Bridion 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla użytkownika

Bridion 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

sugammadex

Przed zastosowaniem tego leku dokładnie przeczytaj całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz ponownie potrzebować zawartych w niej informacji.
• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się z anestezjologiem (anestetykiem) lub lekarzem.
• Jeśli wystąpią u Ciebie działania niepożądane, skontaktuj się z anestezjologiem lub innym lekarzem, nawet jeśli są to działania niepożądane nie wymienione w tej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest lek Bridion i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem leku Bridion
3. Jak stosuje się lek Bridion
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek Bridion
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Bridion i do czego jest stosowany

Co to jest Bridion

Bridion zawiera substancję czynną sugammadex. Lek ten jest uznawany za selektywny środek wiążący blokerów neuromięśniowych, ponieważ działa wyłącznie na określone leki rozkurczające mięśnie, takie jak bromek rokuronium lub bromek wekuronium.

Do czego stosuje się Bridion

Podczas operacji mięśnie muszą być całkowicie rozluźnione, co ułatwia lekarzowi przeprowadzenie zabiegu. W związku z tym w ramach znieczenia ogólnego podaje się leki rozkurczające mięśnie. Nazywa się je blokerami neuromięśniowymi, np. bromkiem rokuronium lub bromkiem wekuronium. Ponieważ leki te blokują również mięśnie odpowiedzialne za oddychanie, konieczna jest pomoc w oddychaniu (wentylacja mechaniczna) podczas i po zabiegu, aż do momentu, gdy będzie można ponownie oddychać samodzielnie.

Bridion stosuje się w celu przyspieszenia odzyskiwania czynności mięśni po operacji, aby możliwie szybko przywrócić samodzielną zdolność do oddychania. Działa poprzez wiązanie się z bromkiem rokuronium lub bromkiem wekuronium w organizmie. Lek może być stosowany u dorosłych, o ile używane są bromek rokuronium lub bromek wekuronium.

Może być stosowany u noworodków, niemowląt, dzieci i młodzieży (od urodzenia do 17. roku życia), gdy stosuje się bromek rokuronium.

2. Co powinieneś wiedzieć przed rozpoczęciem podawania Bridion

Nie powinieneś otrzymywać Bridion

• jeśli jesteś uczulony na sugammadex lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6).

→ Powiadom swojego anestezjologa, jeśli dotyczy to Ciebie.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się ze swoim anestezjologiem przed rozpoczęciem podawania Bridion

• jeśli masz chorobę nerek lub miałeś ją w przeszłości. Jest to ważne, ponieważ Bridion jest wydalany z organizmu przez nerki.
• jeśli masz chorobę wątroby lub miałeś ją wcześniej.
• jeśli masz zatrzymanie płynu (obrzęk).
• jeśli cierpisz na chorobę zwiększającą ryzyko krwawienia (zaburzenia krzepnięcia krwi) lub przyjmujesz leki przeciwkrzepliwe.

Inne leki i Bridion

→ Powiadom swojego anestezjologa, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub może być konieczne przyjmowanie jakichkolwiek innych leków.

Bridion może wpływać na działanie innych leków lub być przez nie wpływany.

Niektóre leki osłabiają działanie Bridion

→ Szczególnie ważne jest, abyś poinformował swojego anestezjologa, jeśli niedawno przyjmowałeś:

• toremifen (stosowany w leczeniu raka piersi).
• kwas fusydynowy (antybiotyk).

Bridion może wpływać na działanie doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych

• Bridion może zmniejszyć skuteczność środków antykoncepcyjnych hormonalnych – takich jak „pigłuszka”, pierścień waginalny, implant lub hormonalny wewnątrzmaciczny wkład antykoncepcyjny (WKAG-h) – ponieważ zmniejsza ilość hormonu progestynowego docierającego do organizmu. Ilość progestynu utracona w wyniku stosowania Bridion jest zbliżona do ilości traconej, gdy zapomnisz o przyjęciu jednej pigułki antykoncepcyjnej.

→ Jeśli przyjmujesz pigłuszkę w tym samym dniu, w którym podano Ci Bridion, postępuj zgodnie z instrukcją dotyczącą pominiętej dawki zawartą w ulotce do pigułki.

→ Jeśli używasz innych środków antykoncepcyjnych hormonalnych (np. pierścienia waginalnego, implantu lub WKAG-h), należy stosować dodatkową metodę antykoncepcji niemielonową (np. prezerwatywę) przez 7 dni po podaniu Bridion i postępować zgodnie z zaleceniami zawartymi w ulotce.

Wpływ na badania krwi

Ogólnie rzecz biorąc, Bridion nie wpływa na wyniki badań laboratoryjnych. Może jednak wpływać na wyniki badania krwi, w którym oznacza się poziom hormonu progesteronu. Skonsultuj się ze swoim lekarzem, jeśli poziom progesteronu musi być oznaczony w tym samym dniu, w którym otrzymałeś Bridion.

