BICNU

Ulotka: informacja dla użytkownika

BICNU 100 mg proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do infuzji

Carmustyna
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku proszę dokładnie przeczytać niniejszą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Jeśli wystąpią u Ciebie jakieś działania niepożądane, w tym te, których nie ma w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.
  Treść tej ulotki:
  1. Co to jest BICNU i do czego służy
  2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem BICNU
  3. Jak stosować BICNU
  4. Możliwe działania niepożądane
  5. Jak przechowywać BICNU
  6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest BICNU i do czego służy

BICNU 100 mg proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań jest lekiem zawierającym karbopłaczydło. Karbopłaczydło należy do grupy substancji przeciwnowotworowych znanych jako nitrozale, które działają poprzez spowalnianie wzrostu komórek nowotworowych.
BICNU stosuje się jako terapię paliatywną (w celu złagodzenia i zapobiegania cierpieniu pacjentów) jako lek pojedynczy lub w ustalonej terapii łącznej z innymi zatwierdzonymi substancjami przeciwnowotworowymi w określonych typach nowotworów, takich jak:

• guzy mózgu, glebośladak, medulloblastoma, astrocitoma i przerzuty do mózgu;
• szpiczak mnogi (złośliwy nowotwór rozwijający się w szpiku kostnym);
• choroba Hodgkina (nowotwór układu limfatycznego);
• chłoniaki nieziarnicze (nowotwór układu limfatycznego);
• guzy przewodu pokarmowego lub układu trawiennego;
• czerniak złośliwy (nowotwór skóry);

Karbopłaczydło stosuje się również jako terapię kondycjonującą przed przeszczepieniem własnych komórek macierzystych krwi (autologiczny przeszczep komórek macierzystych) w złośliwych chorobach hematologicznych układu limfatycznego (chłoniak Hodgkina i chłoniak nieziarniczy).

2. Co powinien wiedzieć przed zastosowaniem BICNU

Nie stosować BICNU:

• jeśli jest uczulony na karbuzynę lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• BICNU nie powinno być stosowane u pacjentów z obniżoną liczbą płytek krwi (trombocytów), białych krwinek (leukocytów) lub czerwonych krwinek (erytrocytów), niezależnie od tego, czy jest to skutek chemioterapii, czy innych przyczyn;
• w przypadku ciężkiego upośledzenia funkcji nerek;
• jeśli wiek pacjenta jest poniżej 18 lat;
• jeśli karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem BICNU.
Ponieważ głównym skutkiem ubocznym tego leku jest opóźnione zahamowanie szpiku kostnego, lekarz będzie kontrolował morfologię krwi co tydzień przez co najmniej 6 tygodni po podaniu dawki. W zalecanych dawkach BICNU nie powinno być podawane częściej niż co 6 tygodni. Dawkowanie będzie potwierdzane wynikami morfologii krwi.
Natychmiast powiadomić lekarza, jeśli wystąpią następujące objawy:

• objawy infekcji (gorączka, trwające bóle gardła);
• skłonność do powstawania siniaków/krwawień;
• nietypowy zmęczenie;
• przyspieszone tętno/poczucie kołatania serca.

Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie regularnie w trakcie terapii, sprawdzane będą funkcje wątroby i nerek.
Podczas leczenia mogą występować objawy gastrointestinalne, takie jak wymioty i nudności.
Ponieważ stosowanie BICNU może powodować uszkodzenie płuc, przed rozpoczęciem leczenia wykonywany jest rentgen klatki piersiowej oraz badania funkcji płuc (zobacz również sekcję „Możliwe działania niepożądane”).
Leczenie wysokimi dawkami karbuzyny (do 600 mg/m²) stosowane jest wyłącznie w połączeniu z późniejszą transplantacją komórek macierzystych. Tak wysokie dawki mogą zwiększać częstość lub nasilenie toksyczności na poziomie płuc, nerek, wątroby, serca i przewodu pokarmowego, a także infekcji i zaburzeń elektrolitowych (niski poziom potasu, magnezu i fosforanów we krwi).
Ból brzucha (enterokolity neutropenijne) może wystąpić jako niepożądane zdarzenie podczas terapii lekami chemioterapeutykami.
Pacjenci z wieloma współistniejącymi schorzeniami i cięższym stanem choroby są bardziej narażeni na zdarzenia niepożądane. Jest to szczególnie istotne u pacjentów starszych.
Lekarz poinformuje o możliwości uszkodzenia płuc i reakcji alergicznych oraz o odpowiadających im objawach. Jeśli wystąpią takie objawy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem (zobacz sekcję 4).
Kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym powinni stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu (zobacz również sekcję „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).

