Ziomycin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZIOMYCIN® (ZIOMYCIN®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna (azithromycin);

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrazyny, odpowiadającej azytromycynie 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, sodowy laurylosiarczan, povidon K 90, talk, stearynian magnezu, powłoka Opadry 04B52069 żółta: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104), polietylenoglikol.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki kształtu kapsułkowego, powlekane, żółte, z logo „A 250” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 500 mg: tabletki kształtu kapsułkowego, powlekane, żółte, z logo „A 500” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A.

Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Pełna oporność krzyżowa występuje u Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznego paciorkowca grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornego złocistyka (MRSA), w stosunku do erytromycyny, azytromycyny, innych makrolidów i lankozamidów.

Zakres nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są niezbędne, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny udział oporności jest na poziomie, przy którym skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny.

*Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w surowicy krwi osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku. Po podaniu doustnym azytromycyna rozprowadza się po całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50 razy), niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Łączenie z białkami surowicy krwi waha się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w surowicy krwi. Wygląda to na pozorny objętość rozprowadzenia w stanie równowagi (VVss) wynoszący 31,1 l/kg.

Okres połowicznej eliminacji z osocza całkowicie odzwierciedla okres połowicznej eliminacji z tkanki w ciągu 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnej wydala się niezmienione z moczem w ciągu następnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia ucha, gardła i nosa (bakteryjny zapalenie gardła/przełyku, zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc pozaszpitalne);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erytema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodyermie, trądzik pospolity (ugry zwykłe) o umiarkowanym nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, a także na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antacida. Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, jednak stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu były obniżone o około 25%. Nie należy stosować azytromycyny i antacyd jednocześnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano zjawisk farmakokinetycznej interakcji ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dziennych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny na dobę u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie równowagi w porównaniu z placebo.

Dygoxyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna i kolchicyna, prowadzi do podwyższenia stężenia tych substratów w surowicy krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azytromycyny wywierały niewielki wpływ na farmakokinetykę plazmatyczną lub wydalanie z moczem zydowudyny lub jej glukuronidowych metabolitów. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale mogą one być przydatne w leczeniu pacjentów.

Azytromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów. Azytromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Preparaty z kąkolubu. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi kąkolubu nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm zachodzi w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężeń atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA-reduktazy). Jednak w okresie postrejstracyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity u zdrowych ochotników.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym dotyczącym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed azytromycyną nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwkrwiotoczne doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrwiotocznego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Istnieją doniesienia o nasileniu działania przeciwkrwiotocznego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrwiotocznych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego oznaczania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwkrwiotoczne typu kumaryny i azytromycynę.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0–5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiorenc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiorencu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólne narażenie i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax azytromycyny (o 18%).

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy na dobę przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wywierała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg na dobę przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy na dobę) prowadzi do podwyższenia stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie doniesiono o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Nie wykryto klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni i azytromycyny 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, całkowite narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy krwi odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT i mogące wywoływać zaburzenia rytmu serca, takie jak hydroksychlorochina.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wrażliwość.

Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków z grupy makrolidów, donoszono o poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), ostrym ogólnym pustulowym egzantemacie (AGEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Hepatotoksyczność.

Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającego życiu zaburzenia czynności wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Należy natychmiast przeprowadzić badanie czynności wątroby w przypadku wystąpienia objawów jej dysfunkcji, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń czynności wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Alkaloidy ergotu.

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków z grupy makrolidów sprzyja szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy stosować azitromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Wydlęganie interwału QT.

Wydlęganie repolaryzacji serca i interwału QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania- migotania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami z grupy makrolidów, w tym azitromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub potwierdzonym wydłużeniem interwału QT;
• leczonych innymi lekami wydłużającymi interwał QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klas IА (chinidyna i prokainamid) i III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxycyflokasyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Superinfekcje.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem oznak superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Diareia spowodowana Clostridium difficile.

Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym azitromycyny, donoszono o biegunkach związanych z Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie antybiotykami zmienia normalną florę jelitową w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiową i mogą wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego wywiadu, ponieważ donoszono o przypadkach CDAD nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania antybiotyków. W przypadku wystąpienia CDAD należy przerwać terapię azitromycyną i rozpocząć specyficzne leczenie infekcji C. difficile.

Infekcje paciorkowcowe.

Podczas leczenia zapalenia gardła/owo dolnego spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych gardła i gardła, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Zaburzenia czynności nerek.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na azitromycynę.

