Zibax

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku ZIBAX

Skład:

Substancje czynne: 1 tabletka zawiera azytromycyny dihydryt odpowiadający 250 mg lub 500 mg azytromycyny;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, krospovidon, etyloceluloza, alkohol izopropylowy, dichlorometan, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, Protectab HP-1 (hydroksypropyloceluloza, propylenoglikol, olej rycynowy, talk, dwutlenek tytanu (E171)), tlenek żelaza żółty (E172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 250 mg – jasnożółte, okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, gładkie z obu stron;

tabletki 500 mg – jasnożółte, dwuwypukłe w kształcie kapsułki, powlekane, z ryflowaną linią podziału z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna.

Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Azytromycyna – przedstawiciel nowej podgrupy antybiotyków makrolidowych – azalidów. Wiąże się z podjednostką 50S rybosomów 70S wrażliwych mikroorganizmów, hamując zależną od RNA syntezę białka, spowalnia wzrost i rozmnażanie bakterii, przy wysokich stężeniach możliwy jest efekt bakteriobójczy.

Wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wrażliwość na lek wykazują: bakterie Gram-dodatnie – Streptococcus pneumoniae, S. pyogenes, S. agalactiae, streptokoki grup C, F i G, S. viridans; Staphylococcus aureus; bakterie Gram-ujemne – Haemophilus influenzae, H. parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Bordatella pertussis, B. parapertussis, Legionella pneumophila, H. ducrei, Campylobacter jejuni, Neisseria gonorrhoeae, Gardnerella vaginalis; niektóre mikroorganizmy beztlenowe – Bacteroides bivius, Clostridium perfringens, Peptostreptococcus species, a także Chlamydia trachomatis, Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum, Treponema pallidum, Borrelia burgdorferi. Nie działa na mikroorganizmy Gram-dodatnie oporne na erytromycynę.

Farmakokinetyka. Po podaniu doustnym azytromycyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Bio dostępność wynosi około 37% (efekt pierwszego przejścia). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2,5–3 godzinach i wynosi 0,4 mg/l po podaniu doustnym 500 mg leku. Azytromycyna dobrze przenika do dróg oddechowych, narządów i tkanek układu moczowo-płciowego, w szczególności do gruczołu krokowego, skóry i tkanek miękkich. Stężenie leku w tkankach i komórkach jest od 10 do 100 razy wyższe niż w osoczu. Stabilny poziom w osoczu osiągany jest po 5–7 dniach. Lek w dużym stopniu gromadzi się w fagocytach, które transportują go do miejsc infekcji i stanu zapalnego, stopniowo uwalniając go w trakcie fagocytozy.

Wiązanie z białkami osocza jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia w krwi (7–50% leku). Około 35% metabolizuje się w wątrobie drogą demetylacji, tracąc aktywność.

Ponad 50% dawki wydzielane jest z żółcią w niezmienionej postaci, około 4,5% – z moczem w ciągu 72 godzin.

Okres półwydalenia z osocza wynosi 14–20 godzin (w przedziale 8–24 godziny po podaniu leku) oraz 41 godzin (w przedziale 24–72 godziny). Podanie pokarmu istotnie zmienia farmakokinetykę.

Z wiekiem parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się u mężczyzn (65–85 lat), u kobiet maksymalne stężenie (Cmax) wzrasta o 30–50%; u dzieci w wieku 1–5 lat obniżają się wartości Cmax, T1/2 oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów głowy i szyi (bakteryjny zapalenie gardła/przeziębienie, zatkanie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte poza szpitalem);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: rumień wędrowny (wczesny etap choroby Lyme’a), bejszachioza, impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity (występujący z umiarkowanym nasileniem);
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych spowodowane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę lub inne antybiotyki makrolidowe lub ketolidowe oraz składniki pomocnicze leku. Ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy stosować azytromycyny jednocześnie z pochodnymi jagody boligłowa.

Interakcje z innymi lekami i inne interakcje.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacida: przy jednoczesnym stosowaniu antacida ogólnie nie obserwuje się zmian biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu zmniejszają się o 30%. Azytromycynę należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po zażyciu antacida. Nie stwierdza się zmian farmakokinetyki azytromycyny przy stosowaniu cyklotydyny 2 godziny przed podaniem azytromycyny.