Inne leki i BICNU
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli stosuje się, stosowano ostatnio lub może się stosować inne leki, w tym leki bez recepty, takie jak:

• fenytoina – stosowana w epilepsji;
• cyklotydyna – stosowana w problemach żołądkowych, takich jak wzdęcia;
• digoksyna – stosowana w zaburzeniach rytmu serca;
• meloflan – lek przeciwnowotworowy;
• dexametazon – stosowany jako środek immunosupresyjny i przeciwzapalny;
• metotreksat, cyklofosfamid, prokarbazydżyna, chlorambucylinę (azotan musztardy), fluorouracyl, winblastynę, aktynomycynę (daktynomycynę), bleomycynę, doksorubicynę (adriamycynę) – stosowane w leczeniu różnych typów nowotworów.

Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli kobieta jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, albo karmi piersią, powinna skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.

Ciąża i płodność
BICNU nie powinno być stosowane w czasie ciąży, ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Z tego powodu ten lek zazwyczaj nie powinien być podawany kobietom w ciąży. Jeśli stosuje się go w ciąży, pacjentka musi być świadoma potencjalnych ryzyk dla płodu. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się unikanie ciąży w trakcie leczenia tym lekiem. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznych metod antykoncepcji, aby nie zajść w ciążę w trakcie i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia tym lekiem.
Pacjenci płci męskiej powinni stosować odpowiednie metody antykoncepcji w trakcie leczenia BICNU i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu, aby uniknąć zajścia w ciążę partnerki. Płodność pacjentów płci męskiej może być zaburzona w wyniku leczenia BICNU. Przed rozpoczęciem leczenia BICNU należy uzyskać odpowiednią poradę dotyczącą płodności/planowania rodziny.

Karmienie piersią
Nie karmić piersią w czasie przyjmowania leku i przez 7 dni po zakończeniu leczenia. Ryzyko dla noworodków/dzieci karmionych piersią nie może być wykluczone.

Kierowanie pojazdami i użytkowanie maszyn
Nieznany jest wpływ tego leku na zdolność prowadzenia pojazdów i użytkowania maszyn. Zapytaj lekarza przed prowadzeniem pojazdów lub korzystaniem z narzędzi i maszyn, ponieważ zawroty głowy są zgłaszanym działaniem niepożądany tego leku, które może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów lub użytkowania maszyn.

BICNU zawiera glikol propylenowy
Glikol propylenowy zawarty w tym leku może powodować efekty podobne do tych, które występują po spożyciu alkoholu, i może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
Nie stosować tego leku u dzieci poniżej 5. roku życia.
Stosować ten lek tylko wtedy, gdy zalecono to przez lekarza. Lekarz może przeprowadzać dodatkowe badania kontrolne w trakcie leczenia.