Ciąża i karmienie piersią

→ Powiadom swojego anestezjologa, jeśli jesteś w ciąży lub możesz być w ciąży, lub jeśli karmisz piersią.

Może Ci być mimo to podany Bridion, ale należy o tym wcześniej porozmawiać.

Nie wiadomo, czy sugammadex przechodzi do mleka matki. Twój anestezjolog pomoże Ci zdecydować, czy przerwać karmienie piersią, czy zrezygnować z leczenia sugammadexem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia Bridion dla matki.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Bridion nie ma znanego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Bridion zawiera sód

Ten lek zawiera do 9,7 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) w każdym ml. Odpowiada to 0,5% maksymalnej dziennej dawki sodu zalecanej dla dorosłego.

3. Jak stosować Bridion

Bridion podaje się pod nadzorem lub bezpośrednio przez anestezjologa.

Dawka

Anestezjolog obliczy potrzebną dawkę Bridionu uwzględniając:

• masę ciała,
• ilość lekarstwa blokującego mięśnie, która wciąż działa.

Standardowa dawka to 2–4 mg na kg masy ciała u pacjentów w każdym wieku. U dorosłych, w przypadku pilnej potrzeby przywrócenia napięcia mięśni, można zastosować dawkę 16 mg/kg.

Sposób podania Bridionu

Bridion podaje się przez anestezjologa. Wstrzykuje się go jednorazowo dożylnie.

W przypadku podania zbyt dużej dawki Bridionu

Ponieważ anestezjolog dokładnie monitoruje stan pacjenta, mało prawdopodobne jest podanie zbyt dużej dawki Bridionu. Jednak nawet gdyby tak się stało, trudno oczekiwać wystąpienia jakichkolwiek problemów.

Jeśli mają Państwo jakiekolwiek pytania dotyczące stosowania tego leku, należy zwrócić się do anestezjologa lub innego lekarza.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób je występują.

Jeśli działania niepożądane wystąpią podczas działania znieczulenia, zauważeniem i leczeniem zajmie się anestezjolog.

Częste (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Kaszel
• Trudności z drogami oddechowymi, które mogą obejmować kaszel lub ruchy przypominające przebudzenie się lub wdech powietrza
• Płytka anestezja – może dojść do częściowego przebudzenia się, wskutek czego konieczne będzie podanie większej ilości środka znieczulającego. Może to powodować ruchy lub kaszel na końcu zabiegu
• Powikłania podczas procedury, takie jak zmiany częstości akcji serca, kaszel lub ruchy
• Obniżenie ciśnienia krwi spowodowane zabiegiem chirurgicznym

Niecześć (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób)

• Trudności w oddychaniu spowodowane skurczem mięśni dróg oddechowych (bronchospazm), występujące u pacjentów z wywiadem chorób płuc

• Reakcje alergiczne (nadwrażliwość na leki) – takie jak wysypka, zaczerwienienie skóry, obrzęk języka i/lub gardła, trudności w oddychaniu, zmiany ciśnienia krwi lub rytmu serca, które czasem mogą prowadzić do poważnego obniżenia ciśnienia krwi. Reakcje typu alergicznego lub ciężkie reakcje alergiczne mogą zagrażać życiu

Reakcje alergiczne zgłaszano częściej u zdrowych ochotników świadomych

• Powrót rozluźnienia mięśni po operacji

Częstość nieznana

• Podczas podawania Bridion może wystąpić znaczne spowolnienie pracy serca, które może nawet doprowadzić do zatrzymania serca

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktujcie się z anestezjologiem lub innym lekarzem, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Można je również zgłaszać bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w Załączniku V. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można przyczynić się do uzyskania większej ilości informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Przechowywanie leku Bridion

Przechowywanie leku powinno być zlecone osobom zawodowo działającym w sektorze opieki zdrowotnej.

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.

Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu i etykiecie po oznaczeniu „CAD”. Data ważności oznacza ostatni dzień miesiąca wskazanego.

Przechowywać poniżej 30 °C. Nie zamarzać. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić ją przed światłem.

Po otwarciu i rozcieńczeniu należy przechowywać w temperaturze 2–8 °C i użyć w ciągu 24 godzin.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Należy zapytać farmaceuty o sposób utylizacji opakowań oraz leków, których już nie potrzebuje się. Taki sposób postępowania pomaga w ochronie środowiska.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Bridion

• Substancją czynną jest sugammadex.

Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera sodową sól sugammadexu odpowiadającą 100 mg sugammadexu.

Każdy fiolka 2 ml zawiera sodową sól sugammadexu odpowiadającą 200 mg sugammadexu.

Każda fiolka 5 ml zawiera sodową sól sugammadexu odpowiadającą 500 mg sugammadexu.

• Pozostałe składniki to woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, kwas solny 3,7% i/lub wodorotlenek sodu.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Bridion to przezroczysty roztwór do wstrzykiwań, bezbarwny lub lekko żółtawy.