Miastenia gravis.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym wystąpieniu zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Inne.

Nie stwierdzono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia Mycoplasma genitalium u dzieci.

Substancje pomocnicze.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt stosowano dawki odpowiadające umiarkowanym dawkom toksycznym dla organizmu matki. W tych badaniach nie stwierdzono dowodów toksycznego wpływu azitromycyny na płód. Jednak brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży. Dlatego azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny z mlekiem matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie częstości zajścia w ciążę. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiowania maszyn.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w postaci jednorazowej dawki dobowej niezależnie od przyjęcia pokarmu. Tabletki należy połykać bez żucia. W przypadku pominięcia przyjęcia 1 dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała > 45 kg.

* Dawkę 2. tygodnia stosować po 7 dniach od pierwszego dnia przyjmowania leku. Dawki od 3. do 10. tygodnia stosować w odstępach 7-dniowych.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w wieku podeszłym mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować tego leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci o masie ciała powyżej 45 kg. Dzieciom o masie ciała poniżej 45 kg zaleca się stosowanie leków zawierających azytromycynę w odpowiednim dawkowaniu.

Przedawkowanie.

Objawy: działania niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie: w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających.

Efekty uboczne.

W poniższej tabeli skutki uboczne, wykryte podczas badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej, obserwowane podczas stosowania wszystkich postaci leków zawierających azytromycynę, wymieniono według układów narządów i częstości występowania. Skutki uboczne zarejestrowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej zostały oznaczone kursywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego stopnia ich ciężkości.

Możliwe lub prawdopodobne skutki uboczne związane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych podczas badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie pogwarancyjnym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu krótkim i przedłużonym.

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Zgłoszenie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: po 6 lub po 21 tabletek w blistrze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Tabletki 500 mg: po 3 tabletki w blistrze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

INSTRUKCJA

do stosowania leku

Ziomycin®

(ZIOMYCIN®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna (azithromycin);

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrytu w przeliczeniu na azytromycynę 250 mg lub 500 mg;

dodatkowe substancje: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (sodium croscarmellose), sodowy laurylosiarczan (sodium lauryl sulfate), powidon K 90, talk, stearynian magnezu (magnesium stearate), powłoka Opadry 04B52069 żółta: hipromeloza (hypromellose), dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104), polietylenoglikol (polyethylene glycol).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z oznaczeniem „A 250” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z oznaczeniem „A 500” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A.

Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy bakteryjnego białka poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistykiem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są niezbędne, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeżeli lokalne rozprzestrzenienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny.

*Metycylinoodporny złocisty bakteria paciorkowca ma bardzo wysoki wskaźnik nabytej oporności na makrolidy i został wymieniony tutaj ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 2–3 godzinach od zażycia leku. Po doustnym przyjęciu azytromycyna rozprowadza się w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50 razy) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Stopień wiązania z białkami osocza krwi zależy od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Wyglądalny wolumen rozprowadzenia w stanie równowagi (VVss) wynosił 31,1 l/kg.

Okres połowicznego wydalenia z osocza ostatecznie odzwierciedla okres połowicznego wydalenia z tkanków w ciągu 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydala się niezmienione z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny wykryto w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na azytromycynę:

• infekcje narządów gardła, nosa i uszu (bakteryjny zapalenie gardła/przeziębienie, zatok, zapalenie ucha środkowego);
• infekcje dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabywane pozaszpitalnie);
• infekcje skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bejachia, impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity (ugry) o średnim nasileniu;
• infekcje przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, jednak stężenia maksymalne w osoczu zmniejszały się o około 25%. Nie należy przyjmować azytromycyny i antacyd jednocześnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dziennych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny na dobę u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie równowagi w porównaniu z placebo.

Dygoxyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna i kolchicyna, prowadzi do wzrostu stężenia tych substratów w surowicy. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz dawki wielokrotne 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę plazmatyczną lub wydalanie zidowudyny lub jej metabolitów glukuronidowych z moczem. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, metabolitu klinicznie aktywnego, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale mogą one być przydatne w leczeniu pacjentów.