3. Jak stosować BICNU

BICNU będzie zawsze podawane przez personel medyczny doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.
Dorośli
Dawka zależy od stanu zdrowia, budowy ciała oraz odpowiedzi na leczenie. Ogólnie stosuje się co najmniej co 6 tygodni. Zalecana dawka BICNU jako leku pojedynczego u pacjentów wcześniej nieleczonych wynosi 150–200 mg/m² dożylnie co 6 tygodni. Może być podana w jednej dawce lub podzielona na dożylne wlewy podawane w ciągu dwóch kolejnych dni (75–100 mg/m² dziennie). Dawkowanie może się różnić w zależności od ewentualnego stosowania BICNU w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.
Dawkowanie dostosowuje się na podstawie odpowiedzi na leczenie.
Zalecana dawka karbustyny podawanej w połączeniu z innymi substancjami przeciwnowotworowymi przed autologiczną transplantacją komórek macierzystych wynosi 300–600 mg/m² dożylnie.
Przelew krwi jest monitorowany często w celu uniknięcia toksyczności szpiku kostnego, a dawka jest odpowiednio dostosowywana w razie potrzeby.
Sposób podania
Po odtworzeniu i rozcieńczeniu BICNU podaje się dożylnie w formie wlewu przez okres 1–2 godzin. Czas trwania wlewu nie powinien być krótszy niż godzina, aby uniknąć pieczenia i bólu w miejscu wstrzyknięcia. Miejsce wstrzyknięcia kontroluje się podczas podawania leku.
Czas trwania leczenia ustala lekarz i może się różnić u każdego pacjenta.
Stosowanie u dzieci i młodzieży (wiek < 18 lat)
BICNU nie może być stosowane u dzieci i młodzieży ze względu na wysokie ryzyko toksyczności płucnej.
Stosowanie u osób starszych
BICNU może być stosowane ostrożnie u pacjentów starszych. W takim przypadku należy dokładnie monitorować funkcję nerek.
Jeśli zastosuje zbyt dużą dawkę BICNU
Ponieważ lek będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę, mało prawdopodobne jest podanie niewłaściwej dawki. Powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli masz wątpliwości co do ilości podanego leku.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli zauważysz następujące objawy:
nagłe świsty podczas oddychania, trudności w oddychaniu, obrzęk powiek, twarzy lub warg, wysypka skórna lub uczucie swędzenia (szczególnie na całym ciele) oraz uczucie zawrotów głowy.
Mogą to być oznaki ciężkiej reakcji alergicznej.
BICNU może powodować następujące działania niepożądane:
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10)

• późną mielosupresję (obniżenie liczby komórek krwi w szpiku kostnym);

• ataksję (brak dobrowolnej koordynacji ruchów mięśniowych);

• zawroty głowy;

• bóle głowy;

• przejściowe zaczerwienienie oczu, zamazane widzenie spowodowane krwawieniem do siatkówki, zapalenie tęczówki i nerwu wzrokowego;

• hipotensję (obniżenie ciśnienia krwi) przy terapii wysokimi dawkami;

• flebity (zapalenie żył) związane z bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, bolesnością;

• zaburzenia oddechowe (choroby płuc) z trudnościami w oddychaniu. Ten lek może
  spowodować ciężkie uszkodzenie płuc (nawet śmiertelne), które może pojawić się lata po leczeniu. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz którykolwiek z następujących objawów: zadyszka, trwały kaszel, ból w klatce piersiowej, osłabienie/trwałe zmęczenie;

• ciężkie nudności i wymioty; zaczynające się w ciągu 2–4 godzin po podaniu i trwające 4–6 godzin;

• przy stosowaniu na skórę – zapalenie skóry (dermatyta);

• przypadkowy kontakt ze skórą może spowodować przejściowe przebarwienie (zaciemnienie obszaru skóry lub paznokci)

Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10)

• ostre białaczki (nowotwory krwi), displazję szpiku (nieprawidłowy rozwój szpiku kostnego) po długotrwałym stosowaniu. Mogą wystąpić następujące objawy: krwawienie z dziąseł, ból kości, gorączka, częste infekcje, częste lub ciężkie krwawienia z nosa, guzki spowodowane obrzękiem węzłów chłonnych szyi i okolicy szyi, pach, brzucha lub pachwin, bladość skóry, zadyszka, osłabienie, zmęczenie lub ogólny spadek energii;
• anemię (obniżenie liczby czerwonych krwinek we krwi);
• encefalopatie (zaburzenia mózgu) przy terapii wysokimi dawkami; objawy mogą obejmować: osłabienie mięśni w określonym obszarze, słabe zdolności podejmowania decyzji lub koncentracji, mimowolne skurcze, drżenie, trudności w mówieniu lub połykaniu, napady drgawek;
• utratę apetytu (anoreksję);
• zaparcia;
• biegunkę;
• zapalenie jamy ustnej i warg;
• odwracalne uszkodzenie wątroby przy terapii wysokimi dawkami, z opóźnieniem do 60 dni po podaniu, które może prowadzić do wzrostu enzymów wątrobowych i bilirubiny (ujawnionych w badaniach krwi);
• alopecję (utrata włosów);
• zaczerwienienie skóry;
• reakcje w miejscu wstrzyknięcia;