Dostępny jest w dwóch rozmiarach opakowania: 10 fiol 2 ml lub 10 fiol 5 ml roztworu do wstrzykiwań.

Niektóre rozmiary opakowań mogą nie być dostępne w obrocie handlowym.

Można zażądać dodatkowych informacji dotyczących tego leku, kontaktując się z lokalnym przedstawicielem posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

Data ostatniej aktualizacji tego ulotki: <{MM/RRRR}><{miesiąc RRRR}>.

Szczegółowe informacje o tym leku są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Medycznej: https://www.ema.europa.eu.

---

Informacja przeznaczona wyłącznie dla personelu medycznego:

Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego BRIDION (FT), sekcja 4.4).

Wskazania terapeutyczne i dawkowanie

Odwracanie bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium lub wekuronium u dorosłych.

Dla populacji pediatrycznej: stosowanie sugammadexu u dzieci od urodzenia do 17. roku życia zaleca się wyłącznie w celu rutynowego odwracania bloku wywołanego przez rokuronium.

Sugammadex należy podawać wyłącznie przez lub pod nadzorem anestezjologa.

Zaleca się stosowanie odpowiedniej techniki monitorowania przewodzenia nerwowo-mięśniowego w celu kontrolowania odzyskiwania funkcji po bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego (patrz FT, sekcja 4.4).

Odrzyli

Odwracanie rutynowe:

Zaleca się podanie dawki 4 mg/kg sugammadexu, jeśli odzyskanie osiągnęło co najmniej 1–2 odpowiedzi w testcie potetanicznym (PTC) po bloku wywołanym przez rokuronium lub wekuronium. Średni czas odzyskania stosunku T4/T1 do wartości 0,9 wynosi około 3 minut (patrz FT, sekcja 5.1).

Zaleca się podanie dawki 2 mg/kg sugammadexu, jeśli doszło do samorzutnego odzyskiwania co najmniej do ponownego pojawienia się T2 po bloku wywołanym przez rokuronium lub wekuronium. Średni czas odzyskania stosunku T4/T1 do wartości 0,9 wynosi około 2 minut (patrz FT, sekcja 5.1).

W przypadku stosowania zalecanych dawek w celu rutynowego odwracania bloku, średni czas odzyskania stosunku T4/T1 do wartości 0,9 będzie nieco szybszy po rokuronium niż po wekuronium (patrz FT, sekcja 5.1).

Natychmiastowe odwracanie bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium:

Jeśli istnieje kliniczna potrzeba natychmiastowego odwrócenia bloku po podaniu rokuronium, zaleca się podanie dawki 16 mg/kg sugammadexu. Po podaniu 16 mg/kg sugammadexu 3 minuty po dawce bolusowej 1,2 mg/kg bromku rokuronium, średni czas odzyskania stosunku T4/T1 do wartości 0,9 wynosi około 1,5 minuty (patrz FT, sekcja 5.1).

Nie ma dostępnych danych pozwalających zalecić stosowanie sugammadexu w natychmiastowym odwracaniu bloku wywołanego przez wekuronium.

Powtarzanie dawki sugammadexu:

W wyjątkowych przypadkach, gdy po podaniu początkowej dawki 2 mg/kg lub 4 mg/kg sugammadexu ponownie wystąpi blok przewodzenia nerwowo-mięśniowego (patrz FT, sekcja 4.4), zaleca się podanie kolejnej dawki 4 mg/kg sugammadexu. Po drugiej dawce sugammadexu należy dokładnie monitorować pacjenta w celu potwierdzenia trwałego odzyskania funkcji przewodzenia nerwowo-mięśniowego.

Niewydolność nerek:

Nie zaleca się stosowania sugammadexu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (w tym u pacjentów wymagających dializy (ClCr < 30 ml/min)) (patrz FT, sekcja 4.4).

Pacjenci otyli:

U pacjentów otyłych, w tym u pacjentów z otyłością mórbidną (wskaźnik masy ciała ≥ 40 kg/m²), dawkę sugammadexu należy ustalać na podstawie rzeczywistej masy ciała. Należy stosować te same zalecane dawkowania, co u dorosłych.

Populacja pediatryczna (od urodzenia do 17. roku życia)

Roztwór do wstrzykiwania Bridion 100 mg/ml może być rozcieńczony do stężenia 10 mg/ml w celu zwiększenia dokładności dawkowania u dzieci (patrz FT, sekcja 6.6).

Odwracanie rutynowe:

Zaleca się podanie dawki 4 mg/kg sugammadexu w celu odwrócenia bloku wywołanego przez rokuronium, jeśli odzyskanie osiągnęło co najmniej 1–2 PTC.

Zaleca się podanie dawki 2 mg/kg w celu odwrócenia bloku wywołanego przez rokuronium, gdy pojawi się ponownie T2 (patrz FT, sekcja 5.1).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z dodatkowych składników wymienionych w sekcji 6.1 charakterystyki produktu leczniczego.

