Cefotaksym Normon 2 g proszek i rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwań i do infuzji EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla pacjenta

Cefotaxima Normon 2 g proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do wlewu EFG

Przed zastosowaniem leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona istotne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz ponownie potrzebować informacji zawartych w niej.
• Jeśli masz jakiekolwiek pytania, skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• Jeśli wystąpią u Ciebie działania niepożądane, skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Cefotaxima Normon i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Cefotaxima Normon
3. Jak stosować Cefotaxima Normon
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Cefotaxima Normon
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Cefotaxima Normon i do czego służy

Ten lek należy do grupy antybiotyków zwanych cefalosporynami, stosowanych do zwalczania bakterii.

Cefotaxim jest wskazany w ciężkich, ostrych i przewlekłych infekcjach bakteryjnych wywołanych przez patogeny wrażliwe na cefotaksym:

• Infekcje dróg oddechowych.
• Infekcje uszu, nosa i gardła.
• Infekcje nerek i dróg moczowych.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Infekcje kości i stawów.
• Infekcje ginekologiczne, w tym rzekomą trądzik.
• Infekcje jamy brzusznej (w tym zapalenie otrzewnej).
• Zapalenie opon mózgowych.
• Zakażenie krwi (sepsa).
• Zapalenie wsierdzia (zapalenie endokardium).
• Choroba Lyme’a (szczególnie w fazach II i III) (infekcja wywoływana głównie przez ukąszenia kleszczy).

Dodatkowo w celu zapobiegania infekcjom po zabiegach chirurgicznych u pacjentów z większym ryzykiem wystąpienia infekcji.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Cefotaxima Normon

Nie stosuj Cefotaxima Normon

• Jeśli jesteś uczulony na cefotaksym, inne cefalosporyny lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• Jeśli wcześniej miałeś(o) ostrą lub ciężką reakcję nadwrażliwości na penicylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Penicylina i cefalosporyny mogą powodować reakcje krzyżowe.
• Jeśli kiedykolwiek miałeś(o) ciężkie wysypki skórne, łuszycenie się skóry, pęcherze lub owrzodzenia w jamie ustnej po zażyciu cefotaksymu lub innych cefalosporyn.

Nie przyjmuj Cefotaxima Normon lub powiadom lekarza, jeśli którykolwiek z tych stanów dotyczy Ciebie.

Stosowanie cefotaksymu zmieszanego z lidozyną do wstrzykiwań domięśniowych nie jest wskazane u dzieci poniżej 30 miesięcy życia. Należy zwrócić uwagę na ulotkę produktu zawierającego lidozynę.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed zastosowaniem cefotaksymu skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą:

• Jeśli jesteś uczulony na penicylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe w jakiejkolwiek formie (przeciwwskazania związane z znaną nadwrażliwością opisano powyżej w sekcji „Nie stosuj Cefotaxima Normon”).
• Jeśli wystąpiła u Ciebie reakcja alergiczna (np. katar sienny, astma oskrzelowa, pokrzywka) lub jeśli znane są takie przypadłości z wywiadu. W takiej sytuacji ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości (w rzadkich przypadkach śmiertelnych) jest większe. Jeśli odczuwasz duszność, zawroty głowy, słabość lub mdłości, może to być objaw reakcji nadwrażliwości (zobacz punkt 4).
• Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości, leczenie należy przerwać.
• Jeśli podczas leczenia lub przez kilka tygodni po jego zakończeniu wystąpi ciężka lub trwająca biegunka. Natychmiast powiadom lekarza, ponieważ biegunka w najcięższej postaci (tzw. kolit pseudomembranozna) może być śmiertelna i wymaga leczenia. Nie przyjmuj leków hamujących perystaltykę jelit.
• Jeśli wiesz, że masz niewydolność nerek. Powiadom o tym lekarza; w razie potrzeby dawkę można dostosować. Konieczne jest monitorowanie funkcji nerek.
• Jeśli otrzymujesz jednoczesnie lub po leczeniu aminoglikozydami (innymi antybiotykami), probenecydem (przeciwko dnie) lub innymi lekami, które mogą szkodzić nerkom. Lekarz powinien kontrolować funkcję nerek, ponieważ te substancje mogą nasilać szkodliwe działanie na nerki i należy zachować ostrożność.
• Jeśli wystąpi zaburzenia ruchu, napady padaczkowe, dezorientacja lub zaburzenia świadomości. Mogą to być objawy tzw. encefalopatii. Ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych rośnie przy wysokich dawkach, przedawkowaniu lub niewydolności nerek. Jeśli wystąpią takie objawy, natychmiast skonsultuj się z lekarzem.
• Jeśli leczenie trwa dłużej niż 7–10 dni. W takim przypadku należy wykonać kontrolne badania krwi, ponieważ mogą pojawić się zmiany w morfologii krwi (zobacz także punkt 4).
• Jeśli wystąpią objawy nowej infekcji (np. infekcja grzybicza błon śluzowych z zaczerwienieniem i białym nalotem). Stosowanie antybiotyków może zwiększać liczbę patogenów niewrażliwych na stosowany lek. Należy obserwować objawy nowej infekcji i w razie potrzeby powiadomić lekarza.