Rzadko (może dotyczyć do 1 osoby na 1000)

• chorobę żylno-zastawkową (postępujące zatorowanie żył) przy terapii wysokimi dawkami, w której bardzo małe żyły wątroby ulegają zatorowi. Możliwe są następujące objawy: gromadzenie się płynu w brzuchu, powiększenie śledziony, ciężkie krwawienie z przełyku, żółtaczka (żółte zabarwienie skóry i białek oczu);
• problemy oddechowe spowodowane rodzajem choroby płuc, w której tkanka płucna jest bliznowaciejąca (fibroza międzywistowata) (przy niższych dawkach); objawy mogą obejmować suchy kaszel, zadyszkę, zmęczenie, utratę masy ciała;
• zaburzenia nerek;
• ginekomastię (rozwój piersi u mężczyzn);
• krwawienie w przewodzie pokarmowym;
• zapalenie nerwu wzrokowego i przylegającej siatkówki oka.

Bardzo rzadko (może dotyczyć do 1 osoby na 10 000)

• stan zapalny powodujący powstawanie skrzepu krwi i zator jednej lub więcej żył, zazwyczaj w nogach. Dotknięta żyła może znajdować się blisko powierzchni skóry lub głęboko w mięśniu (tromboflebity).

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• ból mięśni;
• nowotwory wtórne (nowotwory złośliwe spowodowane radioterapią lub chemioterapią);
• napady (ataki), w tym stan przedłużonej drgawki;
• uszkodzenia tkanek spowodowane wyciekem w miejscu wstrzyknięcia;
• bezpłodność;
• zaburzenia rozwoju zarodka/pleta u kobiet w ciąży;
• każdy objaw infekcji;
• przyspieszone tętno, ból w klatce piersiowej;
• reakcje alergiczne;
• zaburzenia elektrolitowe (niski poziom potasu, magnezu, fosforanów we krwi);
• ból brzucha (enterokolita neutropeniczna);
• zmniejszenie objętości nerek, postępujące gromadzenie się niektórych produktów przemiany materii we krwi (azotemia) oraz niewydolność nerek obserwowane po wysokich dawkach skumulowanych i po długotrwałym leczeniu BICNU i innymi nitrozoureami. Uszkodzenia nerek obserwowano również po całkowitych dawkach niższych;

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te, które nie są wymienione w niniejszym ulotce, powiadom lekarza lub farmaceutę. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem:
krajowego systemu zgłaszania pod adresem
https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse
Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać BICNU