Ostrzeżenia i środki ostrożności szczególne

Zgodnie z ogólną praktyką poanestezjologiczną po bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego, zaleca się kontrolowanie pacjenta w wczesnym okresie pooperacyjnym w celu wykrycia nieoczekiwanych zjawisk, takich jak ponowne pojawienie się bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego.

Monitorowanie czynności oddechowej podczas odzyskiwania:

Do momentu pełnego odzyskania wystarczającej czynności oddechowej samoistnej po odwróceniu bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego, konieczne jest stosowanie wentylacji mechanicznej. Nawet jeśli odzyskanie bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego będzie kompletne, inne leki stosowane w okresie okołoperioperacyjnym i pozapozowym mogą nasilać depresję czynności oddechowej, przez co może być nadal konieczne stosowanie wentylacji mechanicznej.

Jeśli po ekstubacji ponownie wystąpi blok przewodzenia nerwowo-mięśniowego, należy zapewnić odpowiednią wentylację.

Ponowne pojawienie się bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego:

W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych rokuronium lub wekuronium, którym podawano sugammadex w dawkach dostosowanych do głębokości bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego, zaobserwowano częstość ponownego pojawienia się bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego wynoszącą 0,20%, na podstawie monitorowania nerwowo-mięśniowego lub dowodów klinicznych. Stosowanie dawek niższych niż zalecane może zwiększyć ryzyko ponownego pojawienia się bloku przewodzenia nerwowo-mięśniowego po wstępnym odwróceniu, dlatego nie jest zalecane (patrz FT, sekcja 4.2 i sekcja 4.8).

Wpływ na hemostazę:

W badaniu u ochotników dawki 4 mg/kg i 16 mg/kg sugammadexu spowodowały średnie maksymalne wydłużenie czasu częściowej aktywacji tromboplastyny (aPTT) odpowiednio o 17 i 22% oraz międzynarodowego znormalizowanego czasu protrombinowego [PT(INR)] odpowiednio o 11 i 22%. Te średnie wydłużenia aPTT i PT (INR) były krótkotrwałe (≤ 30 minut). Na podstawie danych klinicznych (N=3 519) oraz badania specyficznego u 1 184 pacjentów poddawanych operacji złamania szyjki kości udowej/dużej operacji artroplastyki stawu, nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na częstość powikłań krwotocznych w okresie okołoperioperacyjnym i pozapozowym przy stosowaniu sugammadexu w dawce 4 mg/kg samodzielnie lub w połączeniu z lekami przeciwkrzepliwymi.

In vitro zaobserwowano interakcję farmakodynamiczną (wydłużenie częściowego czasu tromboplastyny aktywowanej [aPTT] i czasu protrombiny [PT]) z antagonistami witaminy K, niefrakcjonowaną heparyną, heparynoidami o niskiej masie cząsteczkowej, rywarybaksabanem i dabigatranem. U pacjentów otrzymujących standardową profilaktykę przeciwkrzepliwą po operacji, ta interakcja farmakodynamiczna nie ma znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy rozważaniu stosowania sugammadexu u pacjentów otrzymujących leczenie przeciwkrzepliwe z powodu istniejącej lub współistniejącej choroby.

Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka krwawienia u pacjentów:

• z wrodzonymi niedoborami czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K;

• z istniejącymi zaburzeniami krzepnięcia;

• leczonych pochodnymi kumaryny i z czynnikiem INR powyżej 3,5;

• stosujących leki przeciwkrzepliwe i otrzymujących dawkę 16 mg/kg sugammadexu.

Jeśli istnieje kliniczna potrzeba podania sugammadexu tym pacjentom, anestezjolog oceni, czy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko powikłań krwotocznych, biorąc pod uwagę wywiad dotyczący wcześniejszych epizodów krwawienia i rodzaj planowanej operacji. Zaleca się kontrolowanie hemostazy i parametrów krzepnięcia, jeśli sugammadex zostanie podany tym pacjentom.

Zalecane czasy oczekiwania przed ponownym podaniem blokerów przewodzenia nerwowo-mięśniowego po odwróceniu przez sugammadex:

Tabela 1: Ponowne podawanie rokuronium lub wekuronium po rutynowym odwróceniu (do 4 mg/kg sugammadexu):

Po ponownym podaniu 1,2 mg/kg rokuroniumu w ciągu 30 minut po podaniu sugammadexu początek blokady neuromuszułowej może zostać wydłużony o około 4 minuty, a czas trwania blokady neuromuskułowej może zostać skrócony o około 15 minut.

Na podstawie modelu farmakokinetycznego (PK), zalecany czas oczekiwania u pacjentów z niewydolnością nerek łagodną lub umiarkowaną na ponowne podanie 0,6 mg/kg rokuroniumu lub 0,1 mg/kg wekuroniumu po rutynowej odwracalności za pomocą sugammadexu wynosi 24 godziny. Jeżeli wymagany jest krótszy czas oczekiwania, dawka rokuroniumu na nową blokadę neuromuskułową powinna wynosić 1,2 mg/kg.