Szczególna ostrożność przy stosowaniu Cefotaxima Normon

• Zgłaszano ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), ostrą ogólną pustulozę egzantematyczną (PEGA), związane z leczeniem cefotaksymem. Przestań przyjmować cefotaksym i natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz objawy opisane w punkcie 4 związane z tymi ciężkimi reakcjami skórnymi.

Inne leki i Cefotaxima Normon

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś(o) lub może być konieczne przyjmowanie innych leków.

Inne antybiotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków może zmniejszyć działanie cefotaksymu. Powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz lub niedawno przyjmowałeś(o) inne antybiotyki.

Diuretyki i leki potencjalnie szkodliwe dla nerek

Gdy cefotaksym stosuje się jednocześnie z lekami, które mogą szkodzić nerkom, takimi jak aminoglikozydy (inne antybiotyki) lub leki powodujące silne odwodnienie (diuretyki, np. furozemyd), może dojść do nasilenia szkodliwego działania tych leków na nerki. W przypadku jednoczesnego stosowania należy monitorować funkcję nerek (zobacz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Probenecyd

Jednoczesne podawanie probenecydu prowadzi do wzrostu stężenia cefotaksymu w surowicy i przedłużenia jego działania, ponieważ probenecyd ogranicza wydalanie cefotaksymu przez nerki. Powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz probenecyd, szczególnie jeśli masz niewydolność nerek, aby w razie potrzeby mógł dostosować dawkę.

Ciąża, laktacja i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały właściwości teratogennych cefotaksymu.

Niemniej jednak cefotaksym należy stosować w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści leczenia przez specjalistę.

Laktacja

Cefotaksym wydzielany jest w mleku matki jedynie w małych ilościach. Jeśli otrzymujesz cefotaksym w czasie karmienia piersią, może to spowodować zaburzenia mikroflory jelitowej u niemowlęcia, takie jak biegunka, nadmierny wzrost grzybów, a także może doprowadzić do uczulenia. Lekarz zadecyduje, czy należy przerwać karmienie piersią czy leczenie cefotaksymem, po uwzględnieniu korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Zgodnie z dotychczasowym doświadczeniem, cefotaksym w dawkach niskich i średnich nie wpływa na zdolność koncentracji ani reakcji.

Jeśli wystąpią działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub encefalopatia, które mogą wiązać się z napadami padaczkowymi, dezorientacją, zaburzeniami świadomości i ruchu, nie należy kierować pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Cefotaxima Normon zawiera sód

Ten lek zawiera 101,2 mg (4,40 mmol) sodu (główny składnik soli kuchennej/do gotowania) w jednej dawce. Odpowiada to 5,06% maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu dla dorosłego.

3. Jak stosować Cefotaxima Normon

Postępuj ściśle zgodnie z instrukcjami lekarza dotyczącymi dawkowania tego leku. W razie wątpliwości skontaktuj się ponownie z lekarzem lub farmaceutą.

Dawka, sposób podania oraz odstępy czasu między wstrzyknięciami zależą od dawki, wrażliwości patogenu, ciężkości zakażenia oraz stanu pacjenta.

Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, zalecana dawka to:

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia: typowy schemat dawkowania to 1 g cefotaksymu co 12 godzin. W przypadkach ciężkich zakażeń dobową dawkę można zwiększyć do 12 g. Dobowe dawki do 6 g można podzielić na co najmniej dwie dawki frakcjonowane podawane w odstępach co 12 godzin. Wyższe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3–4 dawki frakcjonowane podawane co 6 lub 8 godzin.

Poniższa tabela może być uznana za wytyczne schematy podawania:

W leczeniu grzybicy (gonorrea) u dorosłych należy podać jednorazową dawkę 0,5 g cefotaksymy wstrzykniętą do mięśni. W przypadku mniej wrażliwych patogenów może być konieczne zwiększenie dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić obecność kiły.