Azotromycyna nie ma istotnego wpływu na wątrobę układ cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów farmakokinetycznej interakcji lekowej. Azytromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Alkaloidy sporyszu. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi sporyszu nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny z poniższymi lekami, których metabolizm odbywa się w dużym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy inhibicji HMG-CoA reduktazy). Jednak w okresie postrejestracyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity u zdrowych ochotników.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed azytromycyną nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwkrwawe typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrwawego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Istnieją doniesienia o wzmacnianiu działania przeciwkrwawego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrwawych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego oznaczania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwkrwawe typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0–5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiernc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawierncu dziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadziło do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powodowało istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg na dobę przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie doniesiono o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej wystąpienie.

Teofilina. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni i azytromycyny 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT i mogące powodować zaburzenia rytmu serca, np. hydroksychlorochinę.

Szczególne środki ostrożności.

Zjawiska nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), ostrym ogólnoustrojowym pustulowym wyprysku (GEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azytromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Hepatotoksyczność.

Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azytromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azytromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach ostrego zapalenia wątroby, które może prowadzić do zagrażającego życiu zaburzenia funkcji wątroby podczas stosowania azytromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy natychmiast przeprowadzić badanie funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny.

Alkaloidy sporyszu.

U pacjentów przyjmujących pochodne sporyszu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między pochodnymi sporyszu a azytromycyną. Jednakże z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy stosować azytromycyny jednocześnie z pochodnymi sporyszu.

Wydłużenie odcinka QT.

Wykazywano wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-merzenia komór (torsade de pointes) podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ stany, które wiążą się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym torsade de pointes), mogą prowadzić do zatrzymania serca, azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub potwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• leczonych innymi lekami wydłużającymi odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IА (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Superinfekcje.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Diareę związaną z Clostridium difficile.

Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym azytromycyny, donoszono o biegunce związaną z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie antybiotykami zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiologiczną i wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego prowadzenia wywiadu, ponieważ donoszono, że CDAD może występować nawet do 2 miesięcy po zastosowaniu antybiotyków. W przypadku wystąpienia CDAD należy przerwać terapię azytromycyną i zastosować specyficzne leczenie na C. difficile.

Infekcje paciorkowcowe.

W leczeniu zapalenia gardła/głównicy spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych gardła i gardła, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azytromycynę.

Miastenia gravis.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenijnego u pacjentów leczonych azytromycyną.

Inne.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności w profilaktyce lub leczeniu Mycoplasma hominis Avium complex u dzieci.

Składniki pomocnicze.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azytromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt stosowano dawki odpowiadające umiarkowanie toksycznym dawkom dla organizmu matki. W tych badaniach nie uzyskano dowodów na toksyczne działanie azytromycyny na płód. Jednakże brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Dlatego azytromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Okres karmienia piersią

Donoszono, że azytromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych, które pozwoliłyby scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na szczurach; po podaniu azytromycyny obserwowano zmniejszenie częstości zajścia w ciążę. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Brak dowodów, że azytromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w postaci jednorazowej dawki dobowej niezależnie od przyjęcia pokarmu. Tabletki należy połykać nie rozgniatając. W przypadku pominięcia przyjęcia 1 dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzinnych.

Dorosli i dzieci o masie ciała > 45 kg.

* Dawkę 2. tygodnia stosować po 7 dniach od pierwszego dnia przyjmowania leku. Dawkę od 3. do 10. tygodnia stosować w odstępach 7 dni.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ze względu na to, że pacjenci w wieku podeszłym mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ze względu na to, że azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci o masie ciała powyżej 45 kg. Dzieciom o masie ciała poniżej 45 kg zaleca się stosowanie leków zawierających azytromycynę w odpowiednim dawkowaniu.

Przedawkowanie.

Objawy: działania niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie: w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli niepożądane działania wywołane stosowaniem wszystkich postaci lekarskich azytromycyny, zaobserwowane podczas badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej, zostały wymienione według układów narządów i częstości występowania. Niepożądane działania zarejestrowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej zostały oznaczone kurzywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezbyt często (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy pod względem częstości występowania niepożądane zdarzenia zostały wymienione według malejącego stopnia ich ciężkości.

Niepożądane działania możliwe lub prawdopodobnie powiązane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych podczas badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie postmarketingowym. Niepożądane reakcje te różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu do tych, o których raportowano przy stosowaniu leków o działaniu natychmiastowym i przedłużonym.

Reakcje niepożądane, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres przydatności do użycia. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: 6 lub 21 tabletek w blistrze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Tabletki 500 mg: 3 tabletki w blistrze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

na receptę.

Producent.

KUSUM HЕLТHСАRЕ РVТ LТD/

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

SP-289 (A), RIIKO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), Indie/
SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.