Ponowne podawanie rokuroniumu lub wekuroniumu po natychmiastowym odwróceniu (16 mg/kg sugammadexu):

W bardzo rzadkich przypadkach, gdy może być to konieczne, zaleca się czas oczekiwania wynoszący 24 godziny.

Jeśli konieczne jest podanie blokady neuromuskułowej przed upływem zalecanego czasu oczekiwania, należy zastosować niesteroidowy bloker neuromuskułowy. Początek działania depolaryzującego blokera neuromuskułowego może być wolniejszy niż oczekiwano, ponieważ znaczna część postsynaptycznych receptorów nikotynowych może być nadal zajęta przez bloker neuromuskułowy.

Niewydolność nerek:

Nie zaleca się stosowania sugammadexu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, w tym u tych wymagających dializy (patrz FT, punkt 5.1).

Płytkie narkozy:

W badaniach klinicznych, w przypadkach, gdy blokadę neuromuskułową celowo odwrócono podczas narkozy, obserwowano okazjonalnie objawy płytkiej narkozy (ruchy, kaszel, skurcze mięśni twarzy, ssanie rurki intubacyjnej).

Jeśli blokadę neuromuskułową odwraca się podczas trwania narkozy, należy podać dodatkowe dawki środków znieczulających i/lub opioidów zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Ciężka bradykardia:

W rzadkich przypadkach obserwowano ciężką bradykardię kilka minut po podaniu sugammadexu w celu odwrócenia blokady neuromuskułowej. Czasem bradykardia może prowadzić do zatrzymania krążenia (patrz FT, punkt 4.8). Pacjentów należy dokładnie monitorować w celu zapobiegania zmianom hemodynamicznym podczas i po odwróceniu blokady neuromuskułowej. W przypadku wystąpienia klinicznie istotnej bradykardii należy podać leczenie antycholinergicznym, np. atropiną.

Niewydolność wątroby:

Sugammadex nie jest metabolizowany ani wydalany przez wątrobę; w związku z tym nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z niewydolnością wątroby. Pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy leczyć z dużą ostrożnością. W przypadku, gdy niewydolność wątroby towarzyszy koagulopatii, należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi wpływu na hemostazę.

Stosowanie w Ostrym Oddziale Intensywnej Terapii (OOIT):

Nie przeprowadzono badań nad sugammadexem u pacjentów, którzy otrzymali rokuronium lub wekuronium w OOIT.

Odwracanie blokady neuromuskułowej wywołanej przez inne leki niż rokuronium lub wekuronium:

Leczenie sugammadexem nie powinno być stosowane do odwracania blokady wywołanej przez niesteroidowe blokery neuromuskułowe, takie jak sukcynocholina lub pochodne benzylizochinolinowe.

Leczenie sugammadexem nie powinno być stosowane do odwracania blokady neuromuskułowej wywołanej przez steroidowe blokery neuromuskułowe inne niż rokuronium lub wekuronium, ponieważ brakuje danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa w tych przypadkach. Istnieją ograniczone dane dotyczące odwracania blokady wywołanej przez pancuronium, jednak nie zaleca się stosowania sugammadexu w tej sytuacji.

Opóźnienie odzyskiwania:

Stanom towarzyszącym wydłużonemu czasowi krążenia, takim jak choroby serca, zaawansowany wiek (patrz FT, punkt 4.2 dotyczący czasu odzyskiwania u starszych pacjentów), czy stany obturacyjne (np. ciężka niewydolność wątroby), może towarzyszyć dłuższy czas odzyskiwania.

Reakcje nadwrażliwości na lek:

Lekarze powinni być przygotowani na możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości (w tym reakcji anafilaktycznych) i powinni podjąć odpowiednie środki ostrożności (patrz FT, punkt 4.8).

Sód:

Ten lek zawiera do 9,7 mg sodu na ml, co odpowiada 0,5% maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu zalecanej przez WHO dla dorosłego.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Informacje zawarte w tej sekcji oparte są na powinności wiązania się sugammadexu z innymi lekami, eksperymentach nieklinicznych, badaniach klinicznych oraz symulacjach modelu uwzględniającego działanie farmakodynamiczne blokerów neuromuskułowych i interakcję farmakokinetyczną między blokerami neuromuskułowymi a sugammadexem. Na podstawie tych danych nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji farmakodynamicznych z innymi lekami, z wyjątkiem następujących:

Toremifeno i kwas fusydowy: nie można wykluczyć możliwości wystąpienia interakcji przez wypieranie (nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji związanych z wiązaniem).

Środki hormonalne antykoncepcyjne: nie można wykluczyć możliwości wystąpienia klinicznie istotnej interakcji związanej z wiązaniem (nie oczekuje się interakcji wynikających z wypierania).