W profilaktyce przeciwinfekcyjnej w okresie okołochirurgicznym zaleca się podanie 1–2 g cefotaksymy 30–60 minut przed operacją. Mniej wrażliwe drobnoustroje patogenne mogą wymagać wyższej dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić obecność kiły.

W chorobie Lyme’a dawka dzienna wynosi 6 g cefotaksymy (przez 14–21 dni). W większości przypadków dawkę dzienną dzieli się na 3 dawki podzielone (2 g cefotaksymy 3 razy dziennie), ale w niektórych przypadkach stosuje się 2 dawki podzielone (3 g cefotaksymy 2 razy dziennie). Rekomendacje dotyczące schematu dawkowania nie opierają się na badaniach klinicznych porównawczych, lecz na obserwacjach indywidualnych pacjentów.

Leczenie skojarzone

W ciężkich infekcjach stanowiących zagrożenie dla życia wskazane jest leczenie skojarzone cefotaksymy z aminoglikozydami bez wcześniejszego testu wrażliwości. W przypadku stosowania w połączeniu z aminoglikozydami należy kontrolować funkcję nerek.

W przypadku infekcji spowodowanej przez Pseudomonas aeruginosa może być wskazane leczenie skojarzone z innymi antybiotykami skutecznymi przeciwko Pseudomonas.

W profilaktyce infekcji u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym może być również wskazane leczenie skojarzone z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Niemowlęta i dzieci do 12. roku życia otrzymują od 50 do 100 mg cefotaksymy (do 150 mg) na kilogram masy ciała dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. Dawkę dzienną dzieli się na 2 lub więcej równych dawek podzielonych, podawanych w odstępach co 12 (do 6) godzin. W pojedynczych przypadkach, szczególnie w sytuacjach stanowiących zagrożenie dla życia, dawkę dzienną można zwiększyć do 200 mg cefotaksymy na kilogram masy ciała.

U wcześniaków należy pamiętać, że funkcja nerek nie jest jeszcze w pełni rozwinięta, a dawka cefotaksymy nie powinna przekraczać 50 mg na kilogram masy ciała dziennie.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/minutę), po podaniu normalnej dawki początkowej (pierwsza dawka na początku leczenia), dawkę utrzymaną można zmniejszyć o połowę w stosunku do normalnej dawki, zachowując przy tym ten sam odstęp podawania.

Pacjenci poddawani hemodializie otrzymują od 1 do 2 g cefotaksymy dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. W dniu hemodializy cefotaksymę należy podawać po zakończeniu dializy.

Pacjenci poddawani dializie otrzewnowej otrzymują od 1 do 2 g cefotaksymy dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. Cefotaksyma nie jest usuwana podczas dializy otrzewnowej.

Pacjenci starsi

U pacjentów starszych należy dokładnie monitorować funkcję nerek i w razie potrzeby dostosować dawkę.

Jeśli podasz więcej Cefotaxima Normon niż należy

Antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefotaksyma, mogą powodować tzw. encefalopatie, które towarzyszą pobudzeniu ośrodkowego układu nerwowego, mioklonii, drgawkom, zaburzeniom świadomości, dezorientacji i zaburzeniom ruchowym. Ryzyko to występuje przy stosowaniu wyższych dawek, w przypadku przedawkowania oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, padaczką lub zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych.

Jeśli cefotaksymę wstrzykuje się zbyt szybko (w czasie krótszym niż 1 minuta) przez centralny kaniulowany żyłowo kateter (CVC), może to spowodować ciężką arytmię serca.

Jeśli uważasz, że otrzymałeś zbyt dużą dawkę cefotaksymy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub personel medyczny.

Jeśli zapomnisz podać Cefotaxima Normon

Twój lekarz lub pielęgniarka otrzymają instrukcje dotyczące terminów podawania leku, więc mało prawdopodobne jest, że lek nie zostanie podany zgodnie z zaleceniami. Jeśli uważasz, że pominięto dawkę, porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką.

Jeśli masz jakiekolwiek inne pytania dotyczące stosowania tego leku, zapytaj lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Przestań stosować cefotaksym i natychmiast powiadom lekarza, jeśli wystąpią u Ciebie następujące objawy:

• Napady padaczkowe (rzadkie, mogą dotyczyć do 1 na 100 osób).

• Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Ciężkie ostre reakcje nadwrażliwościowe i reakcje alergiczne zagrażające życiu, takie jak obrzęk (obrzęk Quincka) i zwężenie dróg oddechowych (bronchospazm). Jeśli odczuwasz ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy, nudności lub osłabienie, mogą to być objawy reakcji nadwrażliwości.

• Trwająca ciężka biegunka lub krew w stolcu spowodowana możliwą zapaleniem jelita zagrażającym życiu.

• Spadek liczby czerwonych krwinek (anemia hemolityczna), zmiana koloru moczu (na brunatny lub czerwonawy).

• Ostra niewydolność nerek.

• Czerwone, płaskie plamy lub okrągłe plamy, plamy w kształcie tarczy na klatce piersiowej, często z pęcherzami w centrum, łuszczenie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki skórne mogą poprzedzać gorączka i objawy grypowe (zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza epidermy).

• Ogólna wysypka skórna, podwyższona temperatura ciała i powiększenie węzłów chłonnych (zespoł DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek).

• Ogólna, czerwona, łuszcząca się wysypka skórna, z guzkami pod skórą i pęcherzami, towarzysząca gorączce. Objawy zwykle pojawiają się na początku leczenia (ostra ogólna pustuloza egzantematyczna).

Powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli wystąpią u Ciebie następujące działania niepożądane o nieznanej częstości (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Żółtaczka jako objaw możliwego zapalenia wątroby.
• Ciężkie zmniejszenie liczby białych krwinek (agranulocytoza), które może objawiać się nagłymi objawami infekcji oraz zapaleniem jamy ustnej, nosa, gardła, narządów płciowych i odbytu.
• Silne zmniejszenie liczby wszystkich krwinek i niewydolność szpiku. Mogą również wystąpić nagłe objawy infekcji i zapalenia (patrz wyżej), krwawienia, siniaki (zmniejszenie liczby płytek krwi), zmęczenie, bladość lub trudności w oddychaniu (zmniejszenie liczby czerwonych krwinek).

Powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli którykolwiek z następujących działań niepożądanych nasila się lub trwa dłużej niż kilka dni:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Ból w miejscu wstrzyknięcia, również twardnienie po podaniu do mięśnia.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Problemy z stawami (np. obrzęk).

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób)

• Zwiększenie liczby krwinek eozynofilowych (eozynofilia).
• Spadek liczby płytek krwi (trombocytopenia) i niektórych białych krwinek (leukopenia, granulocytopenia).
• Reakcja Jarischa-Herxheima (patrz wyjaśnienie niżej).
• Biegunka.
• Utrata apetytu.
• Zwiększenie stężenia bilirubiny (barwnik żółciowy we krwi) i enzymów wątrobowych w surowicy (SGOT, SGPT, γ-GT, fosfataza alkaliczna, LDH).
• Reakcje alergiczne w postaci wysypki, świądu, pokrzywki.
• Ograniczenie funkcji nerek, np. wzrost stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy.
• Gorączka.
• Reakcje zapalne w miejscu wstrzyknięcia oraz zapalenie żył (zakrzepowe zapalenie żył / tromboflebita).

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)

• Nadkażenie bakteriami lub grzybami (np. w jamie ustnej lub pochwie).
• Zmniejszenie liczby niektórych białych krwinek (neutropenia).
• Tachykardia, zaburzenia rytmu serca (po szybkim podaniu przez centralny dostęp dożylny).
• Podrażnienie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia świadomości, dezorientacja, zaburzenia ruchowe, skurcze mięśni (objawy encefalopatii, szczególnie przy wysokich dawkach, przedawkowaniu lub zaburzeniach funkcji nerek).
• Ból głowy.
• Zawroty głowy.
• Nudności, wymioty, ból brzucha.
• Zapalenie nerek (nephritis intersticialis).
• Reakcje nietolerancji w postaci uczucia ciepła lub nudności po szybkim podaniu dożylnym.

Reakcja Jarischa-Herxheima

Podczas rozpoczęcia leczenia infekcji spirochetami (np. choroba Lyme) może wystąpić gorączka, dreszcze, ból głowy i ból stawów. Po kilku tygodniach leczenia choroby Lyme opisano jeden lub więcej z następujących objawów: wysypka, świąd, gorączka, zmniejszenie liczby białych krwinek, wzrost enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu i bóle stawów. Te objawy częściowo odpowiadają objawom podstawowej choroby u leczonych pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli chodzi o objawy, które nie są wymienione w tym ulotce. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem Hiszpańskiego Systemu Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: https://www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz przyczynić się do uzyskania więcej informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Ochrona Cefotaxima Normon

Przechowywać ten lek poza zasięgiem wzroku i ręki dzieci.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.

Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności wydrukowanej na opakowaniu po oznaczeniu CAD. Data ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Odtworzone wialony zachowują stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w lodówce (2°C–8°C) oraz w temperaturze od 8 do 25°C.

Z punktu widzenia mikrobiologicznego, zaleca się stosowanie roztworów natychmiast po ich przygotowaniu. Jeśli nie są one podawane natychmiast, czas i warunki przechowywania są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2°C–8°C, chyba że odtworzenie zostało wykonane w warunkach kontrolowanej i zwalidowanej aseptyki.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Opakowania oraz niepotrzebne leki należy zwrócić do Punktu SIGRE w aptece. W razie wątpliwości należy zasięgnąć porady farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebuje się. W ten sposób pomaga się chronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Cefotaxima Normon 2 g

Substancją czynną jest cefotaksym (jako cefotaksym sodowy).

Każdy fiolka zawiera 2 g cefotaksymu (jako cefotaksym sodowy).

Każda ampułka z rozpuszczalnikiem zawiera wodę do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Cefotaxima Normon 2 g jest dostępna w postaci białego lub lekko żółtego proszku w fiolce ze szkła przezroczystego, zatopionej gumową korką i uszczelnionej aluminiową kapselą oraz ampułką ze szkła zawierającą 10 ml rozpuszczalnika.

Fiolki są dostarczane w pudełkach zawierających 1 fiolkę lub w opakowaniach klinicznych po 50 fiolki.

Może być dostępna tylko część rozmiarów opakowań.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Laboratorios Normon, S.A.

Ronda de Valdecarrizo, 6

28760 Tres Cantos (Madryt)

Hiszpania

Data ostatniej weryfikacji ulotki: czerwiec 2024

Szczegółowe informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycznych

Informacja wspólna dla następujących postaci leku:

Cefotaxima Normon 250 g proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań EFG

Cefotaxima Normon 500 g proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań EFG

Cefotaxima Normon 1 g proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań EFG

Cefotaxima Normon 2 g proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji EFG

Wstrzyknięcie dożylnym

Cefotaxima Normon 250 mg, 500 mg, 1 g i 2 g podaje się powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut po uprzednim rozcieńczeniu w 2, 4 lub 10 ml rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań).

Infuzja dożylna

Odtworzyć zawartość fiolki 2 g w 10 ml wody do wstrzykiwań. Następnie:

Dla szybkiej infuzji dożylnej rozcieńczyć w 40 ml wody do wstrzykiwań lub izotonicznym roztworze chlorku sodu i podawać dożylnie w ciągu około 20 minut.

Dla powolnej infuzji dożylnej rozpuścić w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy i podawać dożylnie w ciągu 50–60 minut.

Wstrzyknięcie domięśniowe

Cefotaxima Normon 500 mg i 1 g:

Do wstrzyknięcia domięśniowego rozpuścić 500 mg cefotaksymu w 2 ml lub 1 g cefotaksymu w 4 ml wody do wstrzykiwań. Następnie wstrzyknięcie należy podać głęboko domięśniowo w pośladku. Ból podczas wstrzyknięcia domięśniowego można zmniejszyć, rozpuszczając 1 g cefotaksymu w 4 ml lub 500 mg w 2 ml 1% roztworu lidokainy (patrz sekcja 2 Nie stosować Cefotaxima Normon). Należy unikać wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych, ponieważ podanie lidokainy dożylnie może powodować niepokój, tachykardię, zaburzenia przewodnictwa, wymioty i dezorientację. Postać handlowa Cefotaxima Normon 1 g proszek i roztwór do sporządzenia roztworu do domięśniowego wstrzykiwania EFG zawiera w opakowaniu ampułkę z lidokainą przeznaczoną do wstrzyknięcia domięśniowego.

Chyba że potwierdzono zgodność fizykochemiczną z innymi roztworami do infuzji, roztwór cefotaksymu należy zasadniczo podawać oddzielnie.

Cefotaksym nie jest zgodny z:

• roztworem wodorowęglanu sodu,
• roztworami do infuzji o pH powyżej 7,
• aminoglikozydami.

Ogólnie cefotaksymu nie należy mieszać ani podawać razem z innymi antybiotykami lub lekami w tej samej strzykawce. Cefotaksymu nie należy mieszać z aminoglikozydami w zestawie do infuzji ani w strzykawce.