Przechowuj lek poza zasięgiem wzroku i zasięgiem dzieci.
Przechowuj i transportuj w lodówce (2°C – 8°C).
Nie stosuj leku po upływie daty ważności podanej na fiolce i opakowaniu po oznaczeniu „PRZEC.”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Lek będzie przechowywany przez lekarza lub personel medyczny.
Po odtworzeniu zgodnie z zaleceniami, karbustyna do wstrzykiwań jest stabilna przez 480 godzin w lodówce (2°C – 8°C) oraz przez 24 godziny w temperaturze pokojowej (25°C ±2°C) w pojemnikach szklanych. Przed użyciem należy sprawdzić fiolki po odtworzeniu pod kątem powstawania kryształów. Jeśli kryształy zostaną zaobserwowane, można je rozpuścić, podgrzewając i lekko wstrząsając fiolką w temperaturze pokojowej.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia, odtworzony roztwór należy stosować natychmiast.
Fiolki należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Odtworzony roztwór należy dodatkowo rozcieńczyć do objętości 500 ml roztworem do wstrzykiwań chlorku sodu 0,9% lub roztworem do wstrzykiwań glukozy 5%, w pojemnikach szklanych lub polipropilenowych – jest on fizycznie i chemicznie stabilny przez 8 godzin w temperaturze 25°C± 2°C, pod warunkiem ochrony przed światłem. Te roztwory są ponadto stabilne do 48 godzin w lodówce (2°C – 8°C) oraz dodatkowe 6 godzin w temperaturze 25°C± 2°C, pod warunkiem ochrony przed światłem.
Roztwór należy chronić przed światłem aż do zakończenia podania.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz – dzięki temu przyczynisz się do ochrony środowiska.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera BICNU
Substancją czynną jest karbustyna.
Każda fiolka z proszkiem do koncentratu do sporządzenia roztworu do infuzji zawiera 100 mg karbustyny.
Każda fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera 3 ml glikolu propylenowego.
Po odtworzeniu za pomocą dostarczonego rozpuszczalnika, 1 ml roztworu zawiera 33,3 mg karbustyny.
Pozostałe substancje pomocnicze to:

• proszek: brak substancji pomocniczych.
• rozpuszczalnik: glikol

Opis wyglądu BICNU i zawartości opakowania
BICNU to proszek i rozpuszczalnik do koncentratu do sporządzenia roztworu do infuzji.
Proszek ma jasnożółty kolor i jest dostarczany w fiolce szklanej typu I Amber (30 ml) z ciemnoszarą bromobutylową korkową tulejką i uszczelniony polipropylenowym kapturkiem.
Rozpuszczalnik to przezroczysty, bezbarwny, lepki płyn, dostarczany w fiolce szklanej przezroczystej typu I (5 ml) z szarą bromobutylową korkową tulejką i uszczelniony polipropylenowym kapturkiem.
Opakowanie zawiera jedną fiolkę z 100 mg proszku i jedną fiolkę z 3 ml rozpuszczalnika.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Tillomed Italia Srl, viale G. Richard 1, Torre A, 20143 Milano, Włochy
Producent
SGS Pharma Magyarorszag Kft.
Derkovits Gyula Utca 53,
Budapest XIX, 1193,
Węgry
Tillomed Malta Limited,
Malta Life Sciences Park,
LS2.01.06 Industrial Estate,
San Gwann, SGN 3000, Malta
Ten lek jest zarejestrowany w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami handlowymi:
Belgia: Carmustine Tillomed 100 mg poudre et solvant pour solution à
diluer pour perfusion
Republika Czeska: Carmustine Zentiva
Dania: Carmustin Macure
Finlandia: Carmustine Macure 100 mg kuiva-aine ja liuotin
välikonsentraatiksi infuusionestettä varten, liuos
Grecja: Carmustine/Tillomed 100 mg κόνις και διαλύτης για συμπύκνωμα
για διάλυμα προς έγχυση
Węgry: Carmustine Tillomed 100 mg por és oldószer oldatos infúzióhoz
való koncentrátumhoz
Irlandia: Carmustine 100 mg powder and solvent for concentrate for solution
for infusion
Włochy: BICNU
Litwa: Carmustine Zentiva 100 mg milteliai ir tirpiklis koncentratui
Holandia: Carmustine Glenmark 100 mg poeder en oplosmiddel voor
concentraat voor oplossing voor infusie
Norwegia: Carmustine Macure
Polska: Carmustine Zentiva
Portugalia: Carmustine Tillomed 100 mg pó e solvente para concentrado para
solução para perfusão
Słowacja: Carmustine Zentiva
a rozpúšťadlo na infúzny koncentrát
Słowenia: Karmustin Tillomed 100 mg prašek in vehikel za raztopino za
infundiranje
Szwecja: Carmustine Macure

Poniżej zamieszczono informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego.