Interakcje mogące potencjalnie wpływać na skuteczność sugammadexu (interakcje wynikające z wypierania):

Teoretycznie podanie niektórych leków po leczeniu sugammadexem może spowodować wyparcie rokuroniumu lub wekuronium z kompleksu z sugammadexem, w konsekwencji czego może dojść do ponownego pojawienia się blokady neuromuskułowej. W takiej sytuacji należy zapewnić pacjentowi wentylację mechaniczną. Należy przerwać podawanie leku powodującego wyparcie, jeśli jest on podawany w formie wlewu. W sytuacjach, w których można przewidzieć potencjalne interakcje wynikające z wypierania po podaniu parenteralnym innego leku w ciągu 7,5 godziny po podaniu sugammadexu, należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów ponownego pojawienia się blokady neuromuskułowej (przez około 15 minut).

Toremifeno:

W przypadku jednoczesnego podania toremifenu, który charakteryzuje się stosunkowo wysoką powinnością wiązania do sugammadexu i u którego mogą występować stosunkowo wysokie stężenia w osoczu, może dojść do częściowego wyparcia rokuroniumu lub wekuroniumu z kompleksu z sugammadexem. Lekarze powinni mieć świadomość, że odzyskanie wskaźnika T4/T1 do 0,9 może być opóźnione u pacjentów, którzy otrzymali toremifeno w dniu zabiegu chirurgicznego.

Wstrzyknięcie dożylnie kwasu fusydowego:

Stosowanie kwasu fusydowego w fazie przedoperacyjnej może spowodować pewne opóźnienie w odzyskaniu wskaźnika T4/T1 do 0,9. Nie oczekuje się ponownego pojawienia się blokady neuromuskułowej w fazie pozabiegowej, ponieważ wlewy kwasu fusydowego trwają kilka godzin, a stężenia we krwi gromadzą się przez 2–3 dni. Patrz FT, punkt 4.2, aby ponownie podać sugammadex.

Interakcje mogące potencjalnie wpływać na skuteczność innych leków (interakcje związane z wiązaniem):

Podanie sugammadexu może prowadzić do obniżenia stężeń (wolnych) niektórych leków we krwi, co może zmniejszyć ich skuteczność. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji lekarz powinien rozważyć ponowne podanie tego samego leku, podanie leku terapeutycznie równoważnego (najlepiej należącego do innej klasy chemicznej) i/lub zastosowanie niezbędnych interwencji niefarmakologicznych.

Środki hormonalne antykoncepcyjne:

Oczekuje się, że interakcja między sugammadexem w dawce 4 mg/kg a progestagenem spowoduje zmniejszenie ekspozycji na progestagen (34% AUC), co jest porównywalne ze zmniejszeniem, które występuje, gdy jedna dawka doustnego środka antykoncepcyjnego jest przyjmowana z opóźnieniem 12 godzin, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności. W przypadku estrogenów oczekiwany efekt jest mniejszy. W związku z tym podanie jednorazowej dawki sugammadexu uważa się za równoważne zapomnieniu jednej dawki doustnego środka antykoncepcyjnego (skojarzonego lub zawierającego wyłącznie progestagen). Jeśli sugammadex został podany w tym samym dniu co środek antykoncepcyjny doustny, należy postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi zapomnianej dawki zawartymi w ulotce środka antykoncepcyjnego. W przypadku niesterydowych środków antykoncepcyjnych, pacjentka powinna stosować dodatkowy, niesterydowy środek antykoncepcyjny przez kolejne 7 dni i postępować zgodnie z zaleceniami zawartymi w ulotce produktu.

Interakcje wynikające z przedłużonego działania rokuroniumu lub wekuronium:

Jeśli stosuje się leki wzmacniające blokadę neuromuskułową w okresie pozabiegowym, należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość ponownego pojawienia się blokady neuromuskułowej. Patrz ulotki do rokuroniumu lub wekuroniumu, w których zawarta jest lista konkretnych leków wzmacniających blokadę neuromuskułową. W przypadku ponownego pojawienia się blokady neuromuskułowej pacjent może wymagać wentylacji mechanicznej i ponownego podania dawki sugammadexu (patrz FT, punkt 4.2).

Płodność, ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących narażenia ciężarnych na działanie sugammadexu.

Badania na zwierzętach nie wskazują na szkodliwe działanie bezpośrednie ani pośrednie na ciążę, rozwój embrionalny, poród ani rozwój poporodowy.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu sugammadexu kobietom w ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy sugammadex wydzielany jest w ludzkim mleku matki. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że sugammadex wydzielany jest w mleku matki. Wchłanianie doustne cyklo-dextryn jest ogólnie niskie i nie oczekuje się, że będzie miało wpływ na niemowlę po podaniu jednorazowej dawki kobiecie w okresie karmienia piersią.

Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu leczenia, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność

Nie badano wpływu sugammadexu na płodność człowieka. Badania na zwierzętach oceniające płodność nie wykazały szkodliwych efektów.

