek ten będzie podany przez lekarza lub pielęgniarkę, dlatego mało prawdopodobne jest, że pominięcie dawki się zdarzy.
W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Możą wystąpić następujące działania niepożądane:
Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób):

• obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja);
• nudności.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

• zaburzenia czucia w nogach, rękach lub innych częściach ciała (parestezje), zawroty głowy;
• spowolnienie akcji serca (bradykardia);
• podwyższenie ciśnienia krwi (hipertensja);
• wymioty;
• niemożność opróżnienia pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu).

Nieczęsto (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

• napady padaczkowe, zaburzenia czucia wokół ust (parestezja okolice ust), uczucie nieczułości języka, nietolerancja dźwięków (hiperakuzja), zaburzenia wzroku, utrata przytomności, drżenie, uczucie pustki w głowie, uczucie dzwonienia w uszach (tinnitus), zaburzenia mowy (dysartria).

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):

• reakcje alergiczne, ciężka reakcja alergiczna (szok anafilaktyczny);
• choroba charakteryzująca się nieprawidłowym funkcjonowaniem nerwów (neuropatia), uszkodzenie nerwów (uszkodzenie nerwu obwodowego), zapalenienie opon mózgowo-rdzeniowych (zaropatia), utrata zdolności do skurczu jednego lub więcej mięśni (paraplegia), zaburzenia ruchu i czucia w kończynach dolnych (paraplegia), niezamierzony całkowity blok rdzenia kręgowego;
• podwójne widzenie (diplopia);
• zatrzymanie akcji serca (zatrzymanie krążenia), zaburzenia rytmu serca (arytmie serca);
• problemy z oddychaniem (depresja oddechowa).

Nieznane (częstość występowania nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• pobudzenie, dezorientacja, rozszerzenie źrenicy (midryza), zwiększenie metabolizmu i temperatury ciała, skurcz mięśni żucia (trizm), potliwość, zwiększenie liczby oddechów (tachypnea), rozszerzenie oskrzeli (bronchodilatacja), zwiększenie objętości naczyń krwionośnych (wazodilatacja);
• reakcje alergiczne z objawami lokalnymi, takimi jak podrażnienia skóry (pokrzywówka, świąd) lub ogólnoustrojowymi, takimi jak skurcz mięśni oskrzeli (bronchospazm).

Po podaniu bupivakainu 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny mogą ponadto wystąpić następujące działania niepożądane:
Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

• ból głowy po nakłuciu opony twardej (cefalea po punkcji opony twardej);
• nieumiejętne oddawanie moczu (nietrzymanie moczu).

Nieczęsto (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

• zmniejszenie zdolności do skurczu jednego lub więcej mięśni (paraplegia), zaburzenia czucia (dysestezja);
• osłabienie mięśni, ból pleców.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):

• utrata skurczu jednego lub więcej mięśni (paraplegia).

Możliwe działania niepożądane u dzieci
Działania niepożądane, które mogą wystąpić u dzieci, są podobne do tych opisanych u dorosłych. Może być trudne wykrycie pierwszych objawów toksyczności tego leku podczas stosowania go w trakcie znieczulenia ogólnego u dzieci.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można przyczynić się do dostarczania większej liczby informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać bupikain

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu po oznaczeniu „Wydane do”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Roztwór należy użyć natychmiast po otwarciu. Nieużywany lek należy zniszczyć.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancja czynna to chlorowodorek bupiwakainy: 1 ml zawiera 2,5 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: sodu chloridum, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancja czynna to chlorowodorek bupiwakainy: 1 ml zawiera 5 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: sodu chloridum, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań hiperbariczny

• Substancja czynna to chlorowodorek bupiwakainy: 1 ml zawiera 10 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: glukoza monohydrat, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Opis wyglądu bupicain i zawartość opakowania
Bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań i bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań:
opakowanie zawierające 10 fiolki o pojemności 5 ml lub 10 ml.
Bupicain 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań hiperbariczny:
opakowanie zawierające 10 fiolki o pojemności 2 ml.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Monico spa
Via Ponte di Pietra 7, 30173 Venezia Mestre - Italia

Poniżej zamieszczone informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego

Dawkowanie i sposób podania
U dorosłych zalecana dawka podana jest w sposób orientacyjny w poniższej tabeli:

U dzieci w wieku od 1 do 12 lat zalecane dawki bupicain 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań i bupicain 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań podano w poniższej tabeli:

a) Początek i trwanie blokady nerwów obwodowych zależy od rodzaju blokady i podanej dawki.
b) Blokady zewnątrzoponowe odcinka piersiowego wymagają stopniowego zwiększania dawek, aż do osiągnięcia pożądanego poziomu znieczulenia.
Leczenie oстрой toksyczności systemowej
Podawanie znieczynienia lokalnego należy natychmiast przerwać, jeśli wystąpią objawy oстрой toksyczności systemowej lub całkowitego bloku śródpajęczynówkowego. Objawy toksyczności ośrodkowego układu nerwowego należy niezwłocznie leczyć poprzez odpowiednie wspieranie drożności dróg oddechowych i oddychania oraz podanie leków przeciwdrgawkowych, takich jak diazepan w dawce 10–20 mg dożylnie; nie zaleca się stosowania barbituranów, które mogą nasilić depresję ośrodka bulwiarskiego. Odpływ krwi może być wspierany przez podawanie kortykosteroidów w odpowiednich dawkach dożylnie; można dodać rozcieńczone roztwory alfa-beta-stymulatorów o działaniu zwężającym naczynia (mefenteramina, metaraminol i inne) lub siarczan atropiny.
W przypadku wystąpienia depresji układu sercowo-naczyniowego należy rozważyć odpowiednie leczenie płynami dożylne, wazopresorami, lekami inotropowymi i/lub emulsją lipidową. U dzieci dawkowanie musi być dostosowane do wieku i masy ciała.
W przypadku wystąpienia zatrzymania krążenia należy natychmiast przystąpić do resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Kluczowe znaczenie ma zapewnienie optymalnej oxygenacji, wspieranie wentylacji i krążenia oraz leczenie acidosis.
W przypadku wystąpienia zatrzymania serca może być konieczne przedłużenie procedur resuscytacyjnych w celu osiągnięcia pozytywnego wyniku.
Niezgodność
Rozpuszczalność bupiwakainy przy pH powyżej 6,5 jest ograniczona. Należy to wziąć pod uwagę przy dodawaniu roztworów alkalicznych, takich jak węglany, które mogą spowodować wytrącenie osadu.
Więcej informacji zawiera ulotka produktu.