Karbamazepina: interakcja farmakokinetyczna azytromycyny nie wykazuje istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cyklosporyna: w badaniu farmakokinetycznym po podawaniu przez 3 dni azytromycyny w dawce 500 mg/dobę doustnie, a następnie jednorazowej dawki 10 mg/kg cyklosporyny stwierdzono istotne zwiększenie wartości Cmax oraz AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy rozważaniu jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli takie jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować poziomy cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Kumaryny antykoagulacyjne: zgłaszano zwiększoną tendencję do krwawień w związku z jednoczesnym stosowaniem azytromycyny i warfaryny lub podobnych kumarynowych doustnych antykoagulantów. Należy zwrócić uwagę na monitorowanie czasu protrombinowego.

Dygoxyna: jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna, zwiększa poziom substratu białka P-glikoproteiny w surowicy krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i dygoxyny należy wziąć pod uwagę możliwość zwiększenia stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Metyloprednizolon: azytromycyna nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Terfenadyna: nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadiną. Jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych, azytromycynę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z terfenadiną.

Teofilina: azytromycyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiny przy jednoczesnym przyjmowaniu azytromycyny i teofiny. Jednakże jednoczesne stosowanie teofiny i innych antybiotyków makrolidowych czasem prowadzi do zwiększenia stężenia teofiny w surowicy krwi.

Zidowudyna: jednoczesne stosowanie azytromycyny (jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg) wywiera nieistotny wpływ na farmakokinetykę w osoczu i wydalanie z moczem zidowudyny lub jej metabolitu glukuronidowego. Jednakże stosowanie azytromycyny powoduje zwiększenie stężenia fosforylowanej zidowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej.

Didanozyna: przy jednoczesnym stosowaniu dobowej dawki 1200 mg azytromycyny z didanozyną nie stwierdza się wpływu na farmakokinetykę didanozyny.

Efawirenz: jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu dziennie przez 7 dni nie powoduje żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Rifabutyna: jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływa na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia obserwowana była u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Cetyryzyna: jednoczesne stosowanie 5-dniowego cyklu azytromycyny z 20 mg cetyryzyny w stanie równowagi nie prowadzi do interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Pochodne jagody boligłowa: ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy jednoczesnie stosować azytromycyny z pochodnymi jagody boligłowa.

Azotromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje interakcji farmakokinetycznej z erytromycyną i innymi makrolidami. Azotromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Atorwastatyna: jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azytromycyny (500 mg dziennie) nie powoduje zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy inhibicji HMG-CoA reduktazy).

Cymetydyna: nie stwierdza się zmian farmakokinetyki azytromycyny przy stosowaniu cymetydyny 2 godziny przed podaniem azytromycyny.

Flukenazol: jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie zmienia farmakokinetyki jednorazowej dawki 800 mg flukenazolu. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniają się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednakże obserwuje się obniżenie Cmax azytromycyny (o 18%), co nie ma znaczenia klinicznego.

Indynawir: jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę indynawiru stosowanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Midazolam: jednoczesne stosowanie 500 mg azytromycyny dziennie przez 3 dni nie powoduje klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki jednorazowej dawki 15 mg midazolamu.

Triazolam: jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w 1. dniu i 250 mg w 2. dniu z 0,125 mg triazolamu nie powoduje istotnego wpływu na wskaźniki farmakokinetyczne triazolamu.

Nelfinawir: stosowanie nelfinawiru powoduje zwiększenie stężenia azytromycyny w surowicy krwi. Choć nie zaleca się korekty dawki azytromycyny przy jednoczesnym stosowaniu z nelfinawirem, uzasadnione jest dokładne monitorowanie znanych działań niepożądanych azytromycyny.

Syldenafil: nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu u mężczyzn.

Trimetoprym/sulfametoksazol: jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z 1200 mg azytromycyny w 7. dniu nie powoduje istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu.

Doksorubicyna: nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji między azytromycyną a doksorubicyną. Kliniczne znaczenie badań doklinicznych jest nieznane.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje alergiczne. Rzadko zgłaszano poważne (rzadko śmiertelne) reakcje alergiczne wywołane azytromycyną, takie jak obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja. Niektóre z tych reakcji prowadziły do nawrotu objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Przedłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT.

Przedłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, związane z ryzykiem wystąpienia arytmii serca i paroksysmalnej tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes”, obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami z grupy makrolidów.

Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem przedłużenia repolaryzacji serca:

• z wrodzonym lub stwierdzonym przedłużeniem odcinka QT;
• którzy są leczeni innymi substancjami czynnymi wydłużającymi odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, cizaprydem i terfenadyną;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Infekcje paciorkowcowe. Penicylina jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia gardła/przełyku spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, jak również w zapobieganiu ostrzemu zapaleniu stawów reumatoidalnych. Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu paciorkowców w gardle, jednak nie ma danych potwierdzających jej skuteczność w zapobieganiu ostrzemu zapaleniu stawów reumatoidalnych.

Superinfekcje. Jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych, istnieje możliwość wystąpienia superinfekcji (np. grzybiczych).

Ponieważ azytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę, nie należy jej stosować u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie w połączeniu z żółtaczką, ciemnienie moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy przeprowadzić badanie funkcji wątroby. Miażdżycza plazmocyta. Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu miastenii oraz nasilenia objawów miastenii gravis u pacjentów przyjmujących azytromycynę. U pacjentów przyjmujących pochodne jagód rzadko występowały objawy ergotyzmu w wyniku jednoczesnego stosowania niektórych antybiotyków z grupy makrolidów. Brak danych dotyczących interakcji lekowej pomiędzy pochodnymi jagód a azytromycyną, jednakże z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azytromycyny nie należy stosować jednoczesnie z pochodnymi jagód.

Diaree. Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, zgłaszano przypadki wystąpienia biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile, od łagodnej do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

Odmiany C. difficile produkujące toksyny A i B zwiększają częstość zachorowań i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwbakteryjne i mogą prowadzić do konieczności wykonania kolektomii.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile we wszystkich przypadkach biegunki pojawiającej się po zastosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie analizować wywiad pacjenta, ponieważ zgłaszano przypadki wystąpienia biegunki związanej z Clostridium difficile nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia przeciwbakteryjnego.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azytromycynę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Z uwagi na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, nie zaleca się stosowania azytromycyny w czasie ciąży ani karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwany pozytywny efekt dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka.

Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki. Azytromycynę można stosować w czasie karmienia piersią tylko w przypadku absolutnej konieczności, gdy odpowiednia terapia alternatywna jest niedostępna.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak zawroty głowy, senność, drgawki.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki 500 mg należy stosować jako pojedynczą dawkę dzienną niezależnie od przyjęcia pokarmu. Tabletek nie należy żuć, należy je połykać całe. W przypadku pominięcia przyjęcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne dawki – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła i nosa, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyłączeniem przewlekłej wędrującej erytemy) ogólna dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg 1 raz dziennie). Leczenie trwa 3 dni.

W przypadku trądziku pospolitego zalecana ogólna dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 tabletka 500 mg 1 raz dziennie przez 3 dni, a następnie 1 tabletka 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawka drugiego tygodnia powinna być przyjęta po 7 dniach od pierwszego przyjęcia tabletki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7-dniowych.

W przypadku wędrującej erytemy ogólna dawka azytromycyny wynosi 3 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 g (2 tabletki po 500 mg) w pierwszym dniu, a następnie 500 mg 1 raz dziennie przez 5 dni.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg jednorazowo).

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (przecięgłość kłębuszkowa 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przecięgłość kłębuszkowa <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Tabletki Zibax zaleca się stosować dzieciom o masie ciała powyżej 45 kg.

Przedawkowanie.

Typowe objawy przedawkowania: odwracalne zaburzenia słuchu, silne nudności, ból brzucha, wymioty, biegunka, nasilenie objawów innych działań niepożądanych.

Leczenie: w przypadku przedawkowania należy podać węgiel aktywowany oraz prowadzić leczenie objawowe skierowane na utrzymanie funkcji życiowych organizmu.

Efekty uboczne

Grupy dotyczące częstości występowania określano za pomocą skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem MycobacteriumAviumComplex. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu do tych, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu szybkim i przedłużonym:

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.
Tabletki 250 mg: po 3 tabletki w blisterze, 1 blister w opakowaniu tekturowym;
po 6 tabletek w blisterze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Tabletki 500 mg: po 3 tabletki w blisterze, 1 blister w opakowaniu tekturowym;
po 6 tabletek w blisterze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Baфna Pharmaceuticals Ltd. / Bafna Pharmaceuticals Ltd.

Adres. 147, Madhavaram Red Hills Road Grantlyon Village Vadakarai Chennai Tamil Nadu IN 600052, Indie / 147, Madhavaram Red Hills Road Grantlyon Village Vadakarai Chennai Tamil Nadu IN 600052, India.