Efekty niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bridion podawano jednocześnie z blokerami neuromuskułowymi i znieczulającymi u pacjentów operowanych. W związku z tym trudno ocenić przyczynowość działań niepożądanych.

Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane u pacjentów operowanych to kaszel, komplikacje dróg oddechowych związane z narkozą, komplikacje narkozy, hipotensja spowodowana zabiegiem terapeutycznym i komplikacje zabiegu (Częste (≥ 1/100 do < 1/10)).

Tabela 2: Tabela reakcji niepożądanych

Bezpieczeństwo sugammadexu oceniono u 3519 unikalnych pacjentów na podstawie połączonej bazy danych bezpieczeństwa z faz I–III. W badaniach kontrolowanych placebo, w których pacjenci otrzymywali narkozę i/lub blokery neuromuskułowe, zgłoszono następujące reakcje niepożądane (1078 pacjentów narażonych na działanie sugammadexu wobec 544 narażonych na placebo):

[Bardzo częste (≥ 1/10), częste (≥ 1/100 do <1/10), rzadkie (≥ 1/1000 do <1/100), bardzo rzadkie (≥ 1/10000 do <1/1000), niezwykle rzadkie (<1/10000)]

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje nadwrażliwościowe:

U niektórych pacjentów i ochotników wystąpiły reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja (aby uzyskać informacje na temat ochotników, zobacz dalej Informacje na temat zdrowych ochotników). W badaniach klinicznych u pacjentów operowanych te reakcje były rzadko notowane, a w zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek częstość jest nieznana.

Reakcje te wahały się od izolowanych objawów skórnych po ciężkie reakcje układowe (tj. anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny) i występowały u pacjentów bez wcześniejszego kontaktu z sugammadexem.

Objawy związane z tymi reakcjami mogą obejmować: rumień, pokrzywkę, wysypkę rumieniową, hipotensję (ciężką), tachykardię, obrzęk języka, obrzęk gardła, skurcz oskrzeli i zaburzenia płucne o charakterze obturacyjnym. Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe mogą mieć charakter śmiertelny.

W zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek stwierdzono nadwrażliwość zarówno na sugammadex, jak i na kompleks sugammadex i rokuronium.

Powikłania dróg oddechowych związane z zastosowaniem znieczulenia:

Powikłania dróg oddechowych związane z zastosowaniem znieczulenia obejmowały skurcze związane z końcem znieczulenia lub z ekstubacją przez tubę endotrajchealną, kaszel, łagodne skurcze związane z końcem znieczulenia lub z ekstubacją, reakcję przebudzenia podczas operacji, kaszel podczas procedury znieczulenia lub podczas operacji, lub samoistne oddychanie pacjenta związane z procedurą znieczulenia.

Powikłania znieczulenia:

Powikłania znieczulenia, wskazujące na odzyskanie funkcji neuromuscularnej, obejmowały ruch kończyny lub ciała lub kaszel podczas podawania znieczulenia lub podczas operacji, skurcze mięśni twarzy lub ssanie przez tubę endotrajchealną. Zobacz FT, sekcja 4.4 – powierzchowne znieczulenie.

Powikłania interwencji:

Powikłania interwencji obejmowały kaszel, ruchy, tachykardię, bradykardię i zwiększenie częstości akcji serca.

Ciężka bradykardia:

Po wprowadzeniu na rynek zaobserwowano pojedyncze przypadki ciężkiej bradykardii i bradykardii z zatrzymaniem krążenia kilka minut po podaniu sugammadexu (zobacz FT, sekcja 4.4).

Ponowne pojawienie się bloku neuromuscularnego:

W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych rokuronium lub wekuronium, którym podano sugammadex w dawce ustalonej w zależności od głębokości bloku neuromuscularnego (N=2022), zaobserwowano częstość ponownego pojawienia się bloku neuromuscularnego wynoszącą 0,20%, opartą na monitorowaniu neuromuscularnym lub na dowodach klinicznych (zobacz FT, sekcja 4.4).

Informacje na temat zdrowych ochotników:

Zrandomizowane, podwójnie ślepe badanie oceniło częstość występowania podejrzanych reakcji nadwrażliwościowych u zdrowych ochotników, którzy otrzymali do 3 dawek placebo (N=76), sugammadex 4 mg/kg (N=151) lub sugammadex 16 mg/kg (N=148). Podejrzenia reakcji nadwrażliwościowe były oceniane przez niezależną komisję. Stwierdzona częstość nadwrażliwości wyniosła odpowiednio 1,3%, 6,6% i 9,5% w grupach placebo, sugammadex 4 mg/kg oraz sugammadex 16 mg/kg. Nie odnotowano przypadków anafilaksji po podaniu placebo ani sugammadexu 4 mg/kg. Zarejestrowano tylko jeden potwierdzony przypadek anafilaksji po podaniu pierwszej dawki sugammadexu 16 mg/kg (częstość 0,7%). Powtórne podanie dawki sugammadexu nie wiązało się ze wzrostem częstości ani nasilenia reakcji nadwrażliwościowych.