Zawiera się krótki opis przygotowania i/lub manipulacji, interakcji, dawkowania leku,
przedawkowania oraz badań kontrolnych i laboratoryjnych, opartych na aktualnym streszczeniu
charakterystyki produktu.
Forma dożylna w postaci liofilizatu nie zawiera substancji konserwujących i nie jest przeznaczona do wielokrotnego użytku. Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy zwracać szczególną ostrożność podczas jego manipulacji; należy unikać kontaktu skóry z lekiem. Rekonstytucję i dalsze rozcieńczenia należy przeprowadzać w warunkach bezpyłowych.
Przestrzeganie instrukcji dotyczących przechowywania produktu pozwala uniknąć jego uszkodzenia do daty ważności podanej na opakowaniu.
Przechowywanie karbustyny w temperaturze 27 °C lub wyższej może prowadzić do stopienia substancji, ponieważ karbustyna ma niski punkt topnienia (od 30,5 °C do 32 °C). O objawach rozkładu świadczy obecność oleistej warstwy na dnie fiolki. W takim przypadku lek nie powinien być już stosowany. Jeśli nie ma pewności co do odpowiedniego schłodzenia produktu, należy natychmiast sprawdzić każdą fiolkę zawartą w opakowaniu. Aby przeprowadzić taką kontrolę, należy wystawić fiolkę na intensywne światło.
Przygotowanie rekonstytucji i rozcieńczenia proszku do sporządzenia roztworu koncentratu do infuzji z każdej fiolki należy wykonać następująco:
Rozpuścić karbustynę (100 mg proszku) w 3 ml sterylnego rozcieńczalnika dostarczonego w zestawie (glikol propylenowy do wstrzykiwań), aż do uzyskania klarownego roztworu. Glikol propylenowy z fiolki należy użyć do rekonstytucji dopiero po osiągnięciu przez niego temperatury pokojowej. Do pobrania rozcieńczalnika z fiolki należy użyć igły o większej grubości (igła mniejsza niż 22 gauge). Poniżej zamieszczono szczegółowy przewodnik po rekonstytucji.

Etap 1: Wyjąć obie fiolki z opakowania i pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej (co najmniej 10 minut)

Etap 2: Aseptyczne pobranie 3 ml sterylnego rozcieńczalnika z fiolki zawierającej rozcieńczalnik za pomocą sterylnej strzykawki. Upewnić się, że pobrano dokładnie 3 ml sterylnego rozcieńczalnika do strzykawki.

Etap 3: Wprowadzić sterylny rozcieńczalnik do fiolki zawierającej 100 mg karbustyny i pozwolić produktowi namoknąć przez co najmniej 10 minut.

Etap 4: Wstrząsać fiolką (ruchem okrężnym) przez co najmniej 60 sekund bez przerwy, aż do uzyskania klarownego roztworu.

Etap 5: Trzymać rekonstytuowaną fiolkę w pozycji odwróconej przez 5 minut.

Etap 6: Aseptyczne pobranie rekonstytuowanego roztworu wyłącznie w pozycji odwróconej i przygotowanie roztworu do infuzji po dalszym rozcieńczeniu.

Każdy ml otrzymanego roztworu macierzystego będzie zawierał 33,3 mg karbustyny.
Rekonstytucja zgodnie z instrukcją daje w rezultacie żółtawy roztwór.
Otrzymany roztwór należy dalej rozcieńczyć do objętości 500 ml za pomocą 0,9% roztworu do wstrzykiwań chlorku sodu lub 5% roztworu do wstrzykiwań glukozy. Otrzymany roztwór zawiera końcową stężenie karbustyny 0,2 mg/ml i powinien być przechowywany w osłonie przed światłem.
Przed użyciem należy sprawdzić fiolki po rekonstytucji pod kątem ewentualnego wytrącania się kryształów. Jeśli zaobserwuje się kryształy, można je rozpuścić, podgrzewając i wstrząsając fiolkę w temperaturze pokojowej. Fiolki po rekonstytucji należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek stałych i przyciemnienia przed podaniem.

Sposób podania:
Do użytku dożylnego po rekonstytucji i rozcieńczeniu.
Roztwór po rekonstytucji i rozcieńczeniu należy podawać natychmiast w postaci dożylnej infuzji w ciągu 1–2 godzin, w osłonie przed światłem. Czas trwania infuzji nie powinien być krótszy niż godzina, aby uniknąć uczucia pieczenia i bólu w miejscu wstrzyknięcia. Miejsce wstrzyknięcia należy monitorować w trakcie podania. Podanie należy zakończyć w ciągu 3 godzin od momentu rekonstytucji/rozcieńczenia leku.
Do podania infuzji należy użyć zestawu infuzyjnego z polietylenu (PE) bez zawartości PVC.
Należy przestrzegać wytycznych dotyczących bezpiecznej manipulacji i usuwania leków przeciwnowotworowych.

Dawkowanie i badania laboratoryjne
Dawki początkowe
Zalecana dawka BICNU jako leku monoterapii u pacjentów nieleczonych wcześniej wynosi od 150 do 200 mg/m² dożylnie co 6 tygodni. Dawka ta może być podana w jednym wstrzyknięciu lub podzielona na dożylne infuzje dzienne po 75–100 mg/m² w dwóch kolejnych dniach.
Gdy BICNU stosuje się w połączeniu z innymi lekami mielosupresyjnymi lub u pacjentów z wyczerpaniem rezerwy szpiku kostnego, dawkę należy dostosować do profilu hematologicznego pacjenta, jak wskazano poniżej.

Monitorowanie i dawki kolejne
Kolejnej dawki BICNU nie należy podawać, zanim komórki krwi obwodowej nie powrócą do akceptowalnych poziomów (płytki krwi powyżej 100 000/mm³, leukocyty powyżej 4 000/mm³), co zwykle następuje po około sześciu tygodniach. Wartości hematologiczne należy monitorować często, a powtarzane cykle nie powinny być stosowane częściej niż co sześć tygodni ze względu na późną toksyczność hematologiczną.
Kolejne dawki po dawce początkowej należy dostosować na podstawie odpowiedzi hematologicznej pacjenta na poprzednią dawkę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami mielosupresyjnymi. Poniższa tabela stanowi wytyczną dla dostosowania dawkowania.

Tabela 1

W przypadkach, gdy wartość najniższa po dawce początkowej nie znajduje się w tym samym rzędzie dla leukocytów i płytek krwi (np.
leukocyty >4 000 i płytki <25 000), należy użyć niższego procentu dawki poprzedniej (np. przy płytkach <25 000 należy podać maksymalnie 50% poprzedniej dawki).
Leczenie kondycjonujące przed SCT
Bis chloro nitroso urea jest podawany dożylnie w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutykami pacjentom z chorobami hematologicznymi złośliwymi przed SCT w dawce 300–600 mg/m².
Grupy populacyjne specjalne
Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę bis chloro nitroso urei należy zmniejszyć w zależności od szybkości filtracji kłębuszkowej.
Osoby starsze
Ogólnie wybór dawki u starszego pacjenta powinien być ostrożny, zazwyczaj rozpoczynając od niższej granicy zakresu, ze względu na większą częstość występowania zmniejszonej czynności wątroby, nerek lub serca oraz biorąc pod uwagę ewentualne współistniejące choroby lub leczenie innymi lekami.
Ponieważ u starszych pacjentów istnieje większe prawdopodobieństwo obniżonej czynności nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki, monitorować czynność nerek i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę.
Dzieci i młodzież
Bis chloro nitroso urea jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat (patrz punkt 4.3) ze względu na wysokie ryzyko toksyczności płucnej (patrz punkt 4.4).
Zgodność/niezgodność z pojemnikami
Roztwór do wlewu jest niestabilny w pojemnikach z polichlorku winylu (PVC). Roztwór bis chloro nitroso urei może być podawany wyłącznie z fiolków szklanych lub pojemników z polipropylenu.
Niniejszego leku nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie 6.6.