W wcześniejszym badaniu o podobnym schemacie wystąpiły trzy przypadki potwierdzonej anafilaksji, wszystkie po podaniu sugammadexu 16 mg/kg (częstość 2,0%).

W połączonych danych z badań faz I często występujące działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10), bardzo często występujące (≥ 1/10) i częstsze u pacjentów leczonych sugammadexem niż u pacjentów z grupy placebo obejmowały: dysgezję (10,1%), ból głowy (6,7%), nudności (5,6%), pokrzywkę (1,7%), świąd (1,7%), zawroty głowy (1,6%), wymioty (1,2%) i ból brzucha (1,0%).

Dodatkowe informacje dla populacji specjalnych

Powikłania płucne:

W danych po wprowadzeniu na rynek oraz w jednym konkretnym badaniu klinicznym u pacjentów z wywiadem powikłań płucnych zgłaszano skurcz oskrzeli jako działanie niepożądane możliwe do powiązania z leczeniem. Tak jak w przypadku wszystkich pacjentów z wywiadem powikłań płucnych, lekarz powinien być czujny na możliwość wystąpienia skurczu oskrzeli.

Populacja pediatryczna

W badaniach u pacjentów pediatrycznych od urodzenia do 17. roku życia profil bezpieczeństwa sugammadexu (do 4 mg/kg) był ogólnie podobny do profilu obserwowanego u dorosłych.

Pacjenci z otyłością mórzową

W jednym konkretnym badaniu klinicznym u pacjentów z otyłością mórzową profil bezpieczeństwa był ogólnie podobny do profilu u dorosłych pacjentów w połączonych badaniach od fazy 1 do 3 (zobacz Tabelę 2).

Pacjenci z ciężką chorobą układową

W badaniu u pacjentów sklasyfikowanych jako klasa 3 lub 4 według Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologów (ASA) (czyli pacjentów z ciężką chorobą układową lub pacjentów z ciężką chorobą układową stanowiącą stałe zagrożenie dla życia) profil działań niepożądanych u tych pacjentów klasy ASA 3 i 4 był ogólnie podobny do profilu u dorosłych pacjentów w połączonych badaniach od fazy 1 do 3 (zobacz Tabelę 2). Zobacz FT, sekcja 5.1.

Przedawkowanie

Podczas badań klinicznych zgłoszono jeden przypadek przypadkowego przedawkowania w dawce 40 mg/kg bez wystąpienia istotnych działań niepożądanych. W badaniach tolerancji u ludzi sugammadex podawano w dawkach do 96 mg/kg. Nie odnotowano działań niepożądanych związanych z dawką ani ciężkich działań niepożądanych.

Sugammadex może być usuwany metodą hemodializy z użyciem filtra o wysokiej przepuszczalności, ale nie z filtrem o niskiej przepuszczalności. Badania kliniczne wskazują, że stężenia sugammadexu we krwi mogą być zmniejszone nawet o 70% po sesji dializy trwającej od 3 do 6 godzin.

Lista substancji pomocniczych

Kwas chlorowodorowy 3,7% (do regulacji pH) i/lub wodorotlenek sodu (do regulacji pH)

Woda do wstrzykiwania.

Okres ważności

3 lata

Po pierwszym otwarciu i rozcieńczeniu stwierdzono stabilność chemiczną i fizyczną w warunkach użytkowania przez 48 godzin w temperaturze od 2 °C do 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt rozcieńczony powinien być stosowany natychmiast. Jeśli nie jest stosowany natychmiast, czasy i warunki przechowywania przed użyciem są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C, chyba że rozcieńczenie zostało wykonane w warunkach kontrolowanych, aseptycznych i zwalidowanych.

Szczególne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać poniżej 30 °C.

Nie zamrażać.

Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić ją przed światłem.

W przypadku warunków przechowywania po rozcieńczeniu leku, zobacz FT, sekcja 6.3.

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i innych manipulacji

Bridion można wstrzykiwać tą samą drogą, co już rozpoczętą infuzję z następującymi roztworami do wstrzykiwania: chlorkiem sodu 9 mg/ml (0,9%), glukozą 50 mg/ml (5%), chlorkiem sodu 4,5 mg/ml (0,45%) i glukozą 25 mg/ml (2,5%), roztworem Ringera z laktałem, roztworem Ringera oraz glukozą 50 mg/ml (5%) w chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%).

Drogę infuzyjną należy odpowiednio przepłukać (np. roztworem chlorku sodu 0,9%) pomiędzy podaniem Bridionu a innymi lekami.

Stosowanie u populacji pediatrycznej

U pacjentów pediatrycznych Bridion można rozcieńczyć chlorkiem sodu 9 mg/ml (0,9%) do stężenia 10 mg/ml (zobacz FT, sekcja